กระบี่สะบั้นบัลลังก์มาร

แสงแดดยามสายสาดส่องลงบนลานประลองของ สำนักกระบี่เมฆา ซึ่งปกติแล้วจะใช้สำหรับการฝึกซ้อมประลองยุทธ์ แต่ในวันนี้ บรรยากาศกลับตึงเครียดกว่าปกติ เสียงซุบซิบดังอื้ออึงจากเหล่าศิษย์ที่มารวมตัวกันอย่างหนาแน่น พวกเขาต่างจับจ้องไปที่ชายหนุ่มสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันอยู่กลางลานประลอง: หลี่เฟิ่ง ศิษย์นอกผู้โดดเดี่ยว และ หลู่เฟิง ศิษย์เอกผู้หยิ่งผยอง

หลังจากข่าวการท้าประลองแพร่สะพัดไปทั่วสำนัก เหล่าศิษย์ต่างตื่นเต้นที่จะได้เห็น "บททดสอบแห่งศิษย์พี่" ครั้งนี้ หลายคนหวังว่าหลู่เฟิงจะสั่งสอนบทเรียนให้หลี่เฟิ่งได้รับรู้ถึงความแตกต่างระหว่าง "ศิษย์นอกไร้ค่า" กับ "ศิษย์สำนักผู้มีชาติกำเนิดสูงส่ง"

การเผชิญหน้ากลางลานประลอง

หลู่เฟิงยืนอยู่กลางลานประลอง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและดูถูก มือขวากำกระบี่เล่มงามแน่น กระบี่เล่มนั้นเปล่งประกายคมกริบเมื่อต้องแสงตะวัน

"ฮึ่ม! ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะกล้าตอบรับคำท้าของข้า!" หลู่เฟิงเอ่ยเสียงดังฟังชัด "คิดว่าแค่ได้รับคำชมจากอาจารย์เจียงแล้วจะลำพองใจหรือไง! วันนี้ข้าจะสั่งสอนให้เจ้ารู้สำนึกว่า ที่ต่ำที่สูง มันเป็นอย่างไร!"

หลี่เฟิ่งยืนนิ่งสงบ ใบหน้าของเขาปราศจากความรู้สึกใดๆ มีดสั้นปริศนาถูกซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ เขารู้ดีว่าวันนี้ไม่ใช่แค่การประลอง แต่เป็นการพิสูจน์คุณค่าของตนเอง

"ท่านพี่หลู่เฟิงไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดมากมาย" หลี่เฟิ่งตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "หากท่านต้องการพิสูจน์ฝีมือ ก็ขอเชิญ!"

คำพูดของหลี่เฟิ่งยิ่งทำให้หลู่เฟิงเดือดดาล ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

"แกกล้าดียังไง! พูดจาไม่ให้เกียรติศิษย์พี่อย่างข้า!" หลู่เฟิงตะคอก "วันนี้ข้าจะทำให้แกเสียใจที่เกิดมา!"

อาจารย์เจียง เดินเข้ามายังลานประลองพร้อมกับ หลิงเทียน และ มู่หรงเยว่ อาจารย์เจียงยังคงใบหน้าเคร่งขรึม แต่ดวงตาของเขากลับมองหลี่เฟิ่งด้วยแววตาที่ลึกล้ำ

"การประลองต้องอยู่ภายใต้กฎของสำนัก ห้ามทำร้ายคู่ต่อสู้ถึงแก่ชีวิต หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งยอมแพ้ หรือตกลงไปนอกลานประลอง ถือว่าพ่ายแพ้" อาจารย์เจียงกล่าวเสียงดังกังวาน "พวกเจ้าเข้าใจหรือไม่!"

"ขอรับ/ทราบขอรับ!" เสียงตอบรับดังขึ้นพร้อมกัน

"เอาล่ะ! เริ่มได้!"

พลังที่ซ่อนเร้น: มีดสั้นปริศนา

ทันทีที่เสียงอาจารย์เจียงขาดคำ หลู่เฟิงก็พุ่งเข้าใส่หลี่เฟิ่งราวกับสายฟ้า กระบี่ในมือของเขาสะบัดเป็นวงโค้งที่งดงามและรุนแรง นั่นคือ กระบวนท่า 'เมฆาจู่โจม' หนึ่งในวิชาดาบอันเลื่องชื่อของสำนักกระบี่เมฆา

"รับไปซะ! ไอ้เด็กนอกคอก!" หลู่เฟิงตะโกน เสียงลมปราณแผ่ออกมาจากร่างของเขาอย่างรุนแรง

หลี่เฟิ่งไม่หลบ เขาเพียงชัก มีดสั้นปริศนา ออกมาจากแขนเสื้อ แสงสีเงินวูบวาบในพริบตาเดียว ร่างของเขาพลิ้วไหวราวกับสายลม วิชาตัวเบาจาก คัมภีร์วิหคโลกันตร์ ทำให้เขาเคลื่อนที่ได้รวดเร็วและไร้ร่องรอย หลบคมกระบี่ของหลู่เฟิงได้อย่างหวุดหวิด

"เร็วอะไรเช่นนี้!" ศิษย์คนหนึ่งอุทานด้วยความตกตะลึง

"มัน... มันใช้มีดสั้นได้พลิ้วไหวราวกับไม่มีน้ำหนัก!" อีกคนเสริม

หลู่เฟิงตกใจไม่น้อยที่หลี่เฟิ่งสามารถหลบการโจมตีของเขาได้ เขาเร่งความเร็วและพลังในการโจมตี กระบี่ของเขาสาดประกายแสงสีขาว ราวกับเมฆาที่กำลังเคลื่อนที่อย่างบ้าคลั่ง

หลี่เฟิ่งยังคงใช้มีดสั้นปริศนาปัดป้องและเบี่ยงเบนการโจมตีของหลู่เฟิงได้อย่างแม่นยำ ทุกการเคลื่อนไหวของเขาสอดคล้องกับจังหวะของสายลมและเสียงนกที่ร้องอยู่ในป่าลึก มันคือ "วิชาตัวเบาไร้เงา" จากคัมภีร์วิหคโลกันตร์ ที่เขาฝึกฝนมาอย่างหนักในหุบเขาเมฆาคราม

"ฮึ่ม! แกคิดว่าจะหลบได้ตลอดหรือไง!" หลู่เฟิงตะคอก เขาเปลี่ยนกระบวนท่าเป็น 'พายุเมฆาคลั่ง' พลังปราณพวยพุ่งออกมาจากร่างของเขา กระบี่ในมือของเขาสั่นสะเทือน สร้างกระแสลมที่รุนแรง พุ่งเข้าใส่หลี่เฟิ่งจากทุกทิศทาง

หลี่เฟิ่งไม่ตอบ เขาหลับตาลงเล็กน้อย พลังปราณจาก 'ลมปราณกระบี่เมฆา' ไหลเวียนไปทั่วร่าง มีดสั้นปริศนาในมือของเขาส่องประกายแสงสีเงินเข้มขึ้นราวกับกำลังตอบสนองต่อพลังของเขา

"ประกายมีดสะท้านฟ้า!"

หลี่เฟิ่งพุ่งเข้าใส่หลู่เฟิงอย่างรวดเร็วและทรงพลัง มีดสั้นในมือของเขาส่งเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงนกหวีด ทะลวงเข้าใส่กระแสลมปราณที่รุนแรงของหลู่เฟิง

"เคร้ง!"

เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหว พลังปราณของทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างรุนแรง ทำให้เกิดแรงระเบิดเล็กๆ กระแสลมพัดโหมกระหน่ำไปทั่วลานประลอง ฝุ่นควันฟุ้งกระจายจนมองไม่เห็นสิ่งใด

จุดหักเห: ชัยชนะที่ไร้รอยแผล

เมื่อฝุ่นควันจางหายไป ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้ศิษย์ทุกคนต้องตกตะลึง

หลู่เฟิง ยืนนิ่งอยู่กับที่ กระบี่ในมือของเขาสั่นระริก ใบหน้าซีดเผือด เต็มไปด้วยความไม่เชื่อสายตา

ส่วน หลี่เฟิ่ง ยืนสงบนิ่งอยู่ตรงหน้าหลู่เฟิง มีดสั้นปริศนาในมือของเขายังคงเปล่งแสงสีเงินจางๆ ที่ปลายมีดสั้นของหลี่เฟิ่ง จรดอยู่ห่างจากลำคอของหลู่เฟิงเพียง หนึ่งกระเบียดนิ้ว เท่านั้น หากหลี่เฟิ่งออกแรงอีกเพียงน้อยนิด ลมปราณที่พุ่งออกจากมีดสั้นคงสามารถตัดเส้นชีพจรของหลู่เฟิงได้โดยง่าย

ไม่มีบาดแผลใดๆ บนร่างกายของหลู่เฟิง แต่ความพ่ายแพ้ปรากฏชัดเจนในดวงตาของเขา

"แก... แกทำได้ยังไง!" หลู่เฟิงพึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ "ข้า... ข้าแพ้แล้วรึ!"

หลี่เฟิ่งแสดงฝีมือจนหลู่เฟิงพ่ายแพ้ยับเยิน ทำให้ศิษย์คนอื่นๆ เริ่มยอมรับเขา:

เสียงฮือฮาดังขึ้นจากเหล่าศิษย์ พวกเขาต่างพากันมองหลี่เฟิ่งด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากที่เคยดูถูกเหยียดหยาม บัดนี้กลับกลายเป็นความเคารพและชื่นชม

"เป็นไปไม่ได้! ท่านพี่หลู่เฟิงแพ้!"

"ไอ้เด็กคนนั้น... มันแข็งแกร่งขนาดนี้เลยรึ!"

"ฝีมือของมันเหนือกว่าที่พวกเราคาดไว้มากนัก!"

หลี่เฟิ่งเก็บมีดสั้นปริศนาเข้าที่เดิม และก้าวถอยหลังไปสองก้าว

"ท่านพี่หลู่เฟิง... ท่านแพ้แล้ว" หลี่เฟิ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ

หลู่เฟิงได้แต่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความอับอายและความโกรธ แต่เขาก็ไม่อาจโต้แย้งคำพูดของหลี่เฟิ่งได้เลย เพราะทุกคนเห็นเป็นพยานแล้ว

อาจารย์เจียง เดินเข้ามายังกลางลานประลอง เขามองหลี่เฟิ่งด้วยรอยยิ้มที่พึงพอใจ "หลี่เฟิ่ง... เจ้าทำได้ดีมาก! เจ้าได้พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นแล้วว่าฝีมือที่แท้จริงไม่ขึ้นอยู่กับชาติกำเนิด!"

อาจารย์เจียงหันไปมองหลู่เฟิง "หลู่เฟิง... เจ้าได้เรียนรู้บทเรียนแล้วหรือไม่?"

หลู่เฟิงก้มหน้าลงด้วยความอับอาย "ข้า... ข้าเข้าใจแล้วขอรับ อาจารย์"

"จงจำไว้ว่าความเย่อหยิ่งจะทำให้เจ้าตาบอด" อาจารย์เจียงกล่าว "จงเรียนรู้จากความพ่ายแพ้ครั้งนี้ แล้วก้าวข้ามมันไปให้ได้"

อาจารย์เจียงหันไปทางเหล่าศิษย์ที่ยืนดูอยู่ "ศิษย์ทุกคน! จงดูหลี่เฟิ่งเป็นตัวอย่าง! ความมุ่งมั่น ความอดทน และความสามารถ คือสิ่งที่สำคัญที่สุดในการเป็นจอมยุทธ! ไม่ใช่ชาติกำเนิดหรือฐานะ!"

คำพูดของอาจารย์เจียงดังก้องไปทั่วลานประลอง ทำให้เหล่าศิษย์ต้องสำนึกในสิ่งที่พวกเขาเคยกระทำกับหลี่เฟิ่ง

หลิงเทียน เดินเข้ามาตบไหล่หลี่เฟิ่งเบาๆ "เจ้าทำได้ดีมาก หลี่เฟิ่ง ข้าเชื่อในตัวเจ้าเสมอ"

มู่หรงเยว่ มองหลี่เฟิ่งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและเคารพ นางรู้ดีว่าหลี่เฟิ่งได้พิสูจน์คุณค่าของตัวเองแล้วอย่างแท้จริง

จุดหักมุมสุดท้าย: การยอมรับและคำเตือน

หลังจากนั้นไม่นาน หลู่เฟิงเดินเข้ามาหาหลี่เฟิ่ง ใบหน้าของเขาดูอ่อนลงกว่าเดิมมาก เขาประสานมือคารวะหลี่เฟิ่งอย่างนอบน้อม

"หลี่เฟิ่ง... ข้า... ข้าขอโทษ" หลู่เฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ "ข้าเคยดูถูกเจ้า เพราะความเย่อหยิ่งและอคติของข้าเอง ข้าขออภัยที่เคยดูหมิ่นเจ้า"

หลี่เฟิ่งมองหลู่เฟิงด้วยความประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าหลู่เฟิงจะยอมลดทิฐิลงได้ถึงเพียงนี้

"ไม่เป็นไรท่านพี่หลู่เฟิง" หลี่เฟิ่งตอบ "ข้าไม่เคยเก็บความโกรธไว้ในใจ"

"เจ้าคือจอมยุทธที่แท้จริง หลี่เฟิ่ง" หลู่เฟิงกล่าว "ข้าหวังว่าเราจะสามารถร่วมมือกันในอนาคตได้"

หลี่เฟิ่งพยักหน้าเล็กน้อย นี่คือจุดหักมุม ที่เขาไม่คาดคิด ศัตรูที่เคยดูถูกเขา บัดนี้กลับกลายมาเป็นมิตร

แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังยินดีกับการยอมรับที่หลี่เฟิ่งได้รับ อาจารย์เจียงกลับเดินเข้ามาหาหลี่เฟิ่งอีกครั้ง ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมกว่าเดิม

"หลี่เฟิ่ง... แม้เจ้าจะพิสูจน์ตัวเองได้แล้ว แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น" อาจารย์เจียงกล่าวเสียงเบา "การที่เจ้าแสดงฝีมือเช่นนี้ จะทำให้ พันธมิตรไร้เงา ยิ่งจับตามองเจ้ามากขึ้น"

หลี่เฟิ่งขมวดคิ้ว "พวกมันจะทำอะไรขอรับ?"

"พวกมันจะไม่ปล่อยให้เมล็ดพันธุ์แห่งอันตรายอย่างเจ้าเติบโตอย่างแน่นอน" อาจารย์เจียงกล่าว "เตรียมตัวให้พร้อม... เพราะหลังจากนี้ อันตรายที่แท้จริงกำลังจะมาเยือนเจ้าอย่างแน่นอน!"

คำเตือนของอาจารย์เจียงทำให้หลี่เฟิ่งรู้สึกถึงความหนาวเย็นยะเยือกในใจ เขากำมีดสั้นปริศนาแน่น บททดสอบแห่งศิษย์พี่ ได้ผ่านพ้นไปแล้ว แต่ บททดสอบที่แท้จริง ที่จะต้องเผชิญหน้ากับอำนาจมืดที่ยิ่งใหญ่กว่า กำลังรอคอยเขาอยู่เบื้องหน้า...