ความโปรดปรานที่ไม่มีใครเทียบ นางสนมแพทย์คนสวยของขุนนางหลวง [แปลจบแล้ว]

        พอกลับถึงเรือนฝูหรงไป๋เซียงจู๋เอนตัวลงบนเตียงด้วยความอ่อนล้า เหนื่อย วันนี้มันช่างเหนื่อยเหลือแสนนางเพิ่งสังเกตเห็นหลังจากได้พักว่าแขนข้างที่ได้รับบาดเจ็บนั้นสั่นเทาไม่หยุดและบนผ้าพันแผลก็เปื้อนเลือดเล็กน้อยที่ไม่รู้ว่าไหลซึมตั้งแต่เมื่อไร

        คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันนางล้วงยาห้ามเลือดของตนออกมาแล้วกลืนเข้าไปหนึ่งเม็ด นางไม่ค่อยมีเงินติดตัวนักยาพื้นฐานที่ปรุงเองก็น้อยนิด และอันที่จริงนางยุ่งเกินกว่าจะศึกษาด้วยบัดนี้นางมีเงินแล้ว สามารถดำเนินการแผนนั้นล่วงหน้าได้เพียงแต่การเตรียมยาพวกนี้ต้องใช้เวลาพอสมควร ขณะนี้นางยังไม่มียาทาดีๆสำหรับตัวเอง ดูท่านี่คงเป็นระยะทิ้งแผลเป็นสินะ

        ทันใดนั้น สาวใช้สี่เชวี่ยเข้ามาพร้อมกล่องผ้าตาดสามกล่องในมือ “คุณหนูใหญ่เมื่อครู่คนของเหล่าองค์ชายมาส่งของที่จวนเจ้าค่ะ!” สาวใช้ตัวน้อยรายนี้ยังเด็กนางตื่นเต้นเสียจนใบหน้าแดงก่ำ

        เหล่าองค์ชาย?

        เหล่า?

        ไป๋เซียงจู๋ย่นคิ้วน้อยๆด้วยความฉงน “องค์ชายท่านไหน”

        สี่เชวี่ยพูดตะกุกตะกักอยู่นานกว่าจะได้ความชัดเจน “ไม่ใช่...ไม่ใช่องค์ชายท่านไหนเจ้าค่ะ! เป็นองค์ชายสามองค์ชายเจ็ด แล้วก็... แล้วก็องค์รัชทายาท!”

        พวกเขาสามคน? นัยน์ตาของไป๋เซียงจู๋ขยับวูบความคิดนับไม่ถ้วนผุดขึ้นในเสี้ยววินาทีนั้น เหยียนอี้เฉิน เหยียนอี้เลี่ยและยังมี—เฟิ่งเจาเกอ! พวกเขากำลังคิดการอะไรกันแน่!

        สตรีทั่วเมืองหลวง ไม่สินี่อาจเป็นเกียรติที่สตรีทั่วแผ่นดินไม่เคยได้รับเลยทีเดียว ก็คือเมื่อองค์ชายอันเป็นที่จับตามองสูงสุดทั้งสามพระองค์ส่งของขวัญให้พร้อมกัน!

        โดยเฉพาะองค์รัชทายาทเขาเป็นบุคคลผู้เปรียบดังขนหงส์เขากิเลน [1] ไม่คิดไม่ฝันว่ากลับส่งของขวัญให้หญิงธรรมดาคนหนึ่งนั่นคือยอดบุรุษไร้เทียมทานเชียวนะ

        สี่เชวี่ยจัดเรียงกล่องที่สามองค์ชายส่งมาเป็นแนวหน้ากระดานอย่างอิ่มอกอิ่มใจภายในกล่องมีขวดกระเบื้องเคลือบฝีมือประณีตตัวยาเนื้อใสด้านในส่งกลิ่นหอมกับกลิ่นเฝื่อนจางๆ

        แค่ไป๋เซียงจู๋ดมกลิ่นจากขวดสามใบนั้นก็รู้ได้ว่าส่วนผสมของยาในนี้มีพวกวัตถุดิบชั้นดีต้องจ่ายเงินไม่ใช่น้อย ประสิทธิภาพสูงทั้งนั้นและอันที่เลิศเลอที่สุดย่อมมาจากเฟิ่งเจาเกอ

        สมกับเป็นองค์รัชทายาทหน้าใหญ่ใจโตคือเอกลักษณ์ของเขา ทว่า...

        “ส่งไปที่อื่นด้วยหรือไม่” ไป๋เซียงจู๋เอ่ยถามเสียงเรียบ

        นี่เป็นครั้งแรกที่สี่เชวี่ยเห็นของขวัญมากมายขนาดนี้ทั้งยังเป็นของที่เหล่าองค์ชายส่งมา หรือว่าคุณหนูของนางกำลังจะได้ดิบได้ดี?

        เมื่อได้ยินคำถามของไป๋เซียงจู๋สี่เชวี่ยก็รีบบรรยายทันที ดวงตาเป็นประกาย “องค์ชายเจ็ดส่งไขบำรุงผิวแบบเดียวกันให้คุณหนูกับคุณหนูรองเจ้าค่ะท่านบอกว่าบรรเทารอยแผลเป็นได้ดีเยี่ยม เหมือนว่าส่งไปให้คุณหนูมู่ด้วยองค์ชายสามส่งของขวัญอย่างหนึ่งให้คุณหนูมู่ น่าจะเป็นพิณแต่ไม่ได้ส่งอะไรให้ทางคุณหนูรองเลยส่วนองค์รัชทายาทส่งให้คุณหนูใหญ่เพียงผู้เดียว ไม่มีใครอื่นนอกจากนี้เจ้าค่ะ!”

        ขวดหยกมันแพะ [2] แวววาวส่องแสงนวลผ่องบนฝ่ามือไป๋เซียงจู๋หัวเราะเย้ยหยันอยู่ในลำคอ

        เหยียนอี้เลี่ยเอ๋ยช่างถนอมน้ำใจทั้งสองฝ่ายจริงๆ หากไม่รู้รายละเอียดลึกลงไปคงจะซาบซึ้งขอบคุณเขามากแต่เมื่อใคร่ครวญอย่างถี่ถ้วน สิ่งที่เขาส่งให้นางคือยาและเป็นเพียงของดีระดับปานกลางในขณะที่พิณของมู่จื่อรั่วต้องเป็นชิ้นงานชั้นเอกแน่นอนพอเปรียบเทียบสองสิ่งด้วยกัน ก็ชัดเจนแล้วว่าใครสำคัญตอนนี้มู่จื่อรั่วคงกำลังครึ้มอกครึ้มใจยิ่งสินะ! องค์ชายสามเชี่ยวชาญการเล่นลูกไม้แบบนี้มาตั้งนานแล้ว

        องค์ชายเจ็ดประทานของเหมือนกันให้ทั้งสองฝ่ายไม่ลำเอียงโดยสิ้นเชิง ซึ่งมันกลับน่าชื่นชมยิ่งนัก

        ส่วนรายสุดท้ายเฟิ่งเจาเกอ—

        พอนึกถึงใบหน้างดงามทว่าเจ้าเล่ห์แสนกลนั่นไป๋เซียงจู๋กระตุกมุมปากเผยรอยยิ้ม “สี่เชวี่ย ยาที่องค์ชายประทานมาสองขวดนี้ส่งไปให้ตู้เจวียนหนึ่งขวด อีกหนึ่งขวดเจ้าเก็บไว้เองแล้วกันส่วนกล่องนี้ขององค์รัชทายาท... เกินความจำเป็นน่ะ ทิ้งไป”

        ต่อให้แขนนางต้องเน่าเฟะนางก็ไม่อยากใช้ของของพวกเขาคนไหนทั้งนั้นสี่เชวี่ยที่กำลังจะคำนับขอบคุณพลันตกตะลึงกับสองประโยคสุดท้ายจากปากไป๋เซียงจู๋ “หา? คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมเจ้าคะ”

        เฟิ่งเจาเกอเชียวนะนั่นองค์รัชทายาทเชียวนะ มีสตรีตั้งเท่าไรที่ฝันใฝ่จะเข้าหานางพูดว่าทิ้งไปอย่างหน้าตาเฉยได้อย่างไร นี่มันช่าง...

        “เจ้าคิดว่าข้าชอบล้อเล่นหรือ” ไป๋เซียงจู๋เหล่มองสี่เชวี่ยนิ่งๆ ใต้แสงเทียนสลัวเปลวไฟสั่นไหวส่องกระทบดวงหน้างามเลิศในปฐพีของนางใบหน้าวิจิตรนั่นแผ่รัศมีพร่างพราว งามเสียจนลืมหายใจ

        เฟิ่งเจาเกอคิดจะใช้แผนการบางอย่างกับนางอีกแล้วเขาทำให้ผู้คนเข้าใจว่านางเป็นคนพิเศษ เพื่อบีบนางให้ยอมร่วมมือกับเขาทว่านางจะไม่ตกหลุมพรางของเขาหรอก!

        ลองจินตนาการดูหากเฟิ่งเจาเกอรู้เข้าว่ายาลบรอยแผลที่เขาตั้งใจส่งมาให้นางโดยเฉพาะกลับถูกนางโยนทิ้งไปเสียแล้วสีหน้าท่าทางนั่นต้องสุดแสนน่าประทับใจเป็นแน่!

        เมื่อจัดการธุระเหล่านี้เสร็จสาวใช้บรรจงเตรียมเสื้อผ้ากับน้ำสำหรับอาบและเปลี่ยนใหม่ให้นางไว้พร้อมสรรพท่ามกลางไอน้ำสีขาวที่ตลบอบอวล ทุกสิ่งโดยรอบดูขุ่นมัว บนผิวน้ำโรยด้วยกลีบกุหลาบกระจัดกระจายกลายเป็นสีแดงสดผืนเดียวกัน

        “คุณหนูใหญ่น้ำอุ่นพอดีเลยเจ้าค่ะ” สี่เชวี่ยบอกด้วยความเอาใจใส่

        “อืมเจ้าออกไปเถิด ข้าจัดการเอง”

        เสียงเนือยๆของไป๋เซียงจู๋ดังขึ้นจากด้านหลังฉากกั้น สี่เชวี่ยรีบพยักหน้ารับแล้วออกจากห้องไปและไม่ลืมที่จะปิดประตูให้มิดชิด

        หลังผ่านเรื่องที่โถงพระในวันนี้มาไม่มีใครกล้าเพิกเฉยต่อไป๋เซียงจู๋อีกนอกจากนี้สี่เชวี่ยยังเพิ่งได้รับสินน้ำใจจากไป๋เซียงจู๋แม้ว่าเหล่าองค์ชายตั้งใจมอบให้นาง แต่ยาลบรอยแผลนี้เป็นสุดยอดของดีตนในฐานะสาวใช้ย่อมยากจะเลี่ยงแผลถลอกเล็กๆ น้อยๆ ได้ดูแลบ้างก็ดีหรือจะนำไปขายแลกเงินก็ไม่เลว

        กลิ่นกุหลาบหอมละมุนในห้องฟุ้งกระจายไปทั่วเรือนไป๋เซียงจู๋ถอดกระโปรงจีบสีครามอ่อนออกช้าๆ ผิวขาวดุจหิมะราวกับกระเบื้องเคลือบชั้นเลิศปรากฏเมื่อแสงไฟสาดส่องก็ประหนึ่งส่องประกายระยิบระยับ เจิดจ้าจนตาพร่าได้

        ไป๋เซียงจู๋มองเนื้อหนังชุดนี้ของตนริมฝีปากแดงคลี่ยิ้มบาง ตัวนางในชาติก่อนไม่ได้มีผิวพรรณนวลเนียนเช่นนี้พอบำรุงร่างกายด้วยอาหารดีๆ ก็ช่วยฟื้นฟูกลับมา

        ผมดำสลวยยาวระพื้นปกคลุมแผ่นหลังของนางไว้รางๆในห้องที่ม่านหมอกหนาทึบรายล้อมนี้ นางฉายเสน่ห์อย่างดอกฝิ่นออกมาทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามีพิษ กลับอาลัยอาวรณ์ปล่อยไปไม่ได้ สุดท้ายก็จบลงที่เสพติดไม่สนเป็นตาย!

        นางก็เหมือนยาพิษยาพิษก็เหมือนนาง ผู้ใดที่หลงใหลในตัวนางไม่พ้นต้องตายอย่างอนาถ

        ขณะกำลังจะก้าวเท้าลงน้ำจู่ๆ เสียงกลืนน้ำลายที่เบาจนแทบไม่ได้ยินก็เข้าหูเสียงไม่คุ้นเคยแบบนี้ทำให้ไป๋เซียงจู๋รู้สึกได้ว่าเจ้าของของมันเป็นผู้ชาย

        ไป๋เซียงจู๋เบิกตากว้างในบัดดลเข้าสู่อิริยาบถระวังภัย คว้าชั้นในที่วางอยู่ไม่ไกลมาสวมปกปิดร่างกายเข็มเงินสามเล่มในมือพุ่งออกไปยังต้นทางเสียงสบถอันแผ่วเบา “ใครน่ะ!”

        เห็นเพียงแต่เงาคนเบี่ยงตัวเล็กน้อยเพื่อหลบเข็มเงินด้วยความไวปานสายลมไป๋เซียงจู๋ส่งสายตาอำมหิต พอนางจะซัดเข็มเงินอีกทีกลับถูกดึงข้อมือจากด้านหลังจากนั้นก็โอบเอวบางของนาง ลมหายใจอุ่นๆ กระซิบกระซาบที่ข้างหู “เจ้าแมวน้อยทำไมดุขนาดนี้เล่า ลอบสังหารองค์รัชทายาทต้องถูกประหารเก้าชั่วโคตรนะ”

        เมื่อได้ยินเสียงนี้ไป๋เซียงจู๋หรี่ตาลง ภายในนั้นส่อความหงุดหงิด เปล่งเสียงฮึอย่างไม่สบอารมณ์และไม่เก็บซ่อนการกระแนะกระแหนในวาจาแม้แต่น้อย “ข้าเพิ่งรู้ที่แท้องค์รัชทายาทมีงานอดิเรกเช่นนี้ ชื่นชอบการบุกรุกห้องส่วนตัวของผู้อื่นในยามค่ำคืน!”

        “ข้าไม่สนห้องส่วนตัวของผู้อื่นหรอกนอกจากของเจ้าเพียงผู้เดียว” คำพูดหน้าไม่อายออกจากปากเฟิ่งเจาเกออีกครั้งแสงสดใสในดวงตาดอกท้อของเขาสุกสกาวพอจะปกคลุมทั้งตัวนางได้

        “ปล่อยข้าไม่ชอบ” ไป๋เซียงจู๋สั่งเสียงแข็งเพื่อจะสลัดพันธนาการของเขาทิ้งทว่ามันไม่ได้ผลโดยสิ้นเชิง

        เมื่อเห็นแมวน้อยแสนดุร้ายในอ้อมอกดิ้นรนเฟิ่งเจาเกอรู้สึกเคอะเขินขึ้นมา เขาคือองค์รัชทายาทผู้ทรงเกียรติทั้งยังเป็นผู้ปกครองคนต่อไปของแคว้นอี้ ใต้นภาผืนนี้มิมีผู้ใดยิ่งใหญ่ไปกว่าเขาอีกแล้วที่ผ่านมีแต่ผู้หญิงแห่แหนวิ่งตามเขายินยอมพร้อมใจทำทุกสิ่งเพื่อให้ได้เจอหน้าเขาสักหน พออยู่กับนาง เขาดันโดนต่อว่าสาดเสียเทเสียไม่ต่างจากพวกชายตัณหาจัดข้างถนน ไม่มีค่าแม้แต่นิดเดียว

เชิงอรรถ

[1]凤毛麟角  ขนหงส์เขากิเลน หมายถึงล้ำค่าและหายากยิ่ง

[2]羊脂玉  หยกมันแพะ คือหยกสีขาวชนิดหนึ่ง เป็นหยกชั้นยอดในหมู่หยกขาว สีขาวสะอาด เนื้อหยกเนียนละเอียดมันวาวเปล่งปลั่ง ลักษณะคล้ายก้อนไขมันของแพะ