เกิดใหม่กับระบบ คนขับราคะ

รถของผมเคลื่อนมาจอดที่หน้าบ้านของดาริน ผมมองไปยังกระจกมองหลัง เธอหลับไปแล้ว

ผมลังเลอยู่พักใหญ่ว่าจะปลุกเธอเลยดีไหม อีกใจหนึ่งก็อยากให้เธอนอนพักผ่อนแบบนี้ไปสักพัก เพื่อให้เธอได้พักจากเรื่องตึงเครียดที่เพิ่งเจอมา

หลังจากลังเลอยู่นาน ผมก็ตัดสินใจเปิดประตูแล้วเดินอ้อมไปยังประตูหลัง

ผมเปิดประตูออกอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเขย่าตัวของเธอเบา ๆ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า "พี่ดารินครับ ถึงบ้านแล้วครับ"

เธอลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะลงจากรถแล้วบอกลาผมเล็กน้อย จากนั้นก็เดินเข้าบ้านไป

หลังจากที่เธอเดินเข้าไปในบ้านแล้ว และผมที่กำลังจะขับรถออกไปนั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าถือของดารินวางอยู่บนเบาะหลัง

"กระเป๋าพี่ดารินนี่น่า" ผมพึมพำออกมา 

ผมหยิบกระเป๋าจากเบาะหลังแล้วเดินไปเปิดประตูหน้าบ้าน ดีหน่อยที่เธอไม่ได้ล็อกเอาไว้ 

พอเดินมาถึงตัวบ้าน ผมก็เห็นดารินนั่งกอดเข่าอยู่ที่โซฟา ภายในบ้านที่ยังไม่ได้เปิดไฟ เธอเอียงคอ ซบอยู่กับแขนของตัวเอง ในท่าทางที่ดูเศร้า

ผมจึง เคาะประตูเบา ๆ "ก๊อก ๆ"

เสียงเคาะประตูทำให้เธอ หันหน้ามาตามเสียงทันที "ไม่ได้ล็อกค่ะ... เข้ามาเลย น้องมีอะไรเหรอ" เธอถามด้วย น้ำเสียงเรียบ ๆ แต่ผมสังเกตเห็นว่า ดวงตาและแก้มของเธอมีประกายน้ำ เหมือนว่าเธอจะร้องไห้อีกแล้ว

ผมยกกระเป๋าขึ้น แล้วเดินเข้าไปในบ้าน ท่ามกลางแสงไฟสลัว ๆ ที่สาดเข้ามาจากด้านนอก

"พี่ลืมกระเป๋าไว้ครับ" ผมบอกเธอเบา ๆ พลางยื่นกระเป๋าถือคืนให้ 

เธอเอาขาหย่อนลงพื้นปรับเป็นท่านั่งให้ปกติ ก่อนจะรับกระเป๋าจากผมไป แล้ววางไว้ที่โต๊ะด้านหน้า

ผมถอนหายใจเบา ๆ "พี่ร้องไห้อีกแล้วเหรอครับ"

"อือ...นิดหน่อยน่ะ" เธอตอบกลับขณะมองผมด้วย สีหน้าเศร้าสร้อย "พี่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยน่ะ"

ผมเม้มปากพลางคิดว่าจะช่วยเธอได้อย่างไรดี ท่ามกลางความเงียบและความมืดสลัว

วินาทีต่อมา ผมก็นั่งลงข้าง ๆ เธอบนโซฟา ก่อนจะ เอามือลูบที่ไหล่ของเธอเบา ๆ เป็นการแสดงออกถึงความห่วงใย โดยไม่มีคำพูดใด ๆ

เธอยกขาขึ้นมากอดไว้อีกครั้ง ก่อนจะเอียงคอ หันมามองผมอย่างจริงจัง

"ยังเจ็บอยู่ไหม" เธอถาม พลางจ้องไปที่ริมฝีปากของผมที่มีรอยแดงเล็กน้อย

"แทบไม่รู้สึกเลยครับ" ผมตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มเพื่อให้เธอมั่นใจ 

ในที่สุดเธอก็ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่รู้ทัน สิ่งที่ผมพูดไปว่าไม่เจ็บเลยนั้น เธอไม่มีทางเชื่อแน่นอน

หลังจากนั้น เราจ้องมองกันอยู่นานในความเงียบ มีเพียงแสงไฟสลัว ๆ และลมหายใจของเราเท่านั้น จังหวะนั้นผมคิดว่า บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไป ตอนนี้เราใกล้ชิดกันมากและความต้องการที่จะปลอบโยนถูกเติมเต็มด้วยความรู้สึกที่มากกว่า

ผมจึงโน้มตัวเข้าไปหาเธอ มือเอื้อมไปกอดประคองไหล่เธอไว้

ทว่าเธอก็หลับตาลงอย่าง มันเลยทำให้ผมมั่นใจว่าสิ่งที่ผมกำลังจะทำนั้น เธอก็ต้องการเช่นกัน

และไม่กี่วินาทีต่อมา ริมฝีปากของเราก็จรดกัน

ครั้งนี้แตกต่างจากจูบแรกที่ร้านอาหาร ผมแทรกเรียวลิ้นตอบรับลิ้นของเธออย่างเร้าร้อน ดารินตอบสนองการรุกเร้านั้นด้วยความรู้สึกที่โหยหา ความเงียบในบ้านถูกแทนที่ด้วยเสียงจูบของเรา

ดารินหย่อนขาลงจากโซฟา ก่อนจะ เบี่ยงตัวขึ้นนั่งคร่อมบนตักของผม สองมือของเธอโอบกอดคอผมไว้แน่น เราจูบกันอย่างดูดดื่ม ท่ามกลางความมืดสลัว

ผมเอื้อมมือไป ถลกเสื้อสายเดี่ยวคอวีลึกของเธอลง อย่างเร็ว จนเผยให้เห็น เต้าเนื้ออวบอิ่มทั้งสองข้าง ทว่าเธอยังคง แปะซิลิโคนปิดจุกเอาไว้อยู่

ผมรีบแกะมันออกอย่างแผ่วเบา ก่อนจะก้มลงไปดูดเม้มที่ยอดอกอย่างหิวกระหาย ดารินส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ พร้อมทั้งกระชับวงแขนที่กอดคอผมไว้แน่นขึ้น ราวกับต้องการให้ผมรุกเร้ามากกว่านี้

ไม่นานจากนั้น ผมก็ถลกเดรสที่ผ่าสูง ขึ้นมาจนถึงต้นขาของเธอ ขึ้นไปค้างไว้ที่สะโพก เผยให้เห็นส่วนล่างที่เปลือยเปล่า

ผมก้มลงไปมองด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน เธอสวมใส่จีสตริงที่ขอบเป็นเชือก ผมเบี่ยงชั้นในของเธอออกเล็กน้อย ก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปที่ช่องทางฉ่ำแฉะของเธอทันที

ดารินส่งเสียงครางกระเส่าออกมา เมื่อนิ้วของผมสัมผัสเข้ากับจุดอ่อนไหว เธอกดสะโพกลงกับตักผม เพื่อรับสัมผัสที่รุนแรงขึ้น 

เธอสบตาผม ด้วยความรู้สึกที่เสียวเสียด หยาดน้ำตาที่ไหลซึมออกมาจากความรู้สึกที่ผสมปนเป

ผมเพิ่มจำนวนนิ้วและจังหวะให้เร็วขึ้น เร่งเร้าให้เธอปลดปล่อยความเจ็บปวดและความอัดอั้น ที่สั่งสมมาตลอดทั้งคืนผ่านความสุขนี้

ไม่นานเธอก็ลุกขึ้นยืนจากตักผม ผมไม่รอช้าถอดกางเกงของตัวเองออกทันที เผยให้เห็น แก่นกายของผมที่โผล่ออกมาตั้งชัน อยู่ตรงหน้าของเธอ

ดาริน ก้าวขึ้นนั่งคร่อมตักผมอีกครั้ง ก่อนจะนำรูเนื้ออ่อนนุ่มของเธอค่อย ๆ ดูดกลืนแก่นกายของผมเข้าไป อย่างช้า ๆ

ทันทีที่แก่นกายของผมเข้าไปในตัวเธอจนสุด ดารินก็ครางออกมาด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น ทั้งความเจ็บปวดที่ถูกปลดปล่อย และความสุขที่กำลังจะได้รับ

ผมกระซับที่บั้นท้ายของเธอไว้มั่น และเริ่มขยับสะโพกอย่างช้า ๆ เพื่อให้เธอได้ปรับตัวเข้ากับความรู้สึกใหม่

"วายุ..." เธอเรียกชื่อผมเสียงสั่น ซบใบหน้าลงกับไหล่ผม

ผมตอบรับด้วยการ เร่งจังหวะให้เร็วและรุนแรงขึ้น เราเคลื่อนไหวเข้าหากันและกันในความมือสลัว ตามแรงขับเคลื่อนของสัญชาตญาณ 

เธอกอดคอผมไว้แน่น เสียงเนื้อกระทบกัน ดังขึ้นสลับกับเสียงหอบหายใจของเราทั้งคู่

ผมจูบซับน้ำตาและความรู้สึกของเธอ ไม่นานนักร่างกายของดารินก็เริ่มเกร็งกระตุก สัญญาณของความสุขที่กำลังจะถึงขีดสุด เธอครางออกมาเสียงดัง ก่อนจะหมดแรงซบลงบนไหล่ผมอีกครั้ง

ผมขยับต่ออีกเพียงไม่กี่ครั้ง ก็ปลดปล่อยความรู้สึกทั้งหมดออกไป สู่ภายในตัวเธอ ความเหนื่อยล้าและความอบอุ่น แผ่ซ่านไปทั่วร่าง

เรากอดกันอยู่เช่นนั้น ปล่อยให้ร่างกายได้ผ่อนคลายจากความเร่าร้อนที่เพิ่งเกิดขึ้น

[ทักษะ ดับเบิ้ลลาวาอุ่น ทำงาน]

ทว่าแก่นกายของผมก็พลันมีอารมณ์กลับมาเต็มเปี่ยม อย่างรวดเร็ว

ผมก็ยกร่างของเธอนอนลงบนโซฟาก่อนจะ ยกเรียวขาของเธอยกขึ้น อ้าออกกว้าง

ผมสอดแก่นกายเข้าไปในตัวเธออีกครั้งอย่างไม่รอช้า แรงปรารถนาของผมและเธอไม่มีทีท่าว่าจะลดลง 

ผมกระแทกแก่นกายเข้าไปไม่ยั้ง อย่างเป็นจังหวะ ในครั้งนี้ดุดันและเร่งเร้ากว่าเดิม เพื่อปลดปล่อยความรู้สึกที่ค้างคา

สองมือของผมเอื้อมลงไปนวดทรวงอกของดาริน ราวกับกำลังเล่นของเล่นชิ้นโปรด ผมก้มลงมองดูผลงานของตัวเอง ท่อนเนื้อของผมผลุบ ๆ โผล่ ๆ อยู่ที่รูกลีบเนื้อนุ่มนิ่ม

ผมยังคง นวดหน้าอกของเธออย่างมีความสุข ในขณะที่ร่างกายของเธอ สั่นสะท้านไปตามแรงกระแทกของผม เสียงหอบหายใจและเสียงกระทบกันของเนื้อกายดังขึ้นต่อเนื่อง ก่อนที่เราจะถึงจุดสูงสุดและจมดิ่งสู่ความเงียบสงบในที่สุด

หลังจากเสร็จภารกิจอันเร่าร้อน พวกเราก็แต่งตัวกลับให้เป็นปกติ ดารินนั่งเงียบ ๆ ซบไหล่ของผมอยู่นาน มือของผมก็กอดไหล่เธอไว้ เพื่อปลอบประโลม

และไม่นานจากนั้น เธอก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่แฝงไว้ด้วยความผ่อนคลาย

"น้องนี่สุดยอดจริง ๆ เลยนะ สองครั้งติดต่อกันเลย... เมื่อกี้พี่สนุกสุด ๆ ขอบคุณน้องอีกทีนะสำหรับวันนี้"

ผมหัวเราะออกมา มือยังคงตบไหล่เธอเบา ๆ อย่างอ่อนโยน 

"พี่ก็เหมือนกันครับ เซ็กซี่มาก ๆ แต่ผมขอโทษด้วยที่เผลอเสร็จในไป"

เธอยังคงซบไหล่ผมอยู่ขณะตอบกลับ "ไม่เป็นไรหรอก พี่ฝังยาคุมน่ะ"

"อ่อ..." ผมตอบรับพลางพยักหน้าอย่างโล่งใจ ก่อนจะเสริมอย่างหยอกล้อ "งั้นครั้งหน้า..."

เธอยิ้มเงยหน้ามองผม แววตาเป็นประกาย "ครั้งหน้า... อะไรเหรอจ้ะน้องวายุ" เธอถามอย่างรู้ทัน

ผมยิ้มลังเลที่จะตอบ แต่เธอก็เอ่ยขึ้นมาก่อนอย่างไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ "ได้สิ... ครั้งหน้าที่เจอกันนะ"

"พี่พูดแล้วนะ" ผมตอบย้ำด้วยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ

จากนั้นเธอก็ถอนหายใจ แล้วลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ "เฮ้อ...ถึงเวลาที่น้องต้องกลับแล้วสินะ อันที่จริงพี่ก็ยังอยากให้น้องอยู่ต่อ แต่พี่ก็ไม่อยากรบกวนเวลาน้องมากเกินไป"

ผมเข้าไปกอดเธออีกครั้งแล้วกระซิบที่ข้างหูว่า "ผมกลับก่อนนะครับ สู้ ๆ"

พอผมพูดคำว่า "สู้ ๆ" เท่านั้นแหละ น้ำตาเธอก็คลอที่ดวงตาทั้งสองข้างทันที "พูดทำไมเนี่ย! กลับบ้านเลย!" เธอดันตัวผมออกไปทางประตูบ้าน ก่อนจะ โบกมือลา ผมด้วยรอยยิ้มแต่ก็แฝงไปด้วยความเศร้า