ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        สวีซิ่วเป็นแม่ม่ายเธอได้รับความช่วยเหลือจากชาวบ้านอยู่ไม่น้อย

        ถ้าต่งเสี่ยวเสี่ยวพาเด็กทั้งสามไปพึ่งสวีซิ่วก็ยังพอเข้าใจได้

        แต่ยังมีฉินซู่อีกคน!

        เรื่องนี้ถ้าแพร่งพรายออกไปจะกระทบต่อชื่อเสียงของสวีซิ่วมากแค่ไหน?

        อะไรที่เลี่ยงได้ก็ควรเลี่ยงไว้ก่อน

        อีกอย่าง ตอนนี้เธอมีเงินพอที่จะเช่าบ้านได้ไม่จำเป็นต้องไปเบียดอยู่กับสวีซิ่วให้ลำบากกันเปล่าๆ

        "เสี่ยวเสี่ยวพูดถูกนะที่หมู่บ้านนี่มีคนชอบนินทาเยอะ เลี่ยงได้ก็เลี่ยงการรื้อบ้านแล้วสร้างใหม่ก็ถือเป็นการเริ่มต้นใหม่ที่ดี เราก็อยู่เงียบๆตามเสี่ยวเสี่ยวไปก็แล้วกัน"

        เหอเถาฮวาพยักหน้าเห็นด้วย

        เธออยู่ในหมู่บ้านชิงซานมานานพอที่จะรู้จักนิสัยใจคอของคนในหมู่บ้านเป็นอย่างดี

        ในยุคนี้พวกเธอที่เป็นแม่ม่ายมักถูกมองด้วยอคติ ถ้าไปสุงสิงกับผู้ชายคนไหนบ่อยเกินไปต่อให้ไม่มีอะไรเกินเลยกันจริงๆ ก็ยังถูกพูดให้เป็นเรื่องน่าอับอายโดนตราหน้าว่าเป็นคนไร้ยางอายอยู่ดี

        พวกเธอโดนใส่ร้ายแค่ไหนก็ไม่เป็นไร

        แต่ฉินซู่ก็เคยเป็นทหารจะให้เรื่องเสื่อมเสียมาตกอยู่ที่เขาไม่ได้

        สวีซิ่วเม้มปาก เธอพยักหน้าเล็กน้อย

        "ฉันไม่รอบคอบเองเกือบลืมพวกปากมากในหมู่บ้านซะแล้ว เดี๋ยวพอพี่เช่าบ้านสักหลังได้แล้วฉันกับป้าเถาฮวาจะไปช่วยทำความสะอาดให้นะ!"

        ตอนนี้พวกเธอทำงานตอนเช้าตอนบ่ายก็ไปขายหมาล่าทั่ง พอตกเย็นกลับมาก็ไม่มีอะไรต้องทำพอดี แค่ช่วยงานกันนิดๆหน่อยๆ ก็ไม่ลำบากอะไร

        "ถ้าอย่างนั้นฉันต้องขอบคุณทั้งสองคนล่วงหน้าเลยนะ!"

        สวีซิ่วกับเหอเถาฮวาอยู่ที่บ้านฉินสักพักก็เก็บของกลับไปพวกเธอยังต้องล้างหม้อถ้วยชามให้สะอาดแล้วตากไว้ให้แห้งเตรียมไว้ใช้ต่อในวันรุ่งขึ้น

        เช้าวันต่อมาฉินไห่ซู่พาชายสี่คนมาด้วยในจำนวนนั้นมีสองคนที่ยังหนุ่มแน่น รูปร่างกำยำ ผิวสีเข้มดูแข็งแรงสุขภาพดีส่วนอีกสองคนอายุมากแล้ว เป็นชายวัยกลางคน รูปร่างผอมบาง

        "เสี่ยวเสี่ยวคนพวกนี้เป็นช่างฝีมือดีที่สุดในหมู่บ้านเราเลยนะ พอมีข่าวว่าจะสร้างบ้านใหม่คนก็รีบมาสมัครกันเต็มไปหมด ฉันเลยเลือกคัดเฉพาะคนที่ดีที่สุดสี่คนนี้มา ลองดูสิถูกใจไหม?"

        ฉินไห่ซู่ถือกล้องยาสูบอยู่ในมือสูบยาสูบเข้าไปทีหนึ่ง ควันลอยออกทางจมูก พลางแนะนำคนให้ต่งเสี่ยวเสี่ยว

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวนั่งอยู่ในลานบ้านเธอยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า

        "เรื่องเลือกคนน่ะสามีฉันถนัดสุดแล้ว ฉันเองก็ต้องวิ่งเข้าออกระหว่างหมู่บ้านกับในตัวอำเภอทุกวันเรื่องคุมคนสร้างบ้านก็ต้องให้สามีฉันดูแลละกันนะคะ!"

        งานที่ต้องใช้แรงแบบนี้โยนให้ใครทำแทนได้ก็โยนไปเถอะ

        อีกอย่าง หลังจากที่เธอฝังเข็มให้เขาติดๆกันมาหลายวัน ขาของฉินซู่ก็ดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก งานคุมคนหน้างานแบบนี้ต่อให้โดนแดดโดนลมยังไหวอยู่

        พอได้ยินแบบนั้นฉินซู่ก็มองไปที่พวกผู้ชายที่ฉินไห่ซู่เลือกมา

        คนพวกนี้เป็นคนที่คุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว

        พวกเขาเป็นคนซื่อสัตย์จริงใจเวลาส่วนใหญ่ใช้ไปกับการทำไร่ทำนา ที่เหลือก็ตัดหญ้า กำจัดแมลงเลี้ยงเป็ดเลี้ยงไก่ แถมยังขยันขันแข็ง ไม่เกี่งงาน

        "ถ้างั้นก็เอาสี่คนนี้แหละครับ!"

        "งั้นก็ตามนี้ฉันจะให้พวกเขาสี่คนนี้อยู่ทำงานต่อนะ ฉันยังมีเรื่องต้องไปคุยกับเลขาหมู่บ้านอีกงั้นฉันขอตัวก่อนนะ"

        พอทำตามที่ตั้งใจไว้เสร็จฉินไห่ซู่ก็ไม่อยู่ต่อให้เสียเวลา เขาสูบยาสูบเข้าไปอีกคำ แล้วก็เตรียมจะกลับ

        เมื่อรู้สึกตัวอีกทีในมือของเขาก็มีเงินเพิ่มมาอีกหนึ่งหยวน 

        เป็นฉินไห่เยว่ยื่นให้เงินนั้นให้เขา

        "ปู่ผู้ใหญ่บ้านคะ แม่ฝากให้ปู่ค่ะขอบคุณที่ช่วยพวกเรานะคะ"

        เจ้าตากลมแป๋วที่มองฉินไห่ซู่อยู่ทำให้หัวใจของเขาแทบละลายเลยทีเดียว

        เขาย่อตัวลงแล้วหยิกแก้มยุ้ยของฉินไห่เยว่เบาๆ

        "เด็กน้อยรู้จักพูดจริงๆ!"

        พอพูดจบเขาก็หันไปมองต่งเสี่ยวเสี่ยวกับฉินซู่อีกครั้ง ทั้งสองก็ไม่ได้ว่าอะไร

        แค่ช่วยแค่นิดๆ หน่อยๆก็ได้ตั้งหยวนหนึ่งแล้ว คุ้มยิ่งกว่าคุ้มเสียอีก

        "ผู้ใหญ่บ้านรบกวนช่วยหาบ้านให้สักหลังด้วยนะคะขอแบบเข้าอยู่ได้พรุ่งนี้เลย ส่วนค่าเช่าจะเท่าไรก็แล้วแต่คุณเรียกมาได้เลยค่ะ"

        "งั้นไปอยู่บ้านเจ้าเสี่ยวซานก็แล้วกันเขากับเมียบอกว่าจะไปทำงานที่เมืองหลวงนู้น เขาฝากบ้านไว้ให้ฉันช่วยดูแลขอแค่ไม่ทำของเสียหายก็พอ เดือนละห้าหยวนเป็นไง"

        เสี่ยวซาน อายุสามสิบสอง เขามีลูกชายหนึ่งคนเพื่อให้ลูกชายมีชีวิตที่ดีขึ้นสองสามีภรรยาจึงตัดสินใจไปทำงานที่เมืองหลวงเพื่อสร้างเนื้อสร้างตัวและจำนองบ้านเอาไว้ แลกกับค่าเดินทาง

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวไม่คุ้นชื่อเสี่ยวซานเท่าไหร่เธอจึงหันไปมองฉินซู่

        พอฉินซู่พยักหน้าต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ตกลงทันที

        "ตกลงค่ะ!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวหยิบเงินสิบหยวนออกมาจากกระเป๋ายื่นให้ฉินไห่ซู่

        "นี่ค่าเช่าสองเดือนค่ะ"

        "พรุ่งนี้ตอนจะขนของเข้าไปอยู่ก็มาเอาลูกกุญแจจากฉันก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันจะให้เมียฉันไปทำความสะอาดก่อน"

        บ้านหลังนี้ก็ไม่มีคนอยู่มาพักใหญ่แล้วด้านนอกเลยมีฝุ่นจับอยู่บ้าง ต้องทำความสะอาดให้เรียบร้อยหน่อย

        "ค่ะ!" 

        หลังจากที่ฉินไห่ซู่กลับไปแล้วต่งเสี่ยวเสี่ยวก็เริ่มจัดแจงงาน

        “พอพรุ่งนี้เราขนของออกหมดแล้วค่อยเข้ามารื้อบ้านนะคะ ค่าแรงคิดเป็นรายวัน ไม่รวมอาหารกับที่พักผู้ใหญ่บ้านน่าจะบอกพวกคุณไว้แล้ว!”

        "เสี่ยวเสี่ยวผู้ใหญ่บ้านบอกพวกเราแล้ว เธอสบายใจได้เลย พวกเราจะพยายามสร้างบ้านให้เสร็จเร็วๆ"

        คนที่พูด คือ เสิ่นว่านไฉเขามีรูปร่างสูงใหญ่ พูดจาโผงผาง แต่กลับดูซื่อๆจนคนรอบข้างก็รู้สึกเอ็นดูมากกว่าจะรังเกียจ 

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้า"ช่วงสองเดือนนี้ต้องรบกวนพวกคุณแล้วค่ะ"

        “เรื่องพวกนี้เป็นหน้าที่ของพวกเราอยู่แล้ว!”

        หลังจากพวกช่างกลับไปแล้วต่งเสี่ยวเสี่ยวก็เริ่มเตรียมอาหารเย็น

        วันนี้เธอจะทำยำถั่วงอก ผัดแตงกวาแล้วก็ผัดพริกหยวกกับหมู และซุปไข่น้ำอีกหนึ่งอย่าง

        เด็กๆ ทั้งสามคนรับหน้าที่ล้างจานส่วนต่งเสี่ยวเสี่ยวก็เก็บข้าวของ จัดของสำคัญให้เป็นหมวดหมู่

        ฉินซู่ก็คอยช่วยอยู่ไม่ห่าง

        "ถ้าจะสร้างบ้าน ก็ต้องใช้อิฐแดงแต่อิฐแดงกับปูนแพงเอาเรื่องอยู่ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะไปดูในเมืองจะไปถามดูว่าลดราคาได้ไหม"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวไม่คิดจะสร้างบ้านดินเพราะมันไม่ค่อยแข็งแรง แถมยังเป็นรอยขีดข่วยง่าย และมีฝุ่นจับเต็มไปหมด

        ตอนนี้มีอิฐแดงกับปูนซีเมนต์แล้วถึงราคาจะค่อนข้างสูงหน่อย แต่คุณภาพดี สามารถใช้สร้างบ้านอิฐแดงได้เลย

        ฉินซู่หยิบกล่องใบหนึ่งออกมาจากมุมห้องก่อนจะยื่นไปตรงหน้าต่งเสี่ยวเสี่ยว

        “นี่คือเงินที่พวกเพื่อนๆ ฉันใช้หนี้คืนมาแล้วก็เงินช่วยเหลือที่ได้ตลอดหลายเดือน แล้วยังมีเงินเดือนที่แอบเก็บไว้อีกอยู่ในกล่องนี้ทั้งหมด ถ้าไม่พอก็บอกฉันได้เลยนะ”

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกแปลกใจพอรับกล่องมาเปิดดู ก็เห็นธนบัตรใบใหญ่ๆ อยู่ไม่น้อย พอนับดูดีๆแล้วก็มีถึงหนึ่งพันหยวนเลยทีเดียว

        ไม่น่าเชื่อว่าฉินซู่ที่ดูซื่อๆ แบบนั้นจะเคยแอบเก็บซ่อนเงินไว้หลายครั้ง แถมยังเก็บได้เยอะขนาดนี้อีกด้วย

        แต่นั่นมันก็พอจะเข้าใจได้อยู่เพราะเธอเองก็รู้ดีว่าร่างเดิมเป็นคนยังไง 

        "ถ้าอย่างนั้นฉันขอรับไว้ทั้งหมดเลยนะตอนนั้นอย่ามาเสียดายทีหลังก็แล้วกัน"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดไปยิ้มไป

        ฉินซู่จ้องมองต่งเสี่ยวเสี่ยวด้วยสีหน้าจริงจังก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

        "ของๆ ฉันก็คือของๆ เธอหน้าที่ของฉันคือการหาเงินมาให้พวกเธอใช้ แล้วฉันจะเสียดายไปทำไมกัน?"