เช้าวันเงียบเหงาที่บ้านสีขาวหลังใหญ่ใจกลางเมืองของรินลดา
" คุณลดา ๆ ทำไมไม่หยุดพักอีกซักวันละคะ ให้ยอดขับรถไปส่งนะคะ อย่าไปนั่งรถสองแถวเลยค่ะ เดี๋ยวคุณพ่อรู้ พี่ดาวโดนดุแน่เลยค่ะ "
" ไม่เป็ไรค่ะ ลดาอยากนั่งรถไปเรียนเองแบบนี้ สนุกดีค่ะ ถ้าพี่ดาวกลัวคุณพ่อดุ พี่ดาวกับพี่ยอดก็อย่าบอกคุณพ่อซิคะ "
ว่าแล้ว รินลดาก็พยุงตัวเองเดินเขยกออกไปรอรถประจำทาง
..คุณลดานี่ก็แปลก ยืนรอรถหน้าบ้านก็ได้ ทำไมจะต้องเดินออกไปรอรถซะไกลเลย.. ดาวแม่บ้านของลดาบ่นออกมา
หัวใจของไอดินตื่นเต้นอีกครั้งเมื่อรถสองแถวกำลังชลอ และ จอดรับรินลดาสาวน้อยหน้าใสของเขา ไอดินรีบเอื้อมมือออกไปประครองลดาทันทีแบบอัตโนมัติ
...ยังไม่หายเลย ทำไมไม่หยุดพักอีกสักหน่อย? เธอเป็อย่างไรบ้าง ที่บ้านมีใครดูแลเธอมั๊ย? ดูแขนเธอบวม ๆ นะ เจ็บมากรึเปล่า? ...
มีคำถามมากมายที่ดังก้องอยู่ในใจของไอดิน แต่เขาไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาเลยแม้แต่คำเดียว มีเพียงสายตาที่อ่อนโยนห่วงใยของเขาที่ถ่ายทอดออกไปแบบลืมตัว
"มองอยู่ได้ เป็ห่วงลดาละซิ พี่ดิน"
ไอดินรีบเบือนหน้ากลับมา แล้วมองไปข้างหน้าทันที
"พี่ดินคะ ลดาไม่ได้ไปโรงเรียน 3 วัน ป่านนี้อาจารย์คงให้การบ้าน หรือรายงานไว้เยอะแยะแน่เลย มือลดายังไม่หายดีเลย คงยังพิมพ์รายงานไม่ได้ ไม่รู้ลดาจะตามเพื่อน ๆ ทันมั๊ยน้า... เอาอย่างนี้นะคะ พรุ่งนี้วันเสาร์ พี่ดินมาสอนการบ้านให้ลดาหน่อยนะคะ 9 โมงเรามาเจอกันที่ร้าน Coffee Chic นะคะ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ"
ไอดินได้แต่หันไปอมยิ้มให้กับความพูดเองเออเองของเธอ
..ผุ้ชายขี้อายอย่างเราถ้าไม่ได้เจอผู้หญิงน่ารักที่ช่างกล้าหาญแบบนี้ ชีวิตนี้ก็คงได้แต่แอบชอบเธอข้างเดียวอยู่ร่ำไป..
9:15 น. วันเสาร์
" เฮ้ย! ลดา "
ชายหนุ่มหน้าสะอาด เป็นักบาสเกตบอลของโรงเรียนเอกชนชื่อดังของจังหวัด โบกมือทักทายลดาที่ร้าน Coffee Chic
" ได้ยินว่าหกล้มเป็แผลเหรอครับ ไหนดูซิเจ็บตรงไหนบ้างเนี่ย "
ว่าแล้วเชนเพื่อนชายของลดาก็เข้ามาถือวิสาสะคุ้นเคยจับมือ จับแขนสำรวจร่างกายลดา
" จ้า...จ้า.. ไม่เป็ไรมากแล้วค่ะ แหม! ตรวจร่างกายเค้ายังกะตัวเองเป็คุณหมอเลย "
" รูได้ไงเนี่ย.. "
" คะแนนแอดมิชชั่นรอบนี้ เชน ติดคณะแพทย์จุฬาฯ แล้วนะ ลดา "
" ไม่ได้เจอกันนาน แต่ก็ยังแอบสืบข่าวเชนอยู่ละซิ "
