เซนต์เซย่า ภาคนักรบคนสุดท้าย Saint Seiya The Last Hope

       แม้เสียงของกล้าจะตื่นแค่ไหน ทว่าปลายสายกลับเงียบฉี่  เด็กหนุ่มจึงเตรียมร้องถามอีกคราว แต่ไม่ทันได้กระทำ  โยเฮก็พลันปรากฏตัว 

“ เอ๊ะ!  คุณโยเฮทำไมอยู่ตรงนั้น แล้วพวกนี้เป็นใคร ” กล้าเงยหน้าขึ้นไปมองนักเลงอาวุโสที่ชั้นสอง ซึ่งแวดล้อมไปด้วยชายฉกรรจ์ในชุดสูทดำ 

“ คนพวกนี้คือองครักษ์ของบอส และสาเหตุที่ผมมาอยู่ตรงนี้ก็คือ………” โยเฮมองกลับไป สายตาดูเย็นชา  ก่อนจะตอบเนือยๆ แต่ไม่ทันพูดจบ  เสียงห้าวใหญ่ที่วางอำนาจก็ดังแทรกเข้ามา 

“ เหตุที่โยเฮมาอยู่กับคนพวกนี้ เพราะเขาจงรักภักดี  และบอกแผนชั่วของแกให้ชั้นฟังไง” 

       กล้ารีบหันมองตามเสียง  ซึ่งอยู่ห่างจากจุดที่โยเฮยืนไม่เท่าไหร่ จึงพบกับบุรุษหนุ่มรูปงามนายหนึ่ง  เส้นผมยาวประบ่าถูกย้อมเป็นสีทอง แน่นอนว่าคนๆนั้นก็คือ…โนบุโระ  นายใหญ่แห่งแก๊งอันธพาลประจำเมือง 

       แม้กล้ายังอ่อนต่อโลก  แต่ก็ไม่ได้โง่งมจนเกินไป เลยรู้ในทันทีว่าเขากำลังถูก…..ทรยศ จึงหันไปตัดพ้อนักเลงรุ่นใหญ่ 

“ นี่มัน…..ไม่จริงใช่มั้ย คุณไม่ได้หักหลังผมใช่มั้ย ” 

        ดวงตาของโยเฮฉายแววสลดแวบนึง  ก่อนที่เจ้าตัวจะเชิดหน้า ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

“ ผมหักหลังจริง  นั่นก็เป็นเพราะคุณมันอ่อนหัดเอง ” 

        กล้ารู้สึกจุกอก  เพราะในช่วงเวลาที่ผ่านมา เขารู้สึกดีกับโยเฮ  เสมือนว่าชายวัยกลางคนเป็นญาติของตัวเอง แต่แล้วกลับถูกบิด  ซึ่งมันก็เป็นครั้งแรกของเด็กหนุ่ม และทำให้หัวใจที่บริสุทธิ์เกิดรอยแผล 

“ ผะ….ผมอุตส่าห์ไว้ใจคุณ ฮึ่ม…..กร็อด….” 

        พอความเสียใจถูกแปรเปลี่ยนเป็นโกรธ  ออร่าสีฟ้าอ่อนก็พวยพุ่งออกจากร่างกายของกล้า ดวงตาเปล่งประกายแวววาวและถมึงทึง  ประดุจดังกระทิงดุที่ถูกปล่อยออกจากคอกเก็บ แต่ไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะได้แผลงฤทธิ์  โยเธอก็ยกมือให้สัญญาณ พร้อมร้องเตือนเสียงดัง 

“ ถ้าไม่อยากตาย  ก็จงหยุด ” 

        แม้อารมณ์ของกล้าจะเดือดปุดๆ   แต่เขาก็ชะงักเท้าเอาไว้ ด้วยพบว่ากลุ่มบอดี้การ์ดที่ห้อมล้อม  ได้ชักปืนหลากชนิดขึ้นมาแล้ว 

“ ใช่แล้ว  นับว่าคุณยังพอมีสมองอยู่นะ เพราะถึงจะรวดเร็วยังไง  ก็ไม่มีทางหลบห่ากระสุนจากปืนนับสิบกระบอกได้หรอก” โยเฮเย้ยหยัน  ก่อนจะก้าวลงจากบันได เพื่อเดินไปหาเด็กหนุ่ม 

“ ฮึ่ม……..” กล้าสิ้นวาจา สิ่งที่โยเฮพูดมาคือเรื่องจริง  เพราะถึงเขาจะมีพลังคอสโมคุ้มกาย แต่ก็ใช่ว่าจะป้องกันคมกระสุนได้ 

        โยเฮหยุดยืนห่างจากกล้าเพียงหนึ่งก้าว  จากนั้นก็หยิบสนับมือขึ้นมาสวม มุมปากเกิดรอยยิ้มที่ดูแปลกออกไป  ปิดท้ายด้วยการตุ้ยท้องของเด็กหนุ่ม   

“ อุ้ก…..” กล้าถึงกับตัวงอ แม้จะได้ร่างของเซย่ามาใช้  แต่ก็ถูกโยเฮฉวยโอกาสจู่โจมทีเผลอ เลยแอบจุกอยู่หน่อยๆ 

“ และอีกอย่าง  ผมเบื่อที่จะคอยรับคำสั่งจากเด็กขี้แหยอย่างคุณ  ดังนั้น  จงไปตายซะ ” โยเฮประกาศกร้าว ก่อนจะแกล้งชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ๆ  เพื่อกระซิบบางอย่างที่ข้างหู 

“ เอ๊ะ! ” ดวงตาของกล้าเบิกโพลง แต่ไม่ทันได้แอะคำใดต่อ  โยเฮก็ใช้หมัดข้างที่ใส่สนับมือต่อยใบหน้า 

“ เปรี้ยง…..” 

        แน่นอนว่าการตะบันหน้าด้วยกำปั้นเหล็กยังดำเนินต่อไปอีกหลายหมัด ทำให้กล้าซวนเซไปมา  และพอได้ที่ โยเฮก็กระโดดถีบยอดอกจนเด็กหนุ่มจนกระเด็นไปชนกล่องเหล็กที่วางอยู่ตรงมุมห้อง 

“ โครม…..” 

“ แฮ่ก  แฮ่ก แฮ่ก……” โยเฮหอบถี่จนตัวโยน  เพราะเขาเพิ่งออกกำลังจู่โจมสุดแรง  กระนั้นมุมปากยังบังเกิดรอยยิ้มที่ดูมั่นใจ 

       โนบุโระยอมรับว่าชื่นชอบความสามารถที่น่าทึ่งของกล้า  และตั้งใจจะปลุกปั้นให้เป็นบอดดี้การ์ดส่วนตัว  แต่เขาก็เกลียดพวกทรยศเข้าไส้  พอได้เห็นคนจำพวกนั้นโดนสมุนเอกในสังกัดทำร้าย หัวใจก็พองโตด้วยความยินดี 

“ เยี่ยมมาก  ไอ้โยเฮ แกนี่ภักดีสมกับเป็นคนเก่าคนแก่เลย ” 

        แต่บอสใหญ่ของชาวแก๊งดีใจได้ไม่นาน  ก็บังเกิดแสงสว่างวาบพวยพุ่งจากมุมห้องที่กล้าล้มลงไปนอน ประกายของมันเจิดจ้าจนทุกคนในที่นั้นต้องยกมือขึ้นปิดตา 

“ เฮ้ย! ” 

        โนบุโระตะลึงงัน  เพราะนี่คือเหตุอัศจรรย์ที่หาคำตอบไม่ได้ และพอแสงนั้นจางลง  กล้าก็ปรากฏตัวพร้อมกับชุดครอธเพกาซัสที่สวมใส่บนร่างกาย 

“ นั่นมันไอ้เด็กทรยศนี่  แล้วมันใส่ชุดบ้าอะไรวะ  ตอบกูหน่อยสิ ไอ้โยเฮ ” โนบุโระเริ่มเสียขวัญ  เพราะไม่เคยเห็นกล้าสวมชุดครอธมาก่อน  ในใจเกิดสังหรณ์ที่ไม่ดีบางอย่าง ก่อนจะหันไปถามโยเฮ  ทว่านักเลงวัยกลางคนได้หายตัวไปเป็นที่เรียบร้อย 

“ อ้าว…..แล้วไอ้โยเฮหายไปไหน” โนบุโระหันรีหันขวาง  เขางงเป็นไก่ตาแตก 

        ทว่าเหล่าลิ่วล้อและบอสใหญ่ประจำเมืองงงงันได้ไม่นาน  ทั้งหมดก็ต้องตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม  ด้วยมีออร่าสีฟ้าอ่อนพวยพุ่งออกจากร่างของกล้า มันเปล่งประกายรุนแรงจนเห็นด้วยตาเปล่าอย่างชัดเจน 

“ ฟู่…….ขอบคุณครับ คุณโยเฮ……” กล้าพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะส่งสายตาอาฆาตไปที่โนบุโระ 

“ เอ๊ะ!  เหวอ…..ปืนก็มีในมือ  ทำไมไม่ยิงมันล่ะโว้ย ไอ้พวกโง่…..” โนบุโระตกใจสุดขีด เพราะถูกสายตาคู่นั้นจับจ้องอยู่  มิหนำซ้ำเจ้าของประทีปสองดวงนั้นก็มีฐานะเป็นถึง…..เซนต์  ผู้มีพลังเหนือมนุษย์ 

         พอสิ้นสัญญาณของนายใหญ่  เหล่าลิ่วล้อก็ได้สติ และเล็งปืนไปที่กล้า  พร้อมลั่นไกตามคำสั่งจนก่อให้เกิดเสียงกระสุนดังถี่รัว 

“ ปัง   ปัง ปัง……..” 

        ตามปกติ  ไม่ว่าใครก็ตามที่โดนแบบนี้ล้วนต้องพรุนเป็นรังผึ้งทั้งนั้น เพราะดันยืนอยู่กลางแจ้ง  และเจอปืนหลายสิบกระบอกรัวใส่ในทุกทิศทาง แต่กล้ากลับหลบหลีกได้อย่างรวดเร็วจนคนธรรมดามองตามไม่ทัน 

“เฮ้ย!  ร่างของเด็กนั่นกลายเป็นแสงไฟที่ฉวัดเฉวียนไปมา ทำได้ไงฟะ  หรือมันจะเป็นญาติกับเดอะแฟลช” เหล่าลิ่วล้ออุทานดัง  เพราะสิ่งที่เจอ มันช่างเว่อร์เหนือคำบรรยาย 

        กล้ายอมรับว่าคึกสุดๆ  เพราะทันทีที่เขาเร่งพลังคอสโม่ ภาพทุกอย่างจะช้าลง  มันทำให้กระสุนปืนที่วิ่งเข้ามา มีสภาพคล้ายเม็ดถั่วที่บินเอื่อยเฉื่อย 

“ ฮะ  ฮะ ฮะ  แบบนี้ก็สบาย  หลบกระสุนยันเช้าก็ยังได้  แต่เพื่อให้เรื่องนี้จบลงโดยไว ต้องรีบปิดบัญชี ” พอได้มติ  กล้าก็พุ่งเข้าไปต่อยลิ่วล้อที่อยู่ใกล้สุด  โดยพยายามออกแรงให้น้อยที่สุด แต่มันก็หนักพอจะล้มหมอนั่นได้ 

“ พลั้ก……” 

        บุรุษในชุดสูทดำล้มลงนอนแน่นิ่งในทีเดียว  นับเป็นหมัดที่หนักสุดๆ  แต่เด็กหนุ่มกลับรู้สึกผิด จึงรีบหันไปขอโทษ 

“ ว้า….ขอโทษครับ ลงมือแรงไปหน่อย  อภัยให้ผมด้วย”          

        และในจังหวะที่กล้าชะงักอยู่นั้นเอง  กระสุนนัดนึงก็พุ่งกระทบหัวไหล่ แต่โชคดีที่ส่วนนั้นมีเกราะเหล็กคอยป้องกันอยู่ 

“ เกร๊ง….” 

“ เอ๊ะ! ” กล้าตกใจจนเป็นเหตุให้ห่ากระสุนอีกนับสิบปะทะสรรพร่างกาย 

“ อึก……” 

        แม้กล้าจะมีคอสโม่ป้องกัน  แถมยังสวมบรอนต์ครอธที่เสริมพลังให้เพิ่มพูนจนมีความแข็งแกร่งขนาดกระสุนปืนยิงไม่เข้า แต่มันก็ยังทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกเจ็บปวด  และมีเลือดไหลออกจากบาดแผล  เขาจึงรีบดึงสติกลับมา พร้อมหลบการจู่โจม

“ ฟุบ…..” 

“ เฮ้ย!  ไอ้เด็กผีนั่นหายไปอีกแล้ว” ลิ่วล้อนายหนึ่งโวยดัง  ก่อนจะถูกกล้าพุ่งเข้ามาใส่ศอกจนหลับกลางอากาศ และคราวนี้  เด็กหนุ่มไม่โง่หันกลับไปขอโทษขอโพยเหมือนครั้งแรก 

         กล้าแวบไปแวบมา  พร้อมจู่โจมใส่อริอย่างหนักหน่วง เขาไล่เก็บบอดี้การ์ดในชุดสูทดำจนเกือบหมด  ไม่นาน  ก็เหลือสมุนที่ยืนได้ไม่ถึงสิบคน ซึ่งเกือบทั้งหมดประจำอยู่ที่ชั้นสอง 

“ ฟุบ……” กล้าหายแวบมาอยู่ที่บันไดทางขึ้นชั้นสอง พร้อมจ้องมองโนบุโระที่ยืนท่ามกลางสมุนร้าย  นัยน์ตาดูแน่วแน่  ก่อนจะลองขอร้องดีๆ 

“ บอสพอเถอะครับ  แค่นี้ก็มีคนเจ็บตัวตั้งมากมายแล้ว  ผมไม่อยากทำร้ายใคร ดังนั้นหยุดรังแกชาวบ้านที่ไร้ทางสู้ซักที ” 

“ กร็อด…..มึงสอนใครวะ เป็นพ่อของกูรึยังไง ถึงบังอาจมาสั่งสอน ” โนบุโระผรุสวาทใส่ตามสันดานหยาบ จากนั้นก็สั่งให้ลูกน้องเข้าไปรุมยำตามสไตค์ยากูซ่าป่วนเมือง 

“ ในเมื่อปืนใช้ไม่ได้  พวกมึงก็ชักมีดออกมา  แล้วเข้าไปรุมแทงมัน” 

“ เอ่อ….จะดีหรือครับ ลูกพี่ ” ลิ่วล้อคนนึงหันกลับมาถาม สีหน้าบ่งบอกว่าเสียขวัญ  แต่พูดไม่ทันจบ ปืนสั้นรีวอลโร่ในมือของโนบุโระก็ถูกลั่นไก  กระสุนเจาะเข้าระหว่างคิ้วของสมุนนายนั้น  ส่งผลให้นักเลงขี้ขลาดซี้แหงในบัดดล 

“ อั้ก…..” 

        เหล่าลิ่วล้อที่เหลือไม่ถึงสิบสะอึกหนัก  เพราะไม่คิดว่าเพื่อนชาวแก๊งจะถูกลูกพี่ใหญ่ยิงทิ้งแบบนี้  ทว่าโนบุโระไม่แยแสสนใจ  แถมยังขู่คำรามใส่สมุนที่เหลืออย่างดุดัน 

“ สมน้ำหนัก  และพวกมึงจงจำไว้ ใครก็ตามที่ขัดประสงค์ของกู  มันผู้นั้นต้องตายสถานเดียว” 

        นับเป็นการแสดงความเหี้ยมโหดที่ได้ผลสุดๆ  เพราะมันทำให้เหล่าลิ่วล้อสำนึกได้ว่า….ถ้าสู้กับกล้า ก็แค่ถูกอัดจนสลบ  แต่ถ้าดื้อกับนายใหญ่ อาจต้องดับสูญเสียเดี๋ยวนี้  ทุกคนจึงตัดสินใจพะบู๊กับเด็กหนุ่มผู้สวมเกราะประหลาด พร้อมชักมีดสั้นขึ้นมากระชับในมือ 

“ เฮ…ลุยเข้าไปแทงพร้อมกัน  ต้องฆ่าไอ้เด็กนั่นให้ได้”

สามารถติดตามงานเขียน  ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจJalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2