พลิกชะตานางพญาเจ้าเสน่ห์ [แปลจบแล้ว]

        “ยกเกี๊ยวมาด้วย ข้าจะไปหาท่านพ่อ” วันนี้เป็นส่งท้ายฤดูหนาว เดิมทีทุกคนในบ้านต้องมาอยู่ฉลองกันพร้อมหน้าพร้อมตา เป็นช่วงเวลาแห่งความสุข เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ท่านพ่อคงเสียใจที่สุดกระมัง นางเงยศีรษะมองไปนอกหน้าต่าง นี่เป็นเวลาจุดโคมแล้ว ท้องฟ้าช่วงเหมันตฤดูมืดเร็วกว่าปรกติ ยามนี้บ้านคนทั่วไปก็คงกินมื้อค่ำกันแล้ว แต่วันนี้...

        นางบอกไม่ถูกว่าตนเองรู้สึกอย่างไร ถ้ากล่าวตามเหตุผลแล้ว ความเป็นไปได้ที่ฟางอี๋เหนียงจะฟื้นกลับมาอีกครั้งแทบไม่มีอยู่เลย นางควรจะสบายใจได้แล้ว แต่ก็ยังอึดอัดกลัดกลุ้มอยู่ในอก เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก รู้สึกหนักอึ้งชอบกล ไม่มีความสุขแม้แต่น้อย กลับอ้างว้างเหน็บหนาว หากจะกล่าวตามจริง แม้ว่าเด็กคนนั้นฟางอี๋เหนียงจะเป็นคนเอาออกด้วยตนเอง แต่นางก็มีส่วนช่วยผลักดันให้เกิดขึ้น

        หากไม่มีนาง ท่านพ่อก็อาจมีบุตรที่น่ารักอีกสักคนกระมัง

        เดิมทีท่านพ่อก็มีทายาทผู้สืบสกุลน้อยอยู่แล้ว...

        แต่หากเรื่องนี้เกิดขึ้นอีกครั้ง นางก็ยังจะทำเหมือนเดิม นางกับฟางอี๋เหนียงเป็นเหมือนน้ำกับไฟ หากไม่อยากตายด้วยน้ำมือของอีกฝ่ายก็ไม่อาจวางมือได้ นางกลับมาเกิดเพื่อแก้แค้น ความเมตตามีแต่จะทำให้ตนเองถูกทำร้าย ความทุกข์ทรมานจากการถูกเผาในทะเลเพลิงเมื่อชาติก่อน ความเจ็บปวดแบบนั้นนางทนรับไม่ได้อีกแล้ว

        “คุณหนู โม่อี๋เหนียงกับฉิงอี๋เหนียงก็ให้คนยกไปแล้ว แต่ถูกนายท่านปฏิเสธไม่ให้เข้าไป” โม่อวี้สัมผัสความว้าเหว่ในแววตาของโม่เสวี่ยถงได้ นางจึงอธิบายเสียงเบาหวิวคล้ายพึมพำให้ตัวเองฟัง

        “ไม่เป็นไรหรอก นายท่านรักคุณหนูเป็นดวงใจ หากเห็นคุณหนูยกเกี๊ยวมาให้ด้วยตนเองจะต้องดีใจแน่นอน” โม่หลันตักเกี๊ยวที่อยู่บนโต๊ะใส่ลงไปในปิ่นโต และนำกับข้าวอีกสองอย่างที่ตนเองทำใส่ปิ่นโตไปด้วย หลังจากจัดเสร็จเรียบร้อยก็ส่งให้โม่เยี่ยที่ยืนอยู่อีกด้านหนึ่งช่วยถือให้คุณหนู

        ในบรรดาสาวใช้สามคน โม่หลันเป็นคนละเอียดพิถีพิถันที่สุด ดังนั้นจึงรู้ใจโม่เสวี่ยถงดีกว่าใคร นางทราบว่ายามนี้คุณหนูอารมณ์ไม่ดี แม้วันนี้ดูเหมือนจะได้ชัยชนะอย่างงดงาม แต่กลับเป็นการทำร้ายจิตใจของนายท่าน คุณหนูเป็นลูกกตัญญู ย่อมรู้สึกไม่สบายใจ นี่คงคิดถึงนายท่านจึงอยากไปหา

        ดังนั้นนางกับแม่นมสวี่จึงเตรียมปิ่นโตใบใหญ่มาให้เป็นพิเศษ

        โม่อวี้ช่วยคลุมเสื้อคลุมกันหิมะให้โม่เสวี่ยถง ด้านนอกหิมะโปรยปรายลงมาอีกแล้ว ลมจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือก็โหมมาเป็นระลอก ทำให้ยิ่งหนาวเย็น พวกนางเดินผ่านระเบียงไปยังห้องหนังสือ รู้สึกว่าระหว่างทางไม่เห็นใครสักคน ปรกติแม้ว่าจะมืดแล้วก็ยังมีพวกบ่าวไพร่เดินผ่านไปมา ได้ยินเสียงพูดคุยหัวเราะกันอยู่บ้าง แต่ยามนี้กลับมีเพียงความเงียบเหงาวังเวง

        เมื่อกลางวันเกิดเรื่องแบบนั้น ทั้งมีบ่าวคนหนึ่งถูกโบยจนตาย ในขณะที่เจ้านายกำลังอารมณ์ไม่ดี ตอนนี้ใครจะกล้าออกมาทำอะไร ดังนั้นหากไม่มีธุระจำเป็นก็อยู่เงียบๆ ดีกว่า แม้แต่พูดเล่นกันก็ไม่ได้ นายท่านสั่งไว้ว่าหากมีคนพูดเรื่องนี้ออกไปจะต้องถูกโบยจนตายโดยไม่มีการยกเว้น

        ประตูห้องหนังสือปิดสนิท แม้แต่บ่าวรับใช้ประจำตัวของท่านพ่อยังถูกไล่มาอยู่ข้างนอก นั่งขดจนตัวกลมหนาวสั่นอยู่ใต้ชายคา เมื่อเห็นโม่เสวี่ยถงก็รีบเข้ามาต้อนรับ

        “นายท่านล่ะ?” เมื่อเห็นในห้องหนังสือมืดสนิท โม่เสวี่ยถงก็เอ่ยถาม ที่นั่นดูเงียบเหงาคล้ายไม่มีกลิ่นอายมนุษย์อยู่เลย ท่านพ่อคงเสียใจจริงๆ

        “นายท่านขังตัวเองอยู่ในห้องหนังสือ ไม่ให้ใครเข้าไปทั้งสิ้นและไม่ให้จุดตะเกียงด้วย ถึงตอนนี้แล้วก็ยังไม่ได้กินอะไรเลยขอรับ” บ่าวรับใช้มองไปที่ประตูห้องหนังสือแล้วตอบเสียงสั่น

        โม่เสวี่ยถงรับปิ่นโตมาจากโม่เยี่ย แล้วกล่าวกับพวกเขา “พวกเจ้าเข้าไปหลบลมหนาวในห้องเถิด ข้าจะเข้าไปหาท่านพ่อ”

        “ขอรับ” บ่าวชายผู้นั้นหนาวจนสั่นไปทั้งตัว แต่ไม่กล้าไปไหน ยามนี้เมื่อได้ยินโม่เสวี่ยถงเอ่ยปากไหนเลยจะไม่รู้สึกซาบซึ้ง ผงกศีรษะอย่างแรงแล้วพาโม่เยี่ยไปห้องข้างที่จุดตะเกียงสว่างไสว

        โม่เสวี่ยถงหิ้วปิ่นโตอาหารแล้วแง้มประตูเข้าไป

        “ใคร?” เสียงจากด้านในที่ลอดออกมาฟังดูขาดความฮึกเหิมแตกต่างจากท่านพ่อในยามปรกติโดยสิ้นเชิง แม้ว่าน้ำเสียงจะยังคงดุดันทรงอำนาจ แต่โม่เสวี่ยถงสัมผัสได้ถึงความเหนื่อยหน่ายและอ่อนล้า

        ผ่านเหตุการณ์นั้นมา หัวใจของท่านพ่อคงเหนื่อยล้าแล้วกระมัง

        “ท่านพ่อ ถงเอ๋อร์เองเจ้าค่ะ” โม่เสวี่ยถงตอบเสียงเบาก่อนเดินเข้าไป ในความทรงจำของนาง ด้านหน้าไม่ไกลนักเป็นโต๊ะทำงานของบิดา ยามนี้เขาคงนั่งอยู่หลังโต๊ะกระมัง

        ท่ามกลางความมืดมิดอันเงียบงัน โม่ฮว่าเหวินมองร่างบอบบางของบุตรสาวที่หิ้วปิ่นโตเข้ามาอย่างทุลักทุเล แม้ว่าด้านนอกจะมีหิมะตก แต่กลับมีแสงสว่างกว่าในห้องมากนัก บุตรสาวเพิ่งเข้ามา สายตาคงยังไม่ชินกับความมืด จึงค่อยๆ ย่างแต่ละก้าวด้วยความระมัดระวังยิ่ง แต่ก็มิวายเกือบเดินชนตู้หนังสือด้านข้าง เขามองแล้วก็ถอนใจเสียงเบาออกมาโดยไม่รู้ตัว

        ความขุ่นเคืองและว้าวุ่นในหัวใจพลันมลายสิ้นในพริบตา แม้บุตรชายจะไม่เอาไหน แต่ก็ยังมีบุตรสาวที่น่ารักและเป็นเด็กที่นางคลอดออกมาให้เขา แค่มีถงเอ๋อร์ ในชีวิตนี้ตนเองยังต้องการสิ่งใดอีก เรื่องบางอย่างบังคับกันไม่ได้จริงๆ หากปีนั้นตนเองไม่หวาดวิตกจนเกินไป คงไม่เกิดเรื่องเช่นวันนี้แน่นอน

        เขาเอื้อมมือหยิบชุดไฟ [1] ขึ้นมาเป่าให้ไฟติด ก่อนจะวางลงบนเชิงเทียนด้านข้างให้แสงสว่าง

        เมื่อเห็นแสงไฟสว่างขึ้น โม่เสวี่ยถงกะพริบตาถี่ ก่อนลืมตาขึ้นอีกครั้งเมื่อปรับการมองเห็นได้ แล้วหิ้วปิ่นโตอาหารมาวางบนโต๊ะ หยิบเกี๊ยวและอาหารอีกสองสามอย่างออกมาวางเรียงพลางเอ่ยถาม “ท่านพ่อ ถงเอ๋อร์นำเกี๊ยวมาให้เจ้าค่ะ เมื่อก่อนท่านแม่กับแม่นมสวี่มักจะเข้าครัวห่อเกี๊ยวในคืนส่งท้ายฤดูหนาวด้วยกัน ตอนที่ถงเอ๋อร์ยังอยู่อวิ๋นเฉิง ท่านยายไม่ชอบทำเกี๊ยว ดังนั้นก็เลยมีแต่บะหมี่เต็มไปหมด แต่ถงเอ๋อร์ไม่ชอบเจ้าค่ะ สวี่มามาจึงแอบเข้าครัวไปทำเกี๊ยวมาให้หนึ่งชาม แต่ก็ถูกพี่ชายเซวียนขโมยกินไปเสียครึ่งหนึ่ง เสียดายแทบตาย วันนี้แม่นมสวี่ทำมาให้เยอะเลย ถงเอ๋อร์อยากมากินกับท่านพ่อ… ได้ไหมเจ้าคะ”

        สาวน้อยนุ่มนวลอ่อนโยนช่างเอาอกเอาใจ ดวงตาคู่งามระยิบระยับประหนึ่งดวงดารา ทำให้เขานึกถึงสตรีอีกคนที่เคยมองเขาด้วยแววตาสว่างสดใส ทอยิ้มละมุน จัดวางสำรับอาหารให้เขา นั่นคือช่วงเวลาแห่งความสุขที่สุดในชีวิต เพียงแต่ต่อมา...

        ดวงตาของโม่ฮว่าเหวินพลันหม่นแสงลง แล้วหันหลบจากดวงตาสุกใสคู่นั้น คล้ายมีหยาดน้ำรื้นอยู่ที่หางตา　　

        คืนส่งท้ายฤดูหนาว เกี๊ยว... เมื่อเห็นใบหน้าอาบรอยยิ้มบริสุทธิ์ของบุตรสาว โม่ฮว่าเหวินก็รู้สึกว่าตนเองเป็นไอ้งั่งบัดซบ ที่ทิ้งบุตรสาวผู้เยาว์วัยที่สูญเสียมารดาไว้ที่เมืองอวิ๋นเฉิง ทำให้นางต้องใช้ชีวิตตามมีตามเกิดอยู่ในบ้านของผู้อื่น เด็กเล็กขนาดนั้น หัวใจของนางจะบอบช้ำเพียงใด แม้ว่ายามนี้นางจะพูดยั่วยิ้มติดตลก แต่ความรู้สึกขมขื่นในหัวใจไหนเลยจะกล่าวออกมาได้ เมื่อก่อนตนเองคิดว่าฟางอี๋เหนียงเป็นคนดี แต่ใครจะคิดว่านางไม่เพียงแต่เป็นดอกซิ่งแดงออกนอกกำแพง[2] ยังมีใจคอโหดร้ายปานนั้น

        เมื่อก่อนคิดว่าเฟิงเอ๋อร์แม้จะไร้พรสวรรค์ความสามารถ แต่ก็รู้ความเชื่อฟังคำสั่งสอน ใครจะคิดว่าเขาก็มีใจคอโหดเหี้ยมมิได้ยิ่งหย่อนไปกว่ามารดาของตนเองเลย กล้าแม้กระทั่งลงมือทำร้ายน้องชายหรือน้องสาวที่ยังมิได้ลืมตาดูโลก

        หมิ่นเอ๋อร์แม้ว่าจะต่างกับมารดาและพี่ชายของนาง แต่วันนี้กลับมีจิตใจคับแคบ คิดแต่จะบีบคั้นถงเอ๋อร์จนเกือบถูกขับออกจากตระกูล หมิ่นเอ๋อร์ในเวลานี้ยังใช่บุตรสาวผู้มีสติปัญญาเฉลียวฉลาด จิตใจโอบอ้อมอารีและอบอุ่นอ่อนโยนที่อยู่ในใจของเขาคนเดิมอีกหรือ

        มังกรย่อมให้กำเนิดมังกร หงสาย่อมให้กำเนิดพญาหงส์ ฟางอี๋เหนียงจิตใจดั่งอาบยาพิษ บุตรชายและบุตรสาวสองคนก็ย่อมเหมือนกัน...

        โม่ฮว่าเหวินบอกไม่ถูกว่าตนเองรู้สึกเช่นไร บุตรสาวและบุตรชายคนโตที่ตนเองรักใคร่มาตลอด แท้จริงแล้วมิได้เป็นอย่างที่ตนเองคิดโดยสิ้นเชิง แล้วจะไม่ให้เขากลัดกลุ้มได้อย่างไร

        โม่ฮว่าเหวินยื่นมือไปลูบเส้นผมดำขลับของโม่เสวี่ยถง หลับตาลงซ่อนความขมขื่นไว้เบื้องลึกก่อนลืมตาขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าระบายยิ้มอ่อนๆ อย่างรักใคร่ “ได้สิ พ่อจะฉลองคืนส่งท้ายฤดูหนาวและกินเกี๊ยวกับถงเอ๋อร์เอง”

        กับบุตรสาวคนนี้ เขาติดหนี้นางอยู่ไม่รู้เท่าไรต่อเท่าไร เห็นบุตรสาวยิ้มหวาน ใบหน้าใสซื่อบริสุทธิ์ หัวใจกลับยิ่งเจ็บปวดคล้ายถูกควักออกมา นี่คือบุตรสาวที่เขารักมากที่สุด แต่กลับต้อง... ครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะตนเองแท้ๆ

        ยามที่โม่เสวี่ยถงกลับไปถึงเรือนชิงเวย ท้องฟ้ามืดสนิท แม่นมสวี่รออยู่หน้าประตูเรือน เมื่อเห็นนางกลับมาถึงก็สั่งให้บ่าวรีบไปเอาน้ำแกงร้อนๆ มาให้ดื่ม โม่เสวี่ยถงดื่มเสร็จก็วางลง กล่าวว่าตนเองรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน แล้วหมุนตัวเดินเข้าไปในห้อง ไม่ให้ใครจุดเทียน จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงหลับตาลง

        ภาพเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวันผุดขึ้นทีละฉาก แผนการของโม่เสวี่ยหมิ่น เสียงร้องไห้คร่ำครวญของฟางอี๋เหนียง เสียงด่าทอของโม่อวี่เฟิง คำกระทบกระเทียบของโม่เสวี่ยฉง... ทุกเรื่องราวล้วนร้อยเรียงกลับมาแสดงให้เห็นอีกครั้ง มองเห็นทุกย่างก้าวที่ตนถูกบีบคั้น หากวันนี้นางต้องตกเป็นผู้สังหารทายาทของบิดาจริงๆ แม้แต่ท่านพ่อก็ไม่อาจคุ้มครองนางได้

        แม้ท่านพ่อจะรู้อยู่แก่ใจว่าฟางอี๋เหนียงเป็นดอกซิ่งแดงออกนอกกำแพง แต่ลูกผู้ชายคนหนึ่ง ไหนเลยจะกล้าพูดเรื่องแบบนี้ออกมาตรงๆ

        หากแผนการชั่วร้ายของโม่เสวี่ยหมิ่นเป็นผลสำเร็จ ตนเองก็ต้องตาย ในสังคมที่บุรุษเป็นใหญ่ สตรีที่ถูกขับออกจากวงศ์ตระกูลไหนเลยจะมีทางรอดชีวิต

        สิ่งที่พวกนางแม่ลูกต้องการมิใช่เพียงตำแหน่งนายหญิงของสกุลโม่ แต่รวมถึงชีวิตของนางด้วย แล้วตนเองจะให้พวกนางอยู่สุขสบายได้อย่างไร ความดีงามทั้งหลายตนเองใช้ไปจนหมดสิ้นในชาติที่แล้ว ชาตินี้จึงเหลือเพียงความเคียดแค้น แค่คิดถึงความเจ็บปวดยามถูกเพลิงแผดเผาทั่วร่างกาย คิดถึงซือหม่าหลิงอวิ๋นกับโม่เสวี่ยหมิ่นและภายในห้องหอที่อาบย้อมไปด้วยโลหิตของนาง หัวใจก็เจ็บปวดปานถูกคมกระบี่จ้วงแทง

        ความเจ็บปวดแสนสาหัสกลายเป็นความอาฆาตแค้นลุกโชนอยู่ในกระดูกและกระแสโลหิต ความเจ็บปวดทุกข์ทรมานแบบนั้น แม้จะมาเกิดใหม่แล้วนางก็ยังรู้สึกได้อยู่

        วันนี้โม่เสวี่ยหมิ่นเจ้าเล่ห์นัก จนถึงที่สุดแล้วตนเองก็ยังไม่อาจกระชากหน้ากากจอมปลอมของนางออกมาได้

        ต่อหน้าทุกคน นางเข้ามาคุกเข่าโขกศีรษะขอโทษ น้ำตาคลอเต็มสองเบ้า แสดงท่าทางสำนึกผิดด้วยใจจริง หลอกลวงทุกคนรวมถึงตนเองและบิดา เมื่อครู่ท่านพ่อยังพูดอ้อมแอ้มกับตนเองว่าโม่เสวี่ยหมิ่นกับฟางอี๋เหนียงไม่เหมือนกัน คำพูดแบบนั้น นางฟังแล้วก็ได้แต่หัวเราะเยาะหยันอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ

        ไม่เหมือนกัน แน่นอนว่าย่อมไม่เหมือนกันอยู่แล้ว

        โม่เสวี่ยหมิ่นร้ายกาจและโหดเหี้ยมกว่า ทั้งยังสามารถซ่อนคมไว้มิดชิด

        ชาติที่แล้วโม่เสวี่ยหมิ่นปกปิดตัวตนที่แท้จริงไว้จนถึงวาระสุดท้าย ในช่วงเวลาที่ตนเองหมดสิ้นแล้วทุกสิ่ง ไม่อาจขอความช่วยเหลือจากใครได้อีก นางก็ผลักตนเองจมดิ่งสู่นรกขุมลึกไม่อาจพลิกฟื้นคืนมาได้อีก หากตนเองตายเร็วกว่านั้นอีกหน่อย ก็คงไม่มีโอกาสรู้ด้วยซ้ำว่าพี่สาวผู้โอบอ้อมอารีผู้นี้ แท้จริงแล้วเป็นงูพิษที่แฝงอยู่ข้างกายตนเอง เพื่อรอโอกาสแว้งกัดหมายเอาชีวิต

        ซือหม่าหลิงอวิ๋น โม่เสวี่ยหมิ่น ฟางอี๋เหนียง... นางจะไม่ยอมปล่อยไปแม้แต่คนเดียว ในขณะนางถูกแผดเผาอยู่ในกองเพลิง พวกเขายังหัวเราะเยาะอย่างสาแก่ใจ พูดเยาะเย้ยถากถางนางอยู่ด้านนอก ความแค้นนี้นางไม่อาจไม่ทวงคืน หากไม่ตายกันไปข้างก็ไม่มีวันเลิกรา

        ภายในความมืด เปลวเพลิงโหมแรง ม่านแดงติดไฟลุกโชติช่วง ขื่อคานร่วงลงมาฟาดศีรษะของนางอย่างแรง นางล้มคว่ำอยู่บนพื้นเหลือเพียงความสิ้นหวัง มองผ่านเปลวไฟลุกโชนออกไปข้างนอก ใบหน้ายิ้มเยาะกับแววตาเหี้ยมเกรียมของโม่เสวี่ยหมิ่นยังคงติดตา

        “โม่เสวี่ยถง เจ้าช่างไม่รู้อะไรเลย แม้แต่มารดาในเมืองผีของเจ้าผู้นั้นก็โง่เป็นที่สุด ยังเรียกแม่ของข้าว่าเป็นพี่น้องอีกด้วย ดื่มเข้าไป... ดื่มเข้าไป... เดี๋ยวเจ้าก็สบายแล้ว ต่อไปหากได้กลับชาติมาเกิดก็เลือกให้ดีๆ หน่อยเล่า อย่ามาเกิดในท้องของสตรีเช่นนั้นอีก เพราะแม้แต่ตนเองก็อาจต้องโง่จนตาย”

        …

        เปลวเพลิงเผาผลาญทุกหนแห่ง ร่างของนางอาบย้อมไปด้วยโลหิต ยิ้มอย่างสิ้นหวัง ดวงตาเบิกโพลง เส้นเลือดแดงพาดผ่านนัยน์ตา ความเจ็บปวดที่ถูกไฟคลอก ยังไม่ทรมานเท่าความเจ็บปวดในหัวใจ โลหิตกองใหญ่ที่หลั่งนองใต้ฝ่าเท้าสะท้อนภายใต้แสงไฟ เสียงหัวเราะเยาะหยัน ตอกตรึงอยู่ในจิตวิญญาณจวบจนวาระสุดท้ายของชีวิต

        “นี่... นี่... นี่...”

        เสียงนุ่มนวลเอ้อระเหยชวนเคลิบเคลิ้มดังขึ้นข้างหู โม่เสวี่ยถงลืมตาในความมืด ยกมือกุมศีรษะแล้วมองใบหน้าหล่อเหลาที่ลอยอยู่ตรงหน้าอย่างงุนงง แสงจันทร์สีเงินยวงที่สาดส่องเข้ามาจากหน้าต่างทาบทอลงบนร่างของชายหนุ่มที่คร่อมตัวของนางอยู่ ใบหน้าทรงเสน่ห์ราวกับปีศาจแบบนี้... หากมิใช่เฟิงเจวี๋ยหร่านแล้วจะเป็นใครได้

……………………………..……………………………………………………………………….....

        คำอธิบายเพิ่มเติม

        [1] ชุดไฟ เป็นอุปกรณ์จุดไฟ ทำจากกระดาษแห้ง นุ่นและวัตถุไวไฟพวกกำมะถัน ดินประสิว แล้วม้วนใส่ลงไปในบ้องไม้ไผ่จุดไฟพอเป็นเชื้อแล้วใช้ไม้ไผ่ครอบปิดไม่ให้ไฟติด เวลานำมาใช้แค่เป่าแรงๆ ไฟก็จะลุกติดขึ้นมา สามารถติดไฟได้นานและใช้ได้หลายครั้ง

        [2] ดอกซิ่งแดงออกนอกกำแพง หมายถึงหญิงสาวที่พยายามทำตัวโดดเด่นเรียกร้องความสนใจ และยังมีอีกความหมายสื่อถึงสตรีที่มีสามีแล้วแต่ไม่สำรวมตนคบชู้สู่ชาย