ตอนที่ 167 ทางตรง
ภายในห้องโถง
"พวกอาญาสวรรค์เป็นอย่างไรบ้าง?"
เสี่ยมู่นอนบนหินอ่อนและถามสมุนโจร
"พวกมันติดอยู่ในอาณาเขตปกครองกองโจรผีพรายและไม่สามารถออกไปได้"
"ตอนนี้คนของพวกเราเล่นงานพวกมันและพวกนั้นได้แต่กรีดร้องดังต่อเนื่องเท่านั้น"
ได้ฟัง...
เสี่ยมู่ยิ้มและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ
อาณาเขตผีพรายปกคลุมไปด้วยหมอกสีขาวเกือบตลอดเวลาและผู้คนที่หลงเข้าไปจะถูกหลอกล่อด้วยกองกำลังของผีพรายที่ปกครองพื้นที่แล้วต้องติดอยู่ในนั้นไม่มีวันออกไปได้นอกจากเสียชีวิตแล้วเท่านั้น
สุดท้ายต้องตาย!
"ไปบอกพวกนั้นให้ตีพวกมันจนตาย โทษฐานที่กล้าตั้งตัวมาเป็นศัตรูกับข้า"
เสี่ยมู่สั่งการด้วยอารมณ์เบิกบาน
...
หลังจากสำรวจพื้นที่เรียบร้อย...
ในเวลานี้ซูเวยขมวดคิ้วและคิดหาทางออก
ดวงตาเขาสว่างขึ้นและตะโกนดัง
"ทั้งหมดอยู่ในท่าป้องกันและติดตามข้า"
"พวกเราจะออกจากพื้นที่นี่กัน" เขาสั่งการและนำกองทัพพิทักษ์สวรรค์ติดตามไป
มุ่งหน้าตรงไปข้างหน้าทันที
"ติดตามพวกเขา"
ผู้นำกองกำลังพื้นที่สี่สิบแปดแห่งตะโกน
แม้พวกเขาไม่รู้ว่าซูเวยสามารถพาออกไปจากที่นี่ได้หรือไม่ แต่มันทำให้พวกเขามีความหวังและรีบติดตามอย่างรวดเร็ว
"อะไร?... พวกเขารู้สึกตัวแล้ว?"
ทันใดนั้นผู้นำกองโจรผีพรายต้องขมวดคิ้วและใบหน้าไม่น่าเชื่อ "พวกเจ้ามัวทำอะไรอยู่... รีบหลอกล่อพวกมันกลับมาเร็วเข้า"
"ตอนนี้พวกมันเพิกเฉยพวกเราและไม่ว่าจะทำอย่างไรพวกมันไม่สนใจจะตอบโต้กลับ"
เหล่าสมุนโจรผีพรายส่ายหัวและดูหมดหนทาง
ได้ฟัง... ผู้นำกองโจรผีพรายที่ปกครองพื้นที่นี่คิ้วแน่นและใบหน้าน่าเกลียดทันที
มองเห็นกองกำลังขนาดใหญ่ไม่ไกลมุ่งหน้าเข้ามาใกล้ด้วยความเร็วที่เร็วมาก
"แย่แล้ว!"
"รีบล่าถอยไปตั้งหลักกันก่อน"
โงผู้นำกองโจรผีพรายใบหน้าน่าเกลียดและตะโกนแล้วเหล่าสมุนโจรล่าถอยทันที
กองโจรผีพรายชำนาญการซุ่มโจมตีมากกว่าการต่อสู้ซึ่งหน้า
กองโจรจากพื้นที่สี่สิบแปดแห่งที่หนีตายและกำลังดักซ่อนตัวรอการแก้แค้น
มองเห็นกองโจรผีพรายที่ปกครองพื้นที่รีบล่าถอยและหลายคนเกิดความงุนงงแล้วไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
จากนั้นมองเห็นเงาคนจำนวนมากออกจากหมอกสีขาวและในที่สุดทุกคนเข้าใจสาเหตุของการล่าถอยเรียบร้อย
ภายใต้การนำของซูเวยที่มุ่งหน้าเป็นเส้นตรงและในที่สุดพวกเขามองเห็นแสงสว่าง
ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอีกต่อไป
เป้าหมายของเขาคือยอดเขาและทุกคนต่างเป็นจอมยุทธที่มีความสามารถสูงส่งแล้วการปีนขึ้นเขามุ่งหน้าเป็นเส้นทางตรงไปยังยอดเขาคือเส้นทางที่รวดเร็วที่สุด
"ทางออก!"
"นั่นคือทางออก"
เมื่อเห็นแสงสว่างและพวกเขาวิ่งไปหาแสงสว่างอย่างบ้าคลั่ง
"ออกมาได้แล้ว"
"พวกเราออกจากหมอกสีขาวแล้ว"
ดวงตาพวกเขาสดใสและกำลังใจกลับคืน
"ทางนั่น... พวกมันกำลังล่าถอย"
ผู้คนมองเห็นกองโจรที่วิ่งหนีและตะโกน
"สังหารพวกมัน"
"อย่าปล่อยให้พวกมันหนีไปได้"
ผู้คนถือดาบและตะโกนแล้วไล่ล่าทันที
เมื่อพวกเขาติดในหมอกสีขาวและไม่สามารถตอบโต้แล้วทุกคนเกือบสิ้นหวัง
แต่ตอนนี้พวกเขาออกมาจากหมอกแล้วและถึงเวลาที่พวกเขาต้องโต้กลับ
มองเห็นผู้คนจำนวนมากไล่ล่า
พวกโจรหวาดกลัวและเร่งรีบหลบหนี
ส่วนใหญ่เป็นกองโจรจากพื้นที่สี่สิบแปดที่ล่าถอยช้าสุดกว่ากองกำลังของที่นี่
ทุกคนโดนกองกำลังใหญ่ไล่ล่าและสังหาร
ส่วนกองทัพพิทักษ์สวรรค์และกองกำลังเล็กของเหล่าอาวุโสสาขาที่ไล่ตามกองโจรของผีพรายทันและกำจัดในเวลาอันสั้น
...
"ท่านเสี่ยมู่"
โจรวิ่งเข้ามาห้องโถงด้วยความตื่นตระหนกและตะโกนเสียงดัง
"มีอะไร!"
มองเห็นสีหน้าท่าทางสมุนโจรยุ่งเหยิงและเขาต้องขมวดคิ้วแล้วถามอย่างดุร้าย
"พวกมันสามารถหลุดออกจากอาณาเขตกองโจรผีพรายและผู้นำกองโจรผีพรายได้ถูกพวกอาญาสวรรค์สังหารลงเรียบร้อย"
"อะไรนะ!... พวกมันออกจากหมอกสีขาวอาณาเขตกองโจรผีพรายได้อย่างไร?"
ดวงตาเสี่ยมู่เบิกกว้างและใบหน้าไม่น่าเชื่อ
"พวกมันวิ่งตรงตลอดทางโดยไม่สนใจการโจมตีและท้ายที่สุดพวกมันก็ออกจากหมอกสีขาวได้อย่างรวดเร็วแล้วจากนั้นพวกมันรีบมุ่งหน้าไล่ตามกองกำลังของท่านผีพรายและสังหารพวกเขาได้สำเร็จ"
เสี่ยมู่ได้ฟังและใบหน้าน่าเกลียดแล้วโกรธ
ไม่คาดคิดว่าซูเวยจะไม่ตื่นตระหนกในสถานการณ์อันตรายและมีสติหาทางออกจากอาณาเขตผีพรายในเวลาสั้นอีกด้วย
"ไม่นึกเลยว่าผู้นำกองโจรผีพรายที่เป็นระดับเซียนยุทธต้องตายด้วยน้ำมือพวกมันอย่างง่ายดาย"
"เห็นที...ข้าประเมินฝีมือเจ้าพวกสำนักอาญาสวรรค์ต่ำไปหน่อย"
แม้ผู้นํากองโจรผีพรายอ่อนแอในการต่อสู้ซึ่งหน้า แต่เขามีความสามารถการต่อสู้ระดับเซียนยุทธกลับถูกฆ่าตายในเวลาอันสั้นซึ่งเรื่องนี้ทำให้เขาคาดไม่ถึงอย่างมาก
"บอกทุกอาณาเขตปกครองทั้งหมดเตรียมตัวและให้พวกมันลงมือฆ่าพวกมันอย่างเต็มที่อย่าให้ใครมีชีวิตรอดไปได้เด็ดขาด"
โจรตอบรับและออกห้องโถงอย่างรวดเร็ว