ทรายเปิดประตูห้องะโถามสายน้ำที่กำลังจะออกจากประตูบ้าน“สายน้ำ...สายน้ำจะออกไปเรียนแล้วเหรอ” ใช่จ้ะหลังเลิกเรียนเรารบกวนฝากซื้อขนมเค้กตรงร้านหัวมุมถนนหน่อย เอาแบบไหนก็ได้เลือกมาให้เราซัก2ชิ้น ได้สิ!! เดี๋ยวขากลับจะแวะซื้อมาให้ บ๊ายบาย ไปและนะ
หลังเลิกเรียนสายน้ำไม่ลืมที่จะแวะซื้อขนมเค้กกลับไปให้เพื่อนพอเดินถึงหัวมุมถนนก็เจอร้านขายเค้ก ฉันยืนมองที่ตู้ขนมเค้กรำพึงรำพันกับตัวเองว่าเค้าน่ากินจังฉันมองไปในตู้ที่มีขนมเค้กว่างเรียงรายอยู่เต็มตู้ เธอยื่นมองอยู่นานไม่รู้จะเลือกชิ้นไหนดีดูน่ากินไปหมด มองหาพนักงานขายและชี้นิ้วไปที่ตู้ขนมเค้ก ฉันใช่ภาษาจีนที่พึ่งหัดเรียนมาพูดกับพนักงานแต่ภาษาจีนที่พนักงานหญิงพูดกลับมานั้นทำไมฉันฟังไม่ออกเลยสำเนียงจีนของพนักงานมันไม่ใช่ภาษาจีนกลางทำให้สายน้ำฟังไม่ออกสายน้ำจึงตัดสินใจพูดเป็ภาษาอังกฤษกลับไป แต่พนังงานหญิงก็ฟังภาษาอังกฤษไม่ออกอีกเช่นกัน
สายน้ำยืนอึ้งอยู่สักครู่ว่าจะทำยังไงดีภาษาใบ้แล้วกันวะ!! สายน้ำยิ้มพร้อมกับชี้ไปที่ขนมเค้กที่้า และชูนิ้วมือ2นิ้วให้พนักงานหญิง
พนักงานหญิงยิ้มตอบหยิบขนมเค้กใส่กล่องให้ จากนั้นก็เดินไปที่จุดชำระเงินเมื่อสายน้ำหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อจะสแกนจ่ายเงิน คุณพระ!! แบตมือถือหมด!!
ทำไงดีหล่ะ....มีคนยื่นรอต่อคิวจ่ายเงินอยู่ด้านหลังแล้วพนักงานกับฉัน ก็คุยกันไม่ค่อยจะรู้เื่ซะด้วย โอ๊ยๆๆ ทำไงดีๆ มีเสียงชายหนุ่มพูดเบาๆพร้อมกับยื่นมือถือให้กับพนักงาน
ชายหนุ่ม : คิดรวมกันกับของผมก็ได้ครับ
สายน้ำ : หันหลังเงยหน้าขึ้นไปมอง “สบตา”กับเ้าของเสียง
(ดวงตาคู่นั้นส่องประกายระยิบระยับ ตามมาด้วยกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆชายหนุ่มตัวสูง ผิวขาวราวกับเกล็ดหิมะ รอยยิ้มที่แสนจะอบอุ่นและอ่อนโยน)
ชายหนุ่ม : ผมจ่ายให้เรียบร้อยคิดซะว่าผมเลี้ยงขนมเค้กคุณแล้วกันนะครับ
สายน้ำ : ขอบคุณมากค่ะ “ไว้ครั้งหน้าถ้าเราเจอกันที่ร้านนี้อีกฉันจะเลี้ยงขนมเค้กคืนคุณนะคะ”
ชายหนุ่ม : “ได้สิครับผมจะรอนะ” อืม!! โทษนะครับคุณเป็คนที่ไหนเหรอครับ ผมได้ยินตอนคุณคุยกับพนักงานเธอใช้ภาษาจีนท้องถิ่นสำเนียงฟังยากสักหน่อยคุณเลยฟังเธอไม่ออก แล้วเท่าที่ฟังคุณพูดภาษาจีนดูแล้วยังไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่
(ผู้หญิงคนนี้ตัวเล็กอย่างกับเด็ก คำพูดคำจาดูอ่อนหวานน่ารัก พอได้พูดคุยกับเธอทำให้เขารู้สึกพอใจอยู่ลึกๆในใจเป็สุขอย่างบอกไม่ถูก)
สายน้ำ : ฉันเป็คนไทยค่ะ พึ่งเดินทางมาอยู่ที่นี่ได้เดือนกว่าๆกำลังหัดพูดภาษาจีนอยู่
ชายหนุ่ม: อ๋อ!!เป็แบบนี้นี่เอง ยังไงก็สู้ๆนะครับขอให้คุณเก่งภาษาจีนไวๆ ว่าแต่...คุณมาที่ร้านเค้กนี้บ่อยเหรอครับ
สายน้ำ : ก็...ไม่ได้มาบ่อยค่ะพอดีวันนี้เพื่อนฉันอยากกินขนมเค้กเลยวานให้ฉันมาซื้อให้ค่ะ
ชายหนุ่ม : คราวหน้าถ้าเราได้เจอกันอีกผมยังรอกินขนมเค้กที่คุณจะซื้อคืนให้อยู่นะ (ชายหนุ่มหัวเราะอย่างอารมณ์ดี)
“ชายหนุ่มยิ้มหวานให้อีกครั้ง ก่อนก้มศีรษะให้เล็กน้อย แล้วเดินจากไป”
สายน้ำยิ้มอ่อนๆ วันนี้โชคดีจังที่ได้เจอเขา ไม่อย่างนั้นไม่รู้เลยว่าจะโดนคนต่อแถวรอจ่ายเงินโวยวายด่าเป็ภาษาจีนที่ฉันยังหงอยๆ อยู่ว่าอะไรบ้าง
สายน้ำเดินถือกล่องขนมเค้กกลับมาที่บ้านเคาะประตูห้องเรียกเพื่อนออกมากินขนมเค้ก
ทราย : ขนมเค้กของฉัน...ขนมเค้กของฉัน(รีบเปิดประตูห้องวิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว) ขอบใจจ้ะ
สายน้ำ: วันนี้เกือบไม่ได้กินขนมเค้กแล้วฉันเลือกขนมเค้กเสร็จกำลังจะเดินไปจ่ายเงิน แบตมือถือเ้ากรรมดันหมด
ทราย : อ่าวแล้วนี่เธอได้ขนมเค้กกลับมาได้ไงกัน
สายน้ำ:โชคดีเจอผู้ชายคนหนึ่ง เขายืนต่อคิวอยู่ข้างหลังชั้น อายุน่าจะพอๆ กันกับเรานะแต่ดูจากการแต่งตัว หน้าตา ผิวพรรณ น่าจะเป็ลูกคนมีตัง เขาพูดจาสุภาพเป็กันเองสุดๆดูเป็คนใจดี...มีน้ำใจ
ทราย : ตกหลุมรักหนุ่มจีนหน้าใสเข้าให้แล้วอ่...สิท่า
สายน้ำ: ไม่ใช่ชอบแบบนั้นฉันแค่รู้สึกว่าเขามีน้ำใจ กับคนอื่นทั้งๆที่ เราก็ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่ก็ชั่งเถอะ!! ดูจากท่าทางเขาแล้วขนมเค้กแค่ 2ชิ้น คงไม่ะเืเงินในแอพมือถือเขาหรอก(หากในใจก็แอบนึกพอใจในรูปร่างหน้าตาของชายหนุ่มคนอะไรจะดูดีได้ขนาดนั้น แต่ถึงยังไงก็ดูคนละชั้นกับเรา ไม่ควรนึกฝันให้เสียเวลา)
ทราย : มีเื่จะเม้าท์ให้ฟัง ตอนนี้มีดาราวัยรุ่นชายคนหนึ่งชื่อว่า “หลิงอี้ “หล่อมากน่ารักสุดๆ ฉันหลงรักเขาั้แ่แรกเห็นเลยหล่ะ เขาเป็นักแสดงหน้าใหม่กำลังถ่ายทำหนังรักวัยรุ่นจะเข้าฉายเร็วๆ นี้ไว้เราไปดูด้วยกันนะ
สายน้ำ: ขอบายก่อนตอนนี้ฉันดูหนังเื่ไหนก็ดูไม่รู้เื่หรอกจะให้ไปนั่งอ่านซับอังกฤษขอไม่ดูดีกว่า
ทราย : เธอไม่ไปกับฉันจริงๆ เหรอ คนนี้บอกเลย “ถ้าไม่ไปดูถือว่าพาดมาก” เขามีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูกฉันรับประกันเลยว่าเขาต้องดังมากแน่ๆคนอะไรก็ไม่รู้ ขนตางอนยาว จมูกโด่งเป็สัน ใบหน้าทรงรูปไข่ ดูดีไปหมดทุกตรงโอ๊ย....ฉันรักเขา
สายน้ำไม่มีเวลาจะมานั่งบ้า!!ดาราในตอนนี้ ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องทำคือหางานพาร์ทไทม์ให้ได้โดยเร็วที่สุด หันไปถามเพื่อนว่า
สายน้ำ: เธอถามเื่งานพาร์ทไทม์ให้เราหรือยัง
ทราย : ถามให้แล้วตอนนี้พวกเพื่อนๆเรากำลังช่วยหาให้อยู่สายน้ำใจเย็นๆนะ งานพาร์ทไทม์มันค่อนข้างหายากอีกอย่างพอเราเป็คนต่างชาติ ร้านเขาไม่ค่อยอยากจะรับเข้าทำงาน ยิ่งเราเป็คนไทยด้วยเขายิ่งไม่อยากรับใหญ่เลย
สายน้ำ: ทำไม!! เป็คนไทยแล้วยังไง เพราะอะไรเขาถึงไม่อยากรับเหรอ
ทราย : คนจีนส่วนใหญ่เขามองว่าคนไทยเราี้เี ไม่ค่อยขยันทำงานยิ่งเป็ผู้หญิงไทยเขาชอบมองว่าเรารักสบาย ชอบเกาะผู้ชายกิน ชอบอยู่บ้านเฉยๆ ให้ผู้ชายหาเลี้ยงบางคนเขายังมองว่าผู้หญิงไทยเราชอบทำอาชีพขายตัว!!
สายน้ำ: จริงดิ....เหมารวมกันหมดแบบนี้ก็ได้เหรออย่างนี้แล้วเราจะหางานพาร์ทไทม์ได้ยังไง
ทราย : ใจเย็นเธอ เราให้เพื่อนช่วยหาตามร้านอาหารไทย อาจจะพอหวังมี
สายน้ำ: ร้านอะไรก็ได้ทราย ขอแค่เขายอมรับเราเข้าทำงาน ไม่ว่างานจะหนักแค่ไหนเราก็เต็มใจทำเราไม่อยากนั่งว่างๆ อยู่ไปวันๆ แบบนี้
ทราย : อย่างเธอเนี่ยเรียกว่าว่างเหรอฉันเห็นเธอทำงานในบ้าน ทั้งซักผ้า รีดผ้า ล้างจาน ทำกับข้าว ทำทุกอย่างจนฉันกับมาม๊าไม่ต้องทำอะไรกันแล้ว
สายน้ำ :เราก็แค่อยากช่วยแบ่งเบามาม๊าบ้าง งานบ้านก็เป็เื่เล็กน้อยที่เราพอจะช่วยได้เห็นมาม้ากลับมาจากที่ร้านก็เหนื่อยมากแล้ว กลับถึงบ้านก็อยากให้ท่านได้พักผ่อน
ทราย : จ้า....ตอนนี้เธอก็กลับกายเป็ลูกรักที่ไม่แท้ส่วนฉันกลายเป็ลูกแท้ที่เขาไม่รัก...
สายน้ำ :เธอก็พูดไปเรื่อย แม่ที่ไหนจะไม่รักลูกแท้ๆ ของตัวเอง
ทราย : จริงๆนะบ้างที่ฉันยังคิดเลยว่าครอบครัวเธอกับฉันหยิบลูกสลับกันที่โรงพยาบาลหรือเปล่าฮะฮ่ะๆๆ
สายน้ำ :ไร้สาระ!!
ทุกครั้งที่สายน้ำเดินผ่านหรือเข้าไปที่ร้านขนมเค้กที่หัวมุมถนนอดที่จะมองหาชายหนุ่มคนนั้นไม่ได้ ฉันมองหาอย่างมีความหวังว่าอาจมีสักวันที่ฉันโชคดีได้เจอชายหนุ่มอีกครั้งเสียดายที่วันนั้น มัวแต่ลนลานเลยไม่ได้ถามชื่อว่าเขาชื่อว่าอะไรวันเวลาผ่านไปฉันเรียนจนจบคอร์สภาษาจีน และวุ่นวายกับการเตรียมตัวเข้าสอบเอ็นทานซ์ในที่สุดเมื่อไม่ได้เดินผ่านร้านขนมเค้กหัวมุมถนนร้านนั้นอีกความทรงจำคำสัญญาว่าจะเลี้ยงขนมเค้กเขาคืนก็ค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา
5K
