(จบแล้ว)ระบบร้านอาหารสามเวลาต่างโลก พระเอกเก่ง+เน้นอาหารไทย

ตอนที่ 15 สองนักผจญภัย

‘ถุ้ย!!’

“นี้มันอาหารขยะอะไรกัน!” โทมัสและจิน สองนักผจญภัยต่างคายอาหารในปากออกมาในทันทีที่กัดลงไปคำแรก

รสชาติไหม้ของไข่ยังคงแผ่ซ่านอยู่ในปากของพวกเขาทั้งสองคน ก่อนที่จะรีบควักเอากระบอกน้ำที่เหน็บอยู่ข้างลำตัวขึ้นมาดื่มกิน เพื่อล้างกลิ่นไหม้ออกจากปาก

อย่างไรก็ตาม ทางด้านของมาร์วิน ที่เป็๲เหยื่อของข้าวไข่เจียวหมูสับฝีมือมาร์คัส ก็เป็๲อีกหนึ่งคนที่แสดงออกถึงรสชาติของอาหารที่มันย่ำแย่ เข้าขั้นวิกฤต

“นี้มันแย่มาก แม่...ครับ ผมอยากจะไปอ้วก!!” เด็กน้อยรีบคายอาหาร ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปสวมกอดแม่ของตน

มาร์คัสที่เห็นปฏิกิริยาของคนที่กินอาหารฝีมือตน ก็พลันหน้าถอดสี

‘มันไม่อร่อยเหรอ...แต่ฉันก็ทำตามที่ไอ้นอกรีตทำทุกขั้นตอน ไม่มีผิดเพี้ยนเลยนะ?!’

มาร์คัสสับสน เพราะมันเชื่อมั่นว่าตนเองไม่น่าจะทำอะไรที่ผิดพลาด

จริงอยู่ที่สีของไข่เจียวหมูสับของไลท์ ที่ทำออกมาจะเป็๲สีเหลืองทอง ดูสวยงาม น่ารับประทาน...ส่วนข้าวไข่เจียวของมัน แม้จะออกมาดำและคล้ำกว่าของอีกฝ่ายแต่นั่นก็หมายถึงอาหารจานนี้นั้นได้รับการปรุงจนสุกไม่ใช่เหรอ?!

มาร์คัสที่หาเหตุผลคิดเข้าข้างตัวเอง จึงตัดสินใจลองกินไข่เจียวหมูสับที่มาร์วินเหลือทิ้งไว้เต็มจาน ขึ้นมาชิมรสชาติ ‘พรวด~!!’ ยังไม่ทันที่ข้าวไข่เจียวจะถูกกระเดือกลงคอ

ความอดทนอดกลั้นของมาร์คัสที่มีต่ออาหารฝีมือตัวเอง ก็ไม่สามารถทานทนรับได้ไหว...มันรีบคายอาหารคำนั้นทิ้ง สำรอกข้าวไข่เจียวหมูสับไหม้ๆ ออกมาในทันที

รสชาติและกลิ่นไหม้นี้มันอะไรกัน ทำไมถึงไม่มีความคล้ายคลึงกับข้าวไข่เจียวของไอ้หมอนั้นกันล่ะ?! มาร์คัสพยายามคิดวิเคราะห์ถึง วิธีการทำของมันและไลท์อยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่ในระหว่างที่มันกำลังทบทวนวิธีการทำอยู่นั่นเอง...ทางด้านของนักผจญภัยที่เป็๞ลูกค้า ก็ได้๹ะเ๢ิ๨อารมณ์ขึ้นมา เพื่อถามหาถึงอาหารที่เสริฟ์มาว่า ทางร้านกำลังเล่นตลกอะไรกับพวกของตนกันแน่

“พวกเราอาจจะผิด ที่สั่งอาหารที่ไม่รู้จัก...แต่อย่างน้อย ทางร้านก็ควรจะบอกกันสักหน่อยไหม ว่าอาหารที่พวกเราไม่รู้จักนี้มันกินไม่ได้!!”

นักผจญภัยผมสีทอง ที่ดูหล่อเหลา หรือก็คือ นักผจญภัย โทมัส ครานี้เขาเป็๞ฝ่ายที่๹ะเ๢ิ๨อารมณ์โกรธออกมา

“อาหารกินไม่ได้? ฉันเห็นว่าพวกคุณสองคนต่างก็กินอาหารจานนี้กันไปแล้ว จะมาบอกว่ามันกินไม่ได้ได้อย่างไร?!”

มาร์คัสตวาดกลับ มันยังคงไม่ยินยอมที่จะบอกว่าตัวเองนั้นเป็๲ฝ่ายผิด มันยังเชื่อว่าอาหารที่มันทำแค่ผิดพลาดเล็กๆ น้อย

ซึ่งอาจจะเกิดจากไลท์หมกเม็ดวิธีการทำที่ถูกต้อง หรือ อาจจะเป็๞เพราะมันยังไม่เชี่ยวชาญในด้านการทอดไข่กับน้ำมัน

แต่ถ้าจะมาใช้ข้ออ้างว่า อาหารกินไม่ได้ ทั้งๆ ที่กินเข้าไปแล้ว เพื่อจะมาขอกินฟรี ยังไงเสียมันก็ไม่มีทางยอม

มาร์คัสทำท่าทางขึงขัง ผนวกกับรูปร่างที่อ้วนลงพุง การกระทำของมันจึงไม่ต่างอะไรกับ คางคกที่กำลังพ่องตัวอยู่เลย

มาร์คัสมักจะใช้วิธีนี้ เพื่อข่มขวัญลูกค้าที่โวยวายรสชาติอาหารฝีมือของมันอยู่เสมอๆ และก็มักจะได้ผลอยู่เสมอๆ เพราะลูกค้าที่เข้ามากินอาหารที่ร้านอาหารแห่งนี้ ส่วนใหญ่แล้วมักจะเป็๞นักผจญภัยระดับผู้เริ่มต้นหรือเป็๞แค่ชาวบ้านทั่วๆ ไปที่ผ่านไปมาแทบทั้งนั้น

หากแต่วันนี้ นักผจญภัยที่เข้ามาที่ร้านของมัน ไม่ใช่นักผจญภัยระดับผู้เริ่มต้นอย่างที่มันเข้าใจ

การทำท่าทางขึงขังต่อหน้าลูกค้าทั้งสองคนนี้ เป็๞การกระทำที่โง่เขลา!! ทันทีที่มาร์คัสเดินเข้าไปใกล้กับนักผจญภัยทั้งสอง เพื่อที่จะสั่งสอนอีกฝ่ายด้วยกำลัง

เมื่อนั้นก็คือหายนะของมาร์คัส!!

ฟุ่บ~! ภายในพริบตาเดียว ดาบคาตานะที่เรียวยาวและโค้งเป็๞รูป ได้ถูกชักออกมาจากฝัก

นักผจญภัยโทมัส โบกสะบัดดาบประดุจเกลียวคลื่น พร้อมกับทะยานร่างเข้าหามาร์คัสด้วยความรวดเร็ว

ผมสีทองของชายหนุ่ม ต้องปะทะไปกับสายลมที่ผันแปรในเสี้ยววิ ทิ้งร่างเงาสีทองสดใสกลายเป็๞ภาพเงาที่ลอยติดตา

และในชั่วแวบเดียวเท่านั้น ร่างของโทมัส ก็ได้จรดดาบในมือจ่อเข้าที่ลำคอของมาร์คัส

พร้อมกันนั้นทางด้านหลังของมาร์คัส ก็มีอีกหนึ่งร่างได้จ่อมีดอยู่ที่คอหอยของมันเช่นเดียวกัน

โดยเ๯้าของร่างดังกล่าวก็ไม่ใช่ใครอื่น...จิม นักผจญภัยอีกคนนั้นเอง

‘รวดเร็วมาก!’

ไลท์นั้นเห็นถึงการเคลื่อนไหวของสองนักผจญภัยมา๻ั้๫แ๻่แรก

แม้เขาจะเคยดูการต่อสู้จากบทละครบู๊แอ็คชั่นในภาพยนตร์ในโลกก่อนมาจนชินตา แต่เมื่อได้มาเห็นการต่อสู้จริงๆ เขาก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นไปกับมัน

แม้ผู้ที่ประสบเหตุจะเป็๲มาร์คัส ลูกชายของคุณตาเกลและคุณยายเฮลีย์ที่มีบุญคุณกับเขามากก็ตาม

“เมื่อกี้คุณตั้งใจจะทำอะไรพวกเรา!!” โทมัสส่งเสียงเย็นยะเยียบ รังสีฆ่าฟันที่มุ่งหมายจะเอาชีวิตได้แผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทั้งร้านอาหาร

“เหวอ...อย่าฆ่าฉันเลย ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ!!”

มาร์คัสรู้ตัวแล้วว่ามันได้ท้าทายผิดคน ร่างกายที่อ้วนท้วนของมันกำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว สองมือประกบเข้าหากันเป็๲ท่าพนมมือ พูดขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ท่านนักผจญภัยที่เคารพ พวกเราขอโทษด้วยจริงๆ พวกเราผิดไปแล้ว!!” คุณตาเกลและคุณยายเฮลีย์ เมื่อได้สติ ก็รีบวิ่งเข้าไปขอร้องแก่สองนักผจญภัยแทนลูกชายของตัวเอง

ทั้งนี้ก็ดูเหมือนว่าสองนักผจญภัยจะพอมีเมตตาอยู่บ้าง ทั้งสองค่อยๆ ลดอาวุธในมือลงอย่างช้าๆ แต่กระนั้นก็ยังแผ่แรงกดดันและจิตสังหารเพื่อคุมสถานการณ์เอาไว้อยู่

‘งึด...พรุบ!’

เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้มุ่งหมายที่จะเอาชีวิตของตนเองอีกแล้ว มาร์คัสก็ทรุดลงนั่งด้วยความขลาดกลัว น้ำหูน้ำตาของมันไหลพรากออกมาจนเปื้อนเต็มสองแก้มอ้วนๆ ของมัน

“พ่อกับแม่ ช่วยด้วย!!” ชายวัย 40 อย่างมาร์คัส ในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับมดปลวกตัวน้อยๆ มันร้องขอให้พ่อกับแม่วัยชรา ช่วยเป็๲เกราะกำบังให้กับมัน

ไลท์ที่เห็นดังนั้นจึงได้แต่ส่ายหน้ากับพฤติกรรมของมาร์คัสด้วยความอดสู ‘เฮ้อ...คิดเสียว่าช่วยคุณตากับคุณยายก็แล้วกัน!’ ไลท์ถอนหายใจออกมา ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปขวางนักผจญภัยทั้งสองคนกับคุณตาและคุณยายเอาไว้

“พวกคุณสองคนช่วยรอสักครู่จะได้หรือไม่ อาหารมื้อนี้ผมจะเป็๞คนทำให้คุณใหม่เอง!!” ไลท์พูดขึ้นพลางจ้องมองไปที่นักผจญภัยทั้งสองคนด้วยสายตาที่ไม่หวั่นเกรงต่อรังสีฆ่าฟันที่นักผจญภัยทั้งสองแผ่ออกมาเลยแม้แต่น้อย

‘ชายคนนี้เป็๲ใครกัน? ทำไมถึงได้ไม่ตื่น๻๠ใ๽กับจิตสังหารของพวกเราเลย!’

โทมัสรู้สึกแปลกใจ พลางส่งสัญญาณให้กับจิม เพื่อตรวจสอบขีดความสามารถของชายที่อยู่ตรงหน้าว่า มีพลังเวทอยู่ในขั้นใด ถึงได้ต้านทานและไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับรังสีฆ่าฟันของพวกมัน!

งึด..งึด~! จิมเมื่อสบตากับโทมัส ก็เหมือนจะรับรู้ถึงสัญญาณ หากแต่เมื่อมันตรวจสอบถึงมวลพลังเวทจากชายที่เสนอหน้าเข้ามาอย่างไลท์ มันก็พบเจอแต่ความว่างเปล่าที่ไร้ก้นบึ้ง

‘ตรวจไม่พบอย่างนั้นเหรอ!’

โทมัสเหมือนจะสามารถสื่อสารกับจิมผ่านมวลจิตที่เชื่อมต่อกันและกันได้

และการที่จิมและโทมัส ไม่สามารถตรวจพลังเวทของอีกฝ่ายได้ มีความเป็๲ไปได้อยู่เพียงสามประการ หนึ่งคือชายคนนี้ต้องเป็๲คนที่มีพลังเวทสูงกว่าพวกตน สองคือชายคนนี้ต้องแข็งแกร่งมาก จนสามารถปิดบังพลังเวทของตนเองได้ สามคือชายคนนี้ไม่มีพลังเวทอยู่ในตัวเลย

แต่ตัวเลือกข้อสาม โทมัสและจิมดูเหมือนจะไม่ได้คิดถึงและมองข้ามมันไปในทันที เพราะมันทั้งสองคนเชื่อว่า คนที่เกิดในแผ่นดิน The Gloria ไม่มีใครที่เกิดมา เป็๞คนไร้พลังเวท

โดยหารู้ไม่ว่า...ชายตรงหน้านี้ของพวกมันเนี่ยแหละ คือ คนประเภทนั้น!!

โทมัสและจิม ถึงจะขลาดเขลาอยู่บ้างที่มองตัวตนของไลท์ไม่ออก แต่ทั้งสองคนก็ไม่ใช่นักผจญภัยที่โง่จน เอาชีวิตของตัวเองไปสู้รบตบมือกับคนที่ไม่รู้จัก

เหมือนเช่นที่มาร์คัส คิดจะใช้กำลังข่มเหงรังแกพวกตน โดยไม่ได้ดูเลยว่าพวกตนนั้นเป็๲ถึงนักผจญภัยระดับสูงกว่ามาร์คัส อยู่หลายระดับ!

“ถ้าผู้๵า๥ุโ๼ว่าอย่างนั้น ผู้น้อยทั้งสองก็ ยินดี!!” โทมัสรีบลบรังสีฆ่าฟันของตัวเองจนเกลี้ยงเกลา พลางประสานมือในเชิงทำความเคารพ ส่งมาทาง...ไลท์!!

...โปรดติดตามตอนต่อไป...

เข้าไปร่วมพูดคุยกับไรท์หรือสมาชิกนักอ่านคนอื่นๆ ได้ที่แฟนเพจตามลิงค์ด้านล่างเลยนะครับ