“เห้ หนูไม่คิดเลยว่าพี่จะเป็นพ่อคนที่ใช่ไม่ได้เลยนะเนี่ย” นิ่งกล่าวติดตลกกับเอกเพราะเธอเองก็พอจะเดาได้ว่าเป็นคนแบบไหนเพราะฉะนั้นการที่พี่ชายของเธอไม่ได้ให้ของขวัญกับพวกเด็กในวันเกิดมันต้องมีเรื่องอะไรบางอย่างแน่ๆ เพราะขนาดเมื่อก่อนเอกยังไม่เคยลืมของขวัญที่จะให้เธอเลยแม้มันจะเป็นของขวัญในสายตาของคนอื่นแทบจะไม่มีค่า
แต่สำหรับเธอแล้วการที่คนในครอบครัวของเธอหรือคนที่เธอยกให้เป็นพี่ชายนั้นยอมมีค่าเหนือกว่าสิ่งใด และหลังจากที่เอกออกจากกองทัพก็ใช่ว่าวันเกิดของเธอเอกจะไม่ส่งของขวัญมาให้เลย
ทำให้ในใจของเธอเอกนั้นสำคัญกับเธอมากแค่ไหน“ให้มันน้อยๆ หน่อยใช่ว่าพี่จะลืมของขวัญให้กับเด็กๆ แต่มันเป็นเพราะมารผจญมาขัดขวางเผาของของขวัญที่พี่เตรียมไว้ให้ต่างหาก” เอกกล่าว“หืม มีเรื่องแบบนี้ด้วย” นิ่งขมวดคิ้วออกมา
“แล้วสุดท้ายคนพวกนั้นเป็นยังไงละ ถ้าให้หนูเดาพี่คงจัดการพวกมันไปแล้วสินะ” นิ่งถามเอกการที่เธอรู้จักเอกมานานการที่ใครมาทำร้ายสิ่งสำคัญของเขาเอกนั้นไม่เคยปล่อยให้ใครรอดไปอย่างสบายๆ เลยสักราย
“ฮ่าๆๆๆ เธอนี้รู้ใจพี่จริงๆ นะใช้แล้วละตอนนี้พวกมันคงหมดอนาคตที่จะฟื้นตัวมาอีกครั้งแล้วละ” เอกลูบหัวนิ่งอย่างเอ็นดูเพราะนอกจากครอบครัวของตนเองที่รู้ใจเอกมากที่สุดก็เป็นนิ่งนี้แหละที่พอจะเดาออกว่าเขาจะทำอะไรหลังจากนี้
“ก็มันช่วยไม่ได้นี่น่า พี่หนูไปรู้จักกับพี่” นิ่งปัดมือเอกอย่างอายๆ เพราะเธอเองก็ไม่อยากจะโดนคนอื่นว่าเธอยุ่งเรื่องชาวบ้านสักเท่าไร
“เอาอย่างนี้ไหมพี่ พี่ช่วยพาหนูไปด้วยเดี๋ยวหนูจะเป็นไกด์นำทางให้พี่หนึ่งวันไหนๆ วันเกิดของหลานตัวเองจะไม่ซื้ออะไรให้เลยมันก็แปลกๆ อยู่นะ”
“ได้สิ ยังไงพวกเราก็คนกันเองอยู่แล้วอีกอย่างดูเหมือนทั้งสองจะชอบเธอมากอีกด้วยถ้าได้ของขวัญจากเธอเจ้าสองแสบนั้นต้องดีใจแน่ๆ” เอกพยักหน้าตกลงในเมื่อเธอเป็นคนเสนอเองทำไมเขาต้องปฏิเสธด้วย
“โอเค ถ้าอย่างนั้นเดียวหนูให้คนของหนูกลับไปก่อนแล้วเราพาเด็กไปซื้อของกัน” หลังจากนั้นไม่นานนิ่งก็บอกให้คนของตัวเองกลับไปก่อนยกเว้นบอดี้การ์ดของนิ่ง
“เออ รุ่นพี่ถ้าไม่มีอะไรแล้วพวกเราขอตัวก่อนนะครับ เพราะพวกผมเองก็มีที่ที่ จะไปอีกที่หนึ่งจึงไม่ได้อยู่กับรุ่นพี่นานนัก” แม็กกล่าวด้วยความเสียดายเพราะกว่าจะได้เจอเอกก็นานพอดู แต่เมื่อเจอกันแล้วก็อยู่คุยด้วยกันได้แป๊บเดียว
“ได้สิ เห็นว่าพวกนายจะไปงานเลี้ยงงานหนึ่งไม่ใช่เหรอและที่พวกนายหาซื้อชุดก็เพราะงานนี้โดยเฉพาะ ไปเถอะเดี๋ยวจะไปสายเอา”
“โอเคครับ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมจะไปเยี่ยมหานะครับถ้าผมมีเวลา”
หลังจากที่แม็กกล่าวลาเอกเสร็จ นิ่งที่ได้สั่งคนของเธอเป็นที่เรียบร้อยแล้วก็เดินมาหาเขาพร้อมกับสองตัวแสบที่ยืนยิ้มแป้นเลยทีเดียว
“คุณพ่อค่ะ จริงรึเปล่าที่น้านิ่งจะไปเลือกซื้อของกับพวกหนูด้วย” น้ำทิพย์เดินมาจับมือเอกแล้วถาม เอกที่ได้ยินลูกสาวของตนถามก็พยักหน้าตอบว่าใช่ ก่อนจะพูดแกล้งหยอกเธอว่า
“ใช่แล้วน้านิ่งจะไปเลือกซื้อของกับพวกเราด้วย ทำไมเหรอหรือว่าน้ำทิพย์ไม่อยากให้น้านิ่งไปด้วยเหรอ” เอกแกล้งทำน่าตกใจใส่น้ำทิพย์ ทำให้น้ำทิพย์ไม่ถูกเมื่อโดนพ่อตัวเองแกล้ง
“เอ๊ะ ไม่ใช่นะ น้ำทิพย์ไม่ได้ไม่อยากให้น้านิ่งไปด้วยซะหน่อย” น้ำทิพย์รีบปฏิเสธและส่ายหน้ารั่วๆ กระวนกระวาย เพราะเธอไม่อยากให้พ่อกับน้านิ่งเข้าใจผิด
“ฮ่าๆ โอเคๆ พ่อรู้ว่าน้ำทิพย์ไม่ได้คิดอย่างนั้น พ่อแค่แกล้งเราเฉยๆ” เอกหัวเราะลูกสาวตัวเองก่อนจะรีบเฉลยออกมา
“โถ่ คุณพ่ออย่าแกล้งน้ำทิพย์สิคะ” น้ำทิพย์งอนแก้มป่องใส่เอก
“เอาละๆ พ่อขอโทษ ป่ะพวกเราไปซื้อของกันเถอะ” เอกอุ้มเธอขึ้นมาและขอโทษเธอ ก่อนจะหันหน้าไปทางนิ่งว่าเขาพร้อมแล้ว
หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาแต่ละคนตอนแรกเอกว่าจะซื้อของให้ทั้งสองไม่กี่อย่างแต่ดูเหมือนเหมือนน้าสาวของสองแสบจะไม่ให้เขาทำอย่างนั้น
“หนูทิพย์กับหนูไมค์ชอบสองอันนี้ไหมคะ” นิ่งยืนตุ๊กตาและโมเดลหุ่นยนต์ให้ทั้งสองดู
“ชอบครับ/ชอบค่ะ” ไมค์กับน้ำทิพย์ที่เห็นก็ตาลุกวาวรีบพยักหน้ารั่วๆ บอกว่าชอบทันที
“ถ้าทั้งสองชอบละก็ คุณเจ้าของร้านพวกเราเอาอันนี้ด้วย” นิ่งหันหน้าไปบอกเจ้าของร้านว่าเอาสองชิ้นนี้ด้วย
ทำให้เอกมองดูและยิ้มแห้งๆ จากที่คิดว่าจะซื้อไม่กี่อย่างกลายเป็นว่าตอนนี้ถ้าเขาไม่ห้ามไว้ก่อนแล้วละก็ปานนี้นิ่งคงจะเหมาหมดร้านแน่ๆ
“พอได้แล้วทั้งสามคนซื้อเยอะไปแล้วนะ” เอกเดินมาห้ามเมื่อเห็นว่าน้องสาวของตนจะหยิบของชิ้นต่อไป
“ก็ได้ พอก็ได้” นิ่งดูท่าจะไม่พอใจที่เอกเดินเข้ามาขัดพวกเธอตอนกำลังเลือกซื้อของ
แต่ดูเหมือนไมค์กับน้ำทิพย์จะพอใจเป็นอย่างมากเพราะนี้เป็นครั้งแรกเลยที่พวกเธอออกมาซื้อของเยอะขนาดนี้แถมของพวกนี้ยังเป็นของ ของทั้งสองคนหมดเลยด้วย
หลังจากที่ทั้งสองซื้อของกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว นิ่งก็ได้แต่บ่นอุบอิบกับเขาว่า
“พี่เอกนะพี่เอกทำไมซื้อของแค่นิดเดียวเอง นี้ลูกของพี่เองนะ” ส่วนเอกที่ได้ยินก็ได้แต่ส่ายหัวกับความคิดของเธอ เขาก็อยากจะพูดออกไปว่าถ้าทำแบบนี้กับเด็กบ่อยๆ มันจะทำให้เด็กนิสัยเสียขึ้นมาได้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เงียบเอาไว้ไม่ได้พูดอะไรเพราะแค่นี้เธอก็เก็บอารมณ์ของตนได้ดีมากแล้วนั้นเอง
เพราะด้วยความที่เธอเป็นลูกคุณหนูตั้งแต่โดยกำเนิดทำให้เธอเมื่อก่อนจะเป็นคนที่เอาแต่ใจมาก ไม่ว่าจะเป็นการทำร้ายคนที่ค่อยดูแลเธอ หรือตอนที่คนรับใช้ทำให้เธอไม่พอใจหรือตอนที่เธอสั่งใครไม่ได้ดังใจก็โว้ยวายออกมา จนมาเจอกับเอกที่สามารถดัดนิสัยเสียของเธอจนอยู่หมัดแค่เขานึกถึงนิ่งในตอนนั้นก็ได้แต่หัวเราะออกมา
“พี่เอกหัวเราะอะไร” นิ่งที่กำลังฉุนเฉียวที่เอกได้ขัดใจเธอ พอเห็นว่าเอกกำลังหัวเราะออกมาก็ถามเอกด้วยความสงสัย
“เปล่าๆ แค่พี่คิดถึงเรื่องของนิ่งในสมัยก่อนนะ” เอกปัดมือบอกไม่ได้มีอะไร
“ฮืม แล้วพี่คิดเรื่องอะไรของหนูในสมัยก่อนละ” นิ่งถามเอกอย่างแปลกใจ
“พี่ก็แค่คิดว่า ถ้าเป็นนิ่งในสมัยก่อนเมื่อมีคนมาขัดใจละก็ นิ่งในตอนนั้นคงจะยกกำปั้นขึ้นมาแล้วชกใส่คนคนนั้นแน่ๆ” นิ่งที่ได้ฟังความคิดของพี่ชายเธอก็ได้อมยิ้มออกมา
“นั้นสิคะ” นิ่งไม่ได้กล่าวอะไรออกมามากมายนักกับความคิดของเอกเพราะมันเป็นอย่างที่เอกว่าถ้าตัวเธอไม่ได้เจอเอกมาก่อนตัวเธอก็คงจะมีนิสัยเดิมๆ ซึ่งเป็นนิสัยที่นิ่งเกลียดมากที่สุดยิ่งเธอนึกย้อนกลับมาดูเรื่องราวในอดีตของตัวเองก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกรังเกียจเข้าไปใหญ่
“ถ้าหนูไม่ได้เจอกับพี่ หนูก็ไม่คิดว่าจะไม่มีหนูในวันนี้รึเปล่าวันที่ผู้คนต่างยอมรับในตัวของนิ่ง วันที่นิ่งได้มีสามีที่ดีและวันที่นิ่งได้เป็นลูกที่ดีของครอบครัว นิ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้านิ่งยังเป็นแบบเดิมอยู่ชีวิตของนิ่งจะมีความสุขอย่างที่ทุกวันนี้มีไหม” นิ่งยิ้มให้กับตัวเองเบาๆ กับการกระทำของเธอในอดีต และนี้ก็เป็นอีกเหตุผลที่นิ่งนับถือเอกมากๆ
แต่ก่อนที่นิ่งกับเอกจะระลึกถึงความหลัง ด้วยประสาทที่ยกระดับขึ้นมามากของเอกก็ได้สังเกตถึงความผันผวนในอากาศ จึงรีบดึงนิ่งเข้าหาตัวเขาอย่างรวดเร็ว
เพล้งๆ
“ระวังมีคนดักซุ่มยิง” เอกตะโกนเสียงดังทันทีเมื่อรู้ว่ามีคนร้ายแอบดักลอบยิงน้องสาวของเขา
“กรี๊ดดด/อ่า” น้ำทิพย์กับไมค์ถึงกับตกใจเมื่อเห็นพ่อและน้านิ่งของตัวล้มลงไปอย่างไม่ทันตั้งตัวพร้อมกับเสียงปืนที่ดังลั่น
“หาตัวให้เจออย่าให้มันหนีไปได้” บอดี้การ์ดเองก็ตกใจไม่คิดเลยว่าจะมีคนมาลอบยิงนายของตนในที่ที่มีผู้คนพลุ่งพล่านขนาดนี้
“คุณหนู ไม่เป็นอะไรนะครับ” หัวหน้าบอดี้การ์ดรีบมาหานิ่งด้วยความเป็นห่วง
“อืม ฉันไม่เป็นอะไร ตอนนี้พวกนายรีบสั่งให้คนของเราตามล่ามือปืนคนนั้นให้ได้” นิ่งรีบลุกขึ้นยืนทันทีเมื่อเธอตั้งสติกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสั่งให้คนของเธอตามล่ามือปืน
“ขอบคุณพี่เอกมากนะคะที่ได้ช่วยนิ่งอีกครั้ง” นิ่งกล่าวกับเอกด้วยความรู้สึกผิดที่ต้องให้เอกและหลานของตัวเองต้องมาเจอกับสถานการณ์แบบนี้
“เรื่องนั้นเอาไว้ที่หลังนิ่งฝากดูทั้งสองให้พี่หน่อยนะพี่จะไปตามล่าคนที่บังอาจมาลอบยิงกันต่อหน้าเด็กๆ ได้” เอกกล่าวด้วยน้ำเสียงกริ้วโกรธเป็นอย่างมากในตอนนี้ ก่อนจะหันหน้าแล้วพูดกับเด็กๆ ว่า
“น้ำทิพย์กับไมค์รอพ่อกับน้านิ่งที่นี่ไปก่อนนะครับและฟังที่น้านิ่งพูดด้วยห้ามดื้อห้ามซนเด็ดขาดแล้วพ่อจะกลับมานะครับ” เอกกล่าวกับทั้งสองอย่างจริงจัง
“ครับ/ค่ะ พวกเราสัญญาว่าจะไม่ดื้อไม่ซนในตอนที่อยู่กับน้านิ่งเด็ดขาด” ไมค์กับน้ำทิพย์เป็นเด็กฉลาดที่รู้ว่าพ่อของเธอต้องการจะทำอะไรถึงแม้พวกเธอจะไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นก็ตาม
เมื่อเห็นว่าลูกๆ ของตัวเองเชื่อฟังเป็นอย่างดีก็หันหน้าไปหานิ่งเพื่อขอให้เธอช่วยดูแลทั้งสองสักพัก เมื่อนิ่งเห็นอย่างนั้นก็แต่จำใจพยักหน้าตอบ เพราะถึงแม้เธอจะห้ามเขาไม่ให้ไปก็ตามแต่ดูอารมณ์ของเอกผ่านทางสีหน้าแล้วเธอห้ามไปมันก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา
หลังจากที่เอกฝากทั้งสองไว้กับนิ่งเป็นที่เรียบร้อยก็พุ่งตัวหายไปจากสายตาของทั้งสามทันที
“ว้าวคุณพ่อหายไปแล้ว” น้ำทิพย์กับไมค์มองอย่างอึ้งๆ ไม่คิดว่าพ่อของตนจะสามารถทำแบบนี้ได้ โดยเฉพาะไมค์ที่เป็นเด็กฉลาดเกินวัยเพราะเรื่องเมื่อกี้เองก็ใช่ว่าไมค์จะไม่รู้ว่าเรื่องอะไรเลยเพราะไมค์เองก็เห็นในหนังบ่อยๆ และยิ่งไมค์มาเห็นความสามารถของเอกที่สามารถหายไปต่อหน้าต่อตาของตนได้ก็กำหมัดแน่นเมื่อไรที่พ่อของเขากลับมาจะไมค์ขอร้องให้เอกสอนให้ทันที เพื่อที่ตัวเองจะสามารถปกป้องครอบครัวและตัวเองมีแต่ต้องทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น นี่คือในความคิดของไมค์
หลังจากเอกพุ่งออกมาแล้วก็เขาก็รีบเปิดสัมผัสของตัวเองอย่างเต็มที่เพื่อหาตัวคนร้ายทันทีไม่ใช่ว่าเอกพึ่งทำแต่เขาทำทันทีตั้งแต่เขาได้ช่วยนิ่งไว้ได้ทันแถมเขายังสามารถค้นพบคนร้ายได้ทันทีแต่ด้วยระยะทางและต้องฝากน้ำทิพย์กับไมค์ไว้กับนิ่งเลยทำให้คนร้ายสามารถหนีหายไปจากเขาได้ไกลแล้วนั้นเอง แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ใช่เรื่องอยากที่เอกจะตามหาพวกมันเจอ
“เจอแล้ว พวกแก พวกแกบังอาจมากที่กล้าทำร้ายครอบครัวของฉันแถมพวกแกกล้าทำต่อหน้าเด็กๆ อีกด้วยยอมไม่ได้ ยังไงก็ยอมไม่ได้เด็ดขาด” เอกตะโกนคำรามในขณะวิ่งไปหาพวกมัน ถ้าเป็นตอนที่เอกไม่ได้อยู่กับลูกๆ ของตนเอกจะไม่มีอาการอย่างนี้เด็ดขาด เพราะสิ่งที่เอกไม่อยากให้ทั้งสองเจอมากที่สุดก็คือเรื่องพวกนี้นั้นเองการลอบสังหารเด็กที่ตอนนี้พวกเขายังบริสุทธิ์อยู่พวกเขาไม่สมควรมาเจอเรื่องเช่นนี้
ถึงเอกจะรู้ว่ากระสุนปืนจะไม่มีทางทำร้ายลูกๆ ของเขาได้ก็ตามเพราะเขาได้วางอาคมตามเสื้อเพื่อป้องกันสิ่งนี้ในอนาคตอยู่แล้วแต่ดูเหมือนว่าอนาคตที่เอกคิดไว้มันจะมาเร็วกว่าที่คิด
(ไอ้หวังตายแน่ ตายแน่ไอ้หวัง บังอาจใช้วิธีอุกอาจต่อหน้าลูกๆ ของพี่เอกแกเหรอ)
571K
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
![บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646970564_71280272.webp)
![ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720273465_92582176.webp)