เหวยเหนียง หมอดูเทวดา

        ณ บ้านของซูเยี่ยน ในคืนก่อนวันแต่งงาน

        ท่านป้าประคองเหวยเหนียงให้นั่งรอซูเยี่ยนที่โต๊ะหน้าบ้านตามคำขอร้องของเหวยเหนียง

        “เจ้าแน่ใจนะ ว่าจะนั่งตรงนี้ข้าต้องเข้าครัวทำอาหาร ไม่อาจอยู่เฝ้าเจ้าได้ หากมีอะไรเกิดขึ้นก็ให้เจ้าร้องเสียงดังๆ ก็แล้วกัน” ท่านป้าเห็นว่าเหวยเหนียงดึงดันจะนั่งรอซูเยี่ยนอยู่หน้าบ้าน

        “เจ้าค่ะท่านป้า” เหวยเหนียงกล่าว

        ซูหลางแอบเป็นห่วงว่าที่ลูกสะใภ้แต่นางคิดว่าอีกไม่นานลูกชายก็คงจะกลับมาแล้ว นางก็เลยยอมทิ้งลูกสะใภ้ไว้หน้าบ้านส่วนตนเองก็เข้าครัวทำอาหาร

        ผ่านไปครึ่งชั่วยามก็มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาที่บ้านของซูเยี่ยน

        “ท่านเป็นใครอย่างนั้นหรือเสียงน้ำหนักเท้าไม่ใช่ซูเยี่ยนแน่ๆ ” เหวยเหนียงมั่นใจ

        “แม่นางเหวยเหนียง! ข้าคือ เฟียงตง เป็นลูกน้องของท่านหยางสือวันนี้ข้ามาเป็นตัวแทนแสดงความยินดีในงานแต่งงานของซูเยี่ยนกับเจ้าพวกข้าไม่อาจมาร่วมงานแต่งของพวกเจ้าได้ เพราะอาจเป็นที่จับตามอง ต้องขออภัยจริงๆ” เฟียงตงกล่าว

        “ไม่เป็นไรหรอกท่าน ข้าและซูเยี่ยนเข้าใจ”เหวยเหนียงกล่าว

        “แล้วซูเยี่ยนล่ะ” เฟียงตงเห็นฮูหยินนั่งรอที่โต๊ะหน้าบ้านเพียงลำพัง

        “ข้าอยู่นี่” ซูเยี่ยนกลับมาถึงบ้านพอดี

        “โห! ท่านถึงขั้นถอดเสื้อเลยงั้นหรือว่าแต่กล้ามเจ้าเป็นมัดๆ เลยนะ เหวยเหนียงนี่เลือกคนไม่ผิดจริงๆ ” เฟียงตงแกล้งแซวฝ่ายชายต่อหน้าเหวยเหนียง

        “เอ่อ ท่านพูดอะไรน่ะ” เหวยเหนียงกลับจินตนาการตามคำพูดของเฟียงตงจึงทำให้นางเขิน

        “ข้าล้อเล่นไม่ใช่ว่าเจ้าจินตนาการตามอยู่ล่ะ” เฟียงตงกล่าวยิ้มๆ

        “เปล่าเสียหน่อย” เหวยเหนียงรีบแก้ตัวพัลวัน

        “555 ว่าที่ฮูหยินของเจ้าหน้าแดงเชียว”เฟียงตงแอบขำ

        “เลิกล้อข้าเล่นเถิดท่าน”แล้วเหวยเหนียงก็กล่าวกับว่าที่สามีว่า “เขาบอกว่าเขาชื่อเฟียงตง เป็นคนของท่านหยางสือเขามาเป็นตัวแทนแสดงความยินดีในงานแต่งของพวกเราน่ะ ซูเยี่ยน”

        “แล้วพวกท่านจะไม่มาร่วมงานอย่างนั้นหรือ”ซูเยี่ยนสงสัย

        “พวกข้าไม่อาจเผยตัวในงานเลี้ยงรื่นเริงที่มีผู้คนอยู่เยอะแยะได้”เฟียงตงและพรรคพวกต้องระวังตัว

        “ข้าเข้าใจฝากขอบคุณท่านหยางสือและพรรคพวกด้วยก็แล้วกัน” ซูเยี่ยนกล่าว

        “วันพรุ่งนี้ซูหลินจะมาช่วยงานแต่งงานของพวกเจ้าตั้งแต่เช้าแต่พอถึงตอนเย็นก็ต้องรีบกลับ คงไม่ได้ร่วมงานเลี้ยงตอนกลางคืนหรอกนะ” เฟียงตงกล่าว

        “ท่านหยางสือคงเป็นห่วงนางมากสินะ”ซูเยี่ยนเข้าใจน้องเขย

        “ใช่แล้วล่ะเขาไม่อยากให้ฮูหยินกลับกลางค่ำกลางคืน” เฟียงตงกล่าว

        “ช่วงนี้ข้ารับงานแบกหามไว้เยอะแยะเลยไม่มีเวลาร่วมประชุมกับพวกท่าน ต้องขออภัยจริงๆ ” ซูเยี่ยนรู้สึกผิดที่ตนต้องหาอัฐเพื่อใช้สำหรับจัดงานแต่งงานก่อน

        “ช่วงนี้ยังไม่มีการชุมนุมเพราะอยู่ในช่วงรวบรวมไพร่พล ท่านอย่าได้กังวลไปเลย” เฟียงตงเข้าใจ

        “ร่วมรับประทานอาหารด้วยกันหรือไม่”ซูเยี่ยนชวน

        “ข้าทานมาแล้ว ขอบคุณมากข้าขอตัวก่อน” เฟียงตงหมดธุระแล้ว เลยขอตัวกลับ

        “ลาก่อน ข้าไม่ส่งนะ” ซูเยี่ยนกล่าว

        จากนั้นซูเยี่ยนก็ประคองเหวยเหนียงให้เดินเข้าไปนั่งในห้องนอนของนาง

        “ข้าพาเจ้าไปนั่งในห้องนอนก่อนให้ข้าอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ข้าจะพาเจ้าไปทานอาหารเย็นนะ” ซูเยี่ยนกล่าวกับว่าที่ฮูหยิน

        “ลำบากเจ้าจริงๆ ” เหวยเหนียงรู้สึกเกรงใจ

        “ข้าไม่เคยคิดว่าลำบากข้าอยากดูแลเจ้า” ซูเยี่ยนเต็มใจดูแลนาง

        “ขอบคุณนะซูเยี่ยน” เหวยเหนียงซึ้งใจ

        สักพักก็ได้ยินเสียงเคาะประตู

        ก๊อกๆ ก๊อกๆ

        ซูเยี่ยนเดินไปเปิดประตูห้องนอนของเหวยเหนียง

        “ซูเยี่ยน! นี่ลูกทำอะไรเหวยเหนียงน่ะ ยังไม่ถึงวันแต่งงานเลยนะลูกจะมีอะไรกับเหวยเหนียงคืนนี้ไม่ได้นะ อดใจรอหน่อยสิ” ซูหลางกล่าวเมื่อเห็นลูกชายถอดเสื้อมาเปิดประตูห้องเหวยเหนียง

        “ท่านป้าเจ้าคะมันไม่ใช่อย่างนั้นนะเจ้าคะ ซูเยี่ยนเขาถอดเสื้อทำงานแบกหามกลับมา เขาแค่พาข้ามารอในห้องนอนเท่านั้นนะเจ้าคะ”เหวยเหนียงรีบแก้ตัวแทนว่าที่สามี

        “อ้อ! อย่างนั้นเองหรืองั้นแล้วไป ลูกรีบอาบน้ำอาบท่า แล้วพาเหวยเหนียงมาทานอาหารก็แล้วกัน” ซูหลางสั่งลูกชาย

        “ขอรับท่านแม่” ซูเยี่ยนแอบยิ้มที่เห็นเหวยเหนียงเขินจนหน้าแดงอีกแล้ว

        *****************************

        และแล้วก็มาถึงวันแต่งงานครั้งที่สองของซูเยี่ยนและเหวยเหนียงพิธีจัดแบบเรียบง่ายเช่นเคย คนมาร่วมงานก็มีเพียงผู้ที่อยู่บ้านใกล้เรือนเคียงเท่านั้นแต่ถึงกระนั้นเจ้าบ่าวเจ้าสาวก็รู้สึกมีความสุขมากเพราะนี้เป็นงานแต่งงานที่เกิดจากความรักจริงๆและทั้งคู่ต่างเต็มใจที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันฉันสามีภรรยาไปตลอดชีวิตหาใช่เกิดจากการบังคับเหมือนงานแต่งครั้งที่หนึ่งไม่

        พิธีแต่งงานดำเนินไปอย่างราบรื่นจนกระทั่งถึงคืนส่งตัวเข้าหอ

        เหวยเหนียงในชุดแดงนั่งรอเจ้าบ่าวอยู่ในห้องหออย่างตื่นเต้นนางคิดในใจว่า “ข้าเคยแต่งงานแล้วนี่ แต่ทำไมวันนี้ถึงตื่นเต้นมากขนาดนี้นะ”

        สักพักเหวยเหนียงก็ได้ยินเสียงเปิดประตู

        เหวยเหนียงลุกขึ้นยืนและถามคนตรงหน้าด้วยความตกใจว่า “เจ้าเป็นใครน่ะ!เจ้าไม่ใช่ซูเยี่ยนนี่”

        “ข้าได้ยินว่าเจ้ามองไม่เห็นทำไมถึงรู้ว่าข้าไม่ใช่ซูเยี่ยน” ชายชุดดำแปลกใจ

        “การเดินของคนเราไม่เหมือนกัน”เหวยเหนียงกล่าว

        “ไปกับข้า” ชายชุดดำพูดห้วนๆ

        “ไม่! ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้นช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย” เหวยเหนียงตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ

        ชายชุดดำจะรีบวิ่งเข้าไปปิดปากเจ้าสาวแต่ทว่าซูเยี่ยนกระโดดเข้ามาขวางไว้ได้ทัน

        “เจ้าเป็นใครกัน” ซูเยี่ยนชักดาบพร้อมที่จะต่อสู้

        “นายของข้าต้องการตัวเหวยเหนียง”ชายชุดดำกล่าวสั้นๆ

        “ข้ามศพข้าไปก่อน” ซูเยี่ยนไม่ยอม

        “เกรงว่าวันนี้หมอดูสาวจะกลายเป็นหม้ายซะแล้ว”ชายชุดดำมั่นใจในฝีมือของตัวเอง

        ชายชุดดำกับซูเยี่ยนจึงพากันกระโดดไปนอกบ้านและปะมือกัน

        ซูหลางได้ยินเสียงดาบกระทบกันเลยรีบวิ่งมาดูสะใภ้และลูกชาย

        “เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือเหวยเหนียง”ซูหลางรีบถาม

        “มีใครก็ไม่รู้บุกรุกเข้ามาเจ้าค่ะ”เหวยเหนียงกล่าว

        “นั่นไง! ลูกชายข้ากำลังต่อสู้กับชายชุดดำอยู่ข้างนอก”ซูหลางมองไปนอกหน้าต่าง

        “ท่านแม่เจ้าคะได้โปรดพาข้าไปข้างนอกได้มั้ยเจ้าคะ” เหวยเหนียงอยากฟังเหตุการณ์ใกล้ๆ

        “มันจะดีหรือลูก มันอันตรายนะ”ซูหลางไม่เห็นด้วย

        “พวกเราอยู่ห่างๆ ก็ได้เจ้าค่ะ”เหวยเหนียงกล่าว

        “ก็ได้! งั้นไปที่ข้างบ้านกัน”ซูหลางเองก็อยากดูลูกชายต่อสู้ เพราะเป็นห่วงเขาเช่นกัน

        ซูหลางจึงพาลูกสะใภ้ในชุดเจ้าสาวที่เปิดผ้าคลุมหน้าแล้วไปดูการต่อสู้ตรงข้างบ้าน

        “เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” เหวยเหนียงอยากรู้

        “ฝีมือพวกเขาสูสีกันมาก” ซูหลางมองไปก็เห็นทั้งสองยังคงต่อสู้กันไม่หยุด

        “ซูเยี่ยนมีวรยุทธ์สูงอย่าห่วงเลยเจ้าค่ะ” เหวยเหนียงไม่คิดว่าซูเยี่ยนจะพลาดท่าให้ศัตรู

        “นั่นสินะ” ซูหลางเองก็มั่นใจในตัวลูกชายเพราะยังไงตระกูลของนางก็เป็นตระกูลแม่ทัพมาหลายรุ่นแล้ว

        *****************************

        ทางด้านซูเยี่ยนยังคงปะทะชายชุดดำไม่หยุด

        “ดูจากกระบวนท่าแล้วเจ้าคือแม่ทัพคาวี แห่งแคว้นเหลียวสินะ” ซูเยี่ยนจำได้

        “แม่ทัพคาวีตายไปแล้วจะหาว่าข้าเป็นเขาได้อย่างไร” ชายชุดดำไม่ยอมรับ

        “ตอนที่แคว้นฉินรบกับแคว้นเหลียวพวกเราเคยปะมือกันแล้ว ข้าไม่มีวันลืมศัตรูผู้เก่งกาจอย่างเจ้าแน่นอน” ซูเยี่ยนมั่นใจ

        “ข้าอาจเป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกับท่านคาวีก็เป็นได้”ชายชุดดำกล่าว

        “เจ้าต้องการอะไรกันแน่” ซูเยี่ยนสงสัย

        “ตัวหมอดูเหวยเหนียง” ชายชุดดำกล่าวสั้นๆ

        “ไม่มีทาง” ซูเยี่ยนจะต้องปกป้องฮูหยินให้ถึงที่สุด

        “ข้าแค่ยืมตัวเจ้าสาวของเจ้าชั่วคราวอีกไม่กี่วันก็นำมาคืนแล้ว” ชายชุดดำกล่าว

        “ใครเป็นนายของเจ้า” ซูเยี่ยนเค้นถาม

        “เรื่องอะไรข้าจะบอก” ชายชุดดำไม่ตอบ

        “เจ้าไปซะข้าไม่มีวันยอมให้ใครมาแตะต้องฮูหยินของข้าหรอก” ซูเยี่ยนไม่อยากฆ่าใคร

        “งั้นมาลองดูกัน” ชายชุดดำไม่ยอมแพ้

        พอสู้กันไปสักพัก ชายชุดดำก็เปลี่ยนแผนใหม่

        “เจ้าต้องเป็นแม่ทัพคาวีจริงๆเจ้าจะใช้เข็มพิษแล้วสินะ แต่อย่าลืมสิว่าข้าสามารถหลบเข็มพิษของเจ้าได้ทุกเล่ม”ซูเยี่ยนกล่าวอย่างมั่นใจ

        “ครั้งนี้เจ้าจะหลบไม่ได้และเจ้าจะยินดีรับเข็มด้วยความเต็มใจเลยล่ะ”ชายชุดดำคิดแผนการบางอย่างออก

        “เจ้าจะทำอะไร” ซูเยี่ยนขมวดคิ้วสงสัย

        จากนั้นซูเยี่ยนก็มองตามสายตาของชายชุดดำที่กำลังมองไปทางข้างบ้านของเขาเขาก็เห็นเหวยเหนียงกำลังยืนจับมือกับท่านแม่อยู่ที่นั่น

        “ในเมื่อข้าไม่ได้ตัวนางข้าก็ฆ่านางซะเลยดีกว่า” ชายชุดดำกล่าวอย่างอำมหิต และซัดเข็มพิษใส่พวกนางโดยพลัน

        “นี่เจ้า” ซูเยี่ยนนึกไม่ถึง

        ไวเท่าความคิดซูเยี่ยนรีบพุ่งตัวให้เร็วกว่าวิถีของเข็มเพื่อปกป้องท่านแม่และฮูหยินพอถึงบุคคลอันที่รักทั้งสอง เขาก็รีบใช้ดาบฟันไปที่เข็มเล็กนับสิบเล่มทันที

        “รีบหลบเข้าไปในบ้านเร็วเข้าท่านแม่ ฮูหยิน” ซูเยี่ยนตะโกนบอกคนทั้งคู่

        “ไปเร็ว เหวยเหนียง” ซูหลางรีบพาลูกสะใภ้เข้าบ้าน

        “เจ้าค่ะ” เหวยเหนียงกล่าวและรู้สึกผิดในใจที่ตนกลายเป็นตัวถ่วง

        แต่พอซูหลางพาลูกสะใภ้ไปถึงประตูบ้านชายชุดดำก็รีบซัดเข็มไปที่พวกนางอีก ซูเยี่ยนปัดเข็มได้หมดแล้วพอเห็นว่าวิถีของเข็มเปลี่ยนทิศทางใหม่ เข้าก็รีบพุ่งตัวไปเพื่อปกป้องพวกนางในเวลานี้ซูเยี่ยนตั้งตัวใช้ดาบฟันไปที่เข็มไม่ทันดังนั้นเขาจึงจำต้องเอาตัวเข้าไปบังบุคคลอันเป็นที่รักทั้งสองโดยโอบกอดพวกเขาไว้และใช้หลังบังเข็มสองเล่มได้ทันเวลาพอดี

        “555 เจ้านี่ช่างอ่อนแอจริงๆยอมสละได้แม้กระทั่งชีวิตของตัวเอง” ชายชุดดำกล่าวอย่างสะใจ

        “เจ้าไม่เป็นอะไรใช่มั้ยซูเยี่ยน”เหวยเหนียงรีบถาม

        “เขาไม่เป็นอะไรหรอกรอบนี้เข็มของข้าแค่อาบยาสลบเท่านั้น” ชายชุดดำกะว่าจะใช้เข็มยาสลบกับเหวยเหนียงแต่ซูเยี่ยนเข้ามาขัดขวางเสียก่อน

        ดังนั้นสติของซูเยี่ยนจึงค่อยๆ ดับวูบไป เขากล่าวก่อนหมดสติว่า “รีบ หนี ไป”จากนั้นก็ล้มตัวนอนคว่ำหน้าอยู่อย่างนั้น

        “ซูเยี่ยน!ซูเยี่ยน!ซูเยี่ยน!” ทั้งซูหลางและเหวยเหนียงช่วยกันเรียกสติลูกชาย

        ซูหลางเห็นว่าชายดังกล่าวกำลังมุ่งหน้ามาหาเหวยเหนียงนางก็เลยเอาตัวเข้าไปขวาง

        “หลบไป ข้าไม่อยากทำร้ายคนแก่”ชายชุดดำกล่าว

        “ข้าไม่หลบ! ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายสะใภ้ของข้า” ซูหลางกางแขนปกป้องลูกสะใภ้

        “เจ้าจะเสียดายสะใภ้ที่ตาบอดอย่างนางทำไม”ชายชุดดำไม่เข้าใจ

        “นางเป็นสะใภ้ที่ดีข้าไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายนาง หากเข้ามาก็ข้ามศพข้าไปก่อนเถอะ” ซูหลางกล่าว

        “เจ้าอย่าทำร้ายท่านแม่นะข้ายอมไปกับเจ้าแล้ว ได้โปรดไว้ชีวิตของนางด้วย” เหวยเหนียงรีบขอร้องชายชุดดำ

        “ไม่ได้นะเหวยเหนียง” ซูหลางกล่าวกับสะใภ้

        “ช่างรักกันจริงๆ เลยนะ เอาล่ะข้าเสียเวลามามากแล้ว” ชายชุดดำจึงจี้จุดไม่ให้ซูหลางขยับตัวได้

        “ปล่อยลูกสะใภ้ของข้าเดี๋ยวนี้ช่วยด้…” ซูหลางกำลังจะตะโกนขอความช่วยเหลือจากเพื่อนบ้านแต่กลับถูกจี้จุดใบ้เสียก่อน

        “ไปได้แล้ว หมอดูตาบอด” ชายชุดดำแบกเหวยเหนียงไว้บนบ่าแล้วกระโดดหนีหายไปทันที

        ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม ซูเยี่ยนก็ฟื้นขึ้นมาเขามองเห็นท่านแม่ยืนตัวแข็งไม่ขยับตัว ก็เลยรีบลุกไปหานาง

        “ท่านแม่เป็นอย่างไรบ้างขอรับ”ซูเยี่ยนรีบถาม

        ซูหลางทำได้เพียงขยับปากแต่ไม่มีเสียงออกมา

        เมื่อซูเยี่ยนเข้าใจ เขาก็เลยคลายจุดให้ท่านแม่

        “ซูเยี่ยน! ฮูหยินของเจ้าถูกจับตัวไปแล้ว” ซูหลางกล่าว

        “เจ็บใจนัก มันใช้วิธีสกปรกขอรับ”ซูเยี่ยนกล่าวด้วยความโกรธ

        “เจ้าต้องช่วยนางให้ได้นะลูก”ซูหลางเป็นห่วงลูกสะใภ้

        “ขอรับท่านแม่ข้าจะรีบไปขอความช่วยเหลือจากท่านหยางสือเพื่อช่วยกันสืบหาตัวเหวยเหนียงขอรับ”ซูเยี่ยนรับคำ

        “รีบไปเถอะลูกชายคนนั้นเป็นคนที่มีจิตใจโหดร้าย หากไม่ได้ดังใจขึ้นมา เขาอาจฆ่าเหวยเหนียงได้”ซูหลางดูออก

        “ขอรับ” ซูเยี่ยนรีบใช้กำลังภายในกระโดดหนีหายไปทันทีเพื่อไปที่ฐานลับของท่านหยางสือ

        *****************************

        เหวยเหนียงถูกพาตัวมาที่สถานที่แห่งหนึ่ง

        พอชายชุดดำวางตัวเหวยเหนียงลง นางก็รีบถาม “พาข้ามาที่นี่ทำไม”

        “เราอยากพบเจ้า”

        “ท่านเป็นใครไม่ใช่เสียงคนร้ายที่จับตัวข้ามานี่” เหวยเหนียงอยากรู้

        “ผู้มีอำนาจสูงสูดในแคว้นฉิน”

        “ฝ่าบาทหรือเพคะ” เหวยเหนียงยอมคุกเข่า เพื่อทำความเคารพ

        “ใช่แล้ว! เราเองเจ้างดงามมากรู้ตัวมั้ยเหวยเหนียง” ฝ่าบาททรงถูกพระทัยในความงามของเหวยเหนียงที่กำลังสวมชุดเจ้าสาว

        “แต่นางเป็นฮูหยินของอดีตแม่ทัพซูเยี่ยนแล้วนะเพคะ”พระสนมเอกเหมยหลิงทรงรีบคัดค้าน

        “นางยังไม่ได้เข้าหอกับซูเยี่ยนเสียหน่อย”ฝ่าบาทตรัส

        “หม่อมฉันเคยอยู่กินกับซูเยี่ยนแล้วเพคะแต่เพราะผิดใจกันก็เลยหย่าร้างกันพอปรับความเข้าใจกันได้แล้วก็เลยแต่งงานใหม่อีกครั้งเพคะ” เหวยเหนียงรีบแต่งเรื่องนางไม่อยากเป็นพระสนม

        “นั่นสิเพคะระดับฝ่าบาทจะมีสนมใหม่ทั้งที ต้องเป็นหญิงบริสุทธิ์อยู่ในตระกูลผู้ดีไม่ใช่หญิงชาวบ้านตาบอดมีสามีแล้วอย่างนางหากนางมีดวงเป็นกาลกิณีขึ้นมามันจะยุ่งนะเพคะ” พระสนมเอกเหมยหลิงตรัสอ้าง

        “ไหนว่าเจ้าไม่เชื่อเรื่องดวงกาลกิณีไงล่ะ”ฝ่าบาทตรัส

        “พระองค์ทรงลองตรองดูสิเพคะขนาดวันมงคลของนาง นางยังโชคร้ายถูกลักพาตัวได้เลย” พระสนมเอกเหมยหลิงตรัส

        “ก็จริงของเจ้า” ฝ่าบาททรงคล้อยตาม

        “พระองค์ทรงต้องการอะไรเพคะ”เหวยเหนียงรีบถามวัตถุประสงค์ของฝ่าบาท

        “กำจัดฮองเฮา” ฝ่าบาทตรัสสั้นๆ

        “แต่พระนางเป็นภรรยาของพระองค์แถมยังตั้งครรภ์ลูกของพระองค์อีกต่างหากนะเพคะ” เหวยเหนียงตกใจที่ฝ่าบาทตรัสอย่างไร้เยื่อใยแบบนี้

        “ฝ่าบาททรงไม่อยากทำร้ายพระนางหรอกเหวยเหนียงแต่เพราะพระนางใช้คุณไสยทำร้ายฝ่าบาทก่อน” พระสนมเอกเหมยหลิงทรงอธิบายแทน

        “เป็นไปไม่ได้เพคะ วิชาที่พระนางและหม่อมฉันร่ำเรียนมาไม่มีวิชาคุณไสยเลยสักนิด ต้องมีใครใส่ร้ายพระนางเป็นแน่” เหวยเหนียงไม่เชื่อ

        “อย่างนั้นหรือ” ฝ่าบาททรงเริ่มไม่แน่พระทัย

        “เอ่อ ฝ่าบาทเพคะแม้ฮองเฮากับเหวยเหนียงจะเป็นศิษย์ร่วมสำนักกัน แต่พระนางก็พยายามเรียนศาสตร์ต่างๆเพิ่มเติมอีกตั้งมากมายนะเพคะ” พระสนมเอกเหมยหลิงทรงรีบทูล

        “ก็จริงของเจ้า” ฝ่าบาททรงเห็นด้วยกับพระสนมเอก

        “พระสนมเอกเพคะพระองค์ทรงต้องการกำจัดฮองเฮา เพื่อแทนที่พระนางใช่มั้ยเพคะ” เหวยเหนียงกล่าวอย่างรู้ทัน

        “เจ้าเอาอะไรมาพูดน่ะเหวยเหนียงใครจะกล้าคิดเช่นนั้น เราไม่กล้าคิดใฝ่สูงถึงเพียงนั้นหรอกที่เราทำลงไปก็เพื่อปกป้องฝ่าบาททั้งสิ้น” พระสนมเอกทรงรีบแก้ตัว

        “เจ้าจงบอกวิธีกำจัดฮองเฮามาเถิด”ฝ่าบาททรงไม่อยากเสียเวลาอีก

        “หม่อมฉันไม่รู้วิธีกำจัดฮองเฮาเพคะและอีกอย่าง หม่อมฉันไม่อาจประเมินได้ว่าดวงชะตาของพระนางช่วงนี้เป็นเช่นไร ทรงอย่าลืมสิเพคะว่าหม่อมฉันตาบอดดังนั้นหม่อมฉันจึงไม่สามารถดูจากโหงวเฮ้ง ทำนายอักษร หรือใช้สื่อกลางต่างๆในการทำนายดวงได้” เหวยเหนียงอธิบาย

        “นั่นสินะ เจ้าตาบอดอยู่นี่”ฝ่าบาทตรัส

        “ใช่สิเพคะในเมื่อหมอดูไม่สามารถทำนายสิ่งใดได้เมื่อตาบอด ก็ทรงทำให้พระนางมีดวงเนตรบอดสิเพคะ”พระสนมเอกทรงดำริแผนการได้

        “เป็นความคิดที่ดี” ฝ่าบาททรงเห็นด้วย

        “ไม่ได้นะเพคะ!” เหวยเหนียงตกใจ

        “ทำไมล่ะเหวยเหนียงเจ้าไม่แค้นใจบ้างเลยงั้นหรือ ที่พระนางเป็นคนทำให้เจ้าตาบอดน่ะ” พระสนมเอกตรัส

        “เรื่องที่หม่อมฉันตาบอดเป็นเพราะหม่อมฉันเลือกเองต่างหากเพคะ”เหวยเหนียงไม่โทษใคร

        “เจ้าอยากช่วยซูเยี่ยนก็เลยยอมสละดวงตาเลือกกระบอกไม้ไผ่ที่มีพิษไม่ใช่หรือ หากฮองเฮาทรงไม่บีบบังคับเจ้าให้เล่นเกมเจ้าจะตาบอดอย่างนั้นหรือ” ฝ่าบาทตรัส

        “เรื่องนั้นมันเกิดขึ้นไปแล้วเพคะหม่อมฉันแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว แค้นใจไปก็เท่านั้นแต่ตอนนี้หม่อมฉันไม่อยากให้ใครต้องถูกทำร้ายอีก” เหวยเหนียงกล่าว

        “ช่างเป็นแม่พระเสียเหลือเกินนะ”พระสนมเอกทรงหมั่นไส้

        “เอาล่ะ เราคิดวิธีออกแล้วกงกงพาเหวยเหนียงไปที่ตำหนักของเรา” ฝ่าบาทตรัสอย่างเอาแต่พระทัย

        “จะพานางไปทำไมเพคะ” พระสนมเอกทรงสงสัย

        “เราถูกใจนางมากเราจะแต่งตั้งนางให้เป็นสนมอีกคน” ฝ่าบาทตรัส

        “ไม่ได้นะเพคะ” พระสนมเอกทรงรีบค้าน

        “ทำไมล่ะ! เจ้านี่ไม่ได้ใจกว้างเหมือนฮองเฮาเลยนะถึงนางจะมีวิชามนตร์ดำน่ากลัว แต่นางก็ไม่เคยขัดใจเราเลยสักครั้ง” ฝ่าบาทตรัส

        “เอ่อ ก็ได้เพคะ” พระสนมเอกตรัสยอมรับอย่างเสียงอ่อน เพราะทรงกลัวว่าฝ่าบาทจะเบื่อพระองค์

        “ไม่ได้เด็ดขาดเพคะวันนี้หม่อมฉันมีระดู” เหวยเหนียงกล่าวอ้างทันที

        “เจ้าเลือกแต่งงานในวันที่มีระดูเนี่ยนะ”ฝ่าบาททรงสงสัย

        “หม่อมฉันนึกไม่ถึงว่าจะมาวันนี้นี่เพคะ”เหวยเหนียงจำต้องโกหกเพื่อเอาตัวรอด

        “พานางไปขังไว้ในคุกหลวงก่อนวันอื่นค่อยว่ากัน” ฝ่าบาทตรัสสั่งทหารองครักษ์

        “พะย่ะค่ะ” ทหารองครักษ์รับคำ

        พระสนมเหมยหลิงคิดในใจว่า “เราอุตส่าห์หาวิธีกำจัดฮองเฮาที่มีวิชาโหราศาสตร์แก่กล้าแต่ฝ่าบาทก็ทรงรับหมอดูตาบอดแถมเป็นศิษย์น้องของฮองเฮามาเป็นสนมอีกคนไม่ได้การแล้ว เราต้องคิดหาทางกำจัดหมอดูคนนี้”

        *****************************

        ณ ที่ประทับของฝ่าบาท

        “ถวายบังคมพะย่ะค่ะ”

        “ลุกขึ้นเถิด องครักษ์หวังไห่ไม่ใช่สิ ท่านแม่ทัพคาวี” ฝ่าบาทตรัส

        “พระองค์ทรงทราบหรือพะย่ะค่ะ”แม่ทัพคาวีแปลกใจ

        “ใช่แล้ว! เรารู้ดีแก่ใจดีว่าเจ้าคือแม่ทัพคาวีดังนั้นวันนี้เราอยากจะสารภาพว่า…