แล้วพบกันใหม่เมื่อถึงเวลา [到时候见] ภาคย้อน

สถานที่ที่เรือของพวกหลี่ซูเม่ยไปจอดเทียบท่านั่นเต็มไปด้วยต้นโกงกาง เป็นป่าโกงกางขนาดใหญ่ทอดยาวตามแนวชายฝั่ง มองไปทางซ้ายมือสุดของป่าโกงกาง เห็นว่ามีเรือหลากหลายแบบจอดเรียงรายกันอยู่ ส่วนทางขวามือสุดมีหน้าผาสูงชันตั้งอยู่ 

ทุกคนต่างไม่เคยมายังดินแดนแห่งนี้แต่โชคดีที่มีแผนที่ของหลี่ซูเม่ย จึงทำให้ทุกคนรู้ว่าที่ที่เรือมาเทียบฝั่งคือทางใต้สุดของดินแดนเสียงสวรรค์ ป่าโกงกางแห่งนี้เป็นปราการธรรมชาติที่คอยป้องกันคลื่นไม่ให้ซัดเข้าไปในตัวเมือง เมืองแห่งนี้มีชื่อว่าเมืองเวยซาน ทางซ้ายมือที่มีเรือเยอะๆคือท่าเรือของที่นี่ ส่วนทางขวามือบนหน้าผาสูงชันเป็นที่อยู่ของชนเผ่าชนเผ่าหนึ่งเรียกผาแห่งนี้ว่าผาดำ

การเข้าเมืองไปนั่นไม่ยาก แต่ยากตรงที่ทุกคนไม่รู้ว่าดินแดนแห่งนี้มีวัฒนธรรม ประเพณีที่แตกต่างจากดินแดนต้าชิงหรือไม่ ดังนั้นหลังจากที่ชิงหลงเยว่เลอจัดการเก็บเรือเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทุกคนจึงวางแผนที่จะแยกกันไปสืบความ ทำความเข้าใจเกี่ยวกับดินแดนแห่งนี้ก่อน แล้วค่อยมารวมตัวกันใหม่ในอีกสามวันให้หลังที่ป่าโกงกาง

หวงหลงหยวนจาง หลี่ซูเม่ย ลู่อันเฉิน สือปาและมู่ไป๋อันรวมตัวกันเป็นกลุ่มที่หนึ่ง รับหน้าที่ไปทำการสำรวจที่ท่าเรือ

จางจิวซือ จีเหลียนเฉิง อันอู๋เหิน และชิงหลงเยว่เลอรวมตัวกันเป็นกลุ่มที่สอง รับหน้าที่ไปทำการสำรวจผาดำ 

ณ ท่าเรือเมืองเวยซาน ผู้คนมากมายทั้งพ่อค้า แม่ค้า ลูกค้า ต่างทำการซื้อขายของต่างๆ มีทั้งของจากต่างเมือง พวกเสื้อผ้า เครื่องประดับ ของเล่น เครื่องสำอาง อีกทั้งยังมีอาหารทะเลสดใหม่ ที่เพิ่งขนลงมาจากเรือประมงขนาดใหญ่ 

หลี่ซูเม่ยและพวกต่างก็รู้สึกโล่งใจที่ข้อมูลที่ได้รับมาเกี่ยวกับการแต่งกายนั่นเป็นความจริง ทำให้ทุกคนดูกลมกลื่นไปกับคนในท้องที่ ทั้งห้าคนได้พบของแปลกใหม่มากมาย ของเหล่านั้นล้วนไม่มีในดินแดนต้าชิง ทุกคนจึงตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมาก

หลี่ซูเม่ยอยากจะถามหงส์แดงถึงข้อมูลเกี่ยวกับของเหล่านี้ เพราะของเหล่านี้ก็ไม่มีในโลกที่นางจากมาเช่นกัน แต่ก็ทำไม่ได้เพราะสัตว์ประจำแคว้น รวมถึงสัตว์อสูรของดินแดนต้าชิงนั่นไม่สามารถออกนอกดินแดนต้าชิงได้ ดังนั้นตอนนี้นางจึงต้องการหาใครซักคน ที่สามารถบอกเล่าเรื่องราวและข้อมูลของดินแดนแห่งนี้ให้พวกนางฟังได้

ขณะที่ทุกคนกำลังเพลิดเพลินไปกับการเดินดูสินค้า ก็ได้มีเด็กคนหนึ่งวิ่งมาชนหลี่ซูเม่ย

"โอ๊ย!"

"อ๊ะ!"

การชนในครั้งนี้ทำให้ทั้งสองเสียหลัก โชคดีที่หยวนจางเดินอยู่ข้างๆหลี่ซูเม่ย จึงช่วยประคองหลี่ซูเม่ยได้ทัน ทำให้นางไม่ล้มลงไปกับพื้น แต่เด็กชายคนนั้นไม่ได้โชคดีเฉกเช่นหลี่ซูเม่ย เขาได้ล้มลงไปกับพื้น หลี่ซูเม่ยเห็นดังนั้นจึงเดินเข้าไปหา

"นี่น้องชาย เป็นอันใดหรือไม่"

"พี่สาวนางฟ้า ข้าไม่เป็นอันใดมากขอรับ แต่ท่านช่วยดึงข้าขึ้นไปได้หรือไม่ขอรับ"

เมื่อได้ยินเด็กชายคนนี้เรียกนางว่าพี่สาวนางฟ้า หลี่ซูเม่ยจึงรับปาก "ได้สิๆ น้องชาย" 

นางยื่นมือของนางออกไป เด็กชายคนนั้นรีบคว้าเอาไว้ก่อนที่จะพยุงตัวเองขึ้นมา เมื่อยืนได้เรียบร้อยดีแล้ว เด็กชายผู้นั้นกำลังจะเอ่ยขอบคุณ แต่กลับมีเสียงตะหวาดดังขึ้นมาเสียก่อน

"นี่เจ้าเด็กแสบ เจ้าไปหลบอยู่ไหนกัน ออกมาเดี๋ยวนี้นะ" ชายตัวสูงใหญ่กล่าวออกมาด้วยความโมโห พร้อมกวาดสายตาไปทั่ว

"ลูกพี่ เจ้าเด็กคนนั้นอยู่ตรงนั้น" ชายผอมอีกคนที่มาด้วยกันกับชายตัวสูงใหญ่รีบตะโกนออกมาหลังจากที่เจอตัวเด็กชาย

"ในที่สุดก็เจอตัวซักที่" ชายตัวสูงใหญ่รีบเดินเข้าไปหาเด็กชายอย่างรวดเร็ว

"เจ้าเด็กแสบ จ่ายเงินมาให้ข้าสองตำลึงเสียดีๆ แล้วพวกข้าจะปล่อยเจ้าไป"

"ข้าไม่มีเงิน พวกท่านเป็นผู้ใหญ่ ยังจะมารังแกเด็กเช่นข้าอีก ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย"

"พวกข้าไม่ได้รังแกเจ้า ถึงเจ้าไม่ได้เป็นคนทำ แต่เจ้าก็เป็นต้นเหตุที่ทำให้พวกข้าได้รับความเสียหาย เจ้าไม่มีเงินเช่นนั้นพวกข้าคงต้องจับตัวเจ้าไปขายแทนแล้ว"

"นี่พวกท่านจะทำอะไรหน่ะ พี่สาวนางฟ้า พี่ชายสุดหล่อ พวกท่านช่วยข้าด้วย พวกเขารังแกข้า ฮือๆ" เด็กชายรีบไปหลบหลังหลี่ซูเม่ยกับหยวนจางเพื่อให้ทั้งสองช่วย

หลี่ซูเม่ยเห็นว่าเด็กชายคนนี้ดูแล้วเฉลียวฉลาดและมีความกล้า นางจึงบอกกับหยวนจางให้ช่วยเด็กคนนี้ หยวนจางจึงโยนถุงเงินไปยังชายผอม "อะ นี่รับไป พวกท่านต้องการเงินสองตำลึงใช่หรือไม่ ในนั้นมีเงินอยู่สองตำลึง ตอนนี้พวกท่านคงเลิกยุ่งกับเด็กคนนี้ได้แล้วกระมั้ง"

ชายผอมรีบรับถุงเงินใบนั้นไป เมื่อเปิดดูพบว่ามีเงินอยู่สองตำลึงจริง เขาจึงพยักหน้าส่งสัญญาณให้ชายอีกคน ชายอีกคนจึงพูดขึ้นว่า "ในเมื่อคุณชายจ่ายเงินสองตำลึงแทนเจ้าเด็กคนนี้แล้ว เช่นนั้นพวกข้าจะถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ไปกันพวกเรา" 

เมื่อชายสองคนนั้นจากไปแล้ว เด็กชายจึงออกมากล่าวขอบคุณทั้งคู่ "ขอบคุณพี่ชายสุดหล่อกับพี่สาวนางฟ้ามากขอรับ"

"ไม่เป็นไรๆ ว่าแต่...เด็กน้อยเจ้ารู้จักเมืองแห่งนี้ดีหรือไม่ เจ้าสามารถนำทางให้พวกเราได้หรือไม่ หากได้พวกจะตบรางวัลให้เจ้าอย่างงามเชียวละ"

"ข้ารู้จักเมืองแห่งนี้ดีพอสมควรเลยขอรับ ถึงแม้ว่าข้าอายุยังน้อย แต่สามารถนำทางและบอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับเมืองนี้ให้ทุกท่านฟังได้แน่นอนขอรับ"

"ดีๆ เช่นนั้นตอนนี้พวกเราไปหาที่นั่งพักผ่อนกันก่อนเถอะ"

"ขอรับ พวกท่านตามข้าน้อยมาได้เลยขอรับ" เด็กชายรีบเดินนำหน้าพวกหลี่ซูเม่ยเพื่อนำทางไปยังโรงเตี๊ยมใกล้ๆ ท่าเรืออย่างรวดเร็ว

เมื่อมาถึงโรงเตี๊ยม ทั้งหกคนได้ขึ้นไปยังชั้นสอง เพื่อใช้บริการห้องส่วนตัว หลี่ซูเม่ยและพวกได้นั่งลงประจำที่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงเด็กชายที่ยืนอยู่ นี่ทำให้หลี่ซูเม่ยและพวกได้มีโอกาสสังเกตเด็กคนนี้ชัดๆ เป็นครั้งแรก ทุกคนพบว่าชุดที่เด็กคนนี้ใส่ล้วนเป็นเนื้อผ้าชั้นดี แต่กลับมีรอยขาดและมีคราบสกปรกเต็มไปหมดจนดูลวดลายดังเดิมไม่ออก หน้าตาของเด็กคนนี้สกปรกมอมแมม ดูไม่ออกว่าหน้าตาที่แท้จริงเป็นเช่นไร แต่กลับมีกลิ่นอายที่ไม่ธรรมดาแผ่ออกมา ดวงตาคู่นั้นมีความสวยงาม หากแต่ฉายแววดื้อรั้น ไม่ยอมคน ดูแล้วไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง

-------------------------------------------------

* รอบนี้ไรท์หายไปหนึ่งสัปดาห์เลย พอดีมีธุระที่บ้านก็เลยวุ่นๆ บวกกับอากาศเปลี่ยนเดี๋ยวฝนตกเดี๋ยวแดดออกเลยไม่สบายไปหลายวัน ตอนนี้หายดีเกือบ 100% แล้ว เพราะฉะนั้นไรท์จะลงชดช่วงที่หายไปให้เด้ออ

** ยังไงก็ฝากรีดให้กำลังใจและติดตามตอนต่อไปของไรท์ด้วยน้าาา ขอบคุณค่ะ♥️