อลินตา... หมอผีข้ามภพ

แม้แต่เป๋าก็ยังมองอลินตาด้วยสายตาชื่นชม เป๋าเคยถามเจ้านายตัวเองเช่นกันว่าทำอย่างไรถึงจะเกิดมาสวยชนิดที่ผู้หญิงด้วยกันเห็นยังต้องมองเหลียวหลัง อลินตาให้คำตอบกับเป๋าว่าให้ทำบุญด้วยเครื่องหอมเช่นธูปหอมทำความสะอาดพระด้วยผ้าขาวสะอาดพรมน้ำอบน้ำหอมที่พระพุทธรูปบ่อยๆ ถวายดอกไม้เป็นนิจทำความสะอาดวัดวาอารามล้างถ้วยล้างชามให้วัด

                ซึ่งอลินตาก็ได้อธิบายเพิ่มเติมด้วยว่าเครื่องหอมจะช่วยให้มีเสน่ห์ล้ำลึก อยากค้นหา ดอกไม้จะช่วยให้ดูสวยใสสะอาดตาทำความสะอาดวัดวาจะช่วยให้ผิวพรรณผ่องใสไร้มลทิน ยิ่งถ้าเพิ่มล้างจานเข้าไปด้วยแล้วก็เหมือนเป็นการลงครีมหลังทาเซรั่มบนใบหน้าเพราะจะยิ่งทำให้ผิวพรรณ สว่างกระจ่างใสสวยงาม

                เมื่อได้อัตภาพมาเป็นมนุษย์ไม่ว่าผู้หญิงหรือผู้ชายถ้ารู้จักแต่งรู้จักใส่ใจกับตัวเองก็ยิ่งออร่าเวอร์วังเพิ่มเข้าไปอีกเข้าทำนองที่ว่าไก่งามเพราะขนคนงามเพราะแต่งนั่นแล จากคำบอกกล่าวของอลินตา เป๋าก็จำใส่ใจและตั้งใจปฏิบัติตลอดมายิ่งเมื่อครั้งทำความสะอาดพระพุทธรูปบนหิ้งพระของอลินตา หรือไปวัดทำบุญคราใด เป๋าถึงกับอธิษฐานขอให้ตัวเองเกิดเป็นหญิงแท้ที่สวยเพอร์เฟคครบวงจรเป๋าจะรู้หรือไม่หนอว่าคำอธิฐานของเธอนั้นมันอาจจะเป็นจริงในเร็ววันก็ได้ใครจะไปรู้ก็อนาคตนี่เนอะ อลินตาปรายตามองปราถะที่อยู่ในร่างของเจ้าภูแสนอีกฝ่ายยังคงยืนนิ่ง

                "จ้องฉันนานขนาดนั้นฉันอาจจะเขินเอาดื้อๆ ก็ได้นะคะ” เป๋าหันมองอลินตาก่อนจะอุทาน

                “อ้าวนึกว่าเขินไปแล้ว” แต่เมื่อเป๋ามองหน้าเจ้านายตัวเองก็พบว่าคุณนายอลินตาหน้าแดงอยู่เหมือนกันแฮะ

                “อือ... ชุดสวย”ปราถะพูดชมจากใจจริงอลินตาชอบที่ปราถะเป็นคนจริงใจคิดสิ่งใดก็พูดมันออกมาแต่ที่ไม่ค่อยชอบใจก็คือปราถะมักใจร้อน และฟอร์มจัดไปหน่อย

                “ชุดสวยแล้วคนไม่สวยเหรอ?” กรีดเสียงพร้อมจีบปากถามเล็กๆ เป็นเชิงล้อเลียนมากกว่าจะต้องการคำตอบปราถะรีบเก็บอาการเก้อเขินก่อนจะตอบกลับน้ำเสียงสะบัดนิดๆ

                “ไปคิดเอาเองว่าฉันชมชุดหรือชมคนใส่ชุด”อลินตากับปราถะยิ้มให้แก่กัน หัวใจที่แห้งแล้งของปราถะดูจะชุ่มชื่นขึ้นเป็นลำดับเสียแล้วปราถะออกตามหาผ้าพันธุ์ภพในตำนาน และหาวิธีที่จะชุบชีวิตแพงอรเพื่อนรักของเขาให้ฟื้นขึ้นมาอีกครั้งซึ่งแน่นอนปราถะไม่เคยคิดที่จะรักแพงอรแบบคนรักเขาใช้ชีวิตไปในทางที่ค่อนข้างสันโดษ และหลบหลีกผู้คนตลอดมาบางครั้งปราถะก็แอบคิดว่าหัวใจของเขามันเริ่มเย็นชาทีละน้อยต่อไปเขาก็อาจจะไม่รู้สึกคุ้นชินกับพวกมนุษย์และเข้ากับใครไม่ได้อีกเลย

                กระทั่ง.. อลินตาปรากฏตัวขึ้นในงานประมูลหีบสมบัติโบราณของคุณจอร์นเจ้าของโรงแรมอำมาฤทธิ์เขากลับตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก หัวใจที่เฉยชามานานกลับเริ่มเต้นเป็นจังหวะอีกครั้งที่สำคัญมันเต้นแรงแปลกๆ เสียด้วยสิ ซึ่งการเจอกันครั้งแรกปราถะทั้งตกใจและแปลกใจที่อลินตาหน้าเหมือนแพงอร

                แต่เมื่อสำรวจกระแสวิญญาณของอลินตาแล้วปราถะก็ต้องประหลาดใจเมื่อดวงวิญญาณของอลินตาหาใช่กระแสเดียวกับแพงอรไม่แม้จะคล้ายแต่หาใช่กระแสวิญญาณเดียวกันและนั่นทำให้ปราถะนาคราชเกิดคำถามและอยากรู้จักอลินตาขึ้นมาทันที

                กระทั่งปราถะได้เรียนรู้อลินตามากขึ้นเมื่อครั้งไปผจญภัยในป่าเขามั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าอลินตาไม่ใช่คนเดียวกับแพงอรแน่นอนและเหตุผลนั้นทำให้ปราถะนาคาหนุ่มน้อย ช่างไม่รู้เลยว่าตัวเองได้แอบประทับใจหญิงสาวตรงหน้าเข้าให้เสียแล้วประทับใจในความหนักแน่น เด็ดขาด ฉลาดเฉลียวแม้จะมีความงกเงินเกินมนุษย์แต่อลินตาก็งกในสิ่งที่เธอจะได้อย่างชอบธรรมเท่านั้นส่วนของคนอื่นที่แม้จะหยิบฉวยมาได้ง่ายๆ แต่เจ้าตัวก็ไม่ทำ ปราถะจมอยู่กับความคิดของตัวเองนานเท่าไหร่ไม่รู้แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งตกใจนิดๆ

                “คุณนินทาฉันในใจหรือเปล่า?”อลินตาถามแทรกความคิดของปราถะ สายตาคาดคั้น ปราถะส่ายหน้าแววตานิ่งเรียบ

                “อยากรู้ก็เข้ามาฟังเอาเองนี่จะไปได้รึยัง?” แสร้งพูดห้วนๆ คล้ายกลบเกลื่อน อลินตาเชิดหน้าไม่ใส่ใจเตรียมก้าวเดินจะออกจากห้อง ปราถะก้าวมายืนขวางเอาไว้ แล้วยื่นแขนให้หญิงสาวเกาะเป๋าเห็นแทบจะกลั้นเสียงกรีดร้องไม่อยู่ ขนาดชัยยันตร์ที่ยืนหน้านิ่งยังแอบยิ้มเช่นเดียวกับหมิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ชัยยันตร์

                “เดี๋ยวเป๋าเดินนำขบวนเองค่ะไปถึงด้านหลังเวทีเป๋าจะเป็นโทรโข่งให้เองรับรองทุกคนต้องหันมาจับจ้องคู่ตุนาหงันกันทั้งงานแน่ค่า...”แต่ขณะที่จะเดินออกไป ปราถะกลับขืนตัวเอาไว้แล้วหันมาพูดกับอลินตา

                “อย่าลืมช่วยดูแลให้ฉันรอดจากไอรดาในคืนนี้ด้วย ถ้าเป็นไปได้ ไล่สิ่งชั่วร้ายออกไปจากงานก็จะดี”อลินตาหลุบตาต่ำยิ้มละมุนก่อนจะควักอะไรบางอย่างจากกระเป๋าใบเล็กในมือออกมาคลี่สะบัดพึ่บพั่บยื่นให้ปราถะมันเป็นกระดาษขนาดเอสี่ มีข้อความตัวหนังสือเต็มพรืด

                “ยินดีค่ะฉันจะช่วยคุณเอง เดี๋ยวเซ็นต์ท้ายสัญญาให้ด้วยนะคะ ออ คงไม่มีปากกา ฉันมีค่ะ”ว่าแล้วก็ล้วงมือควานหาปากกาจากในกระเป๋าใบเล็กของตัวเองปราถะมองตามหญิงสาวสลับกับอ่านข้อความในกระดาษแทบไม่เชื่อสายตา

                “ประสาทหรือเปล่าเตรียมของพวกนี้มาออกงานด้วยเหรอ แล้วนี่อะไร สองแสนคืนเดียว..” ปราถะยกมือลูบหน้าลูบปาก ส่วนมืออีกข้างถือกระดาษดูไม่วางตาชัยยันตร์ถึงกับส่ายหน้าระอา ส่วนหมิงกับเป๋าก็มองหน้ากันส่งสัญญาณว่าเจ้านายตัวเองแผลงฤทธิ์เป็นนักการเงินอีกแล้ว

                “ระดับเจ้าภูแสน เงินสองแสนก็ไม่น่าทำธุรกิจล้มละลายหรอกนะคะเพียงแค่จรดปากกา ทุกอย่างจะง่าย ภยันตรายต่างๆ จะปลาสนาการไปฉันจะไม่อนุญาตให้ใครแตะต้องร่างกายคุณได้แม้แต่ปลายเล็บ ออ.. ของแถมคือฉันจะยอมเดินแบบอิงแอบกับคุณจนจบงานว่ายังไงคะ?” ปราถะยืนมองหน้าอลินตา สีหน้าขุ่นขวางเขาไม่เคยจนมุมให้ใครถึงขนาดนี้มาก่อนและนี่คุณเธอไม่ได้คิดช่วยกันด้วยใจหรือว่าต้องการจะผูกสัมพันธ์มิตรภาพเลยรึไงสมองของเจ้าหล่อนทุกขดคงจะสะกดแต่คำว่าค่าจ้างสินะ ปราถะยืนนิ่งยังไม่เซ็นเอกสารอลินตาเห็นดังนั้นก็พูดขึ้นอย่างเลือดเย็น

                “ถ้าไม่ตกลง ก็ตามใจค่ะไม่ได้ว่าอะไร” พูดจบก็หันไปพูดกับเป๋า

                “เป๋าไปบอกทีมสต๊าฟว่าฉันจะขึ้นเดินแบบกับคุณไอดิน”แล้วก็หันกลับมาพูดกับปราถะอย่างรวดเร็ว

                “ส่วนคุณดูแลตัวเองด้วยนะคะ”พูดจบก็ทำท่าจะผละออกไป แต่ยังไม่ทันจะก้าวขา

                “ขวับๆๆ” เสียงเซ็นเอกสารก็ดังชนิดที่ได้ยินถึงกันทุกคน คนเซ็นเอกสารรีบพูดเสียงดังอย่างรวดเร็ว

                “เซ็นแล้วจะรีบอะไรนักหนายังไม่ได้บอกสักคำว่าไม่ตกลง อย่าคิดเองเออเองสิ” อลิตายิ้มใจเย็นก่อนจะเดินไปเกาะแขนปราถะอย่างว่าง่าย พร้อมกับหันมาฉีกยิ้มหยีตาให้กับเป๋าและหมิงสองเพื่อนรักหันมองหน้าเบ้ปากอย่างรู้ทันเจ้านายตัวเอง

                “เป๋าตุง...” อลินตาเรียกลูกน้องสาวสองของตัวเองอารมณ์ดี

                “จัดการส่งพร้อมเพย์ให้เจ้าด้วยนะ”จากนั้นก็หันมาทางปราถะ

                “ไม่รับเป็นเช็คนะคะขอโอนไวอย่างเดียว” พูดจบก็เดินควงแขนปราถะเข้าสู่ด้านหลังเวทีด้วยความเจิดจ้าเฉิดฉายอย่างถึงที่สุดค่ะแม่...