ยุทธวิจิตรพิชิตจักรภพ

เฒ่าปักษาวายุโลดแล่นติดตามอุทัยอย่างไม่ลดละ ท่าร่าง 'ปักษาล่องนภา' ที่ว่ารวดเร็วไม่เป็นรองผู้ใดในแผ่นดิน กลายเป็นเชื่องช้าเมื่อเปรียบเทียบกับความเร็วของเด็กหนุ่มผู้นี้

อุทัยประเดี๋ยวเร็วประเดี๋ยวช้า บ้างมุดหายเข้าภายในป่าทึบ บ้างกระโดดไปตามยอดไม้ มันใช้ความเร็วเพียงหนึ่งส่วนก็ทิ้งห่างไปสี่ห้าเส้นแล้ว ตาเฒ่าเหงื่อแตกเต็มแผ่นหลัง กัดฟันเร่งเร้าท่าร่างจนถึงขีดสุดของพลัง

"เป็นไปไม่ได้ !!! เหตุใดมันถึงรวดเร็วถึงเพียงนี้ .. หรือข้าจะเหนื่อยล้าจนเกินไป .."

เฒ่าปักษาวายุคิดหาเหตุผลต่างๆ ตั้งแต่ท่องเที่ยวในยุทธจักรเพิ่งเคยพบเจอท่าร่างที่รวดเร็วเช่นนี้เป็นครั้งแรก .. ทั้งยังไม่ยอมรับ ให้เหตุผลเป็นเพราะบาดเจ็บเหนื่อยล้าจากแรงระเบิดเมื่อคืนวาน

"!!!" เฒ่าปักษาวายุ ร่างกายมันหยุดชะงักกลางอากาศรับรู้ถึงสิ่งผิดปกติ คนเฉลียวใจหันมองกลับไปด้านหลัง

ห่างไปนับโยชน์พบเห็นแสงสีแดงสุกสว่างจากจุดที่มันจากมาเมื่อครู่ ลำแสงเรืองรองในความมืดมิดภายในป่าเช่นนั้นมองเห็นได้แต่ไกล

"ฮึ .. เกิดอันใดขึ้น .." ตาเฒ่าอุทาน

เฒ่าปักษาวายุรู้สึกแปลกประหลาดกับลำแสงที่ปรากฏขึ้น เกิดลางสังหรไม่สู้ดีตัดสินใจละทิ้งการติดตามอุทัย สะกิดเท้าดีดยอดไม้พุ่งกายหวนกลับไปดูให้รู้แจ้ง

เพียงเพิ่งออกตัวก็พบว่ามีพลังกดดันมาจากด้านหลัง เงาร่างหนึ่งกำลังพุ่งตรงดิ่งมาหามัน

เฒ่าปักษาวายุหันตัวกลับอย่างรวดเร็ว ที่เผชิญหน้าคือหมัดสุดเกรี้ยวกราด มากับร่างเรืองด้วยแสงอักขระสีทองทั่วกาย

.. เป็นอุทัยเอง

อุทัยเห็นเฒ่าปักษาวายุกำลังจะย้อนกลับไป มันจึงทะยานร่างกลับเพียงเสี้ยววินาทีก็มาถึง คนปลดปล่อยหมัดออกไป

ตาเฒ่าก็รวดเร็วตั้งฝ่ามือเข้ารับอย่างฉุกละหุก

.. เปรี้ยงงงงงงง !!!!!

แรงปะทะก่อเกิดกระแสพลังระเบิดออก ทั้งคู่ถูกแรงกระแทกถอยกระเด็นกลับไปหยุดยืนอยู่บนยอดสนจ้องมองกันและกัน

“ช่างกล้า ..” ตาเฒ่ากล่าวกับอุทัย ไม่เคยมีผู้เยาว์กระทำต่อมันเยี่ยงนี้

“ฮ่า ฮ่า ..” อุทัยหัวเราะ

ความจริงอุทัยก็ไม่ต้องการหาเรื่องใส่ตัว ตอนแรกเพียงหลอกล่อให้ตาเฒ่าผู้นี้ติดตามมา ค่อยคิดหาทางสลัดหลุดแล้วจะกลับไปรับญานินดา

แต่พอพุ่งตัวออกมาได้ระยะหนึ่งในตาข่ายความรู้สึกของมันก็พบว่า ญานินดาและปักษาลิขิตทั้งห้าเกิดความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง เป็นคลื่นพลังเช่นเดียวกับตอนที่ร่างกายของญานินและญาดาได้เผาไหม้ตัวเองจนเหลือแต่ดวงจิตในคืนหลบหนีออกจากเมืองเพชรปราการ

.. หากมันคาดการณ์ไม่ผิด ญานินดาและปักษาลิขิตทั้งห้าก็กำลังเกิดเหตุการณ์เช่นเดียวกันอีก

แต่ก่อนอื่นใดกระบวนการทั้งหมดยังไม่แล้วเสร็จ มันต้องถ่วงเวลาตาเฒ่าผู้นี้ไว้ก่อน

“ตาเฒ่าน่าชัง .. ไม่นึกว่าท่าร่างของเจ้าจะเชื่องช้าถึงเพียงนี้ .. ฮา” อุทัยตั้งใจกล่าวยั่วยุ

ตาเฒ่ากล่าว “ฮึ .. เพียงบรรลุมัธยะปราณ .. เป็นเด็กยกถังน้ำล้างเท้าแก่ข้า .. ยังมิคู่ควร”

เฒ่าปักษาวายุถึงจะแปลกใจในวิชาท่าร่างอันรวดเร็วและพลังปราณอันแข็งแกร่งของอุทัย แต่อย่างไรเสียพลังปราณของทั้งคู่ยังห่างชั้นกันเกินไป ให้นั่งคิดนอนคิดอย่างไรอุทัยก็ยังมิใช่คู่มือของมัน

“ชิ .. กลับไปรักษาบาดแผลพุพองให้หายก่อนหนา ฮา ฮา” อุทัยกล่าวล้อเลียนร่างกายถูกอัคคีเผาไหม้ของตาเฒ่า

“…” ตาเฒ่า มันถูกตอกย้ำถึงสภาพอันน่าอนาถ คนเริ่มมีโทสะกล่าวว่า

“ฮี ฮี .. ไอ้เด็กเกรียน ..”

“ดูท่า .. วาจาของเจ้า ยังกล้าแข็งกว่าวิชาฝีมืออีก ..”

“ข้าจะสั่งสอนให้เจ้ารู้ว่า ผลจากการไม่เคารพผู้สูงอายุเช่นเรา เป็นเยี่ยงไร ..”

เฒ่าปักษาวายุระเบิดพลังปราณพวยพุ่ง ด้วยพลังยุทธ์ระดับ ‘ปรมะปราณ’ ขั้นปลาย ส่งแรงกดดันมหาศาลเข้ากดทับดวงจิตของอุทัย

ดังตกลงในรอยแยกของธรณีแล้วถูกผนึกบีบ พร้อมด้วยภูผาลูกมหึมาพลิกกลับเข้าโถมทับ เป็นพลังไร้สภาพทับโถมเข้าหา ทั้งร่างกายและดวงจิตแทบแหลกบ่นละเอียด

แรงกดดันจากพลังยุทธ์สามารถแผ่ออกโดยไม่ต้องผ่านกระบวนท่าใด เป็นสิ่งแสดงถึงความสูงล้ำของระดับการฝึกปรือของยอดยุทธ์แต่ละคน

เฒ่าปักษาวายุกดดันพลังปราณเข้าใส่อุทัยอย่างไม่หยุดยั้ง โถมพลังเข้าหาอย่างต่อเนื่องยิ่งมายิ่งรุนแรง มันเป็นผู้ฝึกวิชาธาตุวายุในสิ่งแวดล้อมเช่นนี้ สามารถชักนำธาตุวายุบริสุทธิ์เข้าสู่ร่างกายไม่มีวันหมดสิ้น

อุทัยโคจรพลังปราณทั้งสามเข้าต่อต้านอย่างยากเย็น มันถูกบีบเคล้นจนถึงขีดสุด หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่นร่างกายและดวงจิตอาจถูกบีบยุบเหลือเพียงหนึ่งกำปั้นแล้ว

“ตาเฒ่า .. มีพลังกดดันแค่เพียงนี้ ยังมีหน้ามาคุยโอ่อีก .. ฮ่า ฮ่า”

อุทัยส่งน้ำเสียงสีหน้าเยาะเย้ย แต่เบื้องหลังคือความเจ็บปวดแสนทรมาน ปรากฏเลือดกำเดาสีแดงเข้มข้นไหลย้อยจากจมูก

“!!!” เฒ่าปักษาวายุ

เสื้อผ้าเผ้าผมเว้าๆ แหว่งๆ ของตาเฒ่ากระพือพลิ้วดังพรึบพรึบ มันกัดฟันกรอด ปากกล่าว

“ฮี ฮี ไม่เลว .. ไอ้เกรียนนนน .. แต่นี่เป็นเพียงแค่น้ำจิ้ม ..”

ตาเฒ่ากางมือออกดังไม้กางเขน ก่อเกิดกระแสพลังธาตุวายุดูดพัดเข้าหามัน สายลมม้วนวนหมุนดูดรั้งโดยมีเฒ่าปักษาวายุเป็นศูนย์กลาง

มันยื่นมือขาวแผ่พุ่งพลังเข้าหาอุทัย พลังกล้าแข็งดังพายุหอบหนึ่งดูดรั้งอุทัยเข้ามาอย่างรุนแรง

ร่างกายของอุทัยถูกกระชากเข้ามาอย่างรวดเร็ว มันไม่สามารถขัดขืนสลัดหลุดพลังสายนั้นได้

“ฮี ฮี ฮี ..” เฒ่าปักษาวายุหัวเราะอย่างชั่วร้าย คนระเบิดพลังพุ่งเข้าหาอุทัย มือซ้ายกางออกเป็นกรงเล็บ มือของตาเฒ่าพลันเหี่ยวแห้งเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกสีดำทะมึน เล็บยาวแหลมโผล่ออกมาทั้งห้านิ้ว

.. กรงเล็บปักษาหมื่นพิษ !!!

ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ทั้งใช้พลังดึงดูด ทั้งพุ่งทะยานเข้าหา ร่างของอุทัยกำลังลอยล่องเข้ามาอย่างรวดเร็ว พลังแห่งความตายเป็นพิษสีเขียวอมดำฟุ้งกระจาย กรงเล็บกำลังตะปบเข้ากลางหน้าอกของเด็กหนุ่ม

ถึงแม้เผชิญกับพลังปราณเข้มข้น แต่อุทัยไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย ระยะห่างจากกรงเล็บเหลือเพียงแค่ศอกเศษ

แววตาของอุทัยแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเหยียบด้วยประกายสีดำวิบวับ ก่อเกิดยันต์อักขระทั่วร่างกาย แต่มิใช่สีทองอร่าม อย่างเช่นเคย

.. กลับเป็นลวดลายสีดำสนิทภายในมีละอองทองระยิบ

อุทัยเดินลมปราณตามหลัก ‘ปฐมอัฏฐะจักรา' ของวิชาอรุณโรจน์ แต่พลังที่ใช้คือปราณ ‘อสูรบรรพกาล’ แล้วจึงระเบิดพลังออกจากชีพจรหลักทั้งแปด

.. เปรี้ยงงงงงงง !!!!!

“เฮ่ยยยย!!!” เสียงอุทานของเฒ่าปักษาวายุ

ตาเฒ่าตาเบิกกว้าง .. กรงเล็บที่ปล่อยออกฟาดใส่หน้าอกของอุทัย ฉีกขาดราวกระดาษ ดัง .. แคว่กกกกกก

อุทัยผู้นั้นเป็นเพียงภาพเงาติดตา .. ภาพเงาของอุทัยพร่าเลือนหายไป .. ตาเฒ่าฟาดกรงเล็บใส่อากาศธาตุ ร่างกายเสียสมดุลพุ่งถลาไปเบื้องหน้า

ร่างกายของอุทัยหายไปต่อหน้าต่อตา ทำเฒ่าปักษาวายุแปลกประหลาดใจอย่างยิ่ง

!!! แต่สิ่งที่ติดตามมาต้องทำให้มันแปลกประหลาดใจยิ่งกว่า

ปรากฏร่างสามร่างลอยล้อมรอบมันเอาไว้ เบื้องหน้าด้านบน เบื้องหลังเยื้องมาด้านขวา และด้านล่างเยื้องมาด้านซ้าย

.. ทั้งหมดคืออุทัย !!!!!!

อุทัยที่อยู่เบื้องหน้าด้านบนปลดปล่อยหมัดตรงทรงพลัง ฉีกกระชากอากาศรอบข้างเป็นริ้วๆ

.. อรุณโรจน์เปิดฟ้า !!!

อุทัยที่อยู่เบื้องหลังด้านขวาปล่อยหนึ่งเข่าหนึ่งศอกออกพร้อมกัน พุ่งเข้าหาลำตัวด้านหลังของตาเฒ่า

.. หอกฟ้าปราบมาร !!!

อุทัยที่อยู่ด้านล่างเยื้องมาด้านซ้าย หมุนตัวลอยฟาดแข้งขวาเข้าใส่ เสียงแข้งแหวกอากาศพุ่งเข้าใส่ช่วงเอว

.. ประหารพยัคฆา !!!

เฒ่าปักษาวายุตาหรี่เล็กยกยิ้มมุมปาก ... “ฮึ .. กลับแยกเงาได้ ..”

วิชาแยกเงาคือการสร้างร่างจำลองเพื่อก่อกวน ตาเฒ่าคิดว่าต้องมีหนึ่งในสามคือร่างจริง และสองในสามคือร่างหลอก แต่อุทัยสร้างร่างทั้งสามได้เหมือนจริงยิ่งนัก

ร่างทั้งสามของอุทัยประชิดเข้ามาอย่างรวดเร็ว ทั้งปลดปล่อยการโจมตีที่รุนแรง เฒ่าปักษาวายุผ่านประสบการณ์มามากมาย ยังแยกไม่ออกว่าร่างไหนคือร่างจริงร่างหลอก

ร่างอุทัยที่ด้านหลังยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์วูบหนึ่ง ตาเฒ่าเหลือบเห็นจึงหันกลับมารับเข่าศอกของร่างนี้

“ฮึ ฮึ .. เจอแล้ว” เฒ่าปักษาวายุยิ้มเยาะ ยกแขนสร้างกำแพงลมปราณเข้าตั้งรับ

.. เปรี้ยงงงงงงง !!!!!

พลังกระแทกสุดรุนแรงทำแขนของตาเฒ่าสั่นสะท้านบิดจนผิดรูป พลังปราณของเด็กหนุ่มช่างรุนแรงนัก

“!!!” เฒ่าปักษาวายุ

แต่สิ่งที่ทำให้ตาเฒ่าตกใจจนหัวใจหล่นวาบคือ .. ร่างอีกสองร่างของอุทัย. . พลังการโจมตีของมันไม่ได้อ่อนโทรมลงเลย

.. เปรี้ยงงงงงงง !!!!!

แข้งขวาของอุทัยแหวกอากาศฟาดเข้าช่วงเอวด้านขวาของตาเฒ่าอย่างจัง

อ๊ากกก !!! .. ร่างของตาเฒ่าถูกเตะจนงองุ้ม

ที่เบื้องบนหมัดสุดรุนแรงแหวกอากาศเข้ามา หมัดนั้นพุ่งเข้าใส่อย่างถนัดถนี่ เข้าด้านหลังของร่างตาเฒ่าที่โดนลูกเตะจนงองุ้ม

.. เปรี้ยงงงงงงง !!!!!

โอ๊กกก !!! .. เฒ่าปักษาวายุกระอักโลหิต

.. ร่างของตาเฒ่าลอยล่อง ร่วงหล่นลงพื้นดิน

ร่างทั้งสามของอุทัยคือร่างจริงทุกร่าง นี่ไม่ใช่การแยกเงาดังที่เฒ่าปักษาวายุเข้าใจ

วิชาพิสดารที่เป็นอีกขั้นของท่าร่างมายาอสูร โดยเร่งเร้าการเคลื่อนที่ให้รวดเร็วเป็นเท่าทวีอย่างกระทันหัน ในเศษเสี้ยววินาทีโยกย้ายหมุนออกเป็นหลายจุด แต่ละจุดยังต้องเคลื่อนไหวอย่างเป็นจังหวะต่อเนื่อง ทั้งยังต้องแยกจิตสมาธิกำหนดพลังปราณตามท่าร่างเคลื่อนไหวที่แตกต่างกัน

เสมือนสามารถแยกออกเป็นหลายร่างได้ในเสี้ยววินาที

ท่าร่างนี้ .. อสูรแยกกายา

เพียงใช้ออกก็สามารถแยกกายเป็นสามร่าง แต่ละร่างมีพลังปราณและท่าร่างดังเป็นคนละคน .. อุทัยรวมรั้งร่างกลับเป็นหนึ่งจ้องมองเฒ่าปักษาวายุที่กำลังหล่นร่วงลง

“!!!” อุทัย ดวงตาของมันแทบถลนหลุดออก

ร่างของเฒ่าปักษาวายุกำลังร่วงลงพื้น ทันใดนั้นตาเฒ่าเพียงพลิกกายคราหนึ่งแล้วนำปลายเท้าสะกิดพื้น ก็พาร่างดีดเด้งลอยขึ้นมา

ตาเฒ่าลอยสูงหยุดยืนอยู่เหนือยอดต้นสน สภาพของมันตัวหักงุ้มงอดังคนพิการ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอานุภาพหมัดเท้าเข่าศอกของอุทัยรุนแรงปานใด

มันเช็ดเลือดที่มุมปาก กล่าวด้วยความอาฆาตแค้น

“เจ้าโล้นบัดซบ ..”

“วิชาภูตผีเช่นนี้ .. กลับมีอยู่บนพิภพนี้ด้วย”

“เจ้านี้ .. มิเห็นโลงศพมิหลั่งน้ำตา .. เห็นที่ต้องหักแขนหักขาเจ้าก่อนแล้ว ..”

แล้วจึงเริ่มดัดร่างกาย

.. กร๊อบบบบ !!!

จากเอวที่ถูกเตะจนผิดรูปกลับมายืดตรง

.. กร๊อบบบบ !!!

แผ่นหลังที่ถูกชกก็ดัดตรงผึ่งผายอีกครั้ง

.. กร๊อบบบบ !!!

ตาเฒ่าสะบัดดัดแขนดัดขา กระดูกที่บิดงอกลับมายืดตรงดังเดิมแล้ว

อุทัยอ้าปากกว้าง

“บิดามัน .. มันเป็นหุ่นกระบอกหรือไร ..”

ถึงแม้อุทัยจะรวดเร็วและมีวิชาพิสดาร แต่ยังไม่เพียงพอที่จะล้มบุคคลที่มีระดับยุทธ์ระดับนี้ได้

หรือพลังยุทธ์ของมันทั้งสองจะห่างกันเกินไป!!!

เฒ่าปักษาวายุระเบิดพลังปราณออกโดยรอบ ปราณพิษเข้มข้นสีเขียวเข้มดำแผ่กระจายออก โทสะของมันพวยพุ่งถึงขีดสุด ต้องนำเลือกจากศีรษะของไอ้โล้นผู้นี้มาล้างเท้าของมันให้จงได้ ..