กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

อาจารย์ระดับสูงทั้ง2คนที่เป็นส่วนหนึ่งของกองกำลังปีกมังกรกำลังอ้าปากค้างด้วยความไม่เชื่อหายไปทั้งหมดภายในพริบตา แต่จากคำพูดของกริมสิ่งที่อีกฝ่ายใช้ไปมันคือสมบัติ?ตอนนั้นเองอาจารย์ระดับสูงที่เป็นราชันย์นักรบได้หัวเราะขึ้นอย่างบ้าคลั่งพร้อมๆกับใบหน้าที่ถอดสีบางอย่างที่มันพกติดตัวตลอดเวลาได้หายไป มันเป็นป้ายไม้เก่าๆที่ห้อยอยู่ข้างเอวของมัน
''ซวยแล้วมั้ยหละป้ายของข้าหายไปไหน...''
''ข้าบอกให้เจ้าเก็บเอาไว้ในแหวนมิติไม่ใช่หรือไง หะ...หากรองผู้อำนวยการถามหาเจ้าได้ลำบากแน่ๆ''อาจารย์ที่เป็นราชันย์จอมเวทย์ได้ปรากฎตัวออกมาแล้วพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่ไม่สบายใจรุนแรงเพราะป้ายไม้ที่หายไปดูเหมือนมันจะเป็นสิ่งที่สำคัญมากๆ
''ไม่! ป้ายของข้าไม่ได้หายไปไหนต้องเป็นไอ้เด็กนั่นที่แย่งมันไปแน่ๆ บัดซบ! ข้าจะทำยังไงดี''
''เรื่องนี้มีเพียงเจ้ากับข้าเท่านั้นที่รู้เรื่องเพราะฉะนั้นเรา2คนจะช่วยกันตามหาตัวไอ้เด็กนั่นแล้วเอาป้ายคืนมาส่วน...ลูกศิษย์ของเจ้า...''โผล๊ะ! โผล๊ะ! โผล๊ะ! ชายวัยกลางคนและคนที่นอนอยู่บนพื้นผู้โชคร้ายตัวระเบิดทั้งหมดกลายเป็นละอองเลือดเพราะเรื่องนี้สำคัญเกินกว่าที่พวกมันจะรับรู้ได้
''รีบเถอะยิ่งเวลาผ่านไปข้ายิ่งเสี่ยง''ทั้งคู่หายไปทันทีและในเวลาเดียวกันกริมได้พาถั่วงอกออกไปไกลแล้วโดยที่ที่พาออกไปคือเมืองหลวงของทวีปเทพศักดิ์สิทธิ์ กริมไม่ได้รีบร้อนขณะเปิดห้องเพื่อให้ถั่วงอกฟื้นตัวส่วนตัวกริมเองได้ติดต่อให้แจ๊คสันรีบกลับมาแล้วดูแลเรื่องทางนั้นให้ดีเพราะเมื่อถึงเวลาการแข่งขันกริมจะกลับไปที่โรงเรียนเอง
''ไหนข้าขอดูหน่อยว่ามันมีความลับอะไรอยู่กันแน่''นี่คือสิ่งที่กริมเล็งเอาไว้ตั้งแต่อาจารย์ระดับสูงโผล่มาเพราะป้ายไม้อันนี้ส่งผลโดยตรงต่อกริมมันทั้งคุกคามและกดดันกริมไปพร้อมกัน 'ตรวจสอบ'[ชื่อ:1ใน12สัญลักษณ์แห่งการต่อสู้ ความสามารถ:เมื่อเปิดใช้งานจะสามารถลดพลังของศัตรูลงส่วนหนึ่งหากเปิดใช้งานพร้อมกัน12ชิ้นจะสามารถลดพลังของศัตรูลงครึ่งหนึ่งและเพิ่มพลังให้กับเทพเจ้าสงครามสามารถจำกัดพลังของเทพองค์อื่น(มีเพียงตัวแทนของสัญลักษณ์ทั้ง12และเทพเจ้าสงครามเท่านั้นที่ใช้ได้)]
''เทพเจ้าสงคราม''ไม่ต้องเดาอีกต่อไปเบื้องหลังของโรงเรียนเทพศักดิ์สิทธิ์ต้องเป็นร่างจุติเทพเจ้าแน่นอนพรึ่บ! กริมจุดเปลวเพลิงสีทองขึ้นมาจากนั้นจึงเผาป้ายไม้ที่ได้มาทิ้งเพราะเก็บเอาไว้ก็ไร้ประโยชน์แต่การกระทำของกริมมันทำให้ใครบางคนได้รับผลกระทบร้ายแรงไปด้วยมันคือเจ้าของป้ายไม้อันนี้เพราะในเวลาเดียวกันกับที่กริมเผาป้ายไม้ร่างของมันก็มีไฟลุงท่วมขึ้นมาแล้วตายไป บูม! บูม! บูม!แต่มันยังไม่ได้สลายไปอย่างแท้จริงเมื่อร่างจิตวิญญาณและพลังของมันได้รวมกันเป็นกลุ่มแสงฟุ่บ! ต่อมากลุ่มแสงได้ถูกใครบางคนดูดซับจนหายไปอย่างสมบูรณ์
''นะ...นี่ มันเกิดอะไรขึ้นเพื่อนของข้าตายได้ยังไง คะ...ใครเป็นคนโจมตีกัน''ราชันย์นักเวทย์งงงวยทั้งๆที่เดินทางมาด้วยกันดีๆแต่อยู่เพื่อนของมันก็ถูกไฟลุกท่วมจนตาย
''กลับไปทำหน้าที่ของเจ้าซะ เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดไม่จำเป็นต้องบอกให้ใครรู้''เสียงก้องกังวาลมันเป็นเสียงที่ครอบคลุมพื้นที่ของโรงเรียนเทพศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมด
''คะ...ครับท่านรองผู้อำนวยการ''ราชันย์นักเวทย์เหงื่อไหลท่วมตัวขณะลอยหายไปด้วยความไวสูงสุดเพราะถ้าหากให้พูดมันและเพื่อนของมันก็ได้รองผู้อำนวยการคนนี้มอบพลังและแผ่นไม้ให้หากไม่มีรองผู้อำนวยการคนนี้ตัวมันก็ไม่สามารถมีวันนี้ได้และพลังของรองผู้อำนวยการเองมันก็หยั่งไม่ถึงแต่ที่แน่ๆคงอยู่ในระดับที่น่ากลัวเกินกว่าจะจินตนาการ
''ใครกันที่มีพลังมากพอจนทำลายสัญลักษณ์แห่งการต่อสู้ได้...หืม!''เสียงของรองผู้อำนวยการเงียบลงมันก็ลอยขึ้นมาเหนือโรงเรียนเทพศักดิ์สิทธฺิ์จากนั้นจึงจ้องมองไปที่ทิศทางหนึ่งก่อนจะยิ้มขึ้น
''ไอ้พวกเทวทูตเศษสวะ! พวกเจ้าคิดจะมาปักหลักในทวีปเทพศักดิ์สิทธิ์? ฮ่า ฮ่า ฮ่า''หัวเราะแค่เบาๆเท่านั้นจากนั้นรองผู้อำนวยการก็หายตัวไปทันทีเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นได้ผ่านพ้นไปอีก7วันโดยในระหว่างนี้กริมยังอยู่ในห้องเดียวกันกับเหล่าถั่วงอกซึ่งกริมไม่ได้ใช้ดาบคาตานะรักษาให้แต่กริมปล่อยให้ร่างกายของถั่วงอกทั้ง5ค่อยๆฟื้นตัวขึ้นมาเองวิ้ง! วิ้ง! วิ้ง! ในตอนนั้นเองกริมได้พัฒนาตนเองไปถึงระดับที่สร้างบทเวทย์ขึ้นมาจากอักษรโบราณแต่มันไม่ใช่แค่นั้นเมื่อบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับพลังของกริมได้เกิดขึ้นโดยที่กริมไม่สามารถควบคุมมันได้ทั้งพลังกายและพลังเวทย์ของกริมกลายเป็นไม่เสถียรพลังทั้ง2สายมันพยายามกลืนกินกันเองอยู่ตลอด
''หวังว่าจะได้ผล''กริมลุกขึ้นขณะที่ร่างกายเริ่มรู้สึกหนักอึ้งและปั่นป่วนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆด้วยพลังที่ไม่เสถียรมันทำให้กริมลำบากเพราะถ้าหากฝืนใช้พลังออกมาทั้งๆที่อยู่ในสภาพนี้ร่างกายของกริมจะต้องรับภาระที่หนักอึ้งนั่นคือเหตุผลที่กริมสร้างบทเวทย์เฉพาะขึ้นมา 'ผนึกพลัง'ปุ่ป! ไม่มีทางเลือกนอกจากปิดผนึกพลังด้วยบทเวทย์นี้เพราะก่อนหน้านี้กริมลองผลึกพลังแบบธรรมดาไปแล้วแต่มันไม่ได้ผลเลยแม้แต่น้อย
''อ่า...ย่างก้าวยมทูต เพลงดาบไร้เงา...ข้าใช้ได้แค่2วิชา''ถึงจะไร้พลังแต่กริมก็ไม่ได้สูญเสียเขี้ยวเล็บไปด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งการใช้ทั้ง2วิชายังคงอยู่ในระดับที่น่ากลัวเพียงแต่ความเร็วและพลังทำลายจะลดลงซึ่งการต่อสู้กับคนที่มีพลังกาย50,000,000จุดกับคนที่มีพลังเวทย์70,000,000จุดยังไม่ใช่ปัญหา
''ข้าหลับไปนานแค่ไหน''ถั่วงอก3เป็นคนแรกที่ฟื้นขึ้นมา นางยังตื่นขึ้นมาพร้อมกับท่าทางแปลกๆเพราะฉากสุดท้ายนางจำได้ว่านางถูกโจมตีจนบาดเจ็บสาหัสแต่ตอนนี้ร่างของนางกลับมาปกติดีเหมือนเดิม...ไม่ถูก หากให้พูดร่างของถั่วงอก3แข็งแกร่งมากขึ้นกว่าเดิมพลังเองก็เหมือนจะเพิ่มขึ้นมามาก
''ประมาณ7วันแล้วก็ไม่ต้องตกใจเกี่ยวกับร่างกายและพลังของท่านเพราะการที่อีกฝ่ายโจมตีท่านจนบาดเจ็บมันได้กระตุ้นร่างกายของท่านให้คายสรรพคุณของสมุนไพรที่เคยกินเข้าไปให้ออกมาทั้งหมด''กริมค่อยๆอธิบายออกมาขณะที่แววตาของกริมก็แสดงความสงสัยออกมาอย่างต่อเนื่องจนถึงตอนนี้การพัฒนาของถั่วงอกทั้ง5มันผิดปกติ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่151:จำเป็นต้องผนึกพลัง

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่151:จำเป็นต้องผนึกพลัง

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้