ชายาเกศาสั้น

หลังจากชำระล้างเสร็จดวงตาของอันดาก็ลืมขึ้น และตอนนี้ผมเธอก็ยาวออกมาแต่เส้นผมที่ยาวออกมาเป็นสีดำขลับเหมือนเส้นไหม มีเงาสะท้อน

“อันดาผมของเจ้า” หยางเจียจุ้นแปลกใจ

“ทำไมท่านหล่อขึ้นอีกแล้วล่ะ” เงาดำที่หน้าของหยางเจียจุ้นหายไป ดวงตาที่ดูเศร้าหมองบัดนี้เปล่งประกาย

“เพราะมีเจ้าอยู่อย่างไรล่ะ เจ้าเองก็งามขึ้น” หยางเจียจุ้นอยากจะเข้าไปกอดเธอแต่ก็ห้ามใจไว้

“ดูเหมือนข้าต้องตัดผมเสียแล้ว” อันดาตอบ

“ทำไมผมของเจ้ากลายเป็นสีดำได้” หยางเจียจุ้นสงสัย

“เพราะเดิมผมข้าเป็นสีดำ แต่ข้าชอบย้อมสีผม อยากสีผมเหมือนฟาเบรียนน่ะ” อันดาตอบ

“ย้อมผมหรือ” เขาเคยแต่เห็นหญิงชราที่ย้อมผมให้กลับเป็นสีดำ เพิ่งจะเห็นใครย้อมจากดำเป็นสีอื่น

“ใช่ข้าทำมาแล้วหลายสี มีทั้งชมพู เขียวม่วงน้ำเงิน ส้มเทาขาว สีเงินสีทองแดง ทุกสีข้าย้อมมาหมดแล้ว” อันดายิ้ม

“แต่ผมสีดำของเจ้าสวยที่สุด ทำให้เจ้าสวยขึ้นกว่าเดิมมาก” เรื่องจริงเมื่อสีผมเดิมงอกออกมาก็ทำให้ใบหน้าของเธอชัดขึ้น ยิ่งงามขึ้นหลายเท่า

“ท่านหายดีแล้วใช่หรือไม่” อันดาถาม

“ใช่ เราเข้ามาในนี้กี่วันแล้ว” หยางเจียจุ้นถาม

“สามวันแล้ว ท่านน่ะหลับไปนานมาก ตอนเดินพลังก็ใช้เวลาสองวันสองคืนเลย” อันดาตอบ

“ต้องรีบกลับแล้วใช่หรือไม่” หยางเจียจุ้นไม่รู้เลยว่าการเดินพลังใช้เวลานานขนาดนั้น

“ไม่ต้องรีบหรอก ข้าปรับเวลาในนี้ให้เร็วกว่าข้างนอก ตอนนี้เราเข้ามาได้แค่สามชั่วยามเท่านั้น” อันดาตอบ

“ถ้าอย่างนั้นข้างนอกฟ้าคงมืดแล้ว” หยางเจียจุ้นยังไม่อยากออกไปเลย อยากนั่งมองหน้าคนรักให้นานอีกหน่อย นางงามขนาดนี้เชียวหรือนี่

“ออกไปเถอะ พวกเขาคงจะเป็นห่วงท่านมากแน่ที่เห็นเราหายไปทั้งคู่ แล้วก็ฟ้ามืดแล้วอยู่กันสองต่อสองพวกเขาคงนินทากันสนุกปากแล้ว” อันดาตอบ

“อืม” หยางเจียจุ้นเห็นด้วย

“อ้ออีกอย่างข้าลืม” อันดาหยิบแหวนหยกขึ้นมาสวมให้เขาที่นิ้วนางด้านขวา แหวนที่ใหญ่เมื่อสวมลงไปก็หดตัวเข้าพอดีกับนิ้วของเขา และมีเข็มเล็กๆ ยื่นออกมาจิกที่นิ้วของเขาจนเลือดไหลแล้วมันก็หายไป

“แหวนมิติใช่หรือไม่” หยางเจียจุ้นถาม

“ใช่ถือว่าเป็นแหวนหมั้นจากข้านะ” อันดายิ้มแฉ่ง หมั้นหนุ่มไม่ลงทุนสักแดงเลย

“เจ้าเล่ห์อย่างที่ท่านเซียนบอกจริงๆ” หยางเจียจุ้นบีบจมูกของนาง น่ารักอย่างนี้

“เอ๊ะ ท่านนั่นแหละ” อันดาผงะเพราะคนที่บีบจมูกจู่ๆ ก็ก้มลงมาจูบอย่างอดไม่ได้

“ก็เจ้าเป็นแฟนของข้าไม่ใช่หรือ” หยางเจียจุ้นจำตอนที่นางดีกระโดดโลดเต้นแล้วบอกว่าแฟนข้าหล่อได้

“ท่านจำได้ แต่ก็นะ ถึงจะเป็นแฟนก็ต้องขออนุุญาตก่อน” อันดา

“แล้วถ้าเป็นเมียล่ะ” หยางเจียจุ้น

“ออกไปกันเถอะ” มีพลังมากนี่มันเพิ่มความหน้าหนาตามไปด้วยหรือไงนะ

“เป็นไข้เหรอ” หยางเจียจุ้นยิ้มฟันขาว ตอนนี้หน้ายิ่งผ่องก็ยิ่งหล่อบาดใจเข้าไปอีก

“โอ๊ะ!” อันดาร้องพร้อมเอามือบังตา

“เป็นอะไรไป” หยางเจียจุ้นตกใจ

“ความหล่อของท่านมันเจิดจ้าจนตาข้าแสบไปหมดแล้ว” ว่าแล้วเธอก็กระโดดขึ้นไปจูบเขาแล้ววิ่งหนี แต่ที่ไหนได้หยางเจียจุ้นแขนยาวคว้าเธอเข้ามาจูบ เป็นจูบที่ดูดดื่มและยาวนานจนอันดาแทบขาดอากาศหายใจ ทั้งคู่มีแรงปรารถนาจึงดึงดูดเข้าหากัน

“โอ๊ย/โอ๊ย” ทั้งคู่ร้องขึ้นพร้อมกันเพราะฟันกระทบกัน

“สงสัยต้องฝึกบ่อยๆ แล้ว” หยางเจียจุ้นเขินที่จูบนี้ยังดูเหมือนจูบฝึกหัด ทั้งเขาและเธอต่างก็ไม่ประสา ทั้งที่ไม่ใช่จูบแรกแต่ก็ยังมีเรื่องให้เรียนรู้อยู่

“ท่านนี่นะ” อันดาเขินแต่ก็เห็นด้วย ก่อนจะจูบเป็น ฟันจะแตกมั้ยเนี่ยตาคนบ้าพลัง

ทั้งสองพากันออกมาจากมิติแต่ก็ไม่พบว่ามีใครอยู่นอกจากสิบสี่ที่รออยู่ด้านนอกคนเดียว

“สิบสี่” แม่ทัพหยาง

“ท่านแม่ทัพ ท่านกลับมาแล้ว เกิดเรื่องขอรับ” สิบสี่รายงาน

“เรื่องอะไร” แม่ทัพหยางถาม

"ขบวนของเก้าถูกโจมตีดีที่เจ็ดตามไปช่วยทัน แต่เก้าก็บาดเจ็บเพราะเอาตัวบังธนูให้สิบห้าเอ่อซูเมิ่งน่ะขอรับ"สิบสี่รายงาน

“ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน” อันดาถาม

“เรือนพยาบาลขอรับ” สิบสี่ตอบแล้วนำทั้งสองไปที่เรือนพยาบาล เก้าดูอาการจะสาหัสที่สุดเพราะถูกพิษ

“ถอยออกมาก่อนท่านหมอ” แม่ทัพหยางสั่งหมอเจียงที่กำลังเช็ดเหงื่อที่เป็นยางสีดำ

“พวกมันตั้งใจฆ่าพระชายาขอรับ มันจู่โจมที่นางโดยตรง” เก้าที่แข็งใจลุกขึ้นมารายงาน ไหล่ของเขาเป็นสีดำน่ากลัว

“อยู่เฉยๆ เจ็ดอยู่ไหน” เขากังวลกับไอ้ซุ่มซ่ามอย่างเจ็ดมาก ครั้งก่อนก็เอาตัวบังธนูเขาจนได้รับบาดเจ็บ ครั้งนี่ก็มาเป็นเจ้าเก้าอีก

“ข้าอยู่นี่ขอรับ” เจ็ดเองก็โดนฟันที่แขนแต่แผลไม่สาหัสมากเพราะไม่มีพิษ

“ท่านหมอช่วยต้มสมุนไพรนี่ให้ข้าหน่อย ซูเมิ่งเจ้ามาช่วยข้ากรอกยาให้เขา” อันดาเรียกซูเมิ่งที่ยืนตาบวมอยู่ใกล้ๆ

“เจ้าค่ะ” ซูเมิ่งรอเวลานี้มานาน นางอยากจะช่วยแต่ถ้าไม่ได้รับคำสั่งห้ามเข้าใกล้

"ยาซึมเข้ากระแสเลือดแล้วต้องล้างพิษก่อน ท่านแม่ทัพท่านช่วยข้าประคองเขาหน่อย ซูเมิ่งปล่อยให้ท่านแม่ทัพประคองเจ้าไปหาผ้าสะอาดเพิ่มเยอะๆ และกะละมังเก่าๆ มารองเลือดเสียของเขา เร็วเข้าต้องถ่ายเลือดก่อน

“สิบสี่ช่วยท่านหมอดูคนเจ็บคนอื่น สมุนไพรให้ต้มอ่างใหญ่ๆ เขาต้องแช่ตัวในนั้น”

อันดากรอกน้ำอมฤตผสมน้ำให้เขาเข้มข้น ดีที่ซูเมิ่งเอากะละมังมารองทัน เก้ากระอักออกมาเป็นเลือด อันดากรีดปากแผลปล่อยให้เลือดสีดำออกมา”

"สิบสี่ไปเปิดลังไม้แรกในนั้นมีกล่องนึงที่ยังไม่ได้เปิดเอามาให้ข้า"อันดาสั่ง ตอนนี้เธอไม่แน่ใจว่าเก้ากรุ๊ปเลือดอะไร

"สิบสี่เดินเหินไวดุจสายลมชั่วพริบตาเดียวก็เอากระเป๋ามา อันดาเปิดมันเป็นลังรักษาอุณหภูมิของเลือด อันดาใช้เข็มจิกที่ปลายเล็กของเก้าเพื่อตรวจกรุ๊ปเลือด

“เอาล่ะ สิบสี่ท่านมาทางนี้ช่วยข้าตั้งเสาแขวนถุงเลือดหน่อย” อันดายืดกระบองโลหะออกดึงขาตั้งออกแล้วแขวนถุงเลือดไว้

เมื่อเห็นว่าเลือดสีดำไหลออกมาหมดแล้วเธอก็ฉีดยาสลายพิษเข้าไปอีกเข็ม ตอนนี้เก้าที่ตัวใหญ่โตหน้าซีดเผือด

“ซูเมิ่งหาผ้ามาห่มให้เขา ท่านแม่ทัพท่านกอดเขาเอาไว้หน่อยเขาอาจมีอาการชัก เดี๋ยวเมื่อเลือดเข้าไปเติมจะดีขึ้น ตอนนี้เขาอาจจะกระตุกอยู่บ้าง” อันดาเตือน เพราะเก้าตัวใหญ่พอๆ กับแม่ทัพหากเขากระตุก มีเพียงแม่ทัพหยางเท่านั้นที่เอาอยู่

ตอนนี้เมื่อเลือดใหม่เข้าไป และอันดาให้ยาปฏิชีวนะทำให้เก้าตอนนี้ไม่กระตุกอีกแล้ว

“ซูเมิ่งเจ้าจะทำอะไร” อันดาเห็นซูเมิ่งกำลังจะทำความสะอาดพื้นที่เปื้อนพิษสีดำ

“ข้าจะทำความสะอาดเจ้าค่ะ” ซูหนี่ตอบ

“ใส่ถุงมือก่อนแล้วของที่ถูกพิษเอาไปเผาให้หมด ตัวเจ้าระวังห้ามโดนพิษ ให้แพทย์ผู้ช่วยหมอเจียงช่วยด้วยพวกเขาเคยกำจัดขยะพิษมาแล้ว ใส่ถังแล้วค่อยเผา” อันดาสั่ง

“สิบสอง” อันดาเรียก

“เจ้าคะ” สิบสองออกมา

“มาทำแผล” ถึงจะชุดดำแต่อันดาเห็นว่านางโดนฟันที่เอว อาจเป็นเพราะอยู่ท่ามกลางผู้ชายหรือไม่ก็กังวลจนเกินไป

_________________________

เป้าหมายทำไมกลายเป็นอันดาไปได้ล่ะเนี่ย