[จบ] ระบบร้านค้าแผงลอยขั้นเทพ

บทที่ 60 ถ้าอยากมีชีวิตรอด ก็ทำตามที่ฉันบอก

        หลี่มู่เหยียนแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว!

        นี่มันใช่เวลาเหรอ!

        ยังจะมีอารมณ์มาล้อเล่นอยู่อีก?

        ยืนนิ่งเป็นเต่าอะไรกัน?

        ทำไมถึงได้ใจเย็นขนาดนี้ล่ะเฮ้ย!

        เจียงหนานค่อย ๆ ดึงลวดตาข่ายเหล็กออกจนขาด…

        ก่อนจะแบกร่างของหลี่มู่เหยียนขึ้นมา!

        เขาหันหลังกลับไปมองหมียักษ์ที่สูงกว่า 20 เมตรอย่างใจเย็น!

        ก่อนจะชูนิ้วกลางใส่!

        “ลาก่อนนะครับ!”

        ตูม!

        แผ่นดินสั่นสะเทือน อุ้งเท้าหมียักษ์ทุบลงมาอย่างแรง ฝุ่นดินและเศษหินกระจายไปทั่ว!

        พลังทำลายล้างนั้นทำให้อดจะขบกรามไม่ได้!

        ถ้าโดนไปสักทีล่ะก็!

        แบนเป็นกระดาษแน่ ๆ!

        ที่ระยะร้อยเมตร เจียงหนานใช้มีดฟันดินและหินที่กำลังกระเด็นเข้ามาอย่างต่อเนื่อง!

        “พวกหลี่เซียงล่ะ?”

        หลี่มู่เหยียนตัวแข็งทื่อและกัดริมฝีปากแน่นจนเลือดออกโดยไม่รู้ตัว...

        “ไม่...ไม่รู้!”

        เธอไม่รู้ว่ามันเป็นยังไง!

        หลี่เซียงที่ไว้ใจที่สุดในยามปกติ!

        หัวหน้าชั้นที่ดูดีมีชาติตระกูล!

        ในยามที่ชีวิตตกอยู่ในอันตราย กลับทอดทิ้งเธอไปโดยไม่ลังเล!

        ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายแล้ว เจียงหนานที่เธอต่อต้านมาตลอดจะเป็นคนช่วยเธอเอาไว้!

        ถึงแม้จะไม่ชอบเขา!

        แต่ก็ต้องยอมรับ

        การแสดงออกนี้ของเจียงหนาน รวมถึงรอยยิ้มเจิดจ้าขณะยืนอยู่ใต้อุ้งเท้าหมีนั้นดูเท่มากจริง ๆ!

        หลี่มู่เหยียนที่ถูกเจียงหนานแบกไว้บนไหล่รู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด

        เธออยากจะอยู่แบบนี้ไปตลอด

        แต่เจียงหนานไม่ยอม!

        “เฮ้ ๆ! พอบอกว่าเป็นเต่าเธอก็ไม่ขยับเลยจริง ๆ เหรอ?”

        “ลงมาเลย! ขยับเอง!”

        หลี่มู่เหยียนกะพริบตาปริบ ๆ

        ให้ฉันขยับเอง?

        หึ! ขยับเองก็ขยับเอง!

        หืม?

        ไม่ใช่!

        ทำไมคำพูดดี ๆ ถึงเปลี่ยนไปเมื่อเจียงหนานเป็นคนพูดออกมากัน?

        [แต้มความคับแค้นจากหลี่มู่เหยียน 333 แต้ม!]

        เมื่อมองไปยังหมีป่าดุร้ายที่กำลังเหิมเกริม แววตาของหลี่มู่เหยียนก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว!

        “ฉัน...พวกเราตอนนี้ควรทำยังไงดี?”

        ในเวลานี้ เจียงหนานคือเสาหลักเพียงหนึ่งเดียวของเธอแล้ว!

        เจียงหนานทำหน้าบูดบึ้ง “อะไรคือพวกเรา? ‘เธอ’ ต่างหาก! ถ้าตามฉันมาเธอจะตายนะ!”

        หลี่มู่เหยียนได้ยินดังนั้นก็ยึดแขนของเจียงหนานและกอดเอาไว้ในอ้อมกอดอย่างแน่นหนา!

        “อย่า!”

        “อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว!”

        เจียงหนานรู้สึกได้ถึงตัวที่สั่นเทาของหลี่มู่เหยียน!

        เด็กหนุ่มมองเธอด้วยสายตาจนปัญญา “ไม่ได้ล้อเล่นนะ! ถ้าตามฉันมาเธอจะต้องตายจริง ๆ!”

        ไม่ได้ล้อเล่น!

        ฉลามขาวมุ่งมาที่ตัวเขาโดยเฉพาะ!

        ไม่รู้ว่าวางแผนอะไรเอาไว้ลับหลังบ้าง!

        ถ้าให้หลี่มู่เหยียนตามมา…

        เธออาจจะต้องตายก็ได้!

        ยังไงก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ถึงแม้ปกติจะไม่ถูกกัน แต่จะให้เจียงหนานปล่อยให้หลี่มู่เหยียนตายโดยไม่ช่วยเหลือได้อย่างไร?

        เขาทำใจโหดร้ายขนาดนั้นไม่ได้หรอก!

        อีกอย่าง ใครบ้างที่ไม่ได้เกิดมาจากพ่อแม่ ถ้าลูกตัวเองตายอยู่ในถ้ำวิญญาณจะเสียใจขนาดไหน?

        พูดพลางก็พยายามสะบัดมือเธอออก!

        แต่หลี่มู่เหยียนก็ยังกอดแน่นไม่ยอมปล่อย!

        “เธอเป็นพลาสเตอร์ปิดแผลหนังหมาหรือไง?”

        ผู้หญิงคนนี้ติดคนขนาดนี้เลยเหรอ???

        ให้ตายสิ!

        ในตอนนั้นเอง!

        หมีป่ายักษ์ทำจมูกฟุดฟิดเล็กน้อย!

        ก่อนที่ดวงตาสีเลือดจะจ้องมองมาที่เจียงหนานทันที!

        มันก้าวเท้าขนาดใหญ่เดินย่ำเข้ามาทางนี้!

        เจียงหนานตาโต!

        นี่มันอะไรกัน! มีคนตั้งเยอะแยะทำไมต้องเลือกกินฉันด้วย?

        พูดมาสิ!

        อิจฉาที่ฉันหน้าตาหล่อเหลาสง่างามใช่ไหม?

        ไม่มีทางเลือก เจียงหนานคว้าตัวหลี่มู่เหยียนขึ้นมา…

        และเคลื่อนย้ายหนีไปในทันที!

        แต่หมีป่ายักษ์ตัวนั้นกลับไล่ตามเจียงหนานมาได้!

        ในใจของเจียงหนานมีม้าศึกวิ่งไปมานับแสนตัว!

        ถ้าซื้อล็อตเตอรี่แล้วถูกเลือกแบบนี้บ้างก็ดีสิ!

…

        หมีป่าดินถูกเจียงหนานล่อออกไป!

        เพื่อนนักเรียนในซากปรักหักพังของเขตปลอดภัยรู้สึกผ่อนคลายลงอย่างมากและส่วนใหญ่ก็เริ่มวิ่งออกไปกันแล้ว!

        ขณะนี้ อันหนิงและเฉินเฉินได้พบกับเสือภูเขาที่เพิ่งมาถึง!

        ใบหน้าของเสือภูเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา “เกิดอะไรขึ้น! เจียงหนานอยู่ที่ไหน?”

        อันหนิงพูดอย่างร้อนใจ “เมื่อกี้ฉันเห็นเขาถูกหมีป่าดินตัวนั้นไล่ตามไป!”

        “ในหมู่คนของฉลามขาวมีผู้ปลุกพลังวิญญาณสายพิภพขั้นทองคำ!”

        เสือภูเขาพูดอย่างเย็นชา “ฉลามขาวไม่ได้มีแค่คนพวกนี้! นักเรียนที่เหลือที่ถอนตัวก็เจอกับการซุ่มโจมตีเช่นกัน!”

        “พวกนายสองคนไปสมทบกับกองทัพรัตติกาลและร่วมมือกันอย่างเต็มที่เพื่อให้นักเรียนถอนตัว ถึงจะต้องตาย ก็อย่าให้นักเรียนเป็นอะไรไปเด็ดขาด! เข้าใจไหม?”

        เฉินเฉินทำความเคารพ “ครับ! ผู้บังคับบัญชา!”

        อันหนิงร้อนใจ “แล้วเจียงหนานล่ะ?”

        ถ้ำวิญญาณใหญ่ขนาดนี้!

        การหาคนคนเดียวก็เหมือนกับการงมเข็มในมหาสมุทร!

        ยิ่งไปกว่านั้นยังมีคนของฉลามขาวซ่อนตัวอยู่ในความมืดอีกด้วย!

        กองทัพรัตติกาลต้องคุ้มกันนักเรียนที่ถอนตัวและไม่มีเวลาไปตามหาเจียงหนาน!

        นั่นเท่ากับประกาศลงโทษประหารเจียงหนานทางอ้อม!

        เสือภูเขาขบฟัน “เสียสละสิ่งเล็กเพื่อสิ่งใหญ่! ไม่ว่าชีวิตของใครก็คือชีวิต เราไม่สามารถเพิกเฉยต่อนักเรียนจำนวนมากเพื่อเจียงหนานคนเดียวได้!”

        “นี่เป็นจุดประสงค์ของฉลามขาวที่ต้องการใช้นักเรียนควบคุมกำลังคนของกองทัพรัตติกาล!”

        “ฉันจะไปหาเขาเอง!”

        “ถ้าเจียงหนานตาย! ชีวิตของเขา! ฉัน ลั่วเทียนหงจะรับไว้เอง!”

        พูดจบก็ย่อเข่าลง พลังอันป่าเถื่อนล้นทะลักออกมา!

        พื้นที่แข็งแรงถูกเธอเหยียบจนแหลก! ทั้งตัวราวกับลูกปืนที่ยิงออกจากลำกล้องและพุ่งออกไป!

        ก่อให้เกิดลมพายุที่รุนแรง!

        ใบหน้าของอันหนิงเต็มไปด้วยความกังวล!

        เฉินเฉินแสดงสีหน้าเคร่งขรึม “ปฏิบัติตามคำสั่งกันเถอะ!”

        ...

        อีกด้านหนึ่ง เจียงหนานแบกหลี่มู่เหยียนวิ่งหนีตายอยู่พักหนึ่ง!

        ความมืดทำให้เจียงหนานจดจำเส้นทางได้อย่างยากลำบาก!

        เขาพาหลี่มู่เหยียนไปซ่อนในถ้ำหินงอกแห่งหนึ่ง!

        ก่อนที่ทั้งสองจะถอนหายใจอย่างโล่งอก!

        พวกเขายังคงได้ยินเสียงคำรามจากภายนอกอยู่เป็นระยะ ๆ

        หมีคลั่งตัวนั้นยังคงตามหาพวกเขาอยู่!

        ในใจของเจียงหนานรู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก!

        บ้าจริง! ทำไมต้องไล่ตามเขามาด้วย?

        เจ้าตัวยักษ์นี่มันตามมาได้ยังไงกัน?

        แม้แต่การเคลื่อนย้ายฉับพลันก็ยังสลัดมันไม่ได้!

        คิดพลางก็เหลือบมองไปที่หลี่มู่เหยียนที่อยู่ด้านข้าง…

        ในตอนนี้ หลี่มู่เหยียนนั่งกอดเข่าอยู่ที่มุมห้อง

        น้ำตาคลออยู่ในดวงตากลมโต

        ไม่หลงเหลือความหยิ่งผยองเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว

        เธอส่งเสียงสะอื้นออกมาเบา ๆ

        ในตอนนี้ สายตาของเจียงหนานราวกับมีดโกนที่กรีดลงบนตัวของหลี่มู่เหยียน

        เธอมองมาที่เจียงหนานอย่างอ่อนแอ…

        และหดคอลงเล็กน้อย

        เขา...เขามองมาทางฉันแบบนี้ทำไมกันนะ?

        กำลังคิดเรื่องแปลก ๆ อะไรอยู่หรือเปล่า?

        ขณะที่ในใจกำลังกังวลอยู่นั้น…

        เจียงหนานก็พูดขึ้นมา “ถอดกางเกงยีนส์มาให้ฉันหน่อย!”

        หลี่มู่เหยียนตกตะลึง

        ถอดกางเกง?

        ตอนนี้นายให้ฉันถอดกางเกงเนี่ยนะ?

        จะทำอะไรก็ไม่ต้องคิดแล้วใช่ไหม?

        จริงเหรอเนี่ย!

        เจียงหนานไม่ได้มีเจตนาดีที่ช่วยเหลือเธอ!

        และยังพาเธอมาที่ถ้ำโดยเฉพาะอีก...

        หลี่มู่เหยียนคิดแล้วก็ถอยหลังอย่างบ้าคลั่ง แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “อย่าเข้ามานะ!”

        “เจียงหนาน! ฉันไม่คิดเลยว่านายจะเป็นคนแบบนี้!”

        เจียงหนานงุนงง

        เป็นบ้าอะไรของเธอ?

        ฉันทำอะไรทำไมเธอถึงพูดแบบนั้น?

        ก็แค่ถอดกางเกงออกเท่านั้นเอง!

        ผู้หญิงนี่เข้าใจยากจริง ๆ!

        เจียงหนานสังเกตเห็นว่ากางเกงยีนส์ของหลี่มู่เหยียนเปื้อนของเหลวสีชมพูเป็นบริเวณกว้าง!

        นี่คือสิ่งที่ระเบิดออกมาจากระเบิดมือของอีวานอฟ และเป็นต้นเหตุที่ก่อให้เกิดคลื่นสัตว์ป่า!

        ในตอนนี้!

        หมีใหญ่ที่ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนตัวนั้นได้มาถึงตรงหน้าปากถ้ำขนาดเล็กแล้ว!

        มันกวัดแกว่งอุ้งเท้าฟาดใส่ถ้ำอย่างบ้าคลั่ง ทำเอาหลี่มู่เหยียนกรีดร้องด้วยความตกใจ!

        เจียงหนานร้อนใจ “เร็วเข้า! ถอดกางเกงออก!”

        หลี่มู่เหยียนปาดน้ำตา “พวกเราหนีตายกันก่อนได้ไหม? กลับไปแล้วจะทำยังไงก็เชิญเลย”

        “ฟังฉันหน่อยได้ไหม!”

        น้ำเสียงของเธอมีความอ้อนวอนปนอยู่!

        เจียงหนานขมวดคิ้วงุนงง

        อะไรกัน!

        ฉันไม่เข้าใจเลยจริง ๆ!

        “ไม่ได้! ถอดมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!”

        หลี่มู่เหยียนส่ายหัวสุดชีวิต!

        มีบางสิ่ง…

        ที่ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็ไม่สามารถให้เจียงหนานดูได้!