พอได้ไปเยี่ยมเยือนถิ่นฐานบ้านเกิดก็มีแต่สิ่งให้ไตร่ตรอง หากผู้เป็บิดากลับไม่ชอบใจเื่หย่ากับสปาต้า ท่านพ่อว่าให้หล่อนอยู่กับเขาเพราะพ่อเชื่อว่าหล่อนจะต้องมีความสุขอย่างแน่นอน ทั้งผู้เป็น้องชายและมารดาก็ออกปากเป็เสียงเดียวกัน เหมือนตระเตรียมกันมาเป็อย่างดี จึงว่าการได้กลับบ้านเกิดเป็ความยินดีหนึ่ง ทว่าพอกลับถึงบริน ผู้เป็สามีก็พร่ำพลอดบอกรักหล่อนอยู่ร่ำๆ ทั้งกายและใจ เขาว่ามอบให้หล่อนแต่เพียงผู้เดียว ถึงสามีหล่อนจะไปออกไปไหนดึกดื่นแล้ว แถมยังมาร่วมทานอาหารด้วยทุกมื้อ พอตกดึกก็ย่องเข้ามาหา เหมือนอย่างตอนนี้...
"ท่านกลับมาแล้วหรือ?"
"ครับ"
สปาต้านั่งลงบนเตียงแล้วสอดตัวเข้ากอดร่างภรรยา เนื้อตัวหล่อนหอมกรุ่นชวนให้หัวคิดเื่ไม่ดีอยู่ตลอด แล้วก็ไม่อยากรีรอใด เขาเร่งหอมเนื้อตัวกรุ่นกลิ่นสาวเต็มปอด แล้วกระซิบคำหวานให้หล่อนได้ยิน
"พี่คิดถึง"
"ท่านก็พูดอย่างนั้นเสมอ ไม่เหนื่อยรึไร" หล่อนแสร้งดุ
"ไม่ แล้วสิ่งนี้ก็ไม่เหนื่อย" สปาต้าเคลื่อนมือไปที่ต้นขาเรียว แล้วจับมันแยกออกยกขึ้นสูง
"ท่าน" หล่อนใตระหนก จึงรีบไปทัดทานอกแกร่งไว้ เขาจับหล่อนให้นอนแน่นิ่งแล้วแทรกตัวเข้าหาจุดสวาททันที ถูไถเสียดสีกันจนได้ความฉ่ำแฉะของน้ำรัก ทว่าร่างสูงกลับไม่ยอมหยุด เขายังเสียดสีให้กายบางรับรู้ถึงความเสียวซ่านอันเกิดจากแก่นชายขึงขังของเขา มันกำลังจูบกับเนื้อนางใกล้ชิดจนได้ยินเสียงสั่นเครือของหล่อน มือใหญ่เร่งถอดเสื้อคลุมกายออกแล้วค่อยสอดความแข็งขึงเข้าจุดวาบหวาม ทีละนิด ทีละน้อย จนมันจ้วงลึกสุดถึงทรวงให้ร่างสองร่างรับรู้ถึงกันและกัน แล้วร่างแกร่งก็เริ่มบรรเลงบทรักเร่าๆ ให้ร้อนรนไปทั่วกาย เสียงหวานดังระงมให้กับจังหวะเนิบนาบ พอเขาเร่งขับเคลื่อนก็ได้ยินมันดังขึ้น พอรู้ว่าหล่อนกำลังเสพสรรความสุขทางกายที่เขาตั้งใจและพร่ำมอบให้ทุกคืนวันก็เริ่มคิดว่าแผนการของตนนั้นเป็ผลดีที่สุด เขาจะมอบสิ่งที่ทำให้หล่อนไม่คิดถึงอย่างอื่นนอกจากเขาผู้เดียว คิดแล้วก็โน้มลงไปจูบปากบางที่กำลังอ้าขึ้นน้อยๆ ราวกับจะล่อลวงให้เขาหลอมละลาย ความรู้สึกที่ได้ลิ้มลองกายสาวมันไม่เคยเบื่อหน่ายแก่ใจเขา ยิ่งกินก็ยิ่งใคร่มันทุกวินาที
.......
...
.
ครั้นค่ำคืนนั้น ค่ำคืนและเพลาต่อมา สามีผู้นี้ก็เริ่มรุกรานเวลาหล่อน ไม่เว้นแม้แต่ในห้องทำงาน สวนหย่อม หรือในที่ลับใดๆ ทว่าตอนนี้เขากลับมาโยกย้ายส่ายสะโพกในห้องสมุด ผลักไสร่างหล่อนให้พิงกับชั้นหนังสือ แล้วจ้วงลึกจ้วงดุดันจนน้ำรักมันร่วงหล่นลงพื้นไม้
"อ๊ะ อ๊ะๆๆ" เสียงคร่ำครวญเหมือนถูกอกถูกใจก็ทยอยดังมาเรื่อยๆ ตามแรงที่เขาถ่ายมา กระทำในที่แจ้งยังไม่พอ ยังมาทำลับๆ ล่อๆ เหมือนผู้กระทำผิด ทว่ามันกลับให้ความรู้สึกวาบหวิวอย่างประหลาด คิดว่าเขาคงพอใจแล้ว ร่างสูงหยุด แล้วอุ้มหล่อนเดินไปยังที่หนึ่ง หากแต่ยังไม่ยอมถอดถอนแก่นกายจากโพรงหวานฉ่ำน้ำ เขาให้มันไหลหยดไปทั่ว แล้วก็มาหยุดยืนตรงโซฟา แต่ไม่ได้ให้หล่อนนั่ง เหมือนร่างสูงจะทนไม่ไหวเขาเริ่มยับย้ายขยับกายพลางเดินไปพลาง สิ่งที่เขาทำมันมีแต่ความวิตถารจนหล่อนเสียวซ่านไปทั่วกาย แล้วต้องตอดรัดให้กายขึงขังรับโทษทัณฑ์แต่โดยดี หารู้ไม่ว่ายิ่งบีบแน่นเท่าไรก็ยิ่งให้แรงความหิวกระหายมันพุ่งพรวด สปาต้าไปรีรอ แม้จะก้าวไปถึงห้องนอนก็ตาม ร่างสูงดันเ้าแก่นกายให้เข้าลึกไปสุดใจ แล้วเคลื่อนไหวขึ้นลงรัวๆ เร็วๆ กลางห้องว่างเปล่านี้ พานให้ร่างบางส่งเสียงร้องระงม ร้องออดอ้อนปานว่าขอบางอย่าง สปาต้าจึงเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น แล้วขย้ำแก้มก้นนุ่มมือแรงๆ รับกับอารมณ์เถื่อนของเขา ให้หล่อนได้รู้ถึงความเสียวสยิวที่เขากำลังได้รับมัน พลันทั้งสองก็กระตุกถี่ๆ เมื่อพบพานถึงความสุขอันสมใจแล้ว
สปาต้าพาร่างภรรยามาชำระกายในอ่าง แล้วซักไซ้ถามความ ขณะลูบไล้กายนุ่มนิ่มบนตัก
"น้องยังคิดหนีพี่อยู่หรือ?"
"คะ? ท่านยังจะถาม" เื่ต่างๆ ที่เกิดขึ้นก็เป็เพราะเขาทั้งสิ้น ทั้งเื่นี้เื่นั้น ทั้งคนที่รอนด้าเขาก็ไปกวาดต้อนเอามาเป็พวก แล้วจะให้หล่อนไปหยิบยืมความช่วยเหลือจากผู้ใด
"ทำไม? น้องเกลียดพี่หรือ?" เขาถามเสียงอ่อน
"ข้าไม่ได้เกลียดท่าน ที่เอ่ยเื่หย่า ก็เพราะท่านเอง ทั้งทำตัวมีพิรุธ ลับๆ ล่อๆ หลบๆ ซ่อนๆ เหมือนคนทำผิด ลองคิดดูเสีย ตอนที่ท่านออกไปข้างนอก แล้วกลับมาดึกดื่น แถมกลับมาพร้อมน้ำหอมหญิงอื่น ทั้งรอยสวาทของสตรีอื่นอีก ทั้งเื่น่ากลัวอีก ท่านจะให้ข้าเชื่อใจท่านก็เห็นทีจะไม่ได้"
"ตอนนี้น้องเชื่อพี่แล้ว?"
"ไม่ ข้ายังแคลงใจ"
"งั้นหรือ พี่คงต้องทำให้น้องไว้ใจแล้วล่ะ" เขาว่าทำตากรุ้มกริ่ม มองมาอย่างมีเลศนัย หากหล่อนไม่ได้คิดจับผิดใดๆ จึงปล่อยเขาไว้อย่างนั้น
ทว่าเวลาต่อมา เขาก็พาหล่อนมาเที่ยวชมสวน ที่เพิ่งจะถูกสร้างมันมาหมาดๆ เขาสั่งให้สร้างสวนดอกไม้ให้หล่อนเป็ของขวัญแห่งความรัก หากแต่แท้แล้ว มันมีไว้เพื่อการนี้นี่เอง ศาลาที่ว่าสวยงาม กำลังแปดเปื้อนรอยน้ำรักของหล่อน เขากระทำมันอีกแล้ว สิ่งที่เรียกว่าความไว้ใจ มันมีที่ไหนกัน มีแต่เสียงครางระงมของหล่อนที่ดังว่อนไปทั่ว
"อื้อ อ๊ะ อ๊ะๆๆๆ ส สปาต้า" เมื่อแรงของชายชาตรีมันถาโถมมาไม่หยุดหย่อน หล่อนนั่งหน้าคว่ำลงกับเก้าอี้ ให้ร่างสูงสอดกายเข้าออกตามอำเภอใจ ครั้นจะร้องประท้วงก็มีแต่เสียงรำไรเล็กๆ ให้รำคาญใจ มีแต่ต้องเก็บงำความอับอายไว้แล้วปล่อยกายให้เสพสุขจากความรักที่เขามอบให้
ไม่นานเขาก็เปลี่ยนท่วงท่า แล้วพาร่างภรรยามาชมสวนดอกพีโอนี่ โดยให้ร่างบางนอนขนาบกับผืนหญ้าแล้วเขาก็ซุกไซ้กายแแ่กับหล่อน พลางกล่าวชมดอกไม้งามสะพรั่งอย่างสบายใจ ให้เสียงครวญคร่ำ ดังกระฉ่อนเป็จังหวะ ตอบรับกับความสุขสมของเขา
"ท่านมันบ้าและเถื่อน" พอเสร็จสมใจหล่อนก็ต่อว่าสามี แล้วต้องลุกขึ้นส่งเสียงโอดโอย เจ็บไปทั้งตัว ไม่มีเลยสักวัน เขาไม่เว้นหล่อนเลยสักวัน... พอเห็นใบหน้ายิ้มๆ ก็พานให้นึกกรุ่นใจ...หล่อนมองสามีตาดุ
"ฮ่าๆ" สปาต้ากลับหัวเราะร่วนแล้วจูบหน้าผากมนแ่เบา "พี่รักน้อง โซเฟีย" เขาเอ่ยกับใบหน้าแดงๆ ที่กำลังมองมาด้วยสายตาดุๆ
...............
...........
......
สิ่งที่ว่าน่ากลัวก็ไม่น่ากลัวเท่าใจตัวเอง หล่อนรู้ว่าสิ่งที่สามีกำลังทำคือการผูกรัดไว้ แต่ไฉนแล้วหล่อนก็อยากผูกมัดไว้กับเขาเช่นกัน มันอาจจะเป็ความจริงที่บิดเบือน หากว่าหล่อนไม่มีใจคิดจะรักสปาต้าเลย ทว่าปากกับใจหาได้ซื่อตรง ไม่เหมือนร่างกายคนที่ซื่อต่อสรรพสิ่ง ถ้าเจ็บมันก็ว่าเจ็บ ถ้ากลัวมันก็ว่ากลัว ถ้าสุขมันก็ว่าสุข ถ้าทุกข์มันก็ว่าทุก ถ้ารักมันก็ว่ารัก ไม่ใช่จิตใจคนที่เปื้อนสิ่งเลวทราม เปื้อนกามบาปทั้งหลาย มันไม่อาจซื่อสัตย์ต่อสิ่งใด
โซเฟียนั่งคร่ำครวญกับหัวใจตนเอง หล่อนรู้ว่าลึกๆ ข้างในนั้นมันเรียกหาชายหนุ่มอยู่ร่ำๆ เหมือนขาดเขาไม่ได้ ขาดคำหวานและสายตาอบอุ่นไม่ได้ ขาดกายหยาบที่คอยให้แต่ความสุขและความปลอดภัยนั่นไม่ได้ สุดท้ายหล่อนก็จำยอมต่อชีวิตรักที่เหมือนจะรอดแลไม่แล ผิดกับเวลาหนึ่งที่หล่อนหาได้ตำหนิสิ่งใด คือเวลาฉะนี้
"อ๊ะ อ๊ะ ฮาา"
ร่างบางนั่งควบเอาลำกายแข็งเข้าสู่ช่องรักอันชุ่มน้ำ แล้วขยับกายขึ้นลงเนิบนาบ หล่อนกอดลำคอแกร่งไว้หลวมๆ แล้วจ้องั์ตาคมหยาดเยิ้ม สปาต้าปล่อยให้หญิงสาวขยับกายตามใจ พึงแต่ใจมองหน้าสวยหวานกำลังสุขสมในความหวาม เขาเองก็อดใจอย่างรั้งรอ ให้หล่อนได้ทำตามใจ พอเห็นใบหน้าออดอ้อนแล้วทำให้ใจเขาสั่นเทา สะท้านไปทั้งกาย จึงจับสะโพกผายยกขึ้นลงแรงๆ ด้วยมือหยาบโลนคู่นี้ เขาพร่ำมองใบหน้าสาวอย่างพึงใจ ดวงใจแกร่งยังเต้นโครมครามไม่หาย เขาจึงมอบบทรักอันดิบเถื่อนให้ภรรยาสาว
"อ๊ะๆๆๆๆๆ ส สะ ป"
"ฮะ โซเฟีย" ทั้งเสียงและท่วงทีก็ประจบครบครันเข้าเป็จังหวะรักอันเร่าร้อน "พี่รักน้อง" แล้วมือหยาบคู่นั้นก็เริ่มกดกึ่งให้กายสาวรับความแข็งขึงของเขาเต็มกำลัง ทั้งเสียงหวานก็รบเร้าประหนึ่งให้เขาเร่งจังหวะ สปาต้าจึงผลักร่างเล็กให้นอนลงแล้วขยับกายเข้าออกโพรงหวามอย่างเร็วไว ความนุ่มฉ่ำยิ่งให้กายเขามันเข้าออกได้ถนัด พลันต้องเร่งสะโพกขยับถี่ๆ จนร่างบางถลาขึ้นสูง แอ่นกายรับจังหวะดุเถื่อนของเขาอย่างเต็มใจ
"อ๊ะๆ อะ อ้าา"
พอความหฤหรรษ์บังเกิดกายหยาบทั้งจึงผ่อนลมหายใจถี่ กอดรัดกันแนบชิด ร่างเปล่าเปลือยกระตุกสั่นครั้นถึงแดนสุขสม แม้จะเหนื่อยหอบแต่ความอบอุ่นที่รับรู้ได้ภายในมันทำให้ใจสองดวงเชื่อมผูกกันอย่างช่วยไม่ได้ สิ่งที่เขาได้ทำไปทั้งหมดทั้งมวล มันคงสำเร็จผลแต่โดยดี เพราะหล่อนยินยอมต่อวาจาหวานและคำลวงล่อของเขา
"ข้าก็รักท่าน"
....................................
481
