เห็นได้ชัดว่าหวังเซียนกูไม่ได้ใส่ใจถังฉีเลยแม้แต่น้อยถังต้าสี่เองก็ไม่ได้เห็นหลานสาวของตนอยู่ในสายตาเช่นกัน เขาหันไปหานางฉินและเอ่ยขึ้น “พาฉีเอ๋อร์ออกไปก่อน รอจนกว่าจะหารือเื่นี้เสร็จสิ้น แล้วข้าค่อยคิดบัญชีกับนาง”ถังฉีพลันโมโหจะไม่ยอมให้พวกเขาปฏิบัติต่อนางเหมือนคนขี้แพ้!นางยกมือขึ้นและใช้ท่อนไม้ทุบประตูอย่างแรง แววตาดุดันกวาดมองทุกคน “ข้าก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าวันนี้ใครจะกล้าขายน้องชายของข้า!”ทันทีที่พูดจบ นางก็มองมาที่ถังเฟิงถังเฟิงยืนอยู่ใกล้นางเหลียงที่อุ้มทารกน้อยอยู่ เขาฉวยโอกาสคว้าทารกน้อยและวิ่งไปหลบข้างหลังถังฉี อาจเป็เพราะััได้ถึงกลิ่นที่คุ้นเคย เด็กน้อยถังเหอจึงหยุดร้องไห้ทันทีใบหน้าของถังต้าสี่ดุดันด้วยความโกรธ เขาคำรามก้อง “เ้าเด็กเหลือขอ เ้ามาเกี่ยวอะไรด้วย? ส่งเ้าเด็กนอกคอกนั่นมาเสียดี ๆ ไม่เช่นนั้น ข้าจะขายเ้ากับพี่น้องของเ้าด้วย!”เมื่อพูดจบ ถังต้าสี่ก็มองนางฉินผู้เป็ภรรยานางฉินส่งสัญญาณให้ลูกสะใภ้ของตนทันที จากนั้น เสี่ยวฉินก็ลุกขึ้นยืนและเอ่ยขึ้น “ไป ไป ไป เด็ก ๆ ไม่ควรยุ่งเื่ของผู้ใหญ่ พี่น้องของเ้าก็ไม่ควรถูกเด็กนอกคอกคนนี้หลอก ส่งเด็กมาให้ข้าเถอะ หลังจากเสร็จเื่แล้ว พวกเราจะจัดงานศพให้ท่านแม่ของพวกเ้า”ถังฉีมองนางฉิน ระลึกได้ว่านี่คือคนที่ผลักเด็กหญิงจนถึงแก่ชีวิตนางจึงใช้ท่อนไม้ตีนางฉินจนร้องเสียงหลง“โอ๊ย!”นางฉินสะบัดมือไปมา เวลานี้มือข้างนั้นบวมแดง นางจ้องมองถังฉีและเอ่ยขึ้น “เ้าเด็กอกตัญญู! เ้าอยากจะทำให้ตัวเองอับอายอย่างนั้นหรือ ท่านแม่ของเ้าเป็ผู้หญิงไร้ยางอาย คบชู้และนำพาความเสื่อมเสียมาสู่ตระกูลถังที่เก่าแก่ของพวกเรา ในฐานะลูกหลานของตระกูลถัง เ้าควรจะช่วยให้ท่านปู่ท่านย่าได้คลายกังวลแทนที่จะขัดขวางพวกเราไปเสียทุกเื่ เ้าอยากจะให้ท่านปู่ท่านย่าโกรธจนอกแตกตายหรือ!?”แววตาของถังฉีดุดันและเชือดเฉือนราวคมมีด กรีดแทงทุกคนที่อยู่ในห้องโถง เสียงกังวานของนางดังขึ้น “ท่านแม่ไม่ได้มีลูกนอกสมรส นางไม่ได้ทรยศท่านพ่อ และข้าจะไม่ยอมให้พวกท่านขายน้องห้า!” “เ้ากล้าดีอย่างไร!” ถังต้าสี่เกรี้ยวกราด ตบโต๊ะดัง *ปัง* พลางผุดลุกขึ้น พร้อมทั้งสั่งให้บุตรชายคนโตและบุตรชายคนที่สามของตนจับเด็กหญิงที่ไม่เชื่อฟังผู้นี้ไปขังไว้ในเพิงไม้ถังฉีหันกลับมาและส่งสัญญาณให้ถังเฟิงพาเด็กน้อยหนีไป ในขณะเดียวกันนางก็ขัดขวางคนเ่าั้ไว้ โดยไม่สายเกินไปสำหรับนางที่จะล่าถอยหลังจากที่ถังเฟิงอยู่ห่างออกไปพอสมควรแล้วเมื่อเห็นข้อตกลงกำลังจะหลุดลอยไป หวังเซียนกูก็ไม่ยอมแพ้ นางรีบยืนขึ้นและส่งสัญญาณให้ถังต้าสี่เข้ามาแทรกแซงถังต้าสี่ขมวดคิ้ว ท่าทีเกรี้ยวกราดหวังเซียนกูเดินเข้าไปหาถังฉี คลี่ยิ้มละมุนและพยายามเกลี้ยกล่อม “เด็กน้อย ทารกคนนี้ถือเป็โชคร้าย อีกอย่าง…เ้าเองก็ไม่มีพ่อแล้ว แม่ก็มาด่วนจากไป พี่น้องของเ้าก็แทบจะเอาตัวไม่รอด แล้วเ้าจะเลี้ยงทารกอายุเก้าเดือนได้อย่างไร? ต่อให้เ้าเลี้ยงเขาได้ แล้วพี่น้องของเ้าจะมีอาหารเพียงพอสำหรับหน้าหนาวนี้อย่างนั้นหรือ?”ถังฉีไม่สนใจและส่งสัญญาณให้ถังเฟิงรีบพาทารกน้อยออกไปเมื่อเห็นเช่นนี้ หวังเซียนกูจึงเอ่ยต่อ “เด็กน้อย ข้าตั้งใจที่จะส่งน้องชายของเ้าไปอยู่กับครอบครัวดี ๆ ในเมือง เ้าคงเคยได้ยินชื่อ อู่ต้าซ่าน ใช่หรือไม่? เขาอายุสี่สิบปีแล้ว และไม่สามารถมีลูกได้ จึง้าจะรับเลี้ยงทารกในฐานะบุตรชาย ครอบครัวของอู่ต้าซ่านร่ำรวยมั่งคั่ง น้องห้าของเ้าจะได้อยู่ดีกินดี และเขาอาจจะช่วยเหลือพี่น้องของเ้าได้ในภายภาคหน้า ลองคิดดูเถอะ?”ถังฉีรู้ว่าหวังเซียนกูมีเจตนาแอบแฝงทว่าขณะที่ถังเฟิงหนีไป หวังเซียนกูพลันคว้าตัวถังฉีไว้แต่ถึงกระนั้น ถังฉีก็สามารถหลบออกไปนอกห้องโถงได้ หวังเซียนกูสะดุดธรณีประตูจนล้มหน้าคว่ำ ฟันหน้าหัก เืไหลท่วมปาก นางกรีดร้องด้วยความเ็ปถังฉีเย้ยหยัน “ข้าบอกท่านแล้วว่าท่านจะพบกับหายนะ แต่ท่านก็ไม่เชื่อ!”หวังเซียนกูเงยหน้ามองและเห็นแววตาเด็ดเดี่ยวของถังฉี นางพลันรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลังเด็กหญิงผู้นี้น่ากลัวจริง ๆ!ถังต้าสี่คำรามด้วยความเกรี้ยวกราด “นางเด็กสารเลว เ้าคิดจะก่อเื่อย่างนั้นหรือ มันจะมากเกินไปแล้ว!”ถังฉียืนหยัดอย่างไม่เกรงกลัวและจ้องมองถังต้าสี่ “หากจำเป็ก็ต้องทำ ท่านบังคับให้ท่านแม่พิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยชีวิต และเวลานี้ยังคิดจะขายน้องห้าอีก จะให้ข้านั่งมองท่านทำเื่พวกนี้อย่างนั้นหรือ?”“แม่ของเ้าเป็คนสำส่อน นำความอับอายมาสู่ตระกูลถังที่เก่าแก่ของเรา พวกเราเมตตานาง ไม่จับถ่วงน้ำในกรงหมูก็ดีเท่าไรแล้ว เ้าเป็เด็ก จะไปรู้อะไร!”“เหลวไหล!” ถังฉีตอบโต้ “ท่านแม่พิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยความตาย ท่านยังจะ้าอะไรอีกถึงจะเชื่อว่าท่านแม่ไม่ได้ทรยศท่านพ่อ ท่านไม่กลัวหรือว่าท่านพ่อจะรู้สึกเช่นไรเมื่อกลับมาแล้วรู้เื่นี้เข้า?”เวลานี้ ถังฉีโมโหจนดวงตาแดงก่ำ แววตาที่สดใสเป็ประกายของเด็กหญิงเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ถังต้าสี่ถึงกับรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อยแท้จริงแล้ว พวกเขาไม่มีหลักฐาน แต่หากบุตรชายคนที่สองถูกส่งตัวไปชายแดนเป็เวลาสองปี ต่อให้นางหวังตั้งครรภ์ เด็กชายก็น่าจะอายุครบขวบปีแล้ว ไม่ใช่แค่เก้าเดือนเช่นนี้ นี่ไม่ใช่ข้อพิสูจน์ว่านางหวังคบชู้จนตั้งครรภ์บุตรนอกสมรสให้ตระกูลถังหรอกหรือ?ทว่านางหวังปฏิเสธที่จะยอมรับ และไม่เคยเปิดเผยว่านางคบชู้กับใคร อีกทั้งยังยืนกรานว่าทารกที่คลอดออกมาเป็บุตรชายของสามีนาง ท่ามกลาง่เวลาที่สิ้นหวัง นางหวังก็ผูกคอตายกลางดึกเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ในความเห็นของถังต้าสี่ การฆ่าตัวตายของลูกสะใภ้เป็เพราะรู้สึกผิด หาใช่การพิสูจน์ความบริสุทธิ์“เมื่อข้าจัดการกับเด็กนอกสมรสคนนี้เสร็จแล้ว ข้าจะจัดการกับเด็กหัวดื้ออย่างเ้า!” ถังต้าสี่ไม่้าต่อปากต่อคำอีกต่อไป เขาหันไปหาบุตรชายคนโต “มัดเ้าเด็กสองคนนี้ไว้ก่อน แล้วโยนเข้าไปในเพิงไม้”“ขอรับ ท่านพ่อ” ถังเหวินยืนขึ้นและตรงไปที่ประตู ส่งสัญญาณให้น้องชายของตนช่วยจับเด็ก ๆ ถังฉียืนนิ่งพลางยิ้มเยาะ “ข้าไปตามผู้นำตระกูลและครอบครัวของท่านแม่มาแล้ว หากวันนี้เกิดอะไรขึ้นกับพวกเราพี่น้องละก็ มันจะไม่ใช่แค่ท่านบังคับให้ท่านแม่ต้องผูกคอตายหรือขายน้องชายของข้า”สีหน้าของถังต้าสี่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง ทว่าภายในใจเขากลับรู้สึกตกตะลึงเด็กหญิงเคราะห์ร้ายผู้นี้วางแผนอย่างละเอียดรอบคอบเช่นนี้ได้ั้แ่เมื่อไร?และสิ่งนี้ทำให้เขาไม่พอใจมากยิ่งขึ้นมันคือความอับอายของตระกูล และพวกเขาตั้งใจจะแก้ไขกันเองภายใน เมื่อนางหวังเสียชีวิต พวกเขาจึงวางแผนที่จะจัดการเื่นี้อย่างเงียบ ๆ หลังจากขายลูกนอกสมรสของนางออกไป แต่แล้ว ถังฉีกลับเรียกผู้นำตระกูล และยังตามคนตระกูลหวังมาอีก ทำให้สถานการณ์ของตระกูลถังไม่สู้ดีนักเขาสะกดกลั้นความโกรธของตนและมองนางฉินผู้เป็ภรรยาหากไม้แข็งใช้ไม่ได้ผล เช่นนั้นก็ต้องลองไม้อ่อน******************************