ตำนานผู้วิเศษ

"ท่านชายเหวินชูขอรับที่นี่มีปัญหาอยู่บ้าง แต่ไม่ต้องกังวลนะขอรับอีกไม่นานทุกอย่างก็จะเรียบร้อย โปรดให้ข้าน้อยเป็นผู้จัดการทุกอย่างด้วยเถอะ" เหลียงเจียโค้งกาย เขานอบน้อมต่อชายที่มีเชื้อสายของจ้าวผู้ปกครองอาณาจักร แต่โดยพื้นฐานเขารู้ว่าเหวินชูไม่ใช่ชายหนุ่มที่ดีอะไร เขาเป็นท่านชายที่เต็มไปด้วยปัญหาสุรา หญิงสาว การพนันขันต่อที่บ้าคลั่งคือสิ่งที่เขาชอบ และนั่นทำให้เขาถูกส่งมาอยู่ที่เมืองรากไม้ ครอบครัวฝั่งมารดาของเขาคือ หนึ่งในสามตระกูลใหญ่ที่เรืองอำนาจที่สุดของอาณาจักรไม้หมื่นกิ่ง ดังนั้น ต่อให้ตัวเขาจะมีปัญหามากมายสักเท่าไหร่ ตระกูลฝั่งมารดาก็ยังต้องสนับสนุนเขา

นี่คือข้อดีของการที่คุณมีพ่อเป็นผู้ยิ่งใหญ่ และมีตระกูลฝั่งมารดาที่น่ากลัว เพราะแม้ตัวคุณจะเต็มไปด้วยปัญหา แต่ก็ไม่มีใครกล้าทำอะไรคุณ แต่เหวินชูเป็นแบบนั้นจริงหรือ?

เหวินชูเหล่สายตา เขามองไปที่เซี่ยซีหาน ก่อนจะมองไปที่หญิงสาวที่น่าสงสาร เขาไม่รู้ว่าเซี่ยซีหานคือใคร? และพยายามมองเซี่ยซีหานเพียงครู่สั้นๆ คล้ายจะไม่ใส่ใจ แต่รูม่านตาที่เปิดกว้าง และสายตาที่เพ่งพินิจในชั่วอึดใจ ทำให้จิตนักรบของเซี่ยซีหานสั่นไหว มันเป็นการร้องเตือนว่า มีผู้สังเกตการณ์เขาอย่างละเอียด

หากเหวินชูมองเซี่ยซีหานอย่างไม่สนใจจริงๆ จิตนักรบของเซี่ยซีหานจะไม่มีทางสั่นไหวระวังตัว

ภายนอนเหวินชูทำราวกับว่านี่คือเรื่องสนุกเรื่องหนึ่ง

"ไม่คิดว่าบุตรของท่านเจ้าเมือง จะต้องมาทำตัวนอบน้อมต่อคนชั้นต่ำแบบนี้ เขามีอะไรพิเศษรึ ถึงทำให้เจ้าต้องพะเน้าพะนอเขาแบบนี้!!!จนเจ้าลืมกฎของอาณาจักรของข้าไปแล้วงั้นเหรอ" ช่วงท้ายเสียงเหวินชูท่านแผดดังใส่เหลียงเจียอย่างไม่ไว้หน้า

เหลียงเจียก้มหน้า เขาพยายามเก็บสีหน้าไม่พอใจ...

สำหรับเหลียงเจียเขาไม่ชอบเหวินชู ท่านชายที่ยิ่งใหญ่ด้วยอำนาจของตระกูล ชายคนนี้สำหรับเหลียงเจีย เขาคิดว่าเหวินชูชั่วร้ายและมักทำให้บิดาของเขากลายเป็นตัวตลก

แต่ด้วยเวลานี้... มีชายคนหนึ่งที่เหลียงเจียคิดว่า เขาคือชายที่ทำได้แม้แต่ให้จ้าวอาณาจักรต้องคุกเข่าก้มหัว ในใจของเหลียงเจียจึงมีความคิดชั่วร้ายบางอย่าง แต่เขาต้องทำให้แนบเนียน

เหลียงเจียอธิบายถึงตัวตนของเซี่ยซีหาน แต่เขาไม่ได้พูดทั้งหมด ทำเหมือนเซี่ยซีหานคือคนที่พิเศษ แต่ก็ไม่ได้พิเศษถึงขนาดที่ท่านชายเช่นท่านเหวินชูต้องเกรงใจ

คำพูดของเหลียงเจียเลือกพูดนั้น เขาเลือกอย่างชาญฉลาดจริงๆ

"งั้นรึ เช่นนั้น ข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรก็แล้วกัน จริงๆ ข้าก็เบื่อที่นี่แล้ว" ท่านชายเหวินชูพูด เขายิ้มและโค้งตัวให้เซี่ยซีหาน ก่อนจะเริ่มเดินจากไป สิ่งนี้ผิดกับแผนการของเหลียงเจียที่ต้องการยั่วยุท่านชายเหวินชูให้ก่อเรื่องกับเซี่ยซีหาน

'เจ้าสองคนนี้ไม่ธรรมดาเลย "เหลียงเจีย" คิดจะหลอกใช้ข้า ส่วนไอ้ "ท่านชายเหวินชู" ก็ทันเล่ห์เหลี่ยม ในโลกใบนี้ผู้คนไม่ได้ง่ายเลยจริงๆ ข้าต้องระมัดระวังตัวมากขึ้น โลกใบนี้มีแต่คนเจ้าเล่ห์' เซี่ยซีหานคิดในใจเกี่ยวกับความเจ้าเล่ห์ของเหลียงเจียและท่านชายเหวินชู จากนั้นเขาก็นึกไปถึงปิ๋งเสิ่งผู้วิเศษแห่งความหนาวเหน็บที่เกือบฆ่าตัวเขาตาย

เซี่ยซีหานพบว่า คนในโลกใบนี้ไม่มีใครง่ายเลย แต่ละคนต่างใส่หน้ากากเข้าหากัน และซ่อนคมเขี้ยวบางอย่างของตัวเองเอาไว้อย่างมิดชิด และจะไม่ใช้มันหากไม่เข้าสู่จุดอับจริงๆ

เซี่ยซีหานเริ่มมั่นใจ เหวินชูไม่ใช่ท่านชายเจ้าสำราญธรรมดาแน่

"ท่านชาย..." เสียงในลำคอของหยางหลิงเทียนน่าสมเพชมาก มันไม่เข้าใจ ทำไมท่านชายถึงไม่ช่วยมัน

แต่อาจจะเพราะหยางหลิงเทียนมันเป็นคงโง่ที่เกินบรรยาย เมื่อโย่งเจานายทหารสามดาบเข้าไปประคองร่างหญิงสาวที่น่าสงสาร และเรียกทหารไปช่วยทาสภายในอาคารที่หรูหรา ตามความปรารถนาของเซี่ยซีหาน ชายคนนี้ก็หยิบบางสิ่งออกมาจากกระเป๋าหนังติดตัวของตัวเอง มันคือตุ๊กตาเย็บสานตัวเล็กๆ หน้าตาประหลาดที่มีตราประทับเอาไว้จำนวนมาก

เมื่อมองไปที่ตราประทับดีๆ ก็จะพบว่า ตราประทับนี้เป็นตราประทับแบบเดียวกับที่หญิงสาวที่น่าสงสารมีบริเวณเหนือหัวหน่าว

"!!!บัดซบ ในเมื่อเจ้าอยากได้พวกนางจากข้าไป ได้! ข้าก็จะให้เจ้า ไอ้คนชั้นชั้นต่ำ '!ยุ่นอี้' เพียงแต่ว่า... คิกคิก เจ้าก็เอาศพพวกนางไปก็แล้วกัน" หยางหลิงเทียนแผดเสียงพร้อมบีบตุ๊กตานับสิบตัวในมือของตัวเองทั้งหมด

"!!!หยุด" เสียงของเหลียงเจียพูดดัง เพราะเขารู้ว่าชายบ้าหยางหลิงเทียนกำลังทำอะไร

ส่วนเหวินชูที่เดินออกไปไกล แทนที่เขาจะเพ่งมองสายตาไปที่หยางหลิงเทียนหรือเหลียงเจียที่รีบร้อน แต่สายตาเขากับจับจ้องและพินิจไปที่เซี่ยซีหานอย่างระแวดระวัง

ไม่ไกลจากตัวเซี่ยซีหาน หญิงสาวน่าสงสารที่อยู่ตรงหน้าโย่งเจา ร่างนางเริ่มบิดเบี้ยวเร็ว นางดูทรมานมาก ก่อนจะ

!!!โพละ !!!โพละ !!!โพละ...

เสียงร่างของเหล่าสตรีระเบิดดังต่อเนื่องไม่หยุด พร้อมเสียงหัวเราะของหยางหลิงเทียนที่เอาแต่พูดว่า "เจ้าจงเอา พวกนางทั้งหมดไป ข้ายกให้เจ้า ฮะฮาฮ่า"

กรอดดดดดดดดดดดด

ใบหน้าของเซี่ยซีหานยังนิ่งเงียบ เขาคล้ายจะไม่แสดงออกอาการใดๆ แต่มือข้างหนึ่งของเขาตอนนี้กำหมัดแน่น มันแน่นจนหมัดนั่นสั่น

หยางหลิงเทียนลุกเดินจากไปพร้อมกางเกงเลอะขี้ของตัวเอง เขาหัวเราะและหันเหลียวมองเซี่ยซีหาน คนของเขาก็หัวเราะเช่นกัน เขาดูบ้าและสะใจในสิ่งที่ตัวเองทำ

แต่ในขณะที่หยางหลิงเทียนและคนของเขาเดินไป พร้อมบ่นเสียดายทาสสาวหลายคนกับคนของตัวเองก็ดังไม่หยุด

และอยู่ๆ เขาก็รู้สึกแปลกใจ ใต้เท้าของเขาแผ่นดินสั่นไหวแบบแปลกๆ แล้วจากนั้น

!ตะลึตึก !ตะลึตึก !ตะลึตึก

เสียงแผ่นดินแตกออกเร็ว ต้นไม้ประหลาดม้วนตัวงอกเงยราวอสรพิษม้วนตัวก่อนจะชูคอสูง

"นี่มันอะไรกัน..." หยางหลิงเทียนและคนของมันพูดได้เพียงเท่านี้ กิ่งก้านต้นไม้ก็ร้อยรัดร่างของพวกมันทั้งหมด จากนั้นก็ฉีกกระชาก เสียงของหยางหลิงเทียนและคนของมันกรีดร้องแผดเสียงอย่างน่าสมเพช ไม่ใช่ว่าไม่มีคนต้องการช่วยหยางหลิงเทียน แต่ทุกสิ่งเกิดขึ้นเร็วเกินไป

ต้นไม้ต้นนี้สูงใหญ่ และเริ่มแตกกิ่งก้าน แต่สิ่งที่น่าสยดสยองก็คือ ศีรษะของคนทั้งหลายนั้น... ถูกกิ่งไม้แหลมปักคาที่ศีรษะไว้ พวกเขายังไม่ตายในทันที ดวงตาพวกเขายังสั่นระริกได้อยู่บนกิ่งไม้เหล่านั้น

ภาพนี้น่าหวาดกลัว น่าหวาดกลัวจนเกินไป

"ทะ... ทะ... ท่านไม่กลัวว่าบิดาหรือปู่ของหยางหลิงเทียนจะเอาเรื่องท่านรึ" ชายผู้เป็นเจ้าของอาคารหรูหราพูดขึ้น...

แต่เซี่ยซีหานไม่สนใจที่จะตอบคำถามของชายคนนั้น มันคือตัวละครที่ไม่สำคัญ

"ยุ่นเอ้อไปกันเถอะ" น้ำเสียงของเซี่ยซีหานเย็นชา

"ขอรับท่านท่านอาจารย์" จื้อเพ่ยได้ยินเสียงเซี่ยซีหานเรียกชื่อปลอมของตัวเอง เขาเดินตามเซี่ยซีหานไปแต่โดยดี จื้อเพ่ยสังเกตเห็นสีหน้าของท่านอาจารย์ของตัวเอง แม้ใบหน้าจะคล้ายปกติและดูเหมือนมีรอยยิ้มจางๆ ราวกับไม่ถือสาและสนใจเรื่องราวใดๆ ที่เกิดขึ้นที่นี่ แต่เด็กชายรู้ดีว่า เซี่ยซีหานผู้เป็นอาจารย์ของเขากำลังโกรธ และโกรธอย่างถึงที่สุด เด็กชายเดินไปกุมมือของเซี่ยซีหานที่กำลังสั่นระริก อย่างยากที่จะสังเกต เพื่อปกติความผิดปกติทางอารมณ์เล็กๆ นี้ของท่านอาจารย์

จื้อเพ่ยฉลาด แม้เขาจะชอบกล่าวชื่นชมเซี่ยซีหานว่ารอบรู้ ราวกับเป็นมหาปราชญ์

แต่จริงๆ จื้อเพ่ยรู้ว่าเนื้อแท้แล้ว ท่านอาจารย์ผู้นี้ของเขายังอ่อนแอขนาดไหน ในโลกแห่งผู้วิเศษตัวตนของท่านอาจารย์ของจื้อเพ่ยคนนี้ ตอนนี้เขาเป็นได้แค่ตัวละครธรรมดาธรรมดาตัวละครหนึ่งก็เท่านั้น

และเขามีเรื่องราวมากมายต้องปกปิดคนอื่น

จื้อเพ่ยรู้แก่ใจ