ผู้ร่วงหล่น

ภายในป่าอันกว้างใหญ่เจ้าอ้วนกำลังปลุกจี้โมที่กลางหลังมีบาดแผลอยู่ เลือดไหลออกจากแผลบาดจำนวนมากเจ้าอ้วนกัดฟันของตนเองพร้อมทำสัญญาลักษณะมือแปลก ๆ

เจ้าอ้วนทำสัญญาลักษณะว่องไวมาก แต่ไม่กี่วินาทีทำไปแล้ว 1562 รูปแบบจนมองเห็นเหมือนรูปเงามายาทับซ้อนกัน

รอบตัวเจ้าอ้วนมีอักษรรูนแปลก ๆ จำนวนมากล้อมรอบตัวเจ้าอ้วนและจี้โม

“ฟื้นฟู พักฟื้น พักผ่อน สบายกาย สบายใจ วิญญาณสดชื่น ร่างกายหายจากการเหนื่อยล้า จี้โมจงฟื้น”

เจ้าอ้วนพูดขึ้นพร้อมทำสัญญาลักษณะมือ ทุกครั้งที่เจ้าอ้วนทำสัญญาลักษณะมือจะมีอักษรแปลกปรากฏขึ้นทุกครั้งที่เจ้าอ้วนพูด

หลังอักษรแปลก ๆ ปรากฏขึ้น 7 ตัวเจ้าชี้อักษรไปทางจี้โมที่กำลังบาดเจ็บสาหัสอยู่

วิง วิง วิง

ร่างกายของจี้โมส่องแสงสว่างพร้อมจี้โมส่งเสียงร้องสบายตัวราวกับอยู่ในกอดของมารดาอันอบอุ่น ทว่าสีหน้าของเจ้าอ้วนขาวซีดมากราวไขมันในร่างกายยุบลงจนเห็นได้ชัดเจน

จี้โมลืมตาขึ้นก่อนจะมองเจ้าอ้วนและเห็นสีหน้าของเจ้าอ้วนดูไม่ดีจึงพูดขึ้น

“เจ้าอ้วนเกิดอะไรขึ้นกับนาย”

เจ้าอ้วนยิ้มให้จี้โมพร้อมพูดขึ้น

“นายน้อย ฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่เห็นนายน้อยฟื้นขึ้นมาฉันก็สบายใจ”

จี้โมขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดของเจ้าอ้วนเรียกตนเองว่านายน้อย คนที่เรียกเขาว่านายน้อยคนแรกคือโมเอยะแต่จี้โมสัมผัสความแตกต่างระหว่างโมเอยะกับเจ้าอ้วนได้

โมเอยะเรียกเขาว่านายน้อยเหมือนไม่ได้เต็มใจเรียก ส่วนเจ้าอ้วนเรียกเขาว่านายน้อยราวกับจ้าวชีวิตของเจ้าอ้วน

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเรียกฉันว่านายน้อย”

เจ้าอ้วนยิ้มขึ้นอีกครั้งหนึ่งแต่ไม่ได้ตอบอะไร จี้โมรู้สึกว่าเจ้าอ้วนแปลก ๆ ไปเหมือนกับกลายเป็นคนละคน

เมื่อก่อนที่จะจำความได้เจ้าอ้วนคือเด็กที่อยู่ใกล้เล่นกับจี้โมมากที่สุดไม่ว่าจะไปที่ไหน เจ้าอ้วนจะไปพร้อมกับจี้โมเสมอจึงทำให้ทั้งสองคนสนิทกันมาก

จนกระทั่งถูกโจรชั่วคนหนึ่งได้บุกรุกหมู่บ้านของจี้โม โจรชั่วร้ายกินชาวบ้านไปทั้งหมดสิ่งที่จี้โมจำได้คือในมือของโจรนั้นมีธงสีดำอันชั่วร้าย

ทุกครั้งที่โจรนั้นโบกธงไปทางไหนจะเกิดพายุขนาดใหญ่กว้างล้างชาวบ้านไปทั้งหมด เสียงกรีดร้องอันสิ้นหวังได้ดังขึ้นเรื่อย ๆ จนจี้โมหวาดกลัว

เจ้าโจรนั้นแข็งแกร่งมาก ๆ มันกินร่างกายของชาวบ้านที่ตายลงอย่างน่าขยะแขยง ดวงตาและฟันมันของมันแหลมคมราวกับสัตว์อสูร

ร่างกายของโจรชั่วนั้นแปลกมากเพราะส่วนล่างของร่างกายมันเหมือนกับควันที่ลอยไปมา

แม้ว่าจะไม่มีร่างกายส่วนล่างแต่ความเร็วของโจรชั่วนั้นไม่ช้าลงแม้แต่นิดเดียว คนที่ต่อสู้เพื่อให้จี้โมและเจ้าอ้วนหลบหนีออกมาคือหัวหน้าหมู่บ้านที่ลึกลับมาก

จี้โมได้ยินชาวบ้านพูดกันว่าหัวหน้าหมู่บ้านมีอายุยืนมาก ๆ ตั้งแต่รุ่นปู่ของรุ่นปู่มาหลายสิบรุ่นยืนยันคำเดิมว่า

หัวหน้าหมู่บ้านยังเป็นคนเดิมราวกับเป็นเทพเซียนในตำนานชาวบ้านทุกคนนับถือหัวหน้าหมู่บ้านมาก ๆ เพราะเวลามีภัยอันตรายอะไรก็ได้หัวหน้าหมู่บ้านเป็นคนจัดการทั้งหมด

จี้โมและเจ้าอ้วนก็ถูกพบโดยหัวหน้าหมู่บ้านไม่มีใครรู้ว่าหัวหน้าหมู่บ้านนำเจ้าอ้วนและจี้โมมาจากไหน แค่พูดว่าเจอเด็ก 2 คนนี้และจะรับมาดูแลเท่านั้น

ตอนที่โจรชั่วบุกหมู่บ้านจี้โมยังจำได้ หัวหน้าหมู่บ้านได้ระเบิดพลังจนท้องฟ้าบิดเบี้ยว แผ่นดินพังทลาย สัตว์อสูรต่างก้มหัวลงทั้งหมด

แต่จี้โมเหมือนรู้สึกว่าพลังนั้นยังไม่สามารถทำให้ตนรู้สึกหวาดกลัวได้ การต่อสู้กับระหว่างหัวหน้าหมู่บ้านกับเจ้าโจรชั่วนั้นกินเวลาไป 5 วัน

ทั้งหัวหน้าหมู่บ้านและโจรชั่วนั้นได้รับบาดเจ็บกันทั้งคู่ แต่อยู่ร่างกายของโจรชั่วนั้นได้ฟื้นฟูกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมโดยมีเลือดเนื้อจำนวนมากจากที่ไหนไม่รู้ถูกส่งมาให้โจรชั่วนั้น

สีหน้าของหัวหน้าหมู่บ้านดูไม่ดีมาก ๆ และสิ่งสุดท้ายที่จี้โมได้ยินจากปากหัวหน้าหมู่บ้านคือ

“มารธง”

ระหว่างที่จี้โมกำลังคิดเรื่องอดีตเขาได้ยินเสียงดังขึ้น

“ไม่...........................”

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

จี้โมเห็นมือสีขนาดใหญ่จับโมเอยะดึงเข้าไปในธงสีดำ เมื่อเห็นมือนั้นสีหน้าของจี้โมได้เปลี่ยนแปลงไป

“มือนั้น.....”

เจ้าอ้วนแสดงสีหน้ารังเกียจออกมาพร้อมอธิบายให้จี้โมฟัง

“ใช่แล้วครับนายน้อย คนที่ทำลายหมู่บ้านของพวกเราคือไอเวรโมเอยะครับ”

“เป็นไป..ไม่ได้....”

จี้โมไม่อยากจะเชื่อเพราะว่าโมเอยะเป็นคนเจอพวกเขาหลังจากที่หมู่บ้านได้ล่มสลายไป โมเอยะได้ตามใจจี้โมทุกอย่างแค่ให้จี้โมออกไปต่อสู้ด้วยบางครั้งเท่านั้น

พร้อมให้คำสัญญาว่าจะหาโจรที่ทำลายหมู่บ้านของเขาให้จงได้

ปรากฏว่าคนที่ทำลายหมู่บ้านของจี้โมคือโมเอยะผู้อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง จี้โมมองเจ้าอ้วนพร้อมพูดขึ้นมา

“ทำไมเขาถึงทำลายหมู่บ้านของพวกเราด้วย.................”

จี้โมกำหมัดแน่นเพราะหมู่บ้านแห่งนั้นคือความทรงจำดี ๆ ของจี้โม หัวหน้าหมู่บ้านผู้ใจดี อาหญิงผู้เมตตา หัวหน้ายามผู้แบ่งขนมให้ความทรงจำต่าง ๆ ไหลเข้ามาให้จิตวิญญาณของจี้โม

ดวงตาของจี้โมมีน้ำตาไหลออกมา เจ้าอ้วนเห็นจี้โมเป็นแบบนั้นสีหน้าของมันแสดงอาการโกรธแค้นมากจนอยากจะนำดวงวิญญาณของโมเอยะมาทรมานเพื่อให้จี้โมสบายใจ

หลังแสดงสีหน้าโกรธแค้นเจ้าอ้วนได้สงบลงพร้อมพูดขึ้นมา

“เพราะนายน้อยคือผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ที่จะกลายเป็นจักรพรรดิเหนือทุกสิ่งทุกอย่างในอนาคต โมเอยะเห็นพลังของนายน้อยจึงต้องการให้นายน้อยมารับใช้มัน มันบังอาจมากเป็นแค่มนุษย์ลูกผสมยังกล้ามาทำแบบนี้อีก..................”

เจ้าอ้วนโกรธแค้นมากจึงกัดฟันเสียงดังทำให้จี้โมตกใจกับคำพูดของเจ้าอ้วน

“เจ้าอ้ว......”

จี้โมกำลังจะพูดขึ้น เจ้าอ้วนได้สติขึ้นมาก่อนพูดว่า

“นายน้อยโปรดอย่าเรียกฉันว่าเจ้าอ้วน ความอ้วนคือวิชาที่ตระกูลของฉันฝึกฝนกันมา”

“ตระกูล....เกิดอะไรขึ้นนายกับฉันเป็นเด็กกำพร้าไม่มีพ่อแม่นี้ ทำไมนายถึงพูดถึงตระกูลได้”

“อีกไม่นานนายน้อยจะเข้าใจเรื่องทั้งหมด ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ ทำไมหัวหน้าหมู่บ้านถึงแข็งแกร่ง ทำไมนายน้อยถึงกลายเป็นจักรพรรดิในอนาคตและทำไมโชคชะตาถึงได้ทำให้พวกเราเป็นแบบนี้”

“เจ้า....”

“นายน้อยฉันมีชื่อ ได้โปรดเรียกฉันว่าเทารี”

จี้โมตกใจเพราะเจ้าอ้วนไม่เคยมีชื่อมาก่อนเพราะเจ้าอ้วนกินเก่งมากและตัวอ้วนสูงใหญ่ทำให้ผู้คนในหมู่บ้านเรียกเทารีว่าเจ้าอ้วน

เคยมีคนจะตั้งชื่อให้เจ้าอ้วนแต่หัวหน้าหมู่บ้านคัดค้านการตั้งชื่อให้เจ้าอ้วน

เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องโด่งดังมาในหมู่บ้านเพราะทุกคนมีชื่อหมดไม่เว้นแม้แต่จี้โม แต่เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านพูดดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าคัดค้าน

เทารียิ้มให้จี้โมอย่างเคารพก่อนจะพูดขึ้น

“การตั้งชื่ออื่นให้กับฉันจะทำให้โชคชะตา กรรมและอนาคตบิดเบี้ยว”

“อะไรคือ โชคชะตา กรรมและอนาคตที่บิดเบี้ยวที่นายพูด”

“เมื่อเวลามาถึงนายน้อยจะรู้เรื่องทั้งหมดเอง”

จี้โมหงุดหงิดมากเมื่อเทารีไม่ยอมพูดอะไรมากแค่บอกว่าถึงเวลาจะรับรู้ได้เอง เวลาไหนละ

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ระหว่างที่จี้โมกับเทารีกำลังพูดคุยกันได้เกิดระเบิดขึ้น ธงมารสีดำระเบิดพลังกลางอากาศพร้อมกับแจ๊คกำลังยืนอยู่ตรงหน้าธงมารสีดำ

ฟิ้ว

มีลูกแก้วสีเทาวิ่งออกมาชุดของแจ๊คไปหยุดธงมารสีดำทำให้เวลาไหลเวียนช้าลง เทารีเมื่อเห็นดังนั้นสีหน้าของมันแตกตื่นก่อนจะพูดขึ้น

“พลังกาลเวลา”

จี้โมมองแจ๊คสักพักหนึ่งก่อนจะหันมาหาจี้โม

“พลังกาลเวลาคืออะไร แล้วชายคนนั้นเราเข้าใจผิดไปขอโทษเขาดีไหม”

เมื่อจี้โมพูดขึ้นแจ๊คสีหน้าของเทารีขาวซีดลง ลมหายใจของเทารีเริ่มไม่เป็นจังหวะหัวใจเต้นแรงขึ้นจนจี้โมจับเทารีพร้อมพูดขึ้น

“เกิดอะไรขึ้น”

“ไม่..ไม่มีอะไร”

เทารีพูดขึ้นเหงื่อไหลเต็มร่างกายพร้อมหายใจเข้าลึก ๆ พร้อมมองตาจี้โม

“นายน้อย ชายคนนั้นคือภัยพิบัติที่ชั่วร้ายที่สุดที่ฉันเคยเห็นมา มันไม่เหมือนกับการฆ่ากันเพื่อผลประโยชน์ ความรัก เพื่ออยู่รอด หิวโหยและอื่น ๆ มากมาย ชายคนนั้นฆ่าคนเพื่อความสนุกเท่านั้น ถ้าการฆ่ายังไม่สนุกพอเขายังทรมานดวงวิญญาณของคนที่เขาฆ่าอีกครั้งหนึ่งเพื่อไม่ให้ตายลงง่าย ๆ ตอนมองไปที่เขาฉันเห็นวิญญาณจำนวนมากกำลังกรีดร้องออกมาอย่างทรมานสิ่งนั้นคือคนที่ใช้คำสาปไปมากมายจนมีกลิ่นอายของคำสาปติดตัว คนที่ใช้จะไม่รู้ตัวว่าตนเองติดกลิ่นอายของคำสาปยิ่งปล่อยเอาไวนานเข้าจิตใจก็จะยิ่งเข้าสู้ด้านมืดของตนเองจนกลายเป็นบ้า”

จี้โมขนลุกเมื่อเทารีเล่าเรื่องของแจ๊คให้ฟัง

“ชายคนนั้นคงกลายเป็นบ้าแล้วสินะ”

“ไม่ ชายคนนั้นเคยฆ่าปีศาจภายในใจของเขาได้แล้วครั้งหนึ่ง....”

เมื่อพูดถึงปีศาจภายในใจสีหน้าของเทารีดูหวาดกลัวมากก่อนจะหันกลับมามองจี้โมอีกครั้งหนึ่ง

“การต่อสู้กับเขา นายน้อยต้องอย่าประมาทเด็ดขาด”

...........................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................