ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 65 ปลาไหลกลายพันธุ์ (ฟรี)

เหลียนเซวียนตัดสินใจหยิบหน้าไม้ขนาดใหญ่ออกมาติดตั้ง เล็งไปที่ปลายักษ์ตัวที่อยู่ด้านนอกซึ่งยิงได้ง่ายที่สุดก่อน เธอยิงลูกธนูที่ผูกเชือกหนังเข้าไปตรงรอยต่อกะโหลกของปลายักษ์ ปล่อยให้มันดิ้นอยู่กับที่ จากนั้นทั้งสองคนก็แบกหน้าไม้ไปหาจุดยิงถัดไป

โชคดีที่ยิงเข้าเป้าอีกครั้งในการยิงครั้งที่สอง ก่อนไปจัดการกับปลายักษ์ตัวที่สาม

น่าเสียดายที่เสียงดิ้นพล่านของปลาสองตัวแรกได้ทำให้ปลายักษ์ตัวที่สามตื่นตัว มันสะบัดหางว่ายเข้าไปในทะเลสาบแล้วจมหายไปที่ก้นทะเล

จากการสังเกตหลายวันที่ผ่านมา ในทะเลสาบนี้มีปลาใหญ่ห้าตัว ตอนนี้จัดการไปแล้วสี่ตัว เหลืออีกตัวสุดท้าย

เมื่อกำจัดพวกนี้เสร็จ ในทะเลสาบก็จะไม่มีอันตรายใหญ่อีก จากนั้นเธอก็จะลองหาเรือยางเล็กๆ ไปที่กลางทะเลสาบเพื่อวางอวนจับปลา

วิธีนั้นจะให้ผลดีกว่าการใช้ตะข้องกว่าร้อยเท่า

ปลาใหญ่ทั้งสองค่อยๆ สิ้นลม เหลียนเซวียนและเหลียนอี้ลากปลาขึ้นฝั่งและยึดให้แน่น แล้วเริ่มถลกหนังปลาใหญ่ท่ามกลางแดดร้อน

ตอนนี้พวกเขาทำได้เร็วมากแล้ว คนละตัว ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงก็เสร็จงาน จากนั้นดื่มน้ำเล็กน้อย แล้วเริ่มเก็บตะข้องทั้ง 10 อัน

ตะข้อง 4 อันถูกทำลายจนแทบไม่เหลือซาก จากที่เหลือ 6 อัน มีเพียง 3 อันที่เต็มไปด้วยปลา อีก 2 อันได้ครึ่งตะข้อง และอีกตะข้องหนึ่งมีเพียงสัตว์ขนาดใหญ่ตัวเดียว

เมื่อทั้งสองดึงตะข้องนั้นขึ้นมา ต่างตกใจ

"งูตัวใหญ่มาก!"

เหลียนเซวียนมองดูอย่างละเอียด ในตะข้องไม่ใช่งูน้ำ แต่เป็นปลาไหลขนาดยักษ์!

สัตว์ตัวนี้เห็นได้ชัดว่ากลายพันธุ์แล้ว ลำตัวใหญ่กว่าแขนผู้ใหญ่ ยาวกว่าสองเมตร ในปากมีฟันแหลมคมสองแถว สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ บริเวณที่ควรจะมีครีบ กลับงอกเป็นกรงเล็บสองข้าง มีเล็บแหลมคม

เมื่อเหลียนเซวียนดึงตะข้องขึ้นมา สัตว์นั่นกำลังกัดแทะตาข่าย หากให้เวลาอีกสักหน่อย มันคงกัดตะข้องขาดและหนีไปแล้ว

เมื่อลากตะข้องขึ้นมาบนฝั่ง เหลียนอี้จัดการกับสัตว์หน้าตาน่ากลัวนี้เป็นคนแรก ตีลงไปหนึ่งไม้ สัตว์นั้นดิ้นและบิดตัวอย่างบ้าคลั่งในตะข้อง ถึงกับเจ้าเล่ห์พอที่จะซ่อนหัวไว้ในลำตัวที่ขดเป็นวง

เหลียนอี้หยิบมีดออกมาตัดลำตัวมันเป็นสองท่อน แล้วปล่อยตะข้องไว้กลางแดด

*ติ๊ง* ขอแสดงความยินดี โฮสต์ เพื่อนร่วมทีมของคุณสามารถฆ่าปลาไหลกลายพันธุ์ได้หนึ่งตัว ได้รับ 88 คะแนน!

88 คะแนนเป็นเลขมงคล ทั้งสองรีบลากตะข้องอีกห้าอันไปยังที่ร่ม และเริ่มตรวจสอบปลาในตาข่าย

*ติ๊ง* ขอแสดงความยินดี ตรวจพบปลาดุกที่มีรังสีระดับกลางหนึ่งตัว แนะนำให้บริโภคในปริมาณพอเหมาะ

*ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง*...

เหลียนเซวียนคาดว่าภายในสองชั่วโมง พวกเขาจะตรวจสอบปลาทั้งหมดได้เสร็จ ดูเหมือนวันนี้จะได้กลับบ้านเร็ว แต่ฉีซวี่ขี่รถสามล้อไฟฟ้ากลับไปแล้ว เธอต้องเรียกเขากลับมารับ

ตามธรรมเนียม ฉีซวี่มักจะมาถึงที่นี่ประมาณหกโมงเย็น เธอจึงส่งข้อความถามไป

ฉีซวี่: "ฉันเอารถสามล้อไฟฟ้าไว้ที่บ้านซู่ ให้ลุงเหลียนขี่รถมารับพวกเธอก็พอ"

เหลียนเซวียนสงสัย พ่อเหลียนไม่รู้ตำแหน่ง จะขี่รถมารับเธอได้อย่างไร?

แต่เธอไม่อาจพึ่งพาฉีซวี่ในทุกเรื่อง จึงส่งข้อความถึงแม่เหลียนเพื่อหาทางแก้ไข

แม่เหลียนตอบกลับอย่างรวดเร็ว

"ฉีซวี่บอกไว้แล้ว เขาส่งเด็กสาวคนหนึ่งมาช่วยดูแลผิงผิงและอันอัน พ่อกับแม่กำลังจะออกไปรับพวกเธอ"

เหลียนเซวียนไม่คิดว่าฉีซวี่จะรู้จักคนหลากหลายขนาดนี้ ถึงกับสามารถขอเด็กสาวคนหนึ่งมาช่วยดูแลเด็ก ใบหน้าหล่อเหลาของเขาช่างมีประโยชน์จริงๆ

เธอจึงส่งพิกัดให้แม่เหลียน

ในเวลานี้ เธอได้รับข้อความจากฉีซวี่อีกครั้ง

"วางใจได้ ผางต้าจวงและจูเหลาเอ๋อร์ไปแล้ว ที่เธออยู่ปลอดภัย"

เหลียนเซวียนประหลาดใจในความสามารถของฉีซวี่อีกครั้ง เพียงได้ข้อมูลตัวตนของพวกเขา เขาก็สามารถระบุตำแหน่งของคนทั้งสองได้จากระยะไกล ความสามารถนี้น่ากลัวมาก

ในขณะเดียวกัน นี่ทำให้เหลียนเซวียนเข้าใจอีกสิ่งหนึ่ง

ถ้าฉีซวี่ทำได้ นั่นหมายความว่าคนส่วนใหญ่ในกองทหารรับจ้างก็ทำได้เช่นกัน พวกชาวบ้านธรรมดาอย่างพวกเขาไม่มีความลับในสายตาของผู้มีอำนาจ หากพวกเขาต้องการหาใคร ก็ทำได้อย่างง่ายดาย

ถ้าเป็นเช่นนั้น เธอต้องระมัดระวังมากขึ้นในอนาคต ไม่ควรเปิดเผยสถานะทางการเงินของครอบครัว

มิฉะนั้น หากมีคนจับตามอง ทะเลสาบนี้จะถูกเปิดเผยอย่างแน่นอน

เธอจึงส่งข้อความถึงแม่

"แม่ พยายามไปซื้อของที่ร้านยายเฉินให้น้อยลงนะ แค่แม่ซื้อสบู่ก้อนเดียวก็มีคนอิจฉาแล้ว"

แม่เหลียนเข้าใจความหมายของลูกสาวทันที ตอบกลับทันที

"รู้แล้ว ต่อไปแม่จะระวัง"

หนึ่งชั่วโมงกว่าต่อมา เหลียนเซวียนตรวจสอบเสร็จแล้ว พี่น้องทั้งสองจัดเรียงปลาที่จับได้ใส่ในตะกร้าหาบใบใหญ่ ในมือยังมีถุงอีกคนละใบ ข้างในบรรจุเสื้อคลุมหนาและตะข้องที่พัง

พวกเขาจะกลับบ้านเพื่อถอดโครงลวดเพื่อนำไปใช้ต่อ ในดินแดนรกร้าง ไม่มีเหตุผลที่จะทิ้งขว้างสิ่งใด

เหลียนเซวียนเลือกเส้นทางใหม่อีกครั้ง ทั้งสองเดินมาถึงปากทาง ก็เห็นพ่อเหลียนและแม่เหลียนรออยู่ที่นั่นแล้ว

เมื่อเห็นพี่น้องทั้งสองหาบปลาเต็มไปหมด พ่อเหลียนรีบเข้ามาช่วยลูกสาวเอาของหนักลง แล้วปรบมือกลับไปนั่งที่ตำแหน่งคนขับ

เหลียนอี้เห็นดังนั้นก็โกรธทันที

"พ่อ ผมอยู่นี่ ผมก็อยู่นี่นะ ทำไมพ่อช่วยแต่ลูกสาว ไม่ช่วยลูกชาย?"

พ่อเหลียนยิ้มเผยฟัน แสดงรอยยิ้มที่ซื่อๆ

"สู้ๆ ลูกชาย!"

เหลียนเซวียนหัวเราะพรืด ปีนขึ้นรถไปนั่งข้างแม่เหลียนอย่างมีความสุข แม่เหลียนรีบเอาเบาะฟองน้ำจากข้างๆ มาให้ลูกสาวนั่ง

"นั่งบนนี้นะ ไม่งั้นจะเจ็บก้น"

เหลียนอี้วางของเสร็จก็กระโดดขึ้นรถด้วย

"แม่ เบาะของผมล่ะ?"

แม่เหลียน: "ลงไป ที่นี่ไม่มีที่ให้นาย"

เหลียนอี้: "..."

เขาเบ้ปาก เหลียนเซวียนไม่สงสัยเลยว่าอีกวินาทีเด็กคนนี้จะอ้าปากโวยวาย ตามความจริงแล้ว เหลียนเซวียนก็ทนดูไม่ได้แล้ว จะรักลูกสาวก็ไม่ควรรังแกลูกชายขนาดนี้

อีกอย่าง น้องชายของเธอก็มีข้อดีไม่น้อย ไม่สมควรถูกปฏิบัติเช่นนี้ กำลังจะเอ่ยปากแก้ต่างให้น้องชาย ตอนนี้พ่อเหลียนเดินมา ดึงหูลูกชายลงจากรถ

"มา มาหัดขี่รถกับพ่อ!"

เหลียนอี้หุบปากทันที ใบหน้าที่เมื่อครู่เกือบร้องไห้ดูสดใสขึ้นมาทันที ดีใจจนกระโดดสูงสามฟุต

"เย้! เย้! ผมจะหัดขี่รถแล้ว ผมจะหัดขี่รถแล้ว!"

พลางตะโกนและกระโดดไปนั่งที่ตำแหน่งคนขี่

พ่อเหลียนสตาร์ทรถสามล้อไฟฟ้าเล็ก แล้วแนะนำเหลียนอี้ในการขับขี่

พูดตามตรง แม่เหลียนช่างใจกล้าจริงๆ เหลียนอี้ขี้ซนและบุ่มบ่าม จะไม่ขับรถตกคูหรือ?

เส้นทางภูเขาแบบนี้ เหลียนเซวียนยังไม่กล้าขับเลย

หนึ่งวินาทีก่อนยังสงสารเหลียนอี้ที่ถูกปฏิบัติไม่เป็นธรรม วินาทีต่อมาเหลียนเซวียนก็เริ่มกังวลถึงความปลอดภัยของตัวเอง เธอจับราวรถแน่น ไม่กล้านั่งอีกต่อไป ย่อตัวในรถเล็กๆ อย่างระมัดระวัง ตัดสินใจว่าหากเกิดเหตุผิดปกติ จะรีบดึงแม่เหลียนกระโดดออกจากรถทันที

รถสามล้อไฟฟ้าเล็กค่อยๆ ออกตัว ถนนยังขรุขระเหมือนเดิม เหลียนอี้ตาเป็นประกาย ขับรถออกไปภายใต้คำแนะนำของพ่อเหลียน

การขับรถครั้งแรกบนเส้นทางที่ท้าทายขนาดนี้ ใครมาช่วยเธอหน่อย

อา อา อา โครม คราม!

รถเล็กโคลงเคลงและกระเด้งกระดอน ทำให้เหลียนเซวียนตกใจจนเหงื่อผุดที่หน้าผาก