เหนือพิภพ สยบสวรรค์ (ภาค 1 เหนือพิภพ)

ตอนที่ 52 แผ่นป้ายตราตระกูลเสี่ยว1

เอี๊ยดดดด!!


ปัง!!


หลังจากที่เข้ามายังภายในโรงประมูลเสี่ยวเจียงก็พาเจิ้งฟู่ไปที่ห้องเพื่อพูดคุยกันทันทีเพราะนางเองก็อยากรู้ว่าเขามีเรื่องใดถึงได้มาหานาง.....


เสี่ยวเจียง: ไม่ทราบว่าที่น้องมาหาพี่สาววันนี้มีเรื่องอะไรอย่างนั้นหรอหรือว่าจะมาขอพี่สาวคนนี้เป็นแฟน?


อึ๊ก!!


เสี่ยวเจียงกล่าวพร้อมกับทำหน้ายั่วยวนเพื่อที่แกล้งเจิ้งฟู่สนุกๆเพราะนางคิดว่าเขาคงไม่รู้ประสีประสาอะไร.....


อแฮ่ม!!


"พี่สาวพูดแบบนี้ข้าเองก็เขินนะพี่สาวเสี่ยวเจียงทั้งสาวทั้งสวยข้าเองก็อยากได้พี่สาวเป็นแฟนเช่นกันหละแต่พี่คงไม่ชอบเด็กแบบข้าแน่!!"


เจิ้งฟู่เองก็พูดกลับไปพร้อมกับทำหน้าทะเล้นบ๊องแบ๊วใส่นางเช่นกันด้วยความรู้และประสบกาม(ประสบการณ์) ของเขาจากโลกที่แล้วทำให้เขารู้ว่าจะรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ยังไงดีถึงแม้จะรู้ว่าเสี่ยวเจียงนางพูดเพียงแค่ต้องการแกล้งเขาเท่านั้นแต่เขาเองก็จะไม่ยอมถูกแกล้งฝ่ายเดียวเช่นกัน.....


ว้ายยยย!!


เสี่ยวเจียงเมื่อได้ยินแบบนั้นนางถึงกับตกใจเล็กน้อยเพราะนางไม่คิดว่าเจิ้งฟู่จะตอบดลับมาแบบนั้นเลยทำให้นางอดคิดไม่ได้ว่าเขาเป็นเพียงแค่เด็กจริงๆหรอ.......


ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!


"ข้าแค่ล้อเล่นเท่านั้นหนะพี่สาวเสี่ยวเจียงแต่ถ้าได้ก็คงจะดีไม่น้อยและที่ข้ามาที่นี้ก็เพราะมีคำถามบางคำถามที่ต้องการจะถามท่านนะ!!"


หลังจากที่แอบหยอดไปเล็กน้อยใส่เสี่ยวเจียงเขาก็กลับมาจริงจังอีกครั้งเพราะที่เขามาที่นี้ก็เพราะเขาต้องการทำภาริกิจผีบอกให้สำเร็จนั้นเอง.....


แห่ะ แห่ะ แห่ะ!!


เสี่ยวเจียงเองได้แต่ยิ้มแห้งๆที่มุมปากเท่านั้นเพราะที่แรกนางกะจะแกล้งเขาแต่กลับเป็นว่านางเองที่โดนเขาแหย่คืน......


เสี่ยวเจียง: แล้วน้องมีอะไรต้องการจะถามพี่หละ?


เสี่ยวเจียงเองก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเพราะด้วยว่าเจิ้งฟู่นั้นเปลี่ยนท่าทีเป็นจริงจังกับคำถามอย่างมาก......


"พี่สาวมีแฟนหรอยัง?"


ห๊ะ!!


ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!


"ข้าแค่ล้อท่านเล่นนะ มาๆเอาจริงๆละคำถามที่ข้าอยากจะถามพี่เสี่ยวเจียงนั้นมันเกี่ยวกับแซ่ของพี่นั้นแหละ"


แซ่ของข้า!!?


เสี่ยวเจียง: แซ่ของพี่สาวคนนี้อย่างนั้นหรอ?


เสี่ยวเจียงรู้สึกมึนงงเล็กน้อยเมื่อเจิ้งฟู่พูดถึงแซ่ของนางแล้วแซ่ของนางมันเกี่ยวอะไรกันด้วยทำไมเจิ้งฟู่ถึงได้อยากรู้.....


"ท่านเป็นคนของตระกูลเสี่ยวใช่หรือไม่?"


ใช่!!


เสี่ยวเจียง: ก็อย่างที่รู้ๆกันข้าแซ่เสี่ยวย่อมต้องเป็นคนของตระกูลเสี่ยวอยู่แล้วและโรงประมูลแห่งนี้ก็เป็นของตระกูลเสี่ยวอีกด้วยแต่ว่า........


เมื่อพูดไปสักพักจู่ๆเสี่ยวเจียงก็ทำหน้าเศร้าลงเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เงียบไปก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาถามเจิ้งฟู่ต่อ.....


เสี่ยวเจียง: ว่าแต่น้องเจิ้งฟู่ถามทำไมอย่างนั้นหรอ?


"คือว่าข้าได้ไปพบกับของสิ่งหนึ่งมาและข้าคิดว่ามันน่าจะเกี่ยวกับตระกูลเสี่ยวของพี่ข้าเลยมาหาพี่สาวเสี่ยวเจียงในวันนี้ยังไงหละ!!"เจิ้งฟู่กล่าวพร้อมกับยิ้มให้นางเบาๆ.....


ของที่หน้าจะเกี่ยวกับข้า!!?


เสี่ยวเจียงทำหน้างงนางไม่คิดไม่ออกเลยว่าของสิ่งใดกันที่เจิ้งฟู่ไปพบและมันเกี่ยวกับนางยังไงไหนจะเรื่องตระกูลของนางอีก........


เสี่ยวเจียง:รีบๆบอกพี่มาเถอะพี่ลุ้นจนตัวเกร็งไปหมดแล้วนิรีบๆบอกมาเลยไม่งั้นอย่าหาว่าพี่ใจร้ายก็แล้วกันนะ!!


เสี่ยวเจียงกล่าวพร้อมกับเอาหน้ายื่นเข้าไปหาเจิ้งฟู่พร้อมกับหน้าอกอันใหญ่โตของนางเข้าไปด้วย.......


"พี่สาวทำแบบนี้ข้าลำบากใจนะได้โปรดเอาหน้าถอยไปหน่อยได้หรือไม่?ไม่เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่ดีก็แล้วกัน!!" เจิ้งฟู่เองก็ไม่ยอมเช่นกันเขาใช้สายตาอันลามกจ้องไปที่หน้าอกของเสี่ยวเจียงทันทีทำเอานางหน้าแดงและรีบถอยกลับทันที.....


ว้ายยยย!!!


เสี่ยงเจียงถึงมองไปที่เจิ้งฟู่ด้วยความตกใจถึงแม้ว่านางจะมีอายุมากกว่าเจิ้งฟู่ก็ตามแต่นางก็ยังอยู่ในวัยสาวอยู่เลยมันเป็นธรรมดาที่นางจะรู้สึกอายบางแต่นี้มันกลับไม่ใช่การอายให้ชายที่อายุพอๆกันแต่มันเป็นการอายให้กับเด็กที่อายุน้อยกว่าอย่างเจิ้งฟู่.......


นางคิดไม่ถึงว่าเขาจะสามารถใช้สายตาแบบผู้ใหญ่ได้เลยตอนนี้นางชักเริ่มที่จะกลัวขึ้นมาบางแล้วในใจของนางยังคงคิดขัดแย้งอยู่ว่าตกลงเจิ้งฟู่นั้นเป็นเด็กจริงรึป่าว......


"ข้าบอกพี่แล้วนะ อิอิ เอาหละเรามาเข้าเรื่องกันดีกว่าในเมื่อท่านเป็นคนของตระกูลเสี่ยวงั้นข้าจะให้........"


ปัง!!


เรียนคุณหนู!!


ในขณะที่เจิ้งฟู่กำลังจะพูดเกี่ยวกับป้ายตราตระกูลเสี่ยวอยู่นั้นก็ได้มียามคนหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลนและหอบหายใจเร็วแรงทะลุนรกเข้ามาที่ห้องพร้อมกับโค้งตัวลงและพูดขึ้น.........


เสี่ยวเจียง: มีอะไรทำไมเข้ามาไม่เคาะประตูก่อน?


ยาม: ข้าน้อยต้องขออภัยด้วยแต่ตอนนี้พวกเรากำลังประสบปัญหาเลวร้ายอย่างมากครับข้าเลยรีบเข้ามาโดยไม่ได้เคาะประตูก่อน....


ปัญหาเลวร้าย!!


เสียงเจียงขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินยามพูดเกี่ยวกับเรื่องไม่ดีที่กำลังเกิดขึ้นอยู่.......


เสี่ยวเจียง: เรื่องร้ายอะไรกันไหนรีบบอกมา!!?


ยาม:ตอนนี้ท่านผู้อาวุโสเสี่ยวถงฟางกำลังประจันหน้ากับคนของตระไห่อยู่ที่ด้านนอกขอรับ!!


ตระกูลไห่!!?


เมื่อได้ยินชื่อตระกูลไห่เสี่ยวเจียงถึงกับมีใบหน้ามืดมนและดุร้ายขึ้นทันทีนางกำหมัดแน่นด้วยความโกรธเจิ้งฟู่เกิดความสงสัยขึ้นมาทันทีเพราะเขาไม่เคยได้ยินชื่อตระกูลไห่ในเขตนี้เลย......


"พี่สาวเสี่ยวเจียงตระกูลไหคือใครหรอครับ?" เจิ้งฟู่ถามนางพร้อมกับทำหน้างงๆ.....


เสี่ยวเจียงเมื่อเห็นใบหน้าของเจิ้งฟู่ที่บ๊องแบ๊วแล้วนางก็หายจากอาการโมโหและดีขึ้นพร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า.....


เสี่ยวเจียง:น้องเจิ้งฟู่เคยได้ยินชื่อสมาคมการค้าห้วงสวรรค์หรือไม่?


สมาคมการค้าห้วงสวรรค์!!?


เจิ้งฟู่อุทานออกมาจากนั้นส่ายหน้าทำเป็นไม่รู้แต่จริงๆเขาก็พอได้ยินมาบ้างตอนที่เขาศึกษาอยู่แต่ก็ไม่ได้รู้อะไรมากนัก.....


เสี่ยวเจียง: สมาคมการค้าห้วงสวรรค์นั้นประกอบไปด้วยทั้งหมดสิบสองตระกูลการค้าที่ร่วมมือกันก่อตั้งสมาคมการค้าห้วงสวรรค์ขึ้นมาและตระกูลไห่ก็เป็นหนึ่งในนั้นและตระกูลเสี่ยวของพี่เองก็ด้วย.......


นางพูดพร้อมกับมีสีหน้าเศร้าลงก่อนจะพูดต่อไปว่า.......


เสี่ยวเจียง:หลายปีที่ผ่านมานี้ตระกูลไห่กดดันตระกูลของพี่ไม่น้อยนั้นก็เป็นเพราะว่า.......


ปัง!!!


เกิดอะไรขึ้น!!


ทันใดนั้นเองก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านนอกทำให้ใบหน้าของนางเปลี่ยนไปทันทีนางรีบวิ่งออกไปดูด้านนอกพร้อมกับยามที่มารายงานส่วนเจิ้งฟู่นั้นเมื่อเห็นเสี่ยวเจียงออกไปเขาก็รีบตามออกไปทันที.......


ตุบ ตุบ ตุบ!!


เกิดอะไรขึ้น!!?


เสี่ยวเจียง!!


เมื่อนางวิ่งออกถึงด้านนอกก็พบว่ามีคนจำนวนมากกำลังยืนล้อมทางเข้าไว้อยู่และพวกมันก็คือคนของตระกูลไห่นั้นเอง.....


เสี่ยวเจียง: เกิดอะไรขึ้นท่านลุงถงฟางพวกมันมาทำอะไรกันที่นี้?


ไห่หนาน: โอ้ววววนั้นมันคุณหนูเสี่ยวเจียงผู้น่ารักนี่น่า!!?


เสี่ยวเจียงถึงกับคิ้วย่นเข้าหากันเมื่อได้ยินเสียงของมันนางจ้องมองไปที่มันด้วยใบหน้าที่โกรธแค้นราวกับมีลูกไฟปะทุขึ้น........


เสี่ยวเจียง: พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี้ไห่หนาน!!?


ไห่หนาน: โอ้วววว!! มาทำอะไรที่นี้อย่างนั้นเรอะ.....นี่เจ้าลืมไปแล้วหรือยังไงว่าที่ประชุมของสมาคมการค้าห้วงสวรรค์ว่ายังไงกันตระกูลของเจ้าทำป้ายตระกูลหายไปดังนั่นจึงต้องถูกถอดถอนจากสมาคมยังไงหละถ้าภายในเดือนนี้พวกเจ้ายังหาไม่ได้พวกเจ้าต้องยกเลิกการทำโรงประมูลนี้สะ......


ใช่!!!


ยกเลิกไปสะ!!


คนของตระกูลไห่ต่างพากันส่งเสียเชียร์ด้วยความคึกส่วนฝั่งทางเสี่ยวเจียงนั้นใบหน้าของพวกนางมีแต่ความเศร้าหมองเต็มไปหมด......


เสี่ยวเจียง: ฝันไปเถอะที่นี้คือโรงประมูลของตระกูลเราไม่ว่ายังไงเราก็ไม่ยอมยกเลิกแน่นอน......


ไห่หนาน:แต่มันเป็นคำสั่งของทางสมาคมการค้าห้วงสวรรค์นะคุณหนูเสี่ยวเจียงท่านจะปฏิเสธอย่างงั้นเรอะ?


ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!


เสี่ยวเจียง:ช่างหัวสมาคมสิไม่ว่าใครหน้าไหนก็ห้ามทำอะไรตระกูลของข้าโรงประมูลของข้า!!!


นางกล่าวออกมาอย่างดุร้ายเจิ้งฟู่เองก็ยังไม่เข้าใจสถานการณ์สักเท่าไหร่แต่เขาก็พอเดาได้อยู่แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นเขาได้ยินการสนทนาทั้งหมดแล้วและป้ายที่อยู่กับเขานั้นแน่นอนเป็นของเสี่ยวเจียงจริงๆด้วย.....


ไห่หนาน: คุณหนูเสี่ยวใยต้องพูดจาโมโหด้วยเล้าถ้าท่านยอมมาเป็นเมียข้ารับรองว่าพวกท่านก็ไม่ต้องเสียโรงประมูลไปแล้วแถมพวกเรายังได้เป็นดองกันอีกไม่แน่นะ.......


มันกล่าวพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้เสี่ยวเจียงจากนั้นก็ยื่นมือของมันจะไปจับเสี่ยวเจียงแต่ทันใดนั้นเอง.....


แป๊ะ!!


จะ จะ เจ้า!!


เสี่ยงเจียง: เอามือสกปรกของเจ้าออกไปไกลๆข้าเดียวนี้นะ!!!


บังอาจ!!


ฟิ้วววว!!


ทันใดนั้นเองคนที่ยืนอยู่ข้างๆกับไห่หนานก่อนหน้านี้เมื่อเห็นเสียวเจียงตบหน้าของนายของมันมันก็พุ่งตัวเข้ามาพร้อมกับปล่อยพลังออกมาทันทีและเมื่อพวกยามเห็นแบบนั้นพวกมันจึงรีบเข้าไปขวางไว้ทันที......


อ้าาา!!


ตุบ!! ตับ!!


ยามคนแล้วคนเล่าที่ถึกหมัดของมันกระแทกล้มไม่เป็นท่านอนกองที่พื้นพร้อมกับร้องโอดโอยครวญครางด้วยความเจ็บเพราะยามที่เข้าไปขวางนั้นพวกมันมีระดับเพียงขั้นหนึ่งหรือสองระดับก่อเกิดเท่านั้น.....


ส่วยชายที่พุ่งเข้ามานั้นมันมีระดับอยู่ที่ขั้นห้าก่อเกิดแล้วนั้นจึงทำให้มันมั่นใจในฝีมือตัวเองอย่างมากและมันก็ได้สำรวจแล้วว่ารอบๆนี้ระดับสูงสุดก็แค่ระดับก่อเกิดขั้นสามเท่านั้นมันจึงไม่กลัวที่จะลงมือ......


อ้าาาาา!!!


ระยะของมันเข้าใกล้ตัวเสี่ยวเจียงไปเรื่อยๆแล้วเมื่อผู้อาวุโสเสี่ยวถงฟางเห็นแบบนั้นมันก็รีบเข้าไปขวางด้วยพลังทั้งหมดของมันทันที.....


คุณหนูระวัง!!!


???: รนหาที่ดีนักใช่ไหม? ได้งั้นข้าจัดให้รองรับหมดของข้าดู........


ย้าาาาาา!!


และทันใดนั้นเองในขณะที่หมัดของมันกำลังจะเข้าปะทะกับหมดของเสี่ยวถงฟางนั้นจู่ๆก็มีร่างเงาร่างหนึ่งพุ่งเข้าไปและปรากฏตรงหน้าของมันพร้อมกับต่อยเข้าไปที่ท้องของมันอย่างรวดเร็วและจากนั้นภาพนั้นก็หายไป.....


อ้าาาาา!!


ชายหนุ่มกระเด็นลอยปลิวไปข้างหลังหมายเมตรก่อนจะตกลงพร้อมกับเลือดคำโตที่พ้นออกมาจากปากของมันมันร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดเหมือนยามที่มันได้ต่อยไปก่อนหน้านี้.....


จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นทำเอาทุกคนต่างก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจเพราะไม่มีใครเห็นได้ว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะทุกอย่างมันเร็วมากมากจนไม่รู้ว่ามันลงไปนอนกองที่พื้นได้ยังไง......


ไห่หนาน: พะ พะ พวกเจ้าทำร้ายคนของข้าอย่างนั้นเรอะ!!


เชอะ!!


เสี่ยวเจียงรีบเรียกสติตัวเองกลับมาพร้อมกับทำหน้าเหยียดหยันใส่มันเพาะคนของมันเองก็ทำคนของนางไปไม่น้อยเช่นกันก่อนหน้านั้นนางเองไม่กล้าพูดอะไรเพราะว่าไม่มีใครสู้กับมันได้แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายลอยปลิวไปแบบนั้นก็ทำให้นางรู้สึกดีขึ้นถึงแม้จะไม่รู้ว่าฝีมือใครก็เถอะ......


ส่วนเสี่ยวถงฟางเองมันก็ได้แต่ยืนงงและมองไปที่มันตัวเองจากนั้นก็มองไปที่ร่างของชายหนุ่มที่ลอยออกไปในใจของมันนั้นคิดว่ายังไงมันก็ไม่สามารถทานรับหมัดของอีกฝ่ายได้อยู่แล้วแต่ทำไมมันถึงเป็นแบบนั้น.....


เสี่ยวถงฟาง:*เกิดอะไรขึ้นหมัดของเรายังไม่ทันได้สัมผัสกับมันของมันเลยแล้วทำไมมันถึงลอยไปได้แล้วเมื่อครู่มันลมอะไรกัน?*


ทุกคนต่างก็จมอยู่กับความคิดของตัวเองกับเรื่องที่เกิดขึ้นแต่มีเพียงคนเดียวที่ยังอยู่ในความสงบเพราะคนที่จัดการชายหนุ่มนั้นก็คือเจิ้งฟู่นั้นเองเข้าใช้ทักษะวิชาตัวเบาของเขาเร่งความเร็วให้ถึงขีดสุดและปล่อยหมัดจากทักษะลับของครอบครัวของเขา.....


และที่เจิ้งฟู่สามารถทำให้อีกฝ่ายล้มได้นั้นก็เพราะว่าเขาเองก็อยู่จุดสูงสุดของระดับก่อเกิดขึ้นสี่แล้วและทำไมไม่รู้เขารู้สึกว่าตัวเองนั้นไม่ได้ด่อยไปกว่ามันเลยเขาจึงตัดสินใจโจมตีออกไปและผลที่ออกมาก็คือเขาเป็นฝ่ายชนะนั้นเอง.....