คัมภีร์เทพอสูรเทวะ

แสงตะวันแผดเผายามเที่ยงวันสาดส่องลงมากระทบ "ลานประลองเป็นตาย" ใจกลางหุบเขาสำนักเมฆาคราม ลานหินสีเทาถูกรายล้อมด้วยอัฒจันทร์ที่เนืองแน่นไปด้วยศิษย์สายนอกนับพัน ผู้มารวมตัวกันเพื่อเป็นสักขีพยานในศึกตัดสินชะตา

เสียงเจรจาพาทีดังเซ็งแซ่ หัวข้อสนทนามีเพียงเรื่องเดียว... การประลองระหว่างยอดฝีมืออันดับแปดกับศิษย์ไร้นามที่เพิ่งกลับมาจากขุมนรก

บนเวทีประลอง... จ้าวเฟิง ยืนตระหง่านกอดอก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยโทสะที่ต้องรอนานนับชั่วยาม

"ไอ้สวะนั่น... มันคงหนีหัวซุกหัวซุนไปแล้วกระมัง?"

จ้าวเฟิงตวาดถาม หลี่หู ที่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่ข้างเวที "เจ้าแน่ใจนะว่ามันรับคำท้า? หรือเจ้าถูกมันหลอกให้มาตายแทน?"

"ขะ... ข้าแน่ใจขอรับ ศิษย์พี่" หลี่หูหน้าซีดเผือด "แววตามันวันนั้น... มิได้โกหกแน่"

"ฮึ! ขี้ขลาดตาขาว" จ้าวเฟิงถ่มน้ำลาย "เสียเวลาข้าจริงๆ หากมันไม่โผล่หัวมาภายในหนึ่งก้านธูป ข้าจะไปลากคอมันออกมาสับเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าธารกำนัล!"

เสียงเยาะเย้ยเริ่มดังขึ้นจากฝูงชน ทว่าในจังหวะที่ความอดทนกำลังจะหมดลง

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังแทรกความจอแจขึ้นมาจากทางเข้า

ฝูงชนพลันเงียบกริบดุจถูกมนต์สะกด ทุกสายตาจับจ้องไปที่ร่างบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังเดินฝ่ากลุ่มคนเข้ามา

เย่เฉิน ในชุดคลุมสีคราม เดินก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าสงบเยือกเย็น บนแผ่นหลังแบกดาบยักษ์สีดำทมิฬที่ดูหนักอึ้งเกินจินตนาการ

รอบกายของเขาแผ่ "รัศมีกดดัน" ที่มองไม่เห็นออกมาอย่างรุนแรง กลิ่นอายของสัตว์ร้ายที่เพิ่งตื่นจากการจำศีลทำให้เหล่าศิษย์ต้องรีบแหวกทางให้อย่างไม่รู้ตัว

เย่เฉินก้าวขึ้นสู่เวทีประลอง ปลดดาบยักษ์ลงจากบ่า แล้วปักมันลงกับพื้นหิน

ตึง!

เสียงกระแทกดังสนั่น! ปลายดาบเจาะทะลุพื้นศิลาแกร่งจนเกิดรอยร้าวเป็นทางยาว

"ขออภัยที่มาช้า..."

เย่เฉินเงยหน้าสบตาจ้าวเฟิง นัยน์ตาสีดำสนิทลึกล้ำประดุจหุบเหว

"ข้าเสียเวลาไปหน่อย... เพราะมัวแต่ไปเตรียมหลุมศพให้เจ้า"

จ้าวเฟิงคิ้วกระตุก เส้นโลหิตที่ขมับปูดโปน

"ปากดีนักนะไอ้สวะ!" จ้าวเฟิงชักกระบี่คู่ออกมาจากฝัก "วันนี้ข้าจะเลาะฟันเจ้าออกมาทีละซี่!"

"เริ่มประลองได้!" ผู้คุมกฎตะโกนสั่ง

ฟุ่บ!

สิ้นเสียง จ้าวเฟิงก็พุ่งทะยานเข้าใส่เย่เฉินดุจพายุ!

"กระบี่เมฆาคล้อย!"

เพลงกระบี่อันเลื่องชื่อถูกสำแดง ประกายกระบี่สีเงินพร่างพรายดุจกลุ่มเมฆเคลื่อนคล้อย พุ่งโจมตีจุดตายของเย่เฉินนับสิบจุดพร้อมกัน ความรวดเร็วนี้สมกับเป็นยอดฝีมืออันดับแปด!

แต่เย่เฉิน... ไม่ขยับเขยื้อน

เขายืนปักหลักแน่นดุจขุนเขา ในจังหวะที่คมกระบี่กำลังจะถึงตัว... เขาก็เหวี่ยงดาบยักษ์ "ทัณฑ์ปฐพี" สวนออกไปในแนวขวาง!

วูม!

ดาบยักษ์แหวกอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว มันไร้ซึ่งกระบวนท่าซับซ้อน มีเพียงพละกำลังล้วนๆ!

เคร้ง!

เสียงโลหะปะทะกันดังแสบแก้วหู! กระบี่ที่พลิ้วไหวถูกสันดาบหนาเตอะกระแทกเข้าอย่างจังจนกระเด็น

"อั่ก!"

จ้าวเฟิงรู้สึกเหมือนฟันใส่ภูเขาเหล็ก แรงสะท้อนมหาศาลทำให้แขนขวาชาหนึบจนต้องดีดตัวถอยหลัง กระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง

ฝูงชนฮือฮาด้วยความตกตะลึง

"ดาบหนักไร้คม... สยบความเร็ว!"

จ้าวเฟิงกัดฟันกรอด "เป็นไปไม่ได้... เจ้ามีแรงมหาศาลขนาดนี้ได้เยี่ยงไร!"

เย่เฉินยกดาบยักษ์ขึ้นพาดบ่า มุมปากยกยิ้มอำมหิต

"กระบี่ของเจ้า... เบาหวิวราวปุยนุ่น ไร้น้ำหนัก ไร้ค่า"

คำดูถูกนั้นทำลายสติของจ้าวเฟิงจนขาดผึง

"ดี... ดีมาก!" จ้าวเฟิงคำรามลั่น "ในเมื่อเจ้าอยากตายศพไม่สวย ข้าก็จะสงเคราะห์ให้! จงลิ้มรสวิชาที่ข้าซ่อนไว้ซะ!"

จ้าวเฟิงทิ้งกระบี่ลงพื้น ย่อตัวลงในท่าม้า โคจรลมปราณทั้งหมดไปรวมที่ฝ่ามือขวา

บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนไป กลิ่นคาวโลหิตคละคลุ้ง ฝ่ามือของเขาเริ่มเปล่งแสงสีแดงฉานน่าสะอิดสะเอียน ผิวหนังเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำราวซากศพ

"นั่นมัน... วิชามาร!" ศิษย์บางคนตะโกนขึ้นด้วยความหวาดกลัว

เย่เฉินหรี่ตาลง... ภาพความทรงจำของกู่เทียนผุดขึ้นมา

"ฝ่ามือโลหิตวิญญาณ"

วิชาเดียวกับที่ "หลิวหยวน" ใช้สังหารกู่เทียน!

ความแค้นในอกของเย่เฉินลุกโชน

"อาจารย์ชั่ว ศิษย์เลว... วันนี้ข้าจะล้างบางพวกเจ้าให้สิ้นซาก"

"ตายซะ! ฝ่ามือโลหิตวิญญาณ!"

จ้าวเฟิงกรีดร้องลั่น พุ่งทะยานเข้าหาเย่เฉินดุจลูกธนูอาบยาพิษ ฝ่ามือสีม่วงคล้ำแผ่ไอสังหารสีแดงฉาน หมายกระแทกเข้าที่หัวใจของเย่เฉิน!

เย่เฉินยืนปักหลักแน่น ไม่ได้ยกดาบขึ้นป้องกัน และไม่ถอยหนี

ตึง!

เขาปักดาบยักษ์ลงกระแทกพื้น ปล่อยมือจากด้ามดาบ แล้วก้าวเท้าขวาออกไปข้างหน้า

"ในเมื่อเจ้าใช้วิชามาร..."

เย่เฉินกำหมัดขวาแน่น

"ข้าก็จะใช้พลังอสูร... บดขยี้มารอย่างเจ้าให้แหลกคามือ!"

พรึ่บ!

ทันใดนั้น... เปลวเพลิงสีทองอมแดง ก็ลุกโชนขึ้นมาห่อหุ้มหมัดของเย่เฉิน!

มันมิใช่ไฟจากพลังปราณธาตุทั่วไป แต่มันคือไฟที่เกิดจากสายเลือดอสูรบรรพกาล... ไฟแห่งชีวิตที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่ง!

"หมัดอสูรเพลิง!"

เย่เฉินตะบันหมัดสวนกลับไปตรงๆ ปะทะกับฝ่ามือมารของจ้าวเฟิงอย่างจัง!

ตูมมมมม!

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวราวฟ้าถล่ม! คลื่นพลังสีทองและสีแดงปะทะกันกลางอากาศ ก่อเกิดลมพายุหมุนกวาดฝุ่นผงฟุ้งกระจาย

"นั่นมันไฟอันใดกัน!?" ผู้ชมบนอัฒจันทร์ต่างลุกฮือ "ร้อนแรงยิ่งกว่าไฟธาตุหยางปกติหลายเท่า!"

แต่การปะทะกันนั้นกินเวลาเพียงชั่วพริบตา...

"อ๊ากกกกก!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนของจ้าวเฟิงดังแทรกเสียงระเบิด!

ไอพลังสีเลือดถูกเปลวเพลิงสีทองอมแดงฉีกกระชากจนขาดสะบั้น! ความร้อนแรงและพละกำลังดิบเถื่อนของเย่เฉินทะลวงผ่านม่านพลังป้องกัน เข้าไปบดขยี้แขนขวาของจ้าวเฟิงจนแหลกละเอียด!

กร๊อบ!

แขนขวาของจ้าวเฟิงบิดงอผิดรูป ก่อนจะระเบิดออกเป็นหมอกโลหิต ร่างของมันปลิวละลิ่วไปกระแทกพื้นกลิ้งหลุนๆ ไปไกลกว่าสิบวา

"มือข้า! มือของข้า!"

จ้าวเฟิงนอนดิ้นพล่าน กุมตอแขนที่เลือดพุ่งกระฉูดด้วยความทรมาน

เย่เฉินสะบัดเปลวไฟที่หมัดให้ดับลง แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปหาจ้าวเฟิงด้วยความเยือกเย็น

"ยะ... อย่า..." จ้าวเฟิงตะเกียกตะกายถอยหนี แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ทว่า... ในวินาทีที่เย่เฉินก้าวเข้ามาใกล้ แววตาของจ้าวเฟิงพลันเปลี่ยนเป็นอำมหิต!

"ตายซะเถอะ!"

มือซ้ายที่เหลืออยู่สะบัดวูบ! "เข็มพิษสีดำ" สามเล่มพุ่งออกจากชายแขนเสื้อ มุ่งตรงไปยังลำคอของเย่เฉินในระยะเผาขน!

"คิดจะลอบกัดข้า?"

เย่เฉินแค่นเสียงเย็น

วูบ!

เขายื่นมือขวาออกไปคว้าจับกลางอากาศ! เข็มพิษทั้งสามเล่มถูกเขาใช้นิ้วคีบเอาไว้อย่างแม่นยำราวกับจับแมลงวัน!

"เป็นไปไม่ได้..." จ้าวเฟิงเบิกตากว้าง สิ้นหวังอย่างสมบูรณ์แบบ

เย่เฉินสะบัดข้อมือ ปาเข็มพิษทั้งสามเล่มกลับไปปักที่ต้นขาของจ้าวเฟิง!

"อ๊ากกก!"

เย่เฉินมายืนหยุดอยู่เบื้องหน้าศัตรู เขาไม่ก้มลงไปมอง แต่ยื่นมือขวาออกไปทางด้านหลัง... ไปยังทิศทางที่ดาบทัณฑ์ปฐพีปักอยู่

เขาเกร็งลมปราณที่ฝ่ามือแล้วกระตุกนิ้ว

ครืน!

ดาบยักษ์ที่ปักแน่นอยู่บนพื้น พลันสั่นสะเทือนตอบรับเสียงเรียกของนาย มันพุ่งลอยหวือข้ามอากาศเข้ามาสู่มือของเย่เฉินอย่างแม่นยำ!

"ยอมแพ้! ข้ายอมแพ้แล้ว!" จ้าวเฟิงกรีดร้องลั่น "อย่าฆ่าข้า!"

"ยอมแพ้?"

เย่เฉินเงื้อมดาบยักษ์ขึ้นสูง บดบังแสงอาทิตย์จนเกิดเงาทะมึนทาบทับลงบนใบหน้าของจ้าวเฟิง

"ยามที่พวกเจ้าสังหารผู้อาวุโสกู่เทียน... ท่านเคยร้องขอชีวิตหรือไม่? ยามที่พวกเจ้าจับมนุษย์ไปทดลอง... พวกเขาเคยมีโอกาสยอมแพ้หรือไม่?"

จ้าวเฟิงตัวสั่นเทา "จะ... เจ้ารู้เรื่องนั้นได้เยี่ยงไร!"

"ไปถามท่านยมบาลเอาเองเถิด"

เย่เฉินตวัดข้อมือเพียงครั้งเดียว

ฉัวะ!

คมดาบสีดำทมิฬวาดผ่านอากาศ... ตัดผ่านลำคอของจ้าวเฟิงที่กำลังจะอ้าปากพูด

เสียงกรีดร้องเงียบหายไปในทันที... ศีรษะของจ้าวเฟิงหลุดออกจากบ่า กลิ้งหลุนๆ ไปหยุดอยู่ที่ปลายเท้าของหลี่หู ดวงตาของศพยังคงเบิกโพลงด้วยความตกตะลึง

โลหิตสดๆ พุ่งกระฉูดออกจากคอที่ไร้หัว ย้อมพื้นลานประลองให้กลายเป็นสีแดงฉาน

ความเงียบงันเข้าปกคลุมลานประลอง... ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่คนเดียว

เย่เฉินสะบัดคราบโลหิตออกจากดาบ แล้วก้มลงปลด "แหวนมิติ" ออกจากนิ้วมือที่เหลืออยู่ของศพจ้าวเฟิงมาเก็บไว้ในอกเสื้อ

"ผู้ชนะ... กินรวบ" เขาพึมพำเสียงเรียบ

จากนั้น เขาก้าวเท้าขึ้นไปเหยียบลงบนอกของศพไร้หัว ประกาศชัยชนะ

เขาเงยหน้าขึ้น... สายตาคมกริบมองฝ่าฝูงชนและขุนเขาที่สลับซับซ้อน มุ่งตรงไปยังยอดเขาสูงเสียดฟ้าซึ่งเป็นที่พำนักของเหล่าผู้อาวุโสหอคุมกฎ... ทิศทางที่ "หลิวหยวน" ซ่อนตัวอยู่

ในจังหวะนั้นเอง... เย่เฉินสัมผัสได้ถึงกระแสจิตสังหารอันรุนแรงที่พุ่งลงมาจากยอดเขาราวกับพายุ

เขารู้ดีว่า... เจ้าของจิตสังหารนั้นกำลังจ้องมองเขาอยู่

เย่เฉินไม่หลบตา เขาจ้องมองสวนกลับไปด้วยแววตาท้าทาย มุมปากยกยิ้ม เยียบเย็น

"ตัวลูกจบสิ้นแล้ว..."

เย่เฉินประกาศก้องด้วยน้ำเสียงที่ดังกังวานไปทั่วหุบเขา ราวกับจะส่งสารไปให้ถึงหูของคนบนยอดเขา

"ต่อไป... ก็ถึงคราวของตัวพ่อแล้ว!"

[จบตอนที่ 41]