Galactic Imperium

ตอนที่หกสิบ Obey

บรรดาหน่วยงานของรัฐนายกรัฐมนตรีและสมาชิกสภาต่างๆของอาณาจักรนั้นเกิดเสียงในหัวดังขึ้นกระหน่ำ

Obey

จงเชื่อฟัง

ที่ทำให้พวกเขาทำตามอย่างไม่อาจจะขัดขืนได้

ราวกับว่ามีภูเขาหรือผืนฟ้าที่ไม่เป็นรูปร่างมากดทับอยู่

มีการเล่าเรื่องราวของการออกคำสั่งของท่านจักรพรรดิมาหลายร้อยปีจนแทบจะเป็นตำนาน

แต่ในช่วงนี้ท่านจักรพรรดิกลับออกคำสั่งมาติดต่อกันมากขึ้นทั้งการสร้างพิพิธภัณฑ์การก่อสร้างสถานีวิจัยหรือยานอวกาศต่างๆ

มีการพัฒนาต่างๆมากมายต่างจากเวลานับพันปีที่ท่านจักรพรรดินั้นไม่ออกว่าราชการทำสมาธิอยู่ใน

หอคอยแห่งความสงบ

Solitude Tower

(หรือเรียกว่าจุดเซฟนั่นเอง)

ทุกคนมีทฤษฎีว่าท่านจักรพรรดินั้นทำสมาธิเพื่อเพ่งมองไปในอนาคตเพื่อที่จะชี้นำอารยธรรมของเราต่อไป

แต่หนทางที่จะชี้นำนั้นเป็นที่นักการเมืองนักวิทยาศาสตร์ และนักบวชนั้นต่างถกเถียงกันมาตลอดเกือบพันปี

แต่ในที่สุดท่านจักรพรรดิก็ออกมาจากหอคอยแห่งความสงบ

และทำกิจกรรมต่างๆที่สะเทือนไปทั้งอาณาจักรสวรรค์แห่งนี้

คำสั่งให้สร้างยาน

คำสั่งให้สร้างพิพิธภัณฑ์

คำสั่งให้สร้างห้องสมุด

ทุกคำสั่งนั้นราวกับมาที่จิตวิญญาณขจองทุกผู้คนที่มีหน้าที่นั้นโดยตรง

เรียกว่าฝ่ายเอกสารราชการนั้นตามมาทีหลังคำสั่งของท่านจักรพรรดิด้วยซ้ำ

ทุกคนในอาณาจักรนี้รู้สึกตัวได้ว่าการอยู่อย่างสงบที่ผ่านมากำลังจะจบลงแล้ว

แต่ก็ตื่นเต้นดีใจเช่นกันที่เราจะได้ก้าวหน้าไปสู้หนทางใหม่ที่ท่านจักรพรรดิเป็นผู้นำ

...

ผมมองระบบและถอนหายใจ

ต่อให้กดใช้แต้มการเมืองของผมไป

การสร้างบริษัทก็ต้องใช้เวลานับเดือนนั่นล่ะนะ

มันมีการดีเลย์อยู่

แบบเดียวกับการทำสงคราม

หากเราทำสงครามโดยพึ่งจะเริ่มสร้างกองยานและอาวุธต่างๆนั้นมันก็คงสายเกินไปแล้วล่ะ

ทรัพยากรต่างๆจะหมดลงอย่างรวดเร็วหากสงครามเกิดขึ้น

ก็เป็นจุดอ่อนอย่างหนึ่งของสายเมก้าคอร์ปเช่นกัน

เราอาจจะขายอาวุธได้

แต่หากทั้งจักรวาลฆ่ากันตายจนเกือบหมดเราคงหาลูกค้าที่ซื้อสินค้าของเราได้น้อยลงเช่นกัน

เมื่อได้รู้ถึงเวลาดีเลย์เช่นนั้น

ผมเลยทำเรื่อง

Low hanging Fruit

ผลไม้ที่อยู่ใกล้มือ

ใช้แต้มเล็กน้อยแก้ปัญหาปลีกย่อยหรือสร้างหน่วยรบพิเศษเท่าที่พอจะทำได้ก่อน