⚔️ บทที่ 26 : คำตัดสินของผู้คน
ยามเช้าวันถัดมา หมู่บ้านยังคงเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและเถ้าถ่านจากการเผาศพอสูร ทุกคนมารวมตัวกันกลางลาน หัวหน้าหมู่บ้านยืนอยู่ตรงกลาง สีหน้าหนักอึ้ง
อัครอสยืนข้างไครอส มือจับบ่าของเด็กชายแน่นเหมือนกำลังยืนหยัดร่วมกัน
“พวกท่านทั้งหลาย” หัวหน้าหมู่บ้านเปล่งเสียง “เมื่อคืนนี้ เด็กคนนี้สู้เคียงข้างเรา—และใช่ เขาเป็นสาเหตุที่ทำให้เราหวาดกลัว แต่เขาก็เป็นสาเหตุที่เรายังยืนอยู่ตรงนี้”
เสียงซุบซิบปะทุขึ้น บ้างพยักหน้า บ้างส่ายหัว
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งตะโกน “เขาไม่มีเงา! สักวันภัยจะตามมาอีก เราต้องไล่มันไป!”
แต่หญิงชราผู้เคยให้ข้าวต้มเอ่ยขึ้นบ้าง “เด็กอายุเจ็ดขวบที่ยืนหยัดปกป้องพวกเรา…จะไล่เขาไปกลางป่าอย่างนั้นหรือ”
ความเงียบก่อตัวอีกครั้ง ไครอสก้มหน้า น้ำตาหยดลงบนเหรียญเงินที่ห้อยคอ เขาอยากพูด แต่ทุกคำติดอยู่ในลำคอ จนในที่สุดก็พึมพำเบา ๆ “ถ้าพวกท่านไม่ต้องการข้า…ข้าจะไป ข้าไม่อยากให้ใครเดือดร้อนเพราะข้า”
เสียงเล็กนั้นสั่นสะเทือนทั้งลาน เด็กหญิงที่ยื่นขนมปังให้เมื่อวานวิ่งออกมากอดเขาแน่น “อย่าไป! เจ้าดีที่สุดที่ข้าเคยเห็น!”
หัวหน้าหมู่บ้านหันมองเด็กหญิง ก่อนหลับตาลงแล้วเปล่งเสียงตัดสิน “เขาจะไม่ถูกไล่—แต่เราก็ไม่สามารถรับเขาเป็นหนึ่งในพวกเราได้ตลอดไป เด็กคนนี้จะพักได้อีกไม่นาน…และเมื่อถึงเวลา เขาต้องออกเดินทางต่อ”
เสียงถอนหายใจดังทั่วหมู่บ้าน—ทั้งโล่งใจ ทั้งกังวล ทั้งไม่แน่ใจ
อัครอสพยักหน้ารับคำตัดสินนั้นเงียบ ๆ เขารู้ดีว่า นี่คือทางเลือกที่ดีที่สุดที่เด็กไร้เงาคนหนึ่งจะได้รับจากผู้คนที่ยังไม่เข้าใจ
คืนนั้น ไครอสเงยหน้ามองท้องฟ้า น้ำตาไหลเงียบ ๆ เขากอดเหรียญเงินไว้แน่นแล้วพึมพำกับดาว “ท่านแม่…โลกนี้ไม่ได้ปฏิเสธข้าทั้งหมด อย่างน้อย…ยังมีบางคนที่เห็นข้าว่าเป็นเด็กจริง ๆ”