ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

       เยว่ชิงเซียนส่งคำพูดออกไปหา อี้เฉินโดยตรงผ่านปราณจิต ทว่าในใจก็ยังมีความดึงดันอยู่ไม่น้อย แต่ยามนี้นางไม่อาจปฏิเสธ หัวใจของนางได้ "ข้าเองก็อยากเห็นเส้นลมปราณเซียนในตำนาน ที่สมบูรณ์เช่นกันอี้เฉิน หวังว่าเจ้าจะกลายสภาพเป็นหงส์ โบยบินสู่ท้องฟ้าสูงได้" แต่เมื่อเยว่ชิงเซียน ส่งสายตาออกไปตรวจสอบอี้เฉินอยู่แวบหนึ่ง นางกลับต้องตกตะลึง ขึ้นไปอีกครา "กระดูกศักดิ์สิทธิ์ ของเจ้าถือกำเนิดเกิดใหม่ขึ้นมาแล้วอย่างนั้นหรือ? เหตุใดเจ้าฝืนชะตาฟ้าได้มากถึงเพียงนี้เล่า"

       สิ้นคำพูดของเยว่ชิงเซียน พลังศักดิ์สิทธิ์ที่พรั่งพรู ก็ปะทุขึ้นท่วมท้นท้องฟ้า ก่อร่างเป็นดวงจันทร์ขนาดใหญ่ ลอยเด่นด้านหลังนาง ก่อนมันจะสาดส่องแสงจันทราศักดิ์สิทธิ์ออกไป ราวกับเป็นแสงแห่งการอวยพร ฉายเข้าใส่ร่างอี้เฉิน เนือง ๆ ก่อให้เกิดภาพอันน่าตื่นตะลึง

       ร่างอี้เฉินที่ได้รับแสงศักดิ์สิทธิ์ เนือง ๆ อยู่เช่นนั้นหลายวัน ร่างราวกับเป็นก้อนเลือด ค่อยๆ สร้างเปลือกไข่ปกคลุมทั่วร่าง ประหนึ่งกลับไปสู่จุดเริ่มต้น ของการถือกำเนิดเกิดใหม่ พายุปราณพลังเซียนหดหายเข้าไปภายในเปลือกไข่นั้นอย่างรวดเร็ว แพร่รัศมีเต๋าแห่งชีวิต ที่ถูกกระตุ้น หลั่งไหลออกมาไม่ขาด

        แม้แต่กลุ่มคนที่สัมผัสได้ถึงความวุ่นวาย ภายในบริเวณที่อี้เฉินอยู่ ต่างก็พากันประหลาดใจ แต่ก็ไม่มีผู้ใดเข้าไปตรวจดูแม้แต่คนเดียว เมื่อรับรู้ถึงปราณพลัง ศักดิ์สิทธิ์ที่มากล้น แผ่ซ่านออกไปไม่ขาด  ตลอดระยะเวลาหลายวัน เหล่าจอมยุทธ์รุ่นใหม่เองก็อยู่ในช่วงเตรียมความพร้อม ในศึกชี้ชะตาที่จะมาถึง หมายมั่นเลื่อนขั้นพลังย่อย เพิ่มพูนศักยภาพตนเองให้สูงล้ำที่สุด จึงไม่มีเวลามาสนใจผู้คนโดยรอบ

        เมี่ยนจือนางคลี่ยิ้มออกมากว้างได้อีกครา เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ของอี้เฉินอยู่ในช่วงการถือกำเนิดเกิดใหม่ หากไม่ได้พลังศักดิ์สิทธิ์ ของเยว่ชิงเซียนเป็นไปได้ ที่อี้เฉินอาจจะใช้เวลาหลายปีในการฟื้นคืนร่างกายขึ้นมาใหม่ ยามนี้ อี้เฉินจึงไม่ต่างอะไรไปจากไข่ที่ถูกแสงศักดิ์สิทธิ์ เยว่ชิงเซียนฟักตัวให้เกิดใหม่ขึ้นมา

        แม้แต่เมี่ยนจือยังไม่คาดคิดว่าเส้นลมปราณเซียนที่สมบูรณ์ จะสามารถกำเนิดร่างใหม่ขึ้นมาได้ทั้งร่างได้เฉกเช่นนี้ หากปราณจิตอี้เฉินไม่แตกสลาย อี้เฉินก็จะไม่ตายตก ประหนึ่งว่ายามนี้ นางมองเห็นเซียนโบราณทับซ้อนกับร่างอี้เฉิน กำลังกลับชาติมาเกิด ก็มิปาน

****

       ภายในดินแดนเทพ ปีปฏิทินของปีที่14ของการเปิดสงคราม เทพพันปี ใกล้จะสิ้นสุดลง เสียงข้อความหนึ่งดังออกไปกึกก้องเก้าชั้นฟ้า ส่งออกไปยาวไกลเป็นระลอกคลื่นแฝงไว้ด้วยความคาดหวัง ประหนึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายภายใต้โลกหล้า เมื่อจักรพรรดิ อี้เทียนหรง เรียกรวมกองกำลัง เข้าสู่ช่วงสงคราม แห่งมหาทวีป

       แม้แต่ปราการ ด่านผ่าแต้มโลหิตในเขตชายแดนทางเหนือสุด ยังเรียกรวมกำลังพลคนทวีปทางเหนือสุด ของทวีปเหมันต์ ตงเหลิ่ง คุ้มกันเขตชายแดน ทำให้ผู้คนภายในดินแดนเทพ เกิดความโกลาหลวุ่นวาย เมื่อข่าวคราวแพร่สะพัดออกไปดั่งรองเท้าติดปีก เหตุการณ์จลาจล จึงเกิดทั่วทุกหัวระแหง แม้แต่ตามตรอกซอกซอย ยังพูดคุยเรื่องนี้กันออกมาไม่ขาด ประหนึ่งว่า มหาทวีปแห่งนี้ เข้าสู่ช่วงกลียุคอย่างสมบูรณ์ พร้อมจะเปลี่ยนผ่านยุคสมัย ครั้งสำคัญ

         เหล่าผู้อาวุโสชรา ครั้นได้ยิน น้ำเสียงที่ประกาศกร้าวดังก้องออกมาทั่ว9ชั้นฟ้า หลายคนที่รับรู้เรื่องคำสัญญาแห่งพันธะ ต่างก็ถอดถอน หายใจกันออกมายาว "หนึ่งพันปีแล้วเช่นนั้นหรือ เวลาช่างไหลผ่าน ไปเร็วเสียเหลือเกิน" สิ้นเสียงของบรรพบุรุษชรา เขาเอ่ยสั่งการรวมกองกำลังพลพร้อมเข้าร่วมสงครามในทันที

        ...ทว่าด้านหน้าปราการทมิฬ ที่เป็นจุดยุทธศาสตร์ความเป็นไปของสงคราม ในยามนี้กลับมองเห็นความมืดค่อยๆ คืบคลานเข้าปกคลุม ทำให้หลายคนที่อยู่บนป้อมปราการทมิฬเห็นภาพเบื้องหน้า   ต่างก็พาให้หัวใจสั่นสะท้าน เมื่อเห็นทะเลหมึกคืบคลานกลืนกินทะเลทรายป่าไม้ ยาวไกลสุดลูกหูลูกตา ทั่วบริเวณที่เต็มไปด้วยศพของผู้ตายตกจากสงคราม ต่างก็คืนชีพขึ้นมาภายใต้ทะเลหมึก ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนดังออกมากึกก้อง

         ราวกับภูตพรายที่ถูกปลุกให้ลืมตาตื่น พร้อมจอมยุทธ์มีร่างเนื้อสีดำสนิทดุจหมึก ตบะบำเพ็ญเพียร สูงล้ำเท่ากับช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่ ขยับไหวพุ่งเข้าใส่ ปราการทมิฬ ที่สูงเสียดฟ้า มันก็ทำให้หัวใจของหลายคนที่เฝ้าดู ตกไปอยู่ตาตุ่มในทันใด "นี่พวกเรากำลังเผชิญหน้าอยู่กับสิ่งใดกันแน่" กลุ่มคนที่ติดตามบรรพบุรุษชรามาต่างก็ไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง เมื่อเห็นสิ่งมีชีวิตแห่งความมืด คืบคลานขึ้นมาจากความตาย

         ก่อนหอกปราณพลังสีทองพร่างพราว จะพุ่งเข้าใส่ปราการทมิฬ มาจากที่ห่างไกลนับล้านลี้ มันเป็นพลังของ ขั้นพลังจักรพรรดิ อย่างไม่ต้องสงสัย แหวกท้องฟ้าจนฉีกขาดเป็นทางยาว หมู่ดาวหม่นแสงสั่นไหวร่วงหล่นในทันใด แม้แต่สวรรค์ยังร่ำไห้ หมู่มารยังร้องโหยหวน ราวกับหอกเล่มนั้น ผ่านแม่น้ำแห่งกาลเวลาจากอดีต มาจนถึงปัจจุบัน พุ่งเข้าใส่ป้อมปราการทมิฬจนเกิดการสั่นไหว เสียงปังดังออกมาก้องเก้าชั้นฟ้า ประหนึ่งเป็นการประกาศกร้าวส่งสัญญาณ สงคราม แห่งมหาทวีป ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

         ฉับพลันชายชราที่สวมชุดเกาะผุพัง เต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งกรัง พร้อมกับไม้พลองสีทองที่อยู่ในมือ เต็มไปด้วยโลหิตก็สั่นไหวขึ้นมาในฉับพลัน ทว่าเลือดเหล่านั้นมองอย่างไรก็ยังดูสดใหม่ เหมือนว่าพึ่งอาบย้อมโลหิตมาไม่นานนี้ ทว่าเลือดเหล่านั้นกับแฝงไว้ด้วยอายสังหารที่บ้าคลั่ง หากไม่ใช่ผู้เยี่ยมยุทธ์โดนเข้าไปเกรงว่าได้ตายตกภายในโลหิตหยดเดียวเป็นแน่

        จู่ๆ ชายชราก็ลุกขึ้นยืนจากแท่นบำเพ็ญ ที่อี้เฉินเคยเห็นในยามที่เข้ามาภายในปราการทมิฬแห่งนี้ อย่างฉับพลัน เขาก็คือหนึ่งในผู้พิทักษ์ทั้ง6 ของปราการทมิฬแห่งนี้

        ครั้นเมื่อชายชราลืมตาขึ้นมาได้ ร่างที่วูบไหวก็ออกไปด้านหน้าปราการทมิฬ ด้วยความปราดเปรียว กลุ่มผู้พิทักษ์ ที่เหลืออีก5คน ต่างก็ขับเคลื่อนโคจรฝ่ามือ เปิดประตูปราการทมิฬขนาดยักษ์ออก ในเสี้ยววินาทีที่ชายชราสวมชุดเกาะผุพังสืบเท้าออกไปด้วยความปราดเปรียว ไม้พลองในมือของเขาก็เข่นฆ่าออกไปด้านหน้าอย่างบ้าคลั่ง อายสังหารพุ่งสูงเหนือสวรรค์ชั้นฟ้า กวาดล้างเหล่าซากศพที่มีชีวิตจนแตกสลาย ก่อนเกิดภาพอันน่าตื่นตะลึง เมื่อด้านหลังชายชราสำแดงฉายภาพร่างวิญญาณวานร 6 หูขนาดใหญ่ ส่งไม้พลองหวดฟาดฉีกกระชากสวรรค์ปฐพีจนสั่นไหว เม็ดทรายโหมซัดเป็นพายุลูกใหญ่ ตัดผ่าเต๋าทั้งหมดจนสิ้น

       เสียงโห่ร้องดีใจ ของหมู่ชนที่มองชมจากด้านบนป้อมปราการทมิฬ ดังออกมาก้อง ก่อนน้ำเสียง ผู้อาวุโสชรา มู่ไป๋ จะกล่าวเตือน ผู้ติดตามบรรพบุรุษชราทั้งหลาย "ศัตรูพวกนี้จะนับเป็นอะไรได้ มันก็แค่ปราณพลังความมืดที่เล็ดลอดออกมาเท่านั้น"

        ผู้คนที่ได้ยินน้ำเสียง ของผู้อาวุโสชรา มู่ไป๋ ต่างก็คำนับอย่างนอบน้อม พร้อมกับกล่าวไต่ถามด้วยความสงสัยใคร่รู้ "ที่ท่านพูดเรื่องจริงหรือ กลุ่มคนพวกนั้นที่ผู้พิทักษ์ชราเข่นฆ่าออกไปมากมาย เป็นเพียงเศษเสี้ยวปราณพลังความมืด"

         ผู้อาวุโสชรา มู่ไป๋ มีสีหน้าเคร่งเครียดเนื่องด้วย ในยามอดีตที่เกิดสงครามก่อนหน้านี้ไม่มี ศัตรูเฉกเช่นนี้ปรากฏกายออกมา ทะเลความมืดจะต้องเป็นอุปสรรค ตัวแปรสำคัญในการทำสงคราม แห่งมหาทวีป อย่างไม่ต้องสงสัย ก่อนน้ำเสียงถอนหายใจ ผู้อาวุโสชรา มู่ไป๋ จะถอนหายใจออกมายาว เสียใจกับหนุ่มสาวที่เกิดในยุคสมัยที่บ้าคลั่งเฉกเช่นนี้

         เพียงเวลาไม่นาน ปราการทมิฬก็เต็มไปด้วยผู้คนหลั่งไหลเข้ามาทำสงครามหลายล้านชีวิต สงครามน้อยใหญ่เกิดทั่วด้านนอกป้อมปราการทมิฬ ส่งกลิ่นอายความตายลอยคละคลุ้ง ทว่ากลุ่มคนทวีปมืดกลับฮึกเหิมเป็นอย่างมาก เข่นฆ่าเหล่าจอมยุทธ์ออกไปด้านหน้าอย่างไม่มีหวาดเกรง เนื่องด้วยพวกเขาเชื่อว่า ทะเลความมืดจะช่วยฟื้นคืนชีวิต พวกเขาเหล่านั้น

        แม้กระทั่งเขตด่านผาแต้มโลหิตที่อยู่ทางเหนือสุด ยังเกิดการสู้รบหนักหน่วง ส่งให้จอมยุทธ์รุ่นใหม่ๆ มีชื่อเฉิดฉายภายในแท่นศิลาศึกที่ถูกจัดตั้งขึ้นมา ตำแหน่งนายกองถูกแต่งตั้งออกไปไม่ขาด ภายในเวลาไม่ถึง2เดือนของการสู้รบ ส่งให้ยอดผู้คนล้มตายพุ่งสูงอย่างรวดเร็ว