ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

หมาป่าดำราวยี่สิบถึงสามสิบตัวตระหนกตกใจกับเหตุการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปในฉับพลัน พวกมันยืนนิ่งงันไม่ไหวติง
"พวกเจ้าตัวไหนอยากตายอีก?"
ถังฮวนเตะซากหมาป่าตัวหนึ่งที่ขวางอยู่ออกไป แล้วกระโจนไปเก็บกระบี่เพลิงเมฆาขึ้นมาจากนั้นเหลือบมองไปรอบ ๆ เห็นพวกมันตะกุยขาอย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียงครางฮืออยู่ในลำคอ
"บรู๊วววว ... "
หมาป่าดำจำนวนหนึ่งได้สติขึ้น มันหันมองกันไปมาด้วยความตื่นตระหนก แล้วก็พากันวิ่งหายลับไปจากสายตาของถังฮวนทันที
"ในที่สุดก็รอด!"
ความตื่นเต้นในหัวของถังฮวนสงบลง เขาถอนหายใจโล่งอก
จากนั้นความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดเกินบรรยายก็แผ่ซ่านออกมาจากทุกส่วนของร่างกาย แล้วร่างที่สั่นสะท้านก็ทรุดลงกับพื้น
ถังฮวนไม่เคยใช้ "อัคคีพิสุทธิ์" ในการต่อสู้มาก่อน แต่เพื่อจัดการกับหมาป่าตัวนั้น การลอบโจมตีครั้งสุดท้ายมันได้ผลอย่างเหลือเชื่อ
อย่างไรก็ตามความบ้าคลั่งที่ตามมาของเจ้าหมาป่าจ่าฝูงทำให้เขาบาดเจ็บมากขึ้นหลังจากเผาหัวของมันด้วย "อัคคีพิสุทธิ์" แล้ว ถังฮวนก็อยู่ในสภาพสุดขีดอย่างไรก็ตามเขารู้ว่าเขาต้องยืนขึ้นมา ถ้าหมาป่าสีดำที่เหลือรู้ความจริงเข้าล่ะก็ เขากับเจ้าตัวน้อยนี่คงหมดหวังที่จะรอด
ขณะที่พวกหมาป่ารู้สึกหวาดกลัว ทว่าถังฮวนก็ไม่สามารถตามไปจัดการพวกมันได้อีกต่อไป
“เจ้าตัวน้อย ยังอยู่หรือเปล่านะ?”ถังฮวนในสภาพบาดเจ็บร่อแร่ ยังพยายามเอี้ยวคอไปมองดูเจ้าอสูรน้อยตัวสีฟ้านั่น
"อิ๋งงง!" ปรากฏเสียงร้องแหลมดังเข้ารูหู
ทันใดนั้นลูกกลม ๆ สีฟ้าก็พุ่งขึ้นไปบนไหล่ของถังฮวน จากนั้นจึงกลิ้งไปตามแขนของเขาแล้วเหยียดออก
ถึงตอนนี้ ถังฮวนได้แต่นิ่งมองดูอสูรสีฟ้าตัวน้อยที่ถูกลากเข้ามาพบอันตราย และปกป้องมันด้วยตัวเขาเอง
รูปร่างเจ้าตัวนี้ค่อนข้างแปลก ลำตัวเล็กหัวโต ปากที่ยื่นออกมาเล็กน้อยสัมผัสได้ถึงเขี้ยวสีขาวขนาดเล็กทั้งสองข้างเหนือปากมี นอ สีทองแหลม ค่อนข้างคล้ายกับนอแรดที่เห็นในชีวิตก่อนหน้านี้ของถังฮวน
มันไม่เพียงแต่มีหูขนาดใหญ่เท่านั้น แต่ยังมีตาสองข้างที่มีขนาดใหญ่อีกด้วย
หูมีสีทองลักษณะแหลมเรียวดวงตามีสีฟ้าสดใสดูเหมือนบ่อน้ำพุสองบ่อ ราวกับว่ามีคลื่นน้ำบริสุทธิ์หมุนวนอยู่ลึกในม่านตาตลอดเวลา ช่างน่าพิศวงยิ่งนัก
เมื่อมันก้มหัวลง พบว่าขนตามร่างกายนุ่มฟูยิ่ง
ลำตัวนั้นเล่า ส่วนบนทั้งสั้นและหนา ขาหลังอวบอ้วนและมีกรงเล็บสีทองสดใสสี่อันด้านหลังก้นเจ้าตัวเล็กนี่ยังมีหางที่เล็กและสั้น และค่อนข้างน่าแปลกที่มันมีปีกคู่หนึ่งอยู่ด้านหลังด้วย
ด้านล่างของปีกทั้งสองและหน้าท้องมีสีขาว ในขณะที่ส่วนอื่น ๆ ทั่วร่างกายเป็นดั่งไพลินสีฟ้าพื้นผิวตามลำตัวเผยให้เห็นถึงความมันวาวสดใส
สิ่งที่ทำให้ถังฮวนประหลาดใจเป็นพิเศษคือ เขาเพิ่งต่อสู้กับพวกหมาป่ามายาวนาน ทำให้ตัวเองมอมแมม เลือดเปื้อนเขรอะแต่เจ้าตัวน้อยตัวนี่ดูดีกว่ามาก ร่างกายของมันยังสะอาดเอี่ยมอ่อง ผิวมันวาว ปราศจากรอยเลือด ไม่เห็นฝุ่นแม้แต่น้อย
ตอนเขาเห็นมันในแอ่งต้นไม้ มองแวบแรกมันม้วนเป็นลูกกลม ๆ ขนาดเท่าลูกบอลตอนนี้ร่างกายมันยืดออกเต็มที่ ดูเหมือนจะใหญ่ขึ้นเล็กน้อย
"เจ้าตัวเล็ก เจ้าเป็นสัตว์อสูรจริง ๆ หรือ?"ถังฮวนกล่าวออกไปสองสามคำ เขารู้สึกว่ามันน่ารักน่าเอ็นดูมาก
“อิ๋งง?"
เจ้าอสูรสีฟ้าตัวน้อยเงยหน้าขึ้น มันกระพริบดวงตาคล้ายบ่อน้ำขนาดใหญ่จ้องมองไปที่ถังฮวนมันดูสับสน เห็นได้ชัดว่ามันไม่เข้าใจความหมายของคำว่า "สัตว์อสูร" ที่ถังฮวนพูดมา
อย่างไรก็ตามตอนมันอ้าปาก ถังฮวนได้กลิ่นสุราจากปากของมันเล็กน้อย
"เจ้าน่าจะขโมยสุราจากที่ไหนสักแห่งมาดื่มจนเมามาย แล้วหลับเป็นตายจนไม่ได้สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของพวกหมาป่าสินะ”ถังฮวนอดสงสัยไม่ได้ เจ้าตัวน้อยนี้ดูแล้วค่อนข้างอ่อนแอ แต่มันสามารถอยู่รอดในป่าที่สาบสูญจนถึงตอนนี้ได้แปลว่ามันจะต้องมีคุณสมบัติพิเศษอะไรแน่ ๆ
เป็นไปได้ที่สุดคือมันมีสัมผัสพิเศษและสามารถรับรู้อันตรายต่าง ๆ ได้ตั้งแต่ต้น
“อิ๋ง!” ปีกเล็ก ๆ ของเจ้าอสูรร้ายตัวน้อยนี้หุบลง หัวมันก้มลงต่ำ ดูเหมือนจะรำคาญอะไรบางอย่าง
“โชคดีนะที่เจ้าพบข้า ถ้าเป็นคนอื่นละก็ เจ้าคงถูกหมาป่ากินไปแล้ว”

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 31 สัตว์อสูรมังกรฟ้า (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 31 สัตว์อสูรมังกรฟ้า (1)

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้