ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        “กระหม่อม...” บุรุษผู้นั้นคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าด้วยความหวาดหวั่นและกล่าวว่า “ยามนั้นกระหม่อมตกอยู่ในสถานการณ์คับขันจึงคว้าสิ่งนี้มาได้พ่ะย่ะค่ะ” เขาพูดพลางยื่นแผ่นหยกที่ใช้เป็นป้ายประจำตัวต่อหน้าผู้คน

        หัวใจของกู้หยวนเจี๋ยจมดิ่งลงทีละน้อยฮ่องเต้ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด ปล่อยให้บุรุษคุกเข่าอยู่เช่นนั้นเรื่องราวก็ไร้ทางพลิกผันแล้วไม่คาดคิดว่าคนด้านล่างจะนำป้ายประจำตัวของกู้ตงหลิงออกมาอีกสิ่งนี้ไม่อาจปลอมแปลงได้

        ในต้าฉินทุกคนต่างมีแผ่นป้ายซึ่งเป็นตัวแทนแสดงฐานะของตนเองเทียบได้กับบัตรประจำตัวประชาชนของคนยุคใหม่การเข้าออกทุกสถานที่ล้วนต้องแสดงป้ายนี้

        แต่หลายปีมานี้กู้ตงหลิงมีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองหลวง ตระกูลกู้และตระกูลไป๋ต่างยกย่องนางได้รับความเคารพจากฮ่องเต้และฮองเฮาหลายส่วน การเข้าออกเมืองหลวงนางเพียงใช้ใบหน้าเท่านั้นก็เพียงพอแล้วผู้เฝ้าเมืองเห็นเป็นนางก็ปล่อยให้ผ่านไปได้เลย แผ่นหยกของนางหายไปจริงแต่ไม่กล้าประกาศออกไป

        ยามนี้เมื่อเห็นแผ่นหยกกู้ตงหลิงพลันหน้าซีดเผือด

        ทว่าถังเชี่ยวกลับตอบโต้รวดเร็วยิ่งนัก“เป็นเจ้าเองหรือที่ขโมยแผ่นหยกของตงหลิง เจ้าโจรใจกล้ายังไม่รีบคืนไปอีก!”

        “ฮูหยินกู้โปรดใจเย็นก่อนเถิด” โม่อวี้เฉินยิ้มพลางกล่าว“ของสิ่งนี้ล้วนเก็บติดตัว แล้วคนผู้นี้จะขโมยไปได้อย่างไร?”

        “เขาจะต้องเป็นคนที่หวังจะล่วงเกินผู้อื่นเป็นแน่” ถังเชี่ยวตัดสินใจเด็ดขาดแล้วกัดฟันพูด“รับราชการในวัง แต่กลับขโมยของเอง!”

        “นี่... ไม่ใช่เช่นนั้น” บุรุษก็ร้อนใจยิ่งนัก“กระหม่อมไม่กล้า กระหม่อม...” ใบหน้าของเขาแดงก่ำไม่รู้จะตอบอย่างไรดี เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่า ถ้าคิดจะกล่าวโทษใครแล้วก็ต้องหาเหตุผลมาอ้างได้เสมอ

        คนเหล่านั้นที่อยู่ตรงหน้าหากต้องการจะฆ่าเขา ก็ง่ายดายราวกับบดขยี้มดตัวหนึ่ง ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกหวาดกลัวมือที่จับแผ่นหยกสั่นเทา เหงื่อเย็นเยียบไหลหยดจากหน้าผากเขากำลังเดิมพันชีวิตของตนเอง

        “แผ่นหยกนี้เก็บติดตัว แล้วถูกคนหยิบฉวยไปง่ายๆ เช่นนี้หรือว่าพี่สาวในยามนั้นไม่ได้ตะโกนเรียกผู้คนถูกเอาเปรียบไปมากมายขนาดนั้นไม่สนใจเลยหรือ? หรือว่ายามนั้นพี่สาวกำลังจดจ่ออยู่มากจนไม่รู้เลยว่าแผ่นหยกถูกหยิบฉวยไปเสียแล้ว”กู้ชิงเฉิงกลับกล่าวอย่างเหมาะสมพลางยิ้มดวงตากับคิ้วเต็มไปด้วยการเย้ยหยันไม่สิ้นสุด

        ในการทำให้กู้ตงหลิงต้องอับอายและพินาศนางจะไม่มีทางอ่อนข้อให้แน่นอน ในยามนี้ก็ไม่ได้สนใจว่าคนในที่อื่นๆ จะคิดอย่างไรคำกล่าวนี้ตรงไปตรงมา จนฮ่องเต้ยังถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

        “บังอาจ! ต่อหน้าธารกำนัล พระชายาตรัสเช่นนี้ได้อย่างไร” ในที่สุดฮองเฮาก็ไม่อาจอดทนได้อีกต่อไป

        “เสด็จแม่โปรดระงับโทสะด้วยเพคะ” กู้ชิงเฉิงไม่ได้สนใจฮองเฮาเลย“หม่อมฉันเพียงแค่เตือนพี่สาวว่าอย่ามองทุกคนเป็นคนโง่ให้หลอกเล่น”

        ผู้คนต่างเริ่มซุบซิบกันอีกครั้งภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ คำแก้ตัวของกู้ตงหลิงดูไม่มีน้ำหนักเอาเสียเลยเห็นได้ชัดว่านางพยายามปิดบังความจริงซึ่งแท้จริงแล้วเป็นเพราะนางกำลังรู้สึกหวาดกลัว

        กู้ตงหลิงจ้องเขม็งไปยังกู้ชิงเฉิงดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ราวกับอยากจะตรงเข้าไปฉีกทึ้งนางแต่ด้วยความเกรงใจฮ่องเต้ ฮองเฮา และองค์รัชทายาท กู้ตงหลิงจึงไม่กล้าผลีผลาม

        เดิมทีนางวางแผนจะทำให้กู้ชิงเฉิงเสื่อมเสียชื่อเสียงในวันนี้และเหยียบย่ำนางอย่างสิ้นเชิงแต่ไม่คาดคิดว่าคนที่เสื่อมเสียชื่อเสียงกลับเป็นตนเองและคนที่ถูกเหยียบย่ำก็เป็นตนเองเช่นกัน

        ภายในใจเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวดอย่างลึกล้ำทั้งยังมีความรู้สึกไร้หนทางและเดียวดาย

        นางต้องแต่งงานกับองค์รัชทายาทแต่ตอนนี้ทุกอย่างคงจบสิ้นแล้ว อย่าว่าแต่จะเป็นพระชายาเลยแม้แต่เป็นอนุภรรยาในตระกูลใหญ่ก็คงถูกรังเกียจ

        “เจ้าใส่ร้ายข้าถึงเพียงนี้ ข้าจัดการเจ้าซะ” กู้ตงหลิงใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวังไม่สนใจสิ่งใดและพุ่งเข้าใส่บุรุษที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า

        “พอได้แล้ว!” ฮ่องเต้ฉินในที่สุดก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป“พวกเจ้ากำลังแสดงละครให้ข้าดูหรืออย่างไร”

        เพียงประโยคเดียวก็ทำให้กู้ตงหลิงตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ทุกคนต่างไม่กล้าหายใจแรง ใบหน้าของกู้หยวนเจี๋ยยิ่งเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

        “เจ้า...ในเมื่อกล่าวว่าคุณหนูใหญ่กู้คิดร้ายต่อเจ้า ก็ต้องมีหลักฐานไม่ฉะนั้น เจ้าควรจะรู้ว่าการกล้าบิดเบือนความจริงต่อหน้าข้ามีจุดจบเช่นไร”ฮ่องเต้ฉินรู้สึกปวดหัวจนหูอื้อ 

        เมื่อกู้ตงหลิงได้ยินเช่นนั้นนางก็เป็นลมล้มพับลงไปทันที เดิมทีถังเชี่ยวคิดจะใช้กลอุบายบางอย่างทว่าฮ่องเต้กลับตรัสถามเช่นนี้ จึงทำให้หนทางของนางถูกตัดขาดลงไม่อาจแสดงความสามารถใดๆ ได้เลย

        บุรุษผู้นั้นกัดฟันใบหน้าแสดงออกถึงความเด็ดเดี่ยว “ที่หน้าอกของคุณหนูใหญ่กู้มีไฝแดงเม็ดหนึ่งและยังมี… อักษรหนึ่งตัว…” คำพูดนั้นดูเหมือนยากจะเอ่ยออกมาได้

        “เจ้าหุบปาก หุบปากซะ!” ถังเชี่ยวคลุ้มคลั่งและตะโกนลั่นดวงตาของนางแดงก่ำเต็มไปด้วยความเกลียดชังอันสิ้นหวัง

        “ลากนางออกไป” ฮ่องเต้ฉินขุ่นเคืองใจยิ่งนักหากยังปล่อยให้นางก่อเรื่องต่อไป ไม่แน่ว่าอาจจะลามไปถึงเรื่องอื่นอีกพลางเหลือบมองราชครูกู้ ปล่อยให้สตรีผู้หนึ่งมาส่งเสียงเอะอะโวยวายเช่นนี้ช่างไร้ประโยชน์ยิ่งนัก เห็นได้ชัดว่าจวนของราชครูกู้นั้นวุ่นวายเพียงใดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดกลับกลายเป็นเช่นนี้ไปได้

        องครักษ์ผู้หนึ่งก้าวเข้ามาลากถังเชี่ยวออกไป ในชั่วขณะนั้น หัวใจของทุกผู้คนต่างบีบรัดแน่น

        ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลกู้มองผู้คนที่อยู่ตรงหน้าอย่างเย็นชานางยินดีที่จะเห็นภาพนี้ ตลอดมานางเป็นผู้สูงศักดิ์ กดขี่ผู้คนในจวนบัดนี้นางกลับถูกวางยาจนเป็นใบ้ ทั้งยังสูญเสียอำนาจในเรือนหลังของตระกูลกู้ไปอีกเมื่อคืน นางนอนอยู่ในห้องเพียงลำพัง ไม่มีผู้ใดสนใจไถ่ถาม 

        ถังเชี่ยวมีกลอุบายอันแยบยลโดยอาศัยการวางแผนของกู้ชิงเฉิงในคราวนี้ไม่เพียงวางยาฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลกู้จนเป็นใบ้เท่านั้นหากแต่ยังกำจัดคนรอบข้างนางไปจนหมดสิ้นส่วนผู้ที่มาดูแลฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลกู้นั้น ล้วนเป็นผู้ที่เคยถูกนางลงโทษมาก่อนย่อมไม่อาจดูแลด้วยใจจริง ในยามนี้ยังไม่กล้ากระทำสิ่งใด ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปย่อมต้องคิดหาทางเล่นงานฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลกู้โดยลับอย่างแน่นอนกลยุทธ์ยืมมีดสังหารของถังเชี่ยวนี้ ถือว่าวางแผนมาเป็นอย่างดีนัก

        ฮ่องเต้ฉินกวาดสายตามองผู้คนพลางไม่ได้พลาดสังเกตเห็นสีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลกู้ในยามนั้นเขาตกใจเล็กน้อย งานเลี้ยงฉลองวันเกิดกลับกลายเป็นเช่นนี้บุตรสาวที่เกิดจากภรรยาเอกผู้เป็นที่รักยิ่งกลับเกิดเรื่องขึ้นแต่นางกลับยังยิ้มได้? 

        ในชั่วขณะนั้นทำให้ฮ่องเต้ฉินรู้สึกว่าคนตระกูลกู้นั้นช่างแปลกประหลาดจึงอดไม่ได้ที่จะถามฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลกู้ว่า “ฮูหยินผู้เฒ่าเรื่องนี้ เจ้ามีความเห็นว่าอย่างไร?” เขาทรงรู้สึกว่างานเลี้ยงฉลองวันเกิดนี้เหมือนถูกจัดฉากขึ้นมาโดยตั้งใจให้เป็นเช่นนี้

        สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลกู้ปรากฏแววโศกเศร้าเล็กน้อยพลางยืนขึ้นอย่างสั่นเทา นางอ้าปาก แต่กลับไม่สามารถเอ่ยสิ่งใดได้เพียงแค่ยกมือชี้ไปที่กู้ตงหลิงที่หมดสติไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

        “นี่…” ผู้คนที่อยู่เบื้องล่างต่างส่งเสียงฮือฮา“ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นใบ้ไปแล้ว!” 

        “จริงหรือ เมื่อไหร่กัน เมื่อเดือนก่อนยังเห็นไปร่วมงานเลี้ยงชมชาดอกไม้เลย” 

        “ยังไปชมดอกท้อที่จวนโหวพิทักษ์แคว้นอีกด้วย” 

        ด้วยเพราะตระกูลกู้มีตระกูลไป๋หนุนหลังขุนนางผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงจึงต่างให้เกียรติฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลกู้ไม่ว่างานเลี้ยงชมบทกวีหรือดอกไม้ ล้วนส่งบัตรเชิญให้นาง

        ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลกู้จึงชี้ไปที่กู้ตงหลิงด้วยความขุ่นเคืองอีกครั้งนางก็เกลียดกู้ชิงเฉิงเช่นกัน ทว่านางรู้ว่า วันนี้หากคิดจะต่อกรกับกู้ชิงเฉิงย่อมไม่มีผลดี เนื่องจากองค์รัชทายาทให้ความคุ้มครองอย่างเต็มที่แต่กู้ตงหลิงนั้นแตกต่างออกไป 

        ยามที่กำแพงพังทลายผู้คนย่อมผลักซ้ำ ยามที่ต้นไม้ล้ม เหล่าลิงย่อมแยกย้าย! นี่เป็นโอกาสที่ดีเยี่ยมฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลกู้ไม่เคยเป็นคนใจดี กลอุบายของนางช่างโหดเหี้ยมจนน่าตกใจผู้ใดก็ตามที่หาเรื่องนาง ย่อมไม่มีจุดจบที่ดีอย่างแน่นอนแม้จะเป็นกู้ตงหลิงที่นางเคยโปรดปราน ในยามนี้ก็ไม่อาจเหลือความเมตตาใดๆ ให้ได้เลย

        “เกิดอะไรขึ้น?” ฮ่องเต้ฉินย่อมได้ยินเสียงสนทนาของผู้คนที่อยู่เบื้องล่างเขาก้มมองราชครูกู้ที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่าง แววตาเต็มไปด้วยความเย็นชาเรื่องของฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลกู้ ราชครูกู้ย่อมรู้ดี เขาก็รู้สึกโกรธเคืองเช่นกันทว่าเรื่องราวได้มาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ไม่สะดวกที่จะเอ่ยสิ่งใด 

        หลักๆคือเรื่องของถังเชี่ยวได้สร้างความกระทบกระเทือนใจแก่เขาทำให้เขาไม่มีอารมณ์ไปสนใจเรื่องอื่นอีกแล้วอันที่จริงถังเชี่ยวในวันนี้ก็ไม่มีหน้าไปพบราชครูกู้ทว่านางก็ไม่อาจไม่ดูแลกู้ตงหลิงได้

        ราชครูกู้สั่นเล็กน้อย“ทูล… ทูลฝ่าบาท กระหม่อม… กระหม่อม…”

        “เสด็จพ่อ เรื่องนี้หม่อมฉันทราบเพคะ” กู้ชิงเฉิงยืนขึ้นอย่างสง่างามไม่แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย