ARC I: Sand and Grass
บทที่ 9: Edrin (1/2)
ในคืนนี้ เบื้องหน้าของข้าไม่ไกลนักคือกองไฟที่คอยให้ความอบอุ่นแก่ร่างกาย จากความหนาวอันเย็นเยือกของทะเลทรายยามค่ำคืน
ข้ายังคงนั่งอยู่ที่เดิมตรงที่ ที่เด็กสาวเคยนั่ง เพียงคนเดียว แต่ไม่รู้สึกว่ามัน "โดดเดี่ยว" เหมือนอย่างเคย
ข้าไม่เข้าใจถึงความรู้สึกนี้ที่เป็อยู่ หรือเพียงแต่ข้าแค่หลงลืมมันไปใน่ขณะหนึ่ง
ข้าไม่สามารถตอบตัวเองได้ หรือนี่อาจจะหมายถึงความรู้สึกของ "การมีชีวิต" อีกครั้งกันแน่
แสงจากกองไฟยังส่องสว่างในความมืด สายลมยังพัดผ่านเหมือนก่อนหน้า พาให้ต้นปาล์มและพงหญ้าด้านหลังข้านั้นไหวเอนจนได้ยินเสียงของใบหญ้าที่กระทบกัน และเสียงของเนื้อไม้ที่ดังลั่นอยู่เบาๆ รวมไปถึงเสียงของกระโจมผ้าที่ปะทะกับแรงลม
แม้บรรยากาศรอบๆตัวของข้ามันจะเงียบจนได้ยินเสียงต่างๆเหล่านี้อย่างชัดเจน
แต่ภายในตัวข้ายังคงได้ยิน.... เสียงกรีดร้อง...เสียงของไฟที่เผาไหม้....เสียงของใบดาบที่ตัดเฉือนเนื้อและกระดูก
....และมันไม่เคยเงียบลงเลยมาหลายสิบปี ....จนกระทั่งไม่กี่วันนี้เองที่ข้าได้พบกับเด็กคนนั้น
และนั่นจึงเป็ครั้งแรกที่มันเงียบลง... และมันถูกแทนที่ด้วยคำถามก่อนหน้า
พร้อมกับความรู้สึกที่ข้าไม่เคยกล้าที่จะนิยามมันว่าคืออะไร
ในตอนนี้ข้ากำลังรู้สึกอย่างหนึ่ง หลังจากนั่งอยู่ตรงนี้มาสักพัก
ความรู้สึกของร่างกายที่อ่อนล้าจากการต่อสู้ และการหลบหนีมาตลอดทั้งวัน
จนทำให้ข้าเผลอตัวที่จะปล่อยให้ร่างกายนี้...ได้พักบ้างเสียที
ทุกอย่างรอบกายของ Edrin ยังคงดำเนินเหมือนอย่างที่มันเป็ เปลวเพลิง และแสงสว่างที่อ่อนลงเล็กน้อย สายลม และการไหวสั้นของใบหญ้ากับต้นปาล์ม เสียงปะทะของลมทะเลทรายกับกระโจมผ้า
"พี่ Edrin ตื่นเร็วเข้า..."
ข้าได้ยินเสียงของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เสียงนั่นเป็เสียงที่ข้าเกือบจะลืมเลือนมันไปแล้ว
ข้าค่อยๆลืมตาขึ้นมา พลางมองหาที่มาของเสียงเล็กๆนั่น
เธออยู่ตรงนั้น ไม่ไกลนักจากที่ ที่ข้านอนอยู่....
ทำไมกันนะ...ทำไมข้าถึงนอนอยู่ที่เตียง...?
ข้าได้กลิ่นที่แสนนุ่มนวลนี้ มันไม่ใช่กลิ่นของซุปเนื้อแห้งที่ข้าพึ่งกินไป.... แต่ข้ากลับรู้สึกคุ้นเคยกับกลิ่นของมันอย่างประหลาด
"พี่ Edrin ตื่นสักที...ท่านแม่ให้มาตามไปกินมื้อเช้า มีสตูมันฝรั่งหม้อใหญ่เลยล่ะ"
"เอ่อออ....เดี๋ยวข้าตามไปนะ Elena"
Elena งั้นหรอ...ข้าไม่อยากเชื่อตัวเองเลยว่าจะได้ยินชื่อนี้อีกครั้ง
มันนานแค่ไหนแล้วนะที่ข้าไม่ได้เอ่ยชื่อนี้ออกมาอีกเลย...
ข้าลุกขึ้นจากเตียง มองไปรอบๆตัว ภายในห้องนี้ไม่มีการประดับ หรือตกแต่งสิ่งใดเพื่อความสวยงาม
มีเพียงเตียงไม้กับฟูกนอนที่ทำจากฟางซึ่งผ่านการใช้งานมานานพอสมควร
ข้าพับผ้าห่มที่ทำขึ้นมาด้วยขนสัตว์ อย่างเป็ระเบียบเรียบร้อย ไม่ไกลจากเตียงของข้า มีอีกหนึ่งเตียงที่อยู่ตรงข้ามกัน
พร้อมกับตุ๊กตาที่ทำขึ้นง่ายๆ จากเศษผ้ายัดเข้ากับบางอย่างพอให้มันเกิดเป็รูปทรง
หนึ่งตัวเป็รูปเด็กชาย อีกตัวนั้นเป็เด็กหญิง วางอยู่บนผ้าห่มขนสัตว์ที่ยังไม่ถูกพับให้เป็ระเบียบ
หลังจากจัดระเบียบภายในห้องนอนจนเรียบร้อย ข้าเดินตามกลิ่นหอมที่รู้สึกคุ้นเคยนี้ไป
ภาพเบื้องหน้าที่ปรากฏเป็ผู้หญิง ที่มัดผมรวบไว้อย่างเป็ระเบียบ ใส่ชุดเดรสเรียบๆ เก่าๆ พร้อมผ้ากันเปื้อนธรรมดาๆ กำลังตักอาหารใส่ชามให้กับ Elena ที่นั่งอยู่ไม่ไกลนัก สวมชุดเดรสสีน้ำตาลเข้มตัวโปรด พร้อมผมสีน้ำตาลอ่อนยาวบะป่า กับใบหน้าที่เปื้อนยิ้มตลอดเวลา
"Edrin มานั่งลงก่อนสิจ๊ะ...แม่เตรียมมื้อเช้าเสร็จแล้วล่ะ...มีสตูมันฝรั่ง ขนมปัง และไก่ย่างสำหรับเ้ากับน้อง"
นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน และรู้สึกได้ถึงบางอย่าง ที่ข้าไม่กล้าจะเอ่ยมันออกมา
ข้าไม่อยากเชื่อว่าภาพตรงหน้านี้จะปรากฏขึ้น เพื่อให้ข้าได้รู้สึกถึงมันอีกครั้ง
"ขอบคุณครับ....แม่"
ข้าเดินไปนั่งตรงข้ามกับ Elena นางยื่นสตูในชามมาให้
"นี่ของพี่ Edrin ส่วนนี่ขนมปังนะ..."
"ขอบใจนะ Elena"
แม่ของข้านั่งลงบนเก้าอี้ ตรงหัวโต๊ะ ก่อนที่พวกเราจะนั่งกินมื้อเช้ากัน เหมือนกับที่เคยเป็
"ถ้าเ้าเบื่อสตูมันฝรั่ง...เดี๋ยวแม่จะทำสตูเนื้อให้เ้าวันหลังนะ Edrin"
แม่ข้ากล่าว เหมือนเกรงว่าข้าจะเบื่อสิ่งที่กำลังกินอยู่ ราวกับว่าข้ากินมันในทุกๆวัน แต่สำหรับข้าในตอนนี้ มันคือสิ่งที่ข้าไม่เคยคิดว่าจะได้กินอีกแล้ว ในชีวิตนี้
"ไม่หรอกครับแม่...ข้าชอบสตูมันฝรั่งของแม่ที่สุด"
"พี่ Edrin ไม่เอานะ...มีหวังได้กินตลอดทั้งปี จนพ้นฤดูหนาวแน่เลย..!"
Elena กล่าวขึ้น พร้อมสีหน้าที่ไม่อยากยอมรับผลกระทบนี้อย่างจริงจัง
และตัวข้าเองก็เผลอที่จะยิ้ม และหัวเราขึ้นมา เหมือนกับว่านี่สิ่งที่ปกติที่มันควรเกิดขึ้น
กลิ่นของสตูมันฝรั่งในหม้อ ยังคงหอมและชวนให้อยากตักเพิ่ม เสียงหัวเราะที่ดังขึ้นจากเด็กสาว และรอยยิ้ม กับความอบอุ่นที่ไม่ต้องขออนุญาต ในบ้านเล็กๆหลังหนึ่ง มีเพียงแค่เด็กหนุ่ม เด็กสาว และแม่
"วันนี้พี่ Edrin พาหนูไปที่ชายหาดหน่อยนะคะ...นะคะ นะคะ..."
Elena กล่าวขอร้องข้าเหมือนอย่างเคย
"ได้สิ Elena เราจะไปที่ชายหาดกัน"
ข้าตอบกลับไปโดยที่ไม่ได้คิดถึงอะไร...
ข้ารู้สึกอยู่ลึกๆ ว่าอยากให้ภาพตรงหน้าเป็แบบนี้ในทุกครั้งที่ข้าตื่นนอน
ข้ออยากให้มันคงอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ และตลอดไป
ไม่นานนัก ทุกอย่างก็ดูเงียบลงอีกครั้งไม่มีเสียงใดๆดังขึ้น แม้ภาพเบื้องหน้า Elena ยังคงพูดคุยกับแม่
ข้าพยายามหลับตาลงโดยหวังว่าจะเป็การช่วยให้เสียงที่คุ้นเคยเหล่านี้กลับมา และหวังให้ภาพที่ปรากฏตรงหน้าจะยังคงเดิม
แต่ทว่าข้ากลับได้ยินเสียงอื่น
มันเป็เสียงของคลื่นที่ซัดกระทบฝั่ง เสียงของทรายที่ถูกขุดอย่างสนุกมือ เสียงหัวเราะของ Elena
ข้าลืมตาขึ้นอีกครั้ง และพบว่าตอนนี้ เบื้องหน้าของข้า คือชายหาด ที่อยู่ไม่ไกลนัก จากบ้านของข้า และหมู่บ้านของพวกเรา
"พี่ Edrin ดูนี่!! หนูเจอปูด้วย...โอ้ยยย"
Elena เรียกข้า พร้อมชูเ้าปูทะเลที่เธอจับได้ให้ข้าดู แต่เ้าปูตัวนั้น ดันใช้กล้ามหนีบนิ้วเล็กๆของเธอ จนร้องออกมาด้วยความเจ็บ
"ข้าเคยสอนเ้าแล้วว่าเวลาจับปู ต้องจับด้านข้าง ไม่ใช่ตรงก้ามของมัน"
"ไหนดูมือเ้าหน่อย Elena"
ข้าลุกขึ้นไปหา พร้อมกับเอ่ยปากบ่นเธอเล็กน้อย แต่ข้าก็อดเป็ห่วงมือน้อยๆนั่นไม่ได้
"หนูเจ็บอ่าาา พี่ Edrin"
เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูจะเจ็บเกินจริง
"ไม่มีแผล ไม่มีเื เ้าไม่เป็ไรหรอก Elena"
ข้ามองดูแผลที่นิ้วเล็กๆของเธอ พร้อมพูดปลอบเพื่อให้ Elena สบายใจ
แต่ไม่นานนักหลังจาก แม่ของข้า ที่ตามมาทีหลังเดินมาถึงที่หน้าหาด ไม่ไกลนัก จากตรงที่ข้าและน้องอยู่
"พวกเ้าเดินเร็วเกินไปแล้ว แม่ตามเกือบไม่ทัน..."
แม่ข้าพูดขึ้น นางดูเหนื่อยเล็กน้อย แต่นางยังคงยิ้มให้กับพวกข้าเช่นเดิม เพราะขาของแม่ไม่ค่อยจะดีนัก ทำให้การวิ่ง หรือเดินนานๆ ทำให้นางต้องเจ็บขาอยู่บ่อยๆ นั่นจึงทำให้นางเดินมาถึงช้ากว่าข้าและน้อง
ทันใดนั้นเอง บรรยากาศที่เคยดูสบายใจนั้น ก็หนักขึ้นอย่างประหลาด ข้ารู้สึกถึงแรงกดดันจากด้านหลัง เสียงของคลื่นที่กระทบทรายยังคงดังอยู่เรื่อยๆ แต่มีเสียงของบางอย่างที่กำลังเคลื่อนตัวอยู่บนคลื่น เสียงของสายลมที่กระทบกับผ้าผืนใหญ่ เสียงของฝีพายที่กระทบน้ำ
ข้าเหลือบเห็นแม่ จ้องมองไปยังทะเลเื้ัข้าและน้อง สีหน้าของนางจากที่ยิ้มให้เราเมื่อครู่ ถูกแทนที่ด้วยใบหน้าที่ดูหวาดกลัว เหงื่อตกจนสังเกตเห็นได้ชัด มือของนางสั่นเทา นางพยายามที่จะพูดแต่เหมือนว่าความกลัวในบางสิ่งมันทำให้นางพูดอะไรไม่ออก
นางหันมามองที่ข้า และะโสุดเสียงว่า
"Edrin ! Elena ! มาหาแม่เร็วเข้า!"
ข้ายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันหลังไปมองยังความรู้สึกที่หนัก และกดดันอย่างบอกไม่ถูก
ภาพที่ข้าเห็นมันคือหัวของัที่น่าสะพรึง และใบเรือใบใหญ่สีดำทมิฬ มันเป็เรือที่เหมือนลู่ไปบนผิวน้ำทะเลโดยที่คลื่นนั้นไม่สามารถหยุดมันได้ มันพุ่งตรงเขามาหาชายฝั่ง เรือลำนี้มันยาวมาก ราวกับว่ามันคือลำตัวของัทะเลั์ด้านข้างประดับด้วยโล่ทรงกลมติดเรียงยาวไปตามแนวเรือ พร้อมฝีพายนับสิบที่ยิ่งทำให้มันแล่นเร็วขึ้น
มันคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหน้าของเรือ ผมสีบลอนด์ถูกมัด และถักอย่างเป็ระเบียบ ผมด้านข้างถูกโกนออก เผยให้เห็นรอยสักรูปัทะเลทอดยาวลงมาถึงคอ หนวดและเครายาวหนาถูกทักเปียไว้เป็ช่อๆ ร่างกายของมันกำยำ และใหญ่โตกว่าผู้ชายทุกคนในหมู่บ้านที่ข้ารู้จัก พร้อมผ้าคลุมหนังสัตว์ที่ปรากฏหัวของหมาป่าสีเทาประดับที่ไหล่อย่างน่าเกรงขาม มือของมันถือขวานเล่มั์ ที่เหมือนกับว่าถูกสร้างมาเพื่อตัดวัวให้ขาดครึ่งได้ในคราเดียว
และมันมองมาที่ข้า ด้วยสายตาที่น่ากลัวจนขาของข้าก้าวเท้าไม่ออก
Elena ที่อยู่ไม่ไกลจากข้านักพยายามดึงข้าให้กลับไปหาแม่
"พี่ Edrin กลับไปหากันแม่...เร็ว!"
เสียงเล็กๆ ที่สั่นเทาด้วยความกลัวช่วยเรียกสติของข้าให้กลับมา
ข้าจับมือ Elena วิ่งอย่างไม่คิดชีวิตกลับไปหาแม่ที่รอพวกเราอยู่
"Edrin เ้าฟังแม่... พาน้องไปที่หมู่บ้าน...เตือนทุกคนว่าพวกมันขึ้นฝั่งแล้ว..."
"แล้วแม่ล่ะ...ขาท่านไม่ค่อยดี...จะให้ข้าทิ้งแม่หนีไปหรอ"
ข้าตอบพลางเป็ห่วงนาง ใจข้าไม่อยากทิ้งนางไว้ที่นี่
"รีบไปซะ Edrin พาน้องไป และซ่อนตัว เร็วเข้า..."
แม่ผลักข้าและน้องให้รีบวิ่งหนีไป ในขณะที่ข้ากำลังวิ่ง มือของข้าจับมือเล็กๆของ Elena ไว้แน่น ในวินาทีนั้นขาหันกลับไปมองแม่ที่ยังยืนอยู่ที่เดิม พวกมันคนหนึ่งวิ่งมาถึงตัวแม่ กระชากผมนางจากด้านหลังจนล้มลงกองกับพื้น
ร่างกายข้าหยุดวิ่งทันที พร้อมจะหันหลังวิ่งกลับไปหาแม่ แต่มือเล็กๆที่จับข้าไว้นั้น ดึงข้าเอาไว้
"แม่บอกว่า ให้กลับไปที่หมู่บ้าน พี่ Edrin"
เธอกล่าวทั้งน้ำตา
ข้าจำต้องวิ่งต่อไป แม้ว่าข้าจะเป็ห่วงแม่แค่ไหนก็ตาม
เราวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตจนถึงหมู่บ้าน ข้าเหนื่อยและหอบ ก่อนที่จะรีบเตือนทุกคน ชาวบ้านออกมามุงดู หัวหน้าหมู่บ้านบอกให้ข้าใจเย็นลงก่อน ค่อยๆหายใจ และค่อยๆพูด
"พวกมัน....ขึ้นฝั่ง...เรือลำใหญ่ ใบเรือสีดำ มีหัวั...พวกมัน...แม่ข้า...ต้องกลับไปช่วยแม่ข้า ต้องกลับไป..."
ข้าพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา เหนื่อยและหอบจากการที่วิ่งมาไม่หยุด น้ำตาข้าไหลด้วยความกลัวและเป็ห่วงแม่
"พวกมัน...มาแล้ว...เ้าไม่เห็นพวกมันที่ตามเ้ามาใช่หรือไม่ Edrin"
หัวหน้าหมู่บ้านย้ำกับข้าอย่างจริงจัง น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย เหมือนรู้ว่าพวกมันน่ากลัวแค่ไหน
แต่สิ่งหนึ่งที่เขาไม่เอ่ยถามแม้แต่น้อย คือ แม่ของข้าอยู่ที่ไหน
ข้าไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ยืนนิ่ง กัดฟัน มือกำแน่นและน้ำตาที่ไหลไม่ยอมหยุด ข้าทั้งโกรธทั้งกลัวในเวลาเดียวกัน ข้าเงยหน้ามองหัวหน้าหมู่บ้าน และสิ่งที่เกิดขึ้นไม่นานหลังจากนั้น
ขวานเล่มหนึ่งปักอยู่ที่หัวของหัวหน้าหมู่บ้าน และเสียงของฝีเท้าหลายสิบ กำลังวิ่งมาเต็มกำลังจากด้านหลังของข้า
ทุกคนในหมู่บ้านต่างวิ่งหนีตาย และกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว
หมู่บ้านที่เคยดูสงบสุข เพียงไม่กี่อึดใจ มันกลายเป็ลานสังเวยเื บ้านหลายหลังถูกเผา ผู้หญิงถูกจับมัดและถูกกระทำย่ำยี
ข้ายืนอยู่ที่เดิม กลิ่นไฟที่ไหม้บ้าน กลิ่นเืที่ลอยคละคลุ้งไปทั่ว
ตัวข้าสั่น ขาของข้าไม่ยอมก้าว มันหนัก และอึดอัดอย่างที่ข้าไม่เคยเป็มาก่อน
Elena นั่งทรุดลงกับพื้น ร้องไห้อยู่ใกล้ๆข้า
และมันผู้นั้น ก็เดินมาหยุดอยู่เื้ัของข้า ไม่พูด ไม่ขยับ มันแค่มอง....
เงาจากร่างอันสูงใหญ่ ทอดผ่านตัวข้าจนทาบทับเงาของข้าจนมิด
Elena หันกลับไปมองมัน และกรีดร้องออกมาสุดเสียงด้วยความกลัว
ร่างกายข้าขยับไม่ออก ข้าทำได้เพียงเหลือบหันหลังมองมัน
และแววตาคู่นั้น...จะไม่มีวันที่ข้าจะสามารถลืมมันได้ตลอดชีวิต...
4K
