ลันก้าดึงหน้าจอลงมา ล้วงยาระงับปวดจากในกระดุมมิติของหุ่นรบที่แขวนอยู่ที่คอออกมากินพลางมองข้อมูลบนหน้าจอแคปซูลรักษา “…ทำไมเป็ภาษาต่างดาวหมดเลยล่ะ”
จากนั้นลันก้าก็เปิดสมองโฟตอนบนหลังมือซ้ายของตัวเอง พยายามเข้าถึงฐานข้อมูลของแคปซูลรักษาจากทางด้านหลัง
แอกโซเยอร์พูด “อย่า…”
สมองโฟตอนของลันก้าส่งเสียงเปาะแปะ กะพริบวาบหนึ่งทีแล้วแสงก็ดับลง
ลันก้าอึ้งงัน เงยหน้าสบตากับแอกโซเยอร์
แอกโซเยอร์นิ่งเงียบ “…”
ลันก้าเอ่ย “ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหม”
แอกโซเยอร์เอ่ย “ของฉันก็พังแล้ว” เขามองไป๋จื่อหรูในแคปซูลรักษา “ระดับสมองโฟตอนของเขาอยู่สูงมาก เหมือนจะปฏิเสธการเข้าถึงทุกอย่าง”
ลันก้ารับคำอธิบายนี้ไม่ได้ เขาดึงขากางเกงของแอกโซเยอร์เพื่อยืนขึ้นมา แล้วลูบฝาผนังโลหะเบื้องหน้าของยานรักษาแล้วกดลง พริบตานั้นฝาผนังทึบเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง แท่นควบคุมขยับออกมาจากบนผนังช้าๆ และยังดึงเก้าอี้ออกมาด้วย ฝาผนังโลหะตรงหน้ากลายสภาพเป็โปร่งใส มองเห็นทิวทัศน์ที่ด้านนอก
ลันก้าเคาะปุ่มบนแท่นควบคุมอย่างคล่องแคล่ว เอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ก่อนออกมาฉันอัปเกรดสมองโฟตอนของตัวเองโดยเฉพาะ เป็รุ่นล่าสุด รุ่นล่าสุดเชียวนะ! คลังข้อมูลของสภาสหพันธ์ฉันก็เข้าได้แล้ว แต่กลับเจาะสมองโฟตอนของสหายน้อยไม่ได้เนี่ยนะ”
แอกโซเยอร์ไม่ได้สนใจลันก้า ก่อนหน้านี้เขาก็ลองดูแล้ว
หลังผ่านไปสามนาทีลันก้าก็นั่งลงบนเก้าอี้อย่างท้อแท้ งึมงำเอ่ยถาม “เด็กนี่เป็ใครกันแน่ ทำไมถึงมาอยู่ตัวคนเดียวที่นี่ อันตรายขนาดนี้ ครอบครัวเขาไม่มีผู้ใหญ่เหรอ”
แสงสีแดงของแคปซูลรักษากะพริบวาบ แอกโซเยอร์เห็นแค่ข้อมูลที่แสดง สมรรถภาพร่างกายของผู้ป่วยซึ่งคือ [D-]
มาตรฐานร่างกายมีดัชนีชี้วัดหกระดับได้แก่ S A B C D E ไม่น่าเชื่อว่าจะตกอยู่ระดับที่สองนับจากหลัง ทั้งที่อ่อนแอขนาดนี้แต่เมื่อครู่กลับยังอวดเก่งสู้กับเสือดำ! มันน่าตีก้นจริงๆ!
แขนกลบนยานรักษาร่วงลงมาจากเพดาน ขยับซ้ายขวาเหนือหัวลันก้าแต่กลับไม่ได้จับเขา
แคปซูลรักษามีแค่อันเดียว ตอนนี้ด้านในนั้นคือไป๋จื่อหรู ดังนั้นแขนกลจึงไม่สามารถวางลันก้าลงไปในแคปซูลรักษาที่มีคนอยู่แล้วได้
ยาระงับปวดไม่ได้แสดงผลในการรักษามากนัก ก่อนหน้านี้ลันก้ากินมันเยอะมากแล้ว แต่เขาเืออกภายในหนักหนาเกินไปจริงๆ เขาสงสัยว่าตัวเองจะตายที่นี่ ตายต่อหน้าแคปซูลรักษา ACC-818 ที่มีวิทยาการล่าสุดของสหพันธ์นี้
ในอากาศมีกลิ่นประหลาดลอยอบอวล หัวคิ้วของแอกโซเยอร์ยิ่งขมวดแน่นขึ้นช้าๆ สายตาเขาย้ายจากตัวไป๋จื่อหรูไปยังตัวลันก้าและเอ่ยพูด
“เกิดอะไรขึ้น เก็บฟีโรโมนของนายหน่อย”
“…” ลันก้าพลันเหลือกตา แล้วสลบลงไป
...
ไป๋จื่อหรูลืมตาขึ้น สูดอากาศหายใจในแคปซูลรักษา ผลคือยาบำรุงรสชาติน่าขยะแขยงพุ่งเข้าปากเขา ทะลักเข้าไปในโพรงจมูก ไหลเข้าลำคอของเขา ทำให้เขาเกือบกลายเป็แวมไพร์ตัวแรกที่จมน้ำตายในแคปซูลรักษาระดับสุดยอด
แถบความคืบหน้าสีแดงบนแคปซูลรักษาเกือบจะขยับไปข้างหน้าแค่หนึ่งช่อง แม้แต่สีส้มตรงกลางอย่างห่างไกลไปไม่ถึง น้ำยาบำรุงในแคปซูลรักษาก็ลดลงช้าๆ แคปซูลโปร่งใสเปิดออก ไป๋จื่อหรูนั่งขึ้นมาและไอโขลกไม่หยุด
แอกโซเยอร์มองไป๋จื่อหรู อีกฝ่ายไอจนหน้าแดงไปหมดแล้ว ใบหน้าสีเืดูเหมือนไม่ได้แย่ขนาดนั้น แต่ก็แค่ดูเหมือนเท่านั้น
ไป๋จื่อหรูขยับตัวช้าๆ นั่งอยู่บนขอบของแคปซูลรักษากำลังจะอาศัยโอกาสไถลลงมา แต่แอกโซเยอร์กลับห้ามเขาแล้วพูด “นายต้องนอนกลับลงไป”
ไป๋จื่อหรูเงยหน้ามองแอกโซเยอร์แวบหนึ่ง แล้วมองลันก้าที่ไม่ขยับเขยื้อนแล้วที่ด้านหลังพวกเขา
ไป๋จื่อหรูเอ่ยเสียงแหบแห้ง “เพื่อนนายจะตายแล้ว”
เขาได้ยิน...เสียงเืที่ไหลอยู่ในหลอดเื
เขาได้กลิ่น...กลิ่นหอมหวนที่ค่อยๆ จางหายไป
กลิ่นหอมหวานเข้มข้น เป็ดอกไม้สวยงามที่แบ่งบานในดงหนามกลางฤดูร้อน
เต็มไปด้วยบรรยากาศร้อนแรงของคิมหันต์ฤดู
กลิ่นหญ้าเขียวเบาบางและกลิ่นที่ล่อลวงจิตใจผู้คน
กลิ่นกุหลาบหนาม
“อุ้มเขามา” ไป๋จื่อหรูได้ยินตัวเองพูดแบบนี้
“ฉันไม่อยากให้มีคนตายเพราะเซิร์กต่อหน้าฉันอีกแล้ว”
ไป๋จื่อหรูหลับตา เสียสมดุลล้มเข้าไปในอ้อมกอดของแอกโซเยอร์
แอกโซเยอร์กอดเขาไว้
“อย่าให้เพื่อนของนายตายต่อหน้าฉันด้วย” ไป๋จื่อหรูเอ่ยเสียงเบา
แต่กอดคนตัวเล็กที่ร่างกายไม่มีเนื้อแม้แต่น้อยในอ้อมอกนี้ ในสมองแอกโซเยอร์ว่างเปล่า เขาไม่ได้ยินว่าไป๋จื่อหรูพูดอะไร แค่รู้สึกว่าตรงหน้าพร่าเลือน โลกทั้งใบกำลังจะถล่ม
ทำไมถึงตัวเล็กได้ขนาดนี้ ทำไมถึงผอมจนเหลือแต่กระดูก
ทำไมตัวเองย่ำแย่แล้วแต่กลับยังคิดถึงคนอื่น ทำไมไม่แสดงความอ่อนแอกับเขา ให้เขากอดอีกฝ่ายดีๆ นวดอีกฝ่ายอย่างรุนแรงและโเี้เข้าเนื้อหนังของตน ประคองไว้ในหัวใจ กุมไว้ไม่ปล่อยอีก
อย่าพูดถึงใครคนอื่น
อย่าพูดถึงใครหน้าไหน
เป็ได้แค่ของเขา
ต้องเป็ของเขาเท่านั้น
405
