โหมดความยากระดับนรก: ผมจะอยู่รอดด้วยการอัปเลเวล

บทที่ 37 ย้ายฐาน

ในที่สุดผมก็ตัดสินใจเลือกในสิ่งที่ต้องการหน้าต่างระบบพลันสลายหายไป กลายเป็นข้อความแจ้งเตือนใหม่ที่เด้งขึ้นมาแทน

[ยินดีด้วย! คุณได้รับ วงจรมานา(ติดตัว)]

[ลักษณะเฉพาะ 1/3]

ทันทีที่สิ้นเสียงแจ้งเตือนหัวใจของผมก็เต้นรัวแรงขึ้นอย่างบ้าคลั่งความร้อนสายหนึ่งแผ่ซ่านออกจากอกพุ่งพล่านไปทั่วร่างระลอกแล้วระลอกเล่า

จากความรู้สึกอุ่นๆในตอนแรกกลับกลายเป็นความแสบร้อนเหมือนมีใครเอาลวดแดงเดือดมาร้อยผ่านร่างกายทุกส่วน

ผมกัดฟันแน่นจนกรามแทบหักเพื่อกักเก็บเสียงครางด้วยความเจ็บปวดไว้ในลำคอ

ลืมคำชมที่ผมเคยมีให้ระบบไปได้เลย!

ตอนนี้ผมทำได้เพียงสบถด่ามันอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่งความเจ็บปวดทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะที่โครงข่ายมานาถูกสลักลึกลงไปในเนื้อเยื่อ

มานาพุ่งออกจากหัวใจไปจนถึงปลายนิ้วลามขึ้นสู่กะโหลกศีรษะ และกระจายไปทั่วทุกอณูทิ้งรอยไหม้จำลองไว้ทุกที่ที่มันไหลผ่าน

เนิ่นนานราวกาลเวลาหยุดนิ่งความเจ็บปวดเริ่มทุเลาลงทิ้งไว้เพียงความมึนงง และอาการหน้ามืดเหมือนคนกำลังจะหมดสติ

ผมนอนหอบหายใจพลางประชดตัวเองในใจว่า ถ้ายังต้องเจอเรื่องพรรค์นี้อีกตั้งสองครั้งกว่าจะครบโควตาผมขอตายดีกว่า

ใครก็ได้ช่วยเรียกหน่วยกู้ภัยมาทีเถอะ!

ผมลองฝืนอาการปวดหัว แล้วลองส่งมานาผ่านร่างกายดูเล่นๆแล้วก็ต้องชะงักไปครู่หนึ่ง

เอ๊ะ?

ผมลองใหม่อีกครั้ง... และอีกครั้ง

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!

ผมขอถอนคำพูดที่ด่าระบบไปเมื่อกี้ให้หมดเลย

เอาความเจ็บปวดมาอีกสิ!

เอามาให้มากกว่านี้ก็ได้ถ้าผลลัพธ์มันจะยอดเยี่ยมขนาดนี้!

ความรู้สึกที่ได้มันต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิงมันคล้ายกับเหมือนที่ผ่านมาผมโง่ใช้ส้อมตักซุปกินมาตลอด แล้วจู่ๆก็มีคนมาฟาดหัวผมทีหนึ่งพร้อมยัดช้อนใส่มือให้

การดึงมานาออกมาใช้งานกลายเป็นเรื่องธรรมชาติกว่าเดิมมหาศาลโครงข่ายที่ถูกสลักลงในตัวเปลี่ยนถนนลูกรังสายเก่าในร่างของผมให้กลายเป็นทางด่วนความเร็วสูงในพริบตา

โอ้ สวรรค์...

ผมเกือบจะยอมให้อภัยระบบที่ลำเอียงเลือกที่รักมักที่ชังขึ้นมานิดๆแล้ว แม้จะค่อนข้างมั่นใจว่าลักษณะเฉพาะของคนอื่นคงจะขี้โกงกว่านี้แน่ๆแต่ความดีใจในตอนนี้มันก็มากพอจนผมหุบยิ้มไม่ได้เลย

ผมลองเคลื่อนมานาไปทั่วร่าง มันไหลลื่นรวดเร็ว และแม่นยำขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์

จากเดิมที่ต้องสาดมานาท่วมท้นเหมือนเปิดก๊อกทิ้งตอนนี้ผมกลับควบคุมเส้นใยมานาบางเฉียบให้ไหลผ่านวงจรได้อย่างประณีต

ร่างกายมนุษย์ที่เคยห่วยแตกและไร้ประสิทธิภาพในการรองรับพลังงานบัดนี้ได้รับการปรับปรุงใหม่จนเห็นผลทันตา

[การควบคุมมานา เลเวล 5> เลเวล 6]

นั้นไงมาตามนัดเลย!

ผมยันตัวลุกขึ้นยืนแม้ร่างกายจะยังส่งเสียงประท้วงด้วยความเจ็บปวดจากการสลักวงจรมานาแต่ผมกลับรู้สึกพอใจกับมันอย่างประหลาด

“ในที่สุดก็ลุกได้สักทีนะพี่!”

เสียงของเควินแว่วมากระทบหูฟังดูน่ารำคาญชะมัด โดยเฉพาะในเวลาที่ผมยังปวดหัวตึบๆ แบบนี้

แต่เอาเถอะ...เห็นแก่ที่ตอนนี้ผมกำลังอารมณ์ดีสุดๆผมจะแสร้งทำเป็นหูทวนลมปล่อยผ่านไปก่อนแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวแล้วกัน

“ตอนนี้เหมือนทุกคนต้องรอพี่คนเดียวเลยนะขนาดเจ้าหมูน้อย บิสกิตยังเตรียมพร้อมจะไปแล้วเลยเนี่ย”

เควินยังไม่หยุดพล่ามพลางบุ้ยปากไปทางเจ้าคอร์กี้ที่อยู่ไม่ไกล

“...”

โอเค...ปากของไอ้หมอนี่ไม่ได้ช่วยให้อะไรมันง่ายขึ้นเลยจริงๆ ผมจ้องหน้าเขานิ่งๆแต่ดูเหมือนคนอย่างเควินจะอ่านบรรยากาศไม่เป็น หรือไม่ก็นิสัยเสียจนกู่ไม่กลับ

“อีกอย่างนะพี่...ท่าเดินพี่ตอนนี้เหมือนคนขี้ราดกางเกงชะมัดเลยว่ะ ฮ่าๆ!”

เขาหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดีพลางกุมท้องขำจนตัวโยนโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ

โอเค จบกัน...ความเมตตาของผมหมดลงแค่นี้แหละ

ผมหยุดเดินแล้วค่อยๆ หันไปจ้องเขาด้วยสายตาเย็นเฉียบที่สื่อความหมายชัดเจนว่าแกตายแน่

จิตสังหารจางๆของผมคงเริ่มทำงานโดยไม่รู้ตัว จนไอ้ตัวแสบที่กำลังขำอยู่ถึงกับชะงักกึกหนังตาขวาของเขาคงเริ่มกระตุกยิกๆ

“เฮ้ยๆ พี่เนเทล ทำไมมองผมแบบนั้นล่ะ?”

น้ำเสียงที่เคยร่าเริงเริ่มสั่นเครือ

หืม...บางทีผมควรจะมอบหน้าที่ถลกหนังกวางให้เขารับผิดชอบเพิ่มขึ้นอีกสักสามสี่ตัวดีไหมนะ?

ผมมั่นใจเลยว่าคนรักสะอาดแบบเขาต้องเกลียดงานกลิ่นคาวเลือดที่ล้างออกยากนั่นเข้าไส้แน่ๆหรือไม่ก็อาจจะ ช่วยฝึกสะท้อนหินให้เขาด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิมสักเท่าตัว

“พี่เนเทล! หยุดก่อน รอเดี๋ยวดิพี่!ผมแค่ล้อเล่นเอง!”

ผมเลิกสนใจเควินและเดินออกมาที่ด้านนอกของตู้ขบวน ที่นั้นเจ้าบิสกิตวิ่งออกมาต้อนรับผมด้วยการส่ายหางดิ๊กๆก่อนจะเดินเคียงข้างไปกับผมอย่างร่าเริง

“ฟังนะ เมื่อกี้มันแค่โจ๊กน่ะ พี่ก็รู้ใช่ไหม?แค่ล้อเล่นเอง ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ พี่ก็รู้ว่าผมเป็นคนยังไงใช่ไหมล่ะ?เหะๆ”

ผมอาจจะให้เขาฝึกทักษะเพิ่มขึ้นอีกนิดและแน่นอนว่าผมจะ ช่วย ด้วยตัวเองผมจะลองขว้างหินใส่เขาเพื่อให้เขาลองฝึกสะท้อนมันกลับดู

บางทีคราวนี้ผมอาจจะอัดมานาเพิ่มเข้าไปอีกหน่อยมันจะได้ช่วยให้เขาพัฒนาได้เร็วขึ้นยังไงล่ะ นี้ผมหวังดีกับเขาจริงๆ นะเนี่ย

ผมเดินตรงไปสมทบกับ เทสและแฮดวิน เทสเอ่ยทักทายผมด้วยรอยยิ้มแต่แฮดวินเพียงแค่พยักหน้าให้เงียบๆ เขาพยายามรักษามาดเคร่งขรึมไว้แต่ผมทันเห็นมุมปากของเขาที่กระตุกยกขึ้นนิดหนึ่ง

ตาลุงนี้คงแอบสะใจที่ได้ต่อยหน้าผมอยู่ล่ะสิ?ผมคิดพลางมองค้อนกลับไป

“ดูเหมือนนายจะพร้อมแล้วนะ”

เทสเริ่มพูดเข้าเรื่อง

“งั้นเราจะออกเดินทางกันในอีกไม่กี่นาทีนี้ตามที่ตกลงกันไว้นายกับฉันจะรับหน้าที่สอดแนมข้างหน้า ส่วนโชอี้ เควินและคิมจะเคลื่อนที่ตามหลังมาโดยเว้นระยะหน่อย ปิดท้ายขบวนด้วยแฮดวินกับคนอื่นๆ”

“แล้วเจ้าหมานั่นล่ะ? พักหลังมานี้ดูเหมือนมันจะไม่ค่อยให้ความร่วมมือเท่าไหร่เลยนะ...”

แฮดวินเปรยขึ้นสายตาที่เขามองบิสกิตดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย

แกไปทำอะไรเขาไว้ล่ะบิสกิต?

แต่ก็นั่นแหละ... ทำได้ดีมากเจ้าหมาแสนดี!

พวกเราทุกคนก้มมองเจ้าคอร์กี้ที่แสนดีที่สุดในโลกมันแลบลิ้นห้อยหอบหายใจพลางทำท่าทางทะเล้นเหมือนกำลังแอบยิ้มเยาะใส่ใครบางคนอยู่

เจ้าหมาเงยหน้ามองผม และผมก็มองมันพวกเราสบตากันครู่หนึ่งก่อนที่ผมจะออกคำสั่ง

“อยู่กับแฮดวินและคนอื่นๆ ไปนะ”

หางของมันหยุดแกว่งทันที มันกะพริบตาช้าๆอย่างเชื่อฟัง

“สรุปคือเราจะเดินไปจนกว่าดวงอาทิตย์จะดับไปใช่ไหม?”

ผมหันไปถามเทสต่อ

“เดี๋ยวนะ สำหรับเจ้าหมูอ้วนบิสกิตนี่ คือสั่งแค่นี้เองเหรอ?มันฟังรู้เรื่องจริงๆ หรือไง?”

เสียงเควินโวยวายแทรกมาจากด้านหลังแต่พวกเราส่วนใหญ่เรียนรู้ที่จะเมินเฉยต่อเขาไปนานแล้ว

ตอนนี้พวกเราคำนวณเวลาที่ดวงอาทิตย์จะดับได้ค่อนข้างแม่นยำแล้ว โดยอ้างอิงจากการนับถอยหลังของระบบก่อนจะถูกบังคับส่งกลับ

ที่บอกว่าดวงอาทิตย์ดับก็ตามชื่อเลยมันไม่ได้เคลื่อนที่หรือลับขอบฟ้าอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันแค่ดับวูบหายไปดื้อๆโดยไม่ให้สัญญาณเตือนล่วงหน้าเลยสักนิด บ้าบอชะมัด

“เราน่าจะเดินได้สัก 5 ถึง 7 ชั่วโมงหลังจากนั้นคงต้องหาที่ปักหลักสร้างแนวป้องกันถ้าเหลือเวลาไว้สักสองสามชั่วโมงก่อนมืดก็น่าจะพอ”

เมื่อการหารือหลักจบลงและเหลือเพียงรายละเอียดปลีกย่อยผมก็เริ่มเข้าสู่สภาวะสมาธิเพื่อฝึกฝนทักษะ การควบคุมมานา ต่อทันที

ข้อดีของการมีวงจรมานาคือตอนนี้ทักษะการสั่นพ้อง ของผมใช้งานง่ายขึ้นเยอะ แถมยังคงสภาพไว้ได้นานกว่าเดิมหลายเท่า

ผมเหลือบมองปลายนิ้วตัวเองที่มีใบมีดมานาบางเฉียบก่อตัวขึ้นรอบๆเมื่อผมพยายามเร่งการสั่นพ้องของใบมีด ความยากจะพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

แต่มันก็ยังอยู่ในระดับที่พอจะรับมือไหวใบมีดมานาสั่นไหวอย่างรุนแรงขณะที่ผมพยายามประคองมันไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนมันจะสลายตัวไป

สถิติใหม่!อีกนิดเดียวผมก็น่าจะเคลือบมานาลงบนใบดาบสั้นได้ทั้งเล่มแล้วไม่เหมือนก่อนหน้าที่ทำได้แค่ส่วนปลาย แถมยังสลายไปเร็วเกินจนใช้งานจริงได้ยากเย็น

ในขณะที่ผมกำลังจดจ่ออยู่นั้นเทสก็สะกิดไหล่ผมเบาๆ พอเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าทุกคนกำลังจ้องมองผมเป็นตาเดียว...นี่ผมพลาดอะไรสำคัญไปหรือเปล่า?

“เฮ้อ...”

แฮดวินถอนหายใจยาวเหยียดจนไหล่ห่อ

จะถอนหายใจทำไมนักหนาลุง?ผมก็แค่ซ้อมนิดหน่อยเอง!ไม่เห็นต้องทำตัวเป็นตาแก่ขี้รำคาญขนาดนั้นเลย

บิสกิต... ปกป้องผมที!

ผมก้มลงมองหาเจ้าตูบตัวแสบแต่มันกลับกำลังกระโดดไล่จับผีเสื้ออยู่อย่างเพลิดเพลินซะงั้น

“...”

มันตะครุบผีเสื้อได้สำเร็จแล้วงับกลืนลงไปทันทีก่อนจะถ่มออกมาแทบไม่ทันพลางแลบลิ้นรัวๆ พยายามกำจัดรสชาติขมขื่นออกจากปาก

บิสกิตเอ๊ย...ขอให้สวรรค์คุ้มครองวิญญาณอันแสนตะกละของแกเถอะ!

เทสกับผมรับหน้าที่เป็นหน่วยสอดแนมเดินนำเข้าป่าเป็นคู่แรก

แม้ผมจะรับหน้าที่เดินนำหน้าแต่เทสกลับเป็นคนคอยกำหนดทิศทางเพราะทักษะของเธอช่วยให้มองทะลุผ่านพงไม้ทึบไปได้ไกลกว่าคนทั่วไป

ผมยังแอบสงสัยอยู่เลยว่าทำไม ระบบถึงไม่เรียกมันว่าตาเอกซ์เรย์ ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย จะเรียก ตาทิพย์ ให้มันดูขลังเพื่ออะไรกัน?

ในช่วงที่ต้องออกล่าด้วยกันบ่อยๆพวกเราได้คิดรหัสลับขึ้นมาเพื่อความคล่องตัว

โดยผมจะเปิดใช้งาน การรับรู้มานา ไว้ตลอดเวลาเมื่อผมสัมผัสได้ว่าเธอรวบรวมมานาไว้ที่มือขวา ผมก็จะหักหลบไปทางขวาทางซ้ายก็เช่นกัน

แต่ถ้าเธอรวบรวมมานาไว้ที่หน้าอกแสดงว่ามีมอนสเตอร์ซุ่มอยู่แถวนั้นและถ้ามันมารวมอยู่ที่ขาทั้งสองข้างของเธอเมื่อไหร่นั่นคือสัญญาณเตือนว่าเจอตัวที่แข็งแกร่งเกินรับมือ และพวกเราต้องรีบโกยทันทีมันเป็นรหัสพื้นๆ ที่เข้าใจกันแค่สองคน

บอกตามตรงพักหลังมานี้การประสานงานของเรายอดเยี่ยมมาก

พวกเราเคลื่อนที่ผ่านป่าไปได้อย่างเงียบเชียบพลางทำเครื่องหมายทิ้งไว้ให้กลุ่มที่ตามมาข้างหลังบางครั้งเราก็แวะจัดการมอนสเตอร์ที่ขวางทางบ้างแต่ก็น้อยมาก

ป่ารอบตัวยังคงเงียบสงบสายลมพัดเอื่อยหยอกล้อใบไม้จนเกิดเงาวูบไหวบนพื้นแสงแดดที่ลอดผ่านกิ่งก้านลงมาทำให้ป่าดูมีชีวิตชีวาอากาศสดชื่นและกลิ่นหอมสะอาดของไม้ป่าช่วยให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก

“เป็นวันที่สวยงามจังเลยนะ...”

เสียงของเธอเบาและนุ่มนวล

ผมชะลอฝีเท้าลงจนเดินขนานไปกับเธอพลางคลายความตึงเครียดออกจากร่างกายเพราะด้วย ตาทิพย์ ของเธอทำให้ผมไม่ต้องคอยพะวงหลังมากนัก

และหากแม้แต่ทักษะของเธอยังมองไม่เห็นผมเองก็คงไม่มีทางตรวจจับอะไรได้เหมือนกัน

“อืม”

ผมแหงนมองท้องฟ้า ปล่อยให้ลมพัดจนเส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยขณะเดินไปผมสังเกตเห็นต้นไม้ที่พริ้วไหวเป็นจังหวะตามธรรมชาติ

ป่าแห่งนี้เงียบสงัดปราศจากเสียงสัตว์หรือนกอย่างที่ควรจะเป็น ยิ่งเพิ่มความรู้สึกสันโดษให้อย่างมาก

อากาศบริสุทธิ์ไหลเข้าสู่ปอดเมื่อผมสูดลมหายใจลึกๆจนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความสงบนิ่งในใจ

จู่ๆ เทสก็หัวเราะคิกคักเบาๆพลางเอามือปิดปาก

“ขอโทษทีแต่ฉันเพิ่งนึกถึงหน้าคุณตอนที่โดนแฮดวินต่อยน่ะ”

โห นี่มันแทงใจดำกันชัดๆ!

“อย่ามองฉันแบบนั้นสิ”

เธอกระซิบพลางยิ้มให้ผมมันเป็นยิ้มแรกที่ดูเป็นยิ้มจริงๆบนใบหน้าเธอนับตั้งแต่พวกเราก้าวเข้ามาในบททดสอบชั้นที่ 1 เลยล่ะ

“คุณเองก็สมควรโดนแล้วนี่นา”

ก็อาจจะจริง...แต่ช่วยทำหน้ามีความสุขให้น้อยกว่านี้หน่อยได้ไหมตอนเห็นผมเจ็บตัวน่ะ?

พวกเราเดินต่อไปท่ามกลางความเงียบด้วยบรรยากาศที่ผ่อนคลายลง