จุติใหม่เป็นหายนะของโลก

ตอนที่ 30

     อาวุธศักดิ์สิทธิ์ อาวุธที่มีอานุภาพร้ายแรงผู้ที่ครอบครองมันจะทำให้มีพลังเทียบเท่าเหล่าตัวตนจุดสูงสุดของทวีปทันทีไม่ว่าจะเป็นชาวนาหรือขอทาน ขอเพียงได้ครอบครองพวกเขาเหล่านั้นก็จะทะยานสู่สวรรค์ในก้าวเดียวแน่นอนด้วยความพิเศษของมันจึงมีเพียงสามชิ้นเท่านั้น

“””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””

“ที่สำคัญกว่านั้น....”

ซากุระหันไปพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“ผลจากการที่ขาดผู้นำจะต้องทำให้ทวีปตอนกลางวุ่นวายครั้งใหญ่แน่”

“ตามความเห็นของฉันแล้วเราควรส่งหนึ่งคนบุกไปทางตะวันตกต่อเพื่อที่จะให้อีกฝ่ายตั้งรับไม่ทันส่วนอีกคนก็ให้คอยโจมตีประเทสต่างๆที่ยังเหลือรอดอยู่และอีกคนก็ไปสนับสนุนที่ทางตะวันออก”

“ทำไมต้องส่งคนไปทางตะวันออกด้วย?”

ม้าไม้ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

ให้หนึ่งคนคอยทำลายประเทศที่ยังเหลืออยู่ของทวีปตอนกลางแล้วอีกสองคนก็บุกถล่มทางตะวันตกไปเลยจะไม่มีประสิทธิภาพกว่าหรอ??

“เพราะว่าทางตะวันตกน่าจะเตรียมรับมือได้ระดับนึงแล้วทำให้เรายากที่จะบุกทะลวงต่อไปได้ สู้ไปทางตะวันออกที่พวกนั้นยังคิดว่าเรากำลังวุ่นวายอยู่ทางตะวันตกจนไม่มีเวลาสนใจทางตะวันออกจะดีกว่า”

“เมื่อทางตะวันออกชะล่าใจแบบนี้จะทำให้เราบุกทะลวงได้อย่างง่ายดาย”

“นอกจากนั้นถ้าเรามัวแต่บุกทางตะวันตกอย่างเดียวจะทำให้ทางตะวันออกเราอ่อนแอได้จนทำให้เราต้องรับศึกทั้งสองทิศทาง”

“ที่สำคัญกว่านั้นแม้เจ้าหมอนั่นจะเก่งแต่ฉันก็ไม่คิดว่าหมอนั่นคนเดียงจะรับมือกองกำลังทั้งหมดของฝ่ายตะวันออกได้หรอกนะ”

“ผมเห็นด้วยกับคุณซากุระนะครับเดิมทีที่เราสามารถเอาชนะกองกำลังของที่ราบตอนกลางที่แข็งแกร่งที่สุดของทวีปแอตแลนติสได้ก็เป็นเพราะการโจมตีแบบสายฟ้าแลบของพวกเราแต่ถ้ามองลึกลงไปภายในเวลาไม่นานทางภาคกลางก็สามารถรวบรวมกำลังรบได้ขนาดนี้แล้ว อย่างนี้ฝ่ายตะวันออกและตกที่มีเวลาเตรียมตัวมาสักพักแล้วต้องมีแนวป้องกันที่หนาแน่นมากแน่ครับ”

“แถมแผนหักมุมแบบนี้ฝ่ายตะวันออกจะต้องคาดไม่ถึงแน่ครับ”

“พวกเอ็งว่าไงก็ตามนั้น”

ม้าไม้ที่ได้ยินสองหน่อวิเคราะห์ถึงกับกุมขมับด้วยความปวดหัว

“หือ?โดรน??”

ระหว่างที่พวกเขากำลังปรึกษากันอยู่ซากุระก็เหลือไปเห็นโดรนอันนึงบินเข้ามา

พรึ่บ ซ่าๆๆๆๆๆ

โดรนฉายภาพโฮโลแกรมขึ้นมา

“ไง สหาย”

ภาพที่ฉายออกมาปรากฏเป็นหน้าของชายหนุ่มขึ้นมา

ซีโร่

“ดูเหมือนพวกนายจะชนะอย่างขาดลอยเลยสินะ”

“โอ้จริงด้วยยังไม่ได้แนะนำตัวกันเลยสินะ”

“ผม ซีโร่”

“ซากุระ”

“วายุ”

“ม้าไม้”

ทั้งสองฝ่ายแนะนำตัวกันเพียงสั้นๆเท่านั้นก่อนจะเข้าประเด็น เนื่องจากพวกเขายังมีงานที่ต้องทำอีกเป็นภูเขาเลากา

“ซีโร่ ทางเรามีแผนอย่างงี้......”

ซากุระอธิบายแผนของตนพร้อมกับชมเชยอีกฝ่ายเรื่องที่เมืองมะนาว

ซีโร่ได้ยินก็เงียบไปสักพัก

เชี่ย โอ้มัน....มัน....จริง?

ตอนแรกแค่ออกไปหาไรกินเฉยๆเองนะ

ทำไมมันถึงกลายเป็นการสร้างความเสียหายครั้งใหญ่ให้ภาคกลางได้ว่ะ??

ไหนจะเรื่องที่เราทำลายครึ่งเมืองพวกเขายังคิดว่าเราตั้งใจทำลายครึ่งเมืองเพื่อที่จะให้คนที่รอดชีวิตไปกระจายข่าวลือถึงความน่ากลัวของเราและเป็นการลดขวัญกำลังใจของศัตรูอีกด้วย

นอกจากนั้นยังยังทำให้แบ่งความคิดออกเป็นสองฝ่ายอีกด้วย

ฝ่ายนึงจะคิดว่าควรถอยไม่ไปตอแยกับหายนะเพราะคิดว่าทางเราไม่ได้คิดจะสังหารทุกคนแต่ฆ่าเฉพาะคนที่ต่อต้านเท่านั้นเพราะดูได้จากการทำลายเมืองมะนาว เขาสามารถทำลายทั้งเมืองได้แต่เขาไม่ทำ เพราะอะไร?เพราะเขาแค่ต้องการขู่เท่านั้น

แต่ความจริงซีโร่แค่ไม่ต้องการสู้กับพ่อครัวเทวะก็เท่านั้น

อีกฝ่ายย่อมเป็นพวกที่โกรธแค้นและต้องการแก้แค้น

แน่นอนเมื่อความคิดต่างย่อมทำให้ไม่เกิดสามัคคีทำให้ยากที่จะต่อต้านกองทัพของเราได้

เหลือเชื่อ....นี่แค่ไปหาข้าวกินเองนะมันลึกซึ้งได้ขนาดนี้เลย??