“เหมือนมึงจงใจจะแกล้งหลานกูให้ท้องเสียใช่ไหมฮึ? มึงอยากจะประชดกูใช่ไหมนังส้ม? นี่แน่ะ! แค่นี้ยังน้อยไป”
นางพรตบตีส้มรุนแรงคนครัวและบ่าวรับใช้ในบ้านได้แต่ยืนมองไม่มีใครกล้าเข้าไปห้ามเพราะรู้อารมณ์ร้ายของนางดี
หากเข้าไปห้ามจะพลอยซวยโดนลูกหลงไปด้วยดีไม่ดีอาจโดนไล่ออกจากงานทันทีเลยด้วยซ้ำ
ลึกๆ แล้วนางพรนึกเกลียดชังส้มที่เป็นตัวกาลกิณีทำให้ไอ้ต้นลูกชายของหล่อนหลงใหลในตัวหญิงสาวจนพลาดทำส้มท้อง
แล้วทะเลาะกับพ่อแม่ใหญ่โตที่มาเอาหญิงสาวไม่มีหัวนอนปลายเท้าแบบส้มจนไอ้ต้นประชดชีวิต คบเพื่อนเลว แถมยังติดยาหนีเตลิดไปแบบนั้น
นางพรจึงหาเรื่องเล่นงานสะใภ้อยู่ไม้เว้นแต่ละวัน
แต่ครั้งนี้ส้มทนฤทธิ์แม่ผัวไม่ไหวอีกต่อไปลุกพรวดขึ้นยืน แล้วผลักยายพรล้มก้นกระแทกพื้น
“กรี๊ด… อีส้ม อีเนรคุณ! มึงผลักกูเหรอ กูจะฆ่ามึงคอยดูนะละนั่นมึงจะวิ่งออกไปไหน ถ้ามึงก้าวเท้าออกจากบ้านนี้มึงไม่ต้องกลับมาเหยียบบ้านกูอีกนะ ไป ไปเลย แล้วไม่ต้องกลับมาอีก”
ยายพรกรี๊ดดังลั่นบ้านแถมสบถด่าสะใภ้ยาวเป็นชุด ส่วนส้มวิ่งร้องห่มร้องไห้หนีออกจากบ้านไป
เมื่อกำนันโตกลับมาถึงบ้าน...
พ่อกำนันกลับถึงบ้านรู้ข่าวจากป้าปริกว่าเมียแกเล่นงานสะใภ้สุดที่รักของแกเข้าอีกแล้วแต่คราวนี้รุนแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
“คราวนี้แม่พรทำเกินไปจริงๆ ฉันจะไปตามส้มกลับมา ยังไงซะตาหนูก็ต้องมีแม่ แค่มันกำพร้าพ่อก็แย่พอแล้ว”
ป้าปริกพยักหน้าเห็นด้วยพร้อมกล่าวสมทบว่า
“รีบไปตามส้มกลับมาเถอะจ้ะพ่อกำนันดูสิ คุณหนูพัตเตอร์ร้องไห้โยเยใหญ่แล้ว ไม่มีนมแม่ให้แกดูด...ขนาดพี่เลี้ยงกับคนใช้ในบ้านช่วยกันอุ้มเปลี่ยนมือกันตั้งเท่าไหร่คุณหนูก็ไม่ยอมหยุดร้องไห้เลย... ท่าทางจะแกจะร้องหาแม่คนเดียวเลยจ้ะ”
“อ้อแล้วนี่แม่พรหายไปไหนซะล่ะ?”
“คุณนายให้คนขับรถไปส่งที่โรงพยาบาลจ้ะแกโวยวายว่ากลัวกระดูกสะโพกหักเพราะโดนส้มมันผลักล้มลงไปก้นกระแทกพื้นจ้ะ”
ป้าปริกรายงานเจ้านายเป็นฉากๆ
พอพ่อกำนันก้าวขาลงจากเรือนไปบรรดาคนใช้ในบ้านก็ต่างพากันซุบซิบนินทาเจ้านาย
สาวใช้ทุกคนต่างก็รู้สึกสงสารส้มกันทั้งนั้นเพราะเหล่าบริวารทุกคนต่างรู้ฤทธิ์ของนางพร เมียกำนันโตดีว่าร้ายเกินจะบรรยาย
“สงสารส้มมันนะแทนที่จะได้อยู่เลี้ยงลูกอย่างมีความสุข นี่อะไร๊ โดนแม่ผัวกลั่นแกล้งสารพัดเล่นงานมันแทบไม่เว้นวัน ปากคุณนายแกก็บอกว่ารักหลานแต่การกระทำของแกช่างร้ายกับแม่ของหลานซะเหลือเกิน”
“นั่นสิฉันก็ว่า ปากอย่างยัยคุณนายพรเนี่ยนะ ทั้งชาวบ้าน ร้านตลาด เค้ารู้กันทั่วว่าแกน่ะปากร้ายใจทรามขนาดไหน ท่าจะตายเพราะปากเข้าสักวันหนึ่ง ไม่เชื่อแกคอยดูสิ”
พ่อกำนันลงจากเรือนมาแล้วแต่แทนที่แกจะไปดูอาการของยัยพรที่คนขับรถพาไปส่งที่โรงพยาบาล
ตรงกันข้ามหนุ่มใหญ่กลับรีบบึ่งรถมุ่งตรงไปหาส้มที่บ้านแม่ของหล่อนทันที
เมื่อไปถึงบ้านสวนริมคลองของส้มกำนันโตเจอนางสาย แม่ของส้มต่อว่าเรื่องที่แกปกป้องส้มไม่ได้แกจึงยัดเงินปึกนึงให้นางสายเพื่อเป็นการไกล่เกลี่ย
“แม่สายรับไว้เถอะนะถือซะว่าเป็นค่าปลอบขวัญฉันรับปากว่าต่อไปนี้จะไม่ปล่อยให้ส้มมันโดนแม่พรเมียฉันเล่นงานอีกแล้ว”
นางสายหยุดด่าโดยอัตโนมัติรีบรับเงินก้อนโตเหน็บเข้าที่ชายพก เหนือผ้าถุงที่แกสวมอยู่สีหน้าของแกก็คลายความโมโหเป็นปลิดทิ้ง
“แล้วนี่ส้มมันอยู่ไหนล่ะ? ขอฉันคุยกับมันหน่อยสิ ว่าจะมาตามมันกลับบ้านไปหาตาหนูป่านนี้ยังร้องไห้ไม่ยอมหยุดเลย”
“วันนี้ส้มมันคงไม่ยอมกลับไปบ้านพ่อกำนันหรอกนู่นแน่ะ มันอาบน้ำสระผมอยู่ที่ตุ่มน้ำหลังบ้านโน่น พ่อกำนันลองคุยกะมันดูเองละกันฉันต้องรีบออกไปละคืนนี้มีนัด อ้อ…ฝากพ่อกำนันช่วยบอกนังส้มด้วยว่า คืนนี้ฉันจะกลับดึกหน่อยนะจะแวะไปบ้านเพื่อนที่ท้ายตลาดซะหน่อย ดีไม่ดีอาจจะกลับเอาเช้าเลยก็ได้”
นางสายฝากปลาย่างไว้กับแมวเรียบร้อยแกก็รีบหันหลัง เอามือจับชายพกที่เต็มไปด้วยเงินก้อนใหญ่ของกำนันโต
แล้วเดินก้าวฉับๆ ออกไปจากบ้าน เพื่อมุ่งตรงไปยังบ่อนการพนันท้ายตลาดดังเช่นเคย
พ่อผัวเดินตามออกไปหาส้มที่บริเวณหลังบ้านบ้านส้มมีเพียงห้องสุขาสำหรับขับถ่ายเท่านั้นหากใครจะอาบน้ำต้องมายืนตักน้ำอาบจากในตุ่มน้ำใบใหญ่ เมื่อกำนันโตเดินเข้าใกล้แกก็หยุดซุ่มดูหญิงสาวอยู่หลังกอไผ่
ส้มยังไม่รู้ตัวว่ามีคนแอบดูเธออาบน้ำอยู่ขณะนี้เป็นเวลาใกล้ค่ำแล้ว และบ้านส้มอยู่ห่างจากบ้านหลังอื่น
เธอจึงคิดว่าคงไม่มีใครมาเห็นหากจะสะบัดผ้าถุงลงมาขมวดปมไว้ที่เอวเพื่อขัดถูเนื้อตัวที่ยังคงมีกลิ่นน้ำปลาหวานคาว ๆ ติดผิวกายอยู่
พ่อผัวจ้องเขม็งมองส้มโอสองลูกยักษ์ที่ลูกสะใภ้สาวขัดๆ ถู ๆ อยู่เบื้องหน้า ในใจแกแอบคิดอยากจะเข้าไปช่วยชำระล้างให้หล่อนใจจะขาด
จากนั้นส้มก็ถลกผ้าถุงลงมากองอยู่กับพื้น แล้วใช้มือถูสบู่ก้อนขัดผิวกายทั่วทั้งตัวไปมาเสร็จแล้วจึงค่อย ๆ ใช้ขันตักน้ำในตุ่มราดรดกายสาวเพื่อชำระล้างตัวให้สะอาด
กลิ่นสบู่หอมผสมกลิ่นกายสาวโชยมาเข้าจมูกและแน่นอนว่ามันปลุกกำหนัดของชายที่ซุ่มดูอยู่
กำนันโตถึงกับต้องเอามือกุมเป้ากางเกงแน่นตุงเอาไว้
“ซี้ดแก้ผ้าอาบน้ำแบบนี้เลยเรอะ ข้าโชคดีจริง ๆ ที่มาตามเอ็งที่บ้าน ถึงได้มาเห็นทั้งนมทั้งตูดใหญ่โตมโหฬารซะขนาดนี้ มันน่านักเชียว นังส้มเอ๊ย …”
ใครยืนแอบดูอยู่หลังกอไผ่ ?
ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือของแกก็ดังขึ้นส้มสะดุ้งโหยงรู้ตัวว่ามีคนแอบดูหล่อนแก้ผ้าอาบน้ำอยู่จึงรีบคว้าผ้าถุงขึ้นมากระโจมอกไว้
“ใครแอบอยู่ตรงนั้นน่ะ? ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”
ส้มตะโกนเรียกแต่แล้วหล่อนก็นึกขึ้นได้ว่า เสียงโทรศัพท์นี้เป็นของกำนันโต จึงมิได้วิ่งหนีไปไหนรอเพียงให้คนที่คิดว่าใช่ปรากฏตัวออกมาจากที่กำบัง
“ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกจ้ะนี่พ่อเอง พ่อมาตามหนูส้มให้กลับบ้านไปหาน้องเตอร์น่ะ”
กำนันโตเดินออกมาจากกอไผ่ตรงมาหาส้มสองมือของแกกุมความปูดโปนของบ้องข้าวหลามลำใหญ่มหึมาที่ส้มเองก็เคยเห็นมาบ้างแล้ว
“แล้วทำไมพ่อโตถึงไปหลบอยู่ตรงนั้นล่ะจ๊ะมาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียงเลย ส้มตกใจหมดนึกว่ามีใครมาแอบยืนดูส้มอาบน้ำซะอีก”
“โอ๊ย! เปล่าเลยจ้ะ พ่อไม่ได้มาแอบดูหนูส้มอาบน้ำนะ พ่อไม่เห็นอะไรเลย จริงจริ๊ง…”
ส้มเหลือบตามองนึกในใจว่า
‘เป้ากางเกงตุงซะขนาดนั้น!ท่าทางพ่อผัวแกคงเห็นเราตอนถอดผ้าถุงยืนแก้ผ้าอาบน้ำโป๊เปลือยไปหมดทั้งตัวแล้วซะล่ะมั้งแล้วแกยังมีหน้ามาบอกว่าไม่ได้แอบดูอีก’
“ส้มไม่อยากกลับไปบ้านพ่อโตอีกแล้วล่ะจ้ะแม่พรเค้าเกลียดชังส้มเหลือเกิน ถึงได้ตบตีส้มหนักขนาดนี้ส้มทนอยู่บ้านหลังนั้นไม่ไหวอีกต่อไปแล้วจ้ะพ่อโต ฮือ…”
ส้มร้องไห้สะอึกสะอื้นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เธอเพิ่งโดนแม่ผัวทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจมาหยกๆ ทั้งที่ตัวเธอไม่ได้ทำอะไรผิดแม้แต่น้อย
พ่อผัวคว้าร่างส้มเข้ามากอดปลอบประโลมร่างสาวพราวไปด้วยหยดน้ำผ้าถุงลายดอกเปียกชื้นเพราะหล่อนเพิ่งอาบน้ำเสร็จไปเมื่อครู่
แกไม่ได้กลัวว่าตัวเองจะเปียกพยายามพูดปลอบใจให้ส้มคลายความทุกข์โศก กำนันโตกอดส้มไว้แน่น จนหน้าอกขาวอวบเบียดชิดเข้ากับอกแกร่ง
“โถ่หนูส้มอย่าร้องไห้ไปเลย ดูสิ ตาบวมไปหมดแล้ว โอ๋ ๆ ”
พูดไปมือปลาหมึกของกำนันโตก็บีบเฟ้นก้นอวบใหญ่ของส้มไปพลาง