ดันเจี้ยน x ดันเจี้ยน

          ท่ามกลางสถานการณ์ที่กำลังวุ่นวายทั้งเสียงตะโกนด่าสาปแช่ง เสียงหอบหายใจ เสียงโหยหวนค่ำรวญจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังซ้อนทับกัน

          ยางมะตอยของถนนใหญ่ที่ยาวหลายร้อยเมตรพลิกเปิดหลายแห่งระบบท่อประปาที่แตกทำให้ฝุ่นดินกับน้ำพวยพุ่งออกมา

          รถซึ่งจอดอยู่ข้างถนนหลายสิบคันพลิกคว่ำในสภาพยับเยินแทบเป็นเศษเหล็ก

          พลั่ก!

          มัตสึบาระพุ่งเข้าไปประชิดที่ด้านหลังชายคนหนึ่งขณะกำลังยืนยิงเจ้าสัตว์ประหลาดจากที่ไกลๆ

          เธอจับหัวชายคนดังกว่ากระแทกเข้ากับประตูรถจนยุบขณะอีกฝ่ายกำลังใช้เป็นที่กำบังกายโดยไม่ได้ระวังหลัง กองกำลังของโทชิโร่

กระจายตัวออกทำการเคลียร์พื้นที่ เขาต้องมั่นใจก่อนว่าในระหว่างที่กำลังเผชิญหน้ากับเจ้าสัตว์ประหลาดพวกเขาจะไม่ถูกลอบโจมตีจากข้างหลัง

          ห่ากระสุนซึ่งควรกระหน่ำต่อเนื่องเริ่มลดลงคล้ายขลาดกลัว

          สถานการณ์ของกองกำลังศัตรูตอนนี้เข้าขั้นวิกฤตเมื่อต้องเสียผู้บัญชาการไป จึงสู้กับเจ้าสัตว์ประหลาดอย่างไม่มีแบบแผนบางส่วนสูญสิ้นกำลังใจทิ้งทุกอย่างแล้ววิ่งหนีเอาชีวิตรอดไม่กล้าเผชิญหน้ากับศัตรูอีกแล้ว

          พอได้เห็นพวกของตนถูกบดขยี้ราวกับมดปลวกเมื่อมีคนหนึ่งเริ่มหนี มันจึงไปกระตุ้นความกลัวให้คนอื่นเริ่มทำตาม

          โทชิโร่ยิงพลุแฟร์อัดใส่หน้าเจ้านกปีศาจเรียกร้องความสนใจและได้ผลชะงัดทันใด เมื่อมันหันหน้ากลับมาจ้องมองทางฟากฝั่งนี้ด้วยความสนใจ

          “ทาดาชิเป้าหมายอยู่ห่างจากฉันหนึ่งร้อยเมตร กำลังเคลื่อนที่พ้นช่วงตึกมาแล้วเริ่มลงมือได้”

          โทชิโร่สั่งการผ่านวิทยุสื่อสารเขาบรรจุกระสุนแฟร์ก่อนยิงออกไปอีกหนึ่งนัด

          “รับทราบ—จะจัดให้เดี๋ยวนี้”

          ทันทีที่เจ้านกปีศาจวิ่งตามมาจนพ้นหัวมุมตึกรถกระบะบรรทุกสิ้นค้าซึ่งขนถังแก๊สมาเต็มคันรถได้บีบแตรเสียงดังพุ่งตรงมา ในช่วงระยะห่างห้าสิบเมตรระหว่างตัวรถกับเจ้านกประหลาดทาดาชิดึงสลักลูกระเบิดทิ้งไว้ในรถ หน่วงเวลาไว้สองวินาทีและมีเวลาให้หนีอีกหกวินาที ก่อนตัวเองจะเปิดประตูกระโจนออกจากรถไป

          เจ้านกปีศาจใช้มือข้างหนึ่งจับหน้ารถที่กำลังพุ่งตรงเข้ามาหมายจะชนมันทว่าเพียงเสี้ยววินาทีนั้น แรงอัดมหาศาลได้ระเบิดออกมาจากภายในตัวรถพร้อมกับถังแก๊สที่บรรทุกมาทั้งหมด

          บึ้ม!

          เปลวเพลิงลุกพรึบท่วมร่างของมันในชั่วพริบตานกปีศาจถูกแรงอัดระเบิดเข้าจนลอยคว้างกระแทกกับตัวตึก ไฟเริ่มลามไปยังรอบพื้นที่อาคารรอบๆ กองกำลังของโทชิโร่ที่กระจายตัวอยู่รอบนอก ทั้งบนอาคารและด้านล่างโผล่ออกจากที่กำบังแล้วกระหน่ำยิงกดไปยังเจ้านกปีศาจบางส่วนโยนแกลลอนน้ำมันเข้าไปช่วยโหมกระพือเติมเชื้อไฟ

          สัตว์ร้ายอาบเปลวเพลิงที่ลุกท่วมเต็มรักมันสะบัดตัวไปมาดิ้นทุรนทุราย ม่านกระสุนสาดมาจากทั่วทุกทิศเปรียบดั่งแส้ที่หวดซ้ำเติมลงบนร่างของมันเลือดเจิ่งนองไหลทะลักออกมาจากรูกระสุนเหมือนรังผึ้ง ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้ง

          “—อย่างกับมาล่าสัตว์ใหญ่เลยชักเริ่มสงสารมันเหมือนกันแฮะ”

          ใครบางคนพึมพำขึ้น

          มันพยายามทรงตัวตั้งหลักอีกครั้ง เริ่มกระพือปีกขึ้นบินสู่ท้องฟ้าอย่างเชื่องช้า

          “หยุดมันซะอย่าให้หนีขึ้นข้างบนได้!”

          โทชิโร่สั่งการเขาไม่สามารถพุ่งเข้าไปฟันมันได้ในขณะกระสุนกำลังปลิวว่อน แต่ดูเหมือนพลังทำลายที่มีของกระสุนยังไม่มากพอที่จะฉุดรั้งมันไว้

          ปีศาจนกสะบัดปีกจนขาลอยขึ้นจากพื้นได้เพียงสิบเมตรคลื่นเกลียวแสงคมดาบพุ่งทะยานเฉือนเข้าที่ตำแหน่งปีกของมันส่งผลให้เสียการทรงตัวร่วงหล่นกระแทกพื้นอีกครา

          “ไอ้หนูยอดเยี่ยมมาก!”

          เรย์ เคนจิ และฮารุโตะหลังได้ข่าวจากพวกที่ย้อนกลับไป ตัดสินใจรีบตามมาสมทบกับแนวหน้า และดูเหมือนพวกเขานั้นคิดถูกท้ายที่สุดแล้วเมื่อเสียงปืนเงียบลง ปีศาจนกยักษ์ก็ถูกไฟคลอกดำเป็นตอตะโกล้มแน่นิ่งไป เครื่องในกับกระดูกของมันได้กลายสภาพเป็นก้อนเนื้อเละ ๆ

          “ทุกคนปลอดภัยกันดีนะครับ”

          ทุกอย่างดูเหมือนกำลังจะจบด้วยดีวินาทีที่ทุกคนต่างคิดเช่นนั้น การเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์ก็มาเยือน— เมื่อจู่ ๆกองขี้เถ้าได้เริ่มมีการขยับเขยื้อนบริเวณส่วนที่ดูเหมือนเป็นท้องของเจ้านกปีศาจ

          ถึงกับตัวแข็งทื่อในทันใดเมื่อสายตาทุกคู่หันกลับไปมองยังกองขี้เถ้าอย่างพร้อมเพรียงสองขาก้าวถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว

          เมื่อสิ่งที่คลานออกมาจากตอตะโกนั่นคือสิ่งมีชีวิตแสนพิศวง มันยืนสองขามีสรีระร่างกายเหมือนสตรีเพศหากแต่ผิวหนังกลับเป็นสิ่งคล้ายกระดองแข็งสีขาว เต็มไปด้วยของเหลวเหนียว ๆดูเฉอะแฉะ เหมือนกับว่ามันงอกออกมาจากในเนื้ออย่างไรอย่างนั้นหัวของมันบวมโตมีหลอดเลือดและเส้นประสาทแผ่กระจายอยู่เต็มไปหมดเส้นเลือดกับเส้นประสาทเหล่านั้นหดขยายตัวตามการไหลเวียนของพลังงานแปลก ๆที่เรย์มองเห็น

          กล้ามเนื้อเป็นมัดก่อตัวเป็นรูปทรงประหลาดมีรยางค์งอกออกมาจากส่วนต่าง ๆ ตามร่าง ขากรรไกรกว้างเปิดอ้า น้ำลายข้น ๆสีเข้มไหลย้อยออกมาแผ่กลิ่นอายลงทัณฑ์ชวนหมดหนทางและส่งแรงกดดันอันมหาศาลเหมือนกำลังถูกจับจ้องด้วยดวงตานับล้านจากเบื้องบน

          ร่างใหญ่โตขาวซีดเยื้องกรายตรงมาหาพวกเขามันต้องสูงร่วมอย่างน้อยเกือบสามเมตรเป็นแน่แท้บางส่วนของร่างนั่นผิดปกติดูพิกลพิการและสง่างามในเวลาเดียวกัน

          ไม่ว่าใครถ้าได้มาเห็นสัตว์ประหลาดตัวนี้คลานออกมาก็คงรู้สึกหวาดกลัวทั้งนั้นถ้าตอนนี้อยู่ในภาพยนตร์ล่ะก็ฉากปรากฏตัวของสัตว์ประหลาดสุดคลาสสิคแบบนี้จะต้องมีดนตรีประกอบดังขึ้นมาแน่นอน

          หนึ่งในทีมของโทชิโร่ย่องเข้าไปใกล้ปีศาจอย่างจากมุมอับ เขาตั้งศูนย์เล็งอาวุธไปที่มัน

          เพียงอึดใจ—

          ปีศาจใช้รยางค์ด้านซ้ายปัดข้อมือชายคนนั้นที่หันอาวุธเล็งเข้ามาเบาๆ

          ปึด เสียงที่ไม่น่าชอบใจดังก้อง  ทุกคนเห็นภาพอันแปลกประหลาดกับตาตั้งแต่ข้อมือขึ้นไปที่ถูกปีศาจปัด มันหายไปราวกับถูกสัตว์ประหลาดกัดจนขาด

          "อะ...เอ๊ะ ?"

          เขาจ้องมองข้อมือของตนด้วยใบหน้าเหม่อลอย

          เสียงหัวเราะแหลมของมันดังขึ้นพร้อมกับถือข้อมือที่ถูกตัดจนขาดนั่นเอาไว้

          ทำให้ในที่สุดชายคนดังกล่าวได้รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับตนเองและสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดในเวลาพร้อมกัน

          หลังจากช้าไปเล็กน้อยในระดับไมโครวิเสียงครวญครางก็ดังขึ้น

          “อะ... อ๊ากกกกก!”

          ขณะกุมมือคุกเข่าร้องโหยหวนได้ไม่นานปีศาจตรงหน้าอ้าปากกว้างเขมือบทั้งศีรษะอีกฝ่ายหายไปในคำเดียว

          มันงอกส่วนรยางค์จากด้านหลังคล้ายปลายหมึกออกมาเพิ่มรยางค์นั่นพุ่งตรงรัดรอบเอวชายอีกคนหนึ่งจนแน่นผิวหนังบริเวณเอวของชายคนนั้นถูกรัดจนเลือดออก จนกระทั่งมันรัดช่วงท้องจนแตกปล่อยให้เลือดและอวัยวะภายในชโลมตัวของมัน

          “ยิง ยิง ยิง!”

          ทุกคนเหนี่ยวไก ไม่เชื่อสายตาไม่อยากยอมรับการมีตัวตนอยู่ของสิ่งมีชีวิตตรงหน้า

          ท่ามกลางแสงเงาผ่านดงกระสุน และระเบิดทุกอย่างพร่าเลือน เสียงปืนดังลั่นกลบเสียงทั้งหมดจนเกือบมิด

          มันโยนรถคันหนึ่งใส่พวกเขาจนต้องกระโดดหลบหนีตายจ้าละหวั่น

          ชายคนหนึ่งโชคร้ายเมื่อเขาเคลื่อนไหวช้าไปครึ่งก้าวท่อนบนถูกโลหะบดตัวเมื่อรถบี้เข้ากับวัตถุที่แข็งกว่าอย่างกำแพงคอนกรีตของอาคารกระจกแตกละเอียด ไฟลุกจากน้ำมันที่รั่วออกจากรถ ทำให้สะเก็ดเพลิงเริ่มลามไปรอบ ๆ

          ทุกคนมองภาพศพโชกเลือดซึ่งถูกบี้อยู่ระหว่างกระโปรงหน้ารถกับกำแพงสายเกินไปที่จะช่วยนำตัวชายคนดังกล่าวออกมา

          “ทุกคนกระจายตัว!”

          มัตสึบาระตะโกนสั่งการ

          พวกเขากระจายตัวออกเหลือเพียงหญิงสาวที่ยังอยู่กับที่ เล็งปืนของเธอไปยังอสุรกายที่กำลังก้าวเข้ามาอีกสองสามก้าวดูท่าทางจะไม่มาแบบหยั่งเชิงอีกต่อไปแล้ว ถ้ายังก้าวเร็วแบบนี้ต่อไปมันต้องมาถึงตัวในอีกไม่กี่วินาที

          กระสุนหลายสิบนัดพุ่งเข้าเจาะกลางหน้าอกของมันทันใดนั้นมันก็เร่งความเร็ว เริ่มออกวิ่งตรงเข้าใส่มัตสึบาระมือขวาของมันแปรสภาพคล้ายของเหลวเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นกรงเล็บยักษ์สามนิ้วยาวแหลม

          มัตสึบาระกระโจนแล้วกลิ้งตัวหลบไปอีกทางทำให้กรงเล็บของมันครูดไปกับพื้น กรีดถนนเป็นรอยทางยาวราวกับกรีดเนยแสดงให้เห็นถึงความแข็งและคมกริบ

          ทุกคนตั้งสติอีกครั้งเริ่มเหนี่ยวไกรัวกระสุนพรมใส่เนื้อซีด ๆ

          ถึงกระนั้นมันไม่ได้ช้าลงเลยแต่อย่างใดสัตว์ประหลาดน่าพรั่นพรึงที่ปรากฏตัวขึ้นต่างจากศัตรูที่เคยเจอมาก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิงไม่มีวี่แววเลยว่าสัตว์ร้ายนี้รู้สึกถึงความเจ็บปวดจากบาดแผล ดูไม่แยแสต่อรูกระสุนหรือเลือดโชกบนตัว

          เรย์ซึ่งแอบอยู่หลังรถซีดานคันหนึ่งอาศัยมุมอับพุ่งออกไปฟันเสยพร้อมกับตัดหนวดรยางค์จนขาดหนึ่งเส้นคมดาบเฉือนเข้าที่หน้าอกลากผ่านเป็นแนวยาว ส่งเลือดสีแดงสาดกระเซ็น

          ฉับพลันใบหน้ามันหันมาทางเขาหัวปีศาจเอียงมองด้วยความสนใจ แผลบริเวณอกเริ่มสมานเหมือนกับผิวประลาดของมันกินแผลเข้าไป รยางค์ที่ถูกตัดขาดมีน้ำเมือกสีขาวชโลมทั่วมันซ่อมแซมส่วนที่ขาดหายจนกลับเป็นสภาพคล้ายเดิม

          ‘ผิวหนังของมันไม่ถึงกับแข็งอะไรแต่ระดับการฟื้นฟูร่างกายของมันทรงพลังอะไรขนาดนี้!’

          เรย์จ้องมองอย่างตระหนก

          สัตว์ประหลาดเงื้อมือเรย์ขยับก้าวถอยหลัง ฟันสวนไปพร้อมกันกับกรงเล็บซึ่งกำลังปาดลงมาเกิดเป็นประกายไฟแลบแปลบจากการปะทะ

          แกร๊ก!

          เคนจิตามมาประกบด้านหลังเจ้าสัตว์ประหลาดง้างหมัดเสริมพลังต่อยสุดแรงเกิดจนทะลุช่องท้องส่วนฮารุโตะส่งกระสุนไรเฟิลเจาะเข้าที่หัวอย่างแม่นยำจากมุมสูงหัวสะบัดเลือดสาดกระเซ็นอีกครั้ง

          ด้วยการโจมตีอันทรงพลังขนาดนี้กลับหยุดอีกฝ่ายไว้ไม่ได้เลยเจ้าอสุรกายตรงหน้าออกอาการชะงักเพียงเล็กน้อย

          มันหันมาเหวี่ยงกรงเล็บเคนจิม้วนตัวกลิ้งหลบไปด้านข้าง แผลที่ช่องท้องเริ่มสมานอย่างช้า ๆมันเยื้องหน้าอีกก้าว เคนจิถอยหนี ฮารุโตะยิงใส่อีกนัดอีกแค่ก้าวเดียวมันก็จะเข้าถึงตัวเขา แต่มันกลับไม่ก้าวมาชะงักกึกศีรษะหันขวับไปอีกทาง ยกกรงเล็บขนาดยักษ์นั่นขึ้นป้องกันการโจมตีแบบฉับพลัน

          โทชิโร่ที่พุ่งเข้ามาฟันจากด้านข้างถูกศัตรูรับการโจมตีเอาไว้ได้

          “ชิปฏิกิริยาตอบสนองเร็วจังเลยนะแกเนี่ย”

          ต้านกำลังกันอยู่ชั่วครู่มันจึงใช้กำลังแขนอันมหาศาลดีดโทชิโร่ลอยคว้างออกมา เมื่อเห็นเคนจิหนีออกนอกระยะได้แล้วโทชิโร่สั่งให้ทุกคนระดมยิงใส่อีกครั้ง

          อสุรกายหยุดเท้ากะทันหันหมุนหัวเหมือนสัตว์ป่า ยืนยันตำแหน่งมนุษย์ที่รายล้อมแล้วยกแขนใหญ่นั่นขึ้นป้องกัน มันก้มตัวย่อลงแล้วกระโจนขึ้นจากพื้นเหมือนลูกปืนด้วยความแรงที่ทำให้คอนกรีตแตกร้าวเป็นแนว

          เท้าผิดรูปร่างผลักดันมาทางคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังล้อมยิงมันด้วยความเร็วเต็มเหยียดได้ยินเสียงกรงเล็บลากครูดไปกับพื้น มันตวัดแขนขึ้น ฟาดใส่กลุ่มคนรอบ ๆมีทั้งคนที่แขนขาขาดกระเด็น คนที่หน้าแหว่ง ร่างโดนผ่าหรือหน้าท้องฉีกขาดจนเครื่องในทะลักออกมา

          ท่วงท่าอันแปลกประหลาดนั้นราวกับกำลังเต้นระบำช่างดูงดงามและโหดเหี้ยมในเวลาเดียวกัน

          “ถอย ถอย! เราต้องล่อมันไปยังโซนแดง ที่นั่นอาจจะพอทำอะไรกับมันได้บ้าง”

          เสียงโทชิโร่สั่งการเปี่ยมไปด้วยความเศร้าทว่าคงไว้ซึ่งความเยือกเย็น ภาพพวกพ้องถูกฆ่าตายไปต่อหน้าเป็นสิ่งที่ทหารอย่างเขาเห็นจนชินชา การคร่ำครวญเป็นเรื่องหลังจบการต่อสู้สิ่งที่ต้องทำคือละทิ้งอารมณ์ความรู้สึกและรักษาความเยือกเย็นเอาไว้หากทำไม่ได้ก็มีแต่ต้องกลายเป็นศพตามไป

          ปัง ปัง ปัง—

          เจ้าสัตว์ประหลาดตั้งท่าเตรียมพร้อมจู่โจมอีกครั้งกระสุนของมัตสึบาระยิงสกัดกั้นอีกหลายนัด เรียกความสนใจจนมันหันมาทางเธอ