ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

อี้เฉิน ที่อยู่ใจกลางของมหันตะสายฟ้า ร้องคำรามออกมาด้วยความ
เจ็บปวด เมื่อร่างของเขาถูกสายฟ้าที่ก่อรูปเป็นเหล่าสัตว์อสูร พุ่งเข้าโจมตีกายาเขา ราวกับพวกมันคิดจะทำลายตัวเขาให้สลายหายไปจากโลกใบนี้ กายาหลายๆ ส่วนของเขา เต็มไปด้วยรอยไหม้จากแสงสายฟ้าสีแดงที่ผ่าฟาดลงมา

แต่อี้เฉิน ก็ไม่ได้หวาดกลัวต่อความตาย ยกยิ้มยินดี เมื่อเห็น แม่ทัพเทียนจือซาน พุ่งเข้าใส่หมายฆ่าตัวเขาทิ้ง แต่ตอนนี้ เทียนจือซาน ไม่ต่างอะไรกับร่วมชะตากรรมเดียวกับอี้เฉิน

เทียนจือซาน คำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง ไม่คิดว่าตัวเขาจะไปดึงดูด
มหันตะสายฟ้า ที่อี้เฉินเรียกมา โดนเหล่าสัตว์อสูรที่ก่อรูปขึ้นมาเป็นสายฟ้า พุ่งโจมตีลงมาไม่ขาดสาย แทบไม่ต่างอะไรกับอี้เฉิน กายาหลายๆ ส่วนของเขา บาดเจ็บไม่มากแต่ก็ทำให้เขารู้สึกหวาดหวั่นใจ หากเขาไม่ได้ขับเคลื่อนปราณพลังปัดป้องคงบาดเจ็บไม่น้อยเป็นแน่

เทียนจือซาน คิดถอยหนี มหันตะสายฟ้าที่อี้เฉินเรียกออกมา แต่ความกว้างของ มหันตะสายฟ้า นั้นกินพื้นที่บริเวณกว้าง กว่าครึ่งสนามรบ เหล่าทหารที่หนีไม่พ้น ล้วนร่างแตกดับภายในมหันตะสายฟ้า มองไปที่อี้เฉินด้วยแววตาเดือดดาลบ้าคลั่ง ไม่คิดเด็กหนุ่มจะเลื่อนขั้นพลังในยามนี้ ไม่มีใครกล้าโจมตีอี้เฉินอีกต่อไป ไม่เช่นนั้นได้ดึงดูด มหันตะสายฟ้า เข้าหาตัวพวกเขาเป็นแน่

เทียนจือซาน เริ่มฉายแววบ้าคลั่ง เขาที่ถอยออกไปห่างจาก มหันตะสายฟ้าของอี้เฉินแล้วก็ตาม แต่บนหัวของเขาก็ยังเต็มไปด้วยสายฟ้าที่ก่อรูปเป็นสัตว์อสูร พุ่งโจมตีเขาลงมาไม่หยุดหย่อน
"หรือว่าข้าต้องรอเด็กหนุ่มเลื่อนขั้นพลังเสร็จสิ้นก่อนงั้นหรือ มหันตะสายฟ้าถึงจะหายไป" เขาคำรามออกมาด้วยความแค้นเคือง ดวงตาแดงก่ำราวเลือด คิดจะกลับไปฆ่าอี้เฉินก็ ไม่กล้า ใจกลาง มหันตะสายฟ้า เต็มไปด้วยพลังทำลายที่สูงมาก

เทียนจือซาน เขาแสยะยิ้มออกมาอย่างบ้าคลั่ง ก่อนตะโกนออกไปหาอี้เฉินด้วยความเดือดดาล "เจ้าจะทน มหันตะสายฟ้าที่รุนแรงนั้นไปได้อีกซักกี่ร้อยลมหายใจ"

..อี้เฉินในยามนี้ ร่างของเขาเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว เลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด บุกขึ้นไปบนท้องฟ้าสูงอย่างไม่หวาดกลัว มือที่ถือหอกเลือด หวดฟาดใส่ สัตว์อสูรสายฟ้าที่ก่อรูปขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ยิ่งเขาขึ้นไปชั้นที่สูงมากเท่าใด สัตว์อสูรสายฟ้ายิ่งตัวใหญ่โต พุ่งเข้าใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง ดั่งการต่อสู้กลางเวหาของสัตว์อสูรมีปีก รอบๆ เต็มไปด้วยเสียงสัตว์อสูรร้องคำราม แสงสีแดงฉานพร่างพราวไปทั่วทุกทิศ

เหล่าทหารที่เห็นภาพเด็กหนุ่มเบื้องหน้า ปะทะเดือดกับเหล่าสัตว์อสูรที่อยู่บนท้องฟ้า ต่างเบิกตากว้างอ้าปากค้าง ไม่คิดเด็กหนุ่มจะดื้อรั้นถึงเพียงนี้ บุกขึ้นไปด้านบนฟ้าสูงที่เต็มไปด้วยเหล่าสัตว์อสูรสายฟ้า อย่างไม่เกรงกลัว หากเป็นพวกเขาจะมีความกล้าเช่นนั้นหรือไม่

แต่เมื่อหลายๆ คน เห็นอี้เฉินหอบหายใจหนักถี่ขึ้นเรื่อยๆ กายาเต็มไปด้วยบาดแผลไหม้เกรียม กายาแตกร้าวมากขึ้นไปทุกที ร่างบางส่วนถึงกับแตกสลาย จากปราณพลังของสายฟ้า ฝูงชนที่ดูต่างพากันถอนหายใจ เด็กหนุ่มคงมาได้แค่นี้เป็นแน่

อยู่ๆ เยี่ยฉินนางก็หน้ามืดทะมึน เม้มปากแน่น เมื่อนางเห็น กำไลข้อมือของนาง ถูกอี้เฉินเอามาสวมใส่
"เจ้าๆ ไอ้บ้าเอ๊ย นั้นมันกำไลข้อมือของข้า"
ตัวนางรู้ได้ในทันที เด็กหนุ่มผมขาวคงคิดเพิ่มพลังกายา ใช้กำไลข้อมือของนางรับแรงโจมตี หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ของวิเศษกำไลข้อมือของนางได้พังทลายเป็นแน่ ตัวนางกำหมัดแน่นด้วยความแค้น แต่ก็ไม่อาจเข้าไปแย่งชิงกลับคืนมาในยามนี้ได้

อี้เฉินในยามนี้ พลังกายาเขาพลุ่งพล่านขึ้นมา หลายเท่า จิตวิญญาณในร่างของเขาเริ่มสั่นไหว ไร้ทางเลือกอีกต่อไปหากไม่ใช้อะไรป้องกันกายา เป็นไปได้ที่ จิตวิญญาณภายในร่างของเขาจะแตกสลาย จึงต้องเร่งพลังกายาขึ้นมาป้องกันสุดกำลัง

อี้เฉินคำรามเสียง"ฆ่า"ออกมาดังกึกก้อง พุ่งขึ้นไปชั้นบนสุดของ

มหันตะสายฟ้าอย่างไม่ลังเล ดวงตาของเขาเริ่มฉายแววหวาดหวั่นเมื่อเขาฝ่าขึ้นชั้นบนสุดของ มหันตะสายฟ้า มันกลับมี มังกรสายฟ้าตัวใหญ่ เคียงคู่หงส์เพลิงสายฟ้า พุ่งเข้าโจมตีเขาอย่างบ้าคลั่ง อี้เฉินพยายามปัดป้องการโจมตีอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่อาจหลบพ้นได้

ตัวเขารอยกระเด็น ไปมาอยู่หลายครั้งหลายคราว ร่างของเขาเริ่มเต็มไปด้วยรอยแตกร้าวกลายเป็นเถ้าธุลีไปหลายส่วน กำไลข้อมือเอง ยิ่งแตกร้าวจวนจะพังทลายในอีกไม่ช้า แต่ก็ไม่คิดยอมแพ้ ผมสีขาวโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่ง เศษอาภรณ์ที่ขาดปลิวว่อนออกไปทั่วทิศ มือที่ถือหอกเลือด
กำศาสตราวุธไว้แน่น พุ่งทิ่มแทงร่างมังกรสายฟ้าที่ก่อรูปขึ้นมาจนเป็นรูใหญ่ เลือดหลั่งไหลยอมทั่วผืนฟ้า ร้องคำรามออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่มันก็ไม่ยอมแตกสลาย คลุ้มคลั่งเป็นอย่างมาก

หงส์เพลิง เองก็ไม่ลดละมันกางปีกออกกว้าง พุ่งใส่อี้เฉินดั่งสายฟ้าฟาด หมายมั่นตัดร่างอี้เฉินให้ขาดเป็นสองท่อน อี้เฉินที่ไร้ทางเลือก เขาสำแดงวิชาหมื่นโลกป้องกันไว้ทันใด กายาของเขาถูกโลกใบเล็กโอบล้อมกายาไว้ ก่อนที่ปีกของหงส์สายฟ้าที่ก่อรูปขึ้นมา จะพุ่งฟาดปีกลงมาตัดร่าง ตัวเขาเต็มแรง เสียง"ครื้น!! เปรี้ยง!! "ดังก้องฟ้า แสงสีแดงแตกกระจายไปทั่วทิศ

อี้เฉินรอยปลิวออกไปไกล โลกที่เขาสร้างโอบล้อมกายาไว้ ถึงกับแตกสลายไปหลายส่วน แต่ก็ยังดีที่มัน สามารถป้องกันการโจมตีไว้ได้ ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะตาย ตกจากอาการที่บาดเจ็บหนัก เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

อี้เฉินที่ยันร่างขึ้นมาได้หายใจหนักถี่อย่างรุนแรง เขาถึงกับหน้ามืดทะมึน หากเขายังเก็บออมปราณพลังไว้ใช้หลังจากจบ มหันตะสายฟ้า ตัวเขาได้ตายตกก่อนเป็นแน่ ไม่คิดเก็บออมแรงไว้อีกต่อไป

....
ด้านล่าง
เทียนจือซาน ที่ร่วมชะตากรรมรับมหันตะสายฟ้า เดียวกันกับอี้เฉิน ในยามนี้ กายาของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลฉีกขาด รอยไหม้จากสายฟ้าทั่วกายา เลือดสาดกระเซ็นออกไปทั่วทิศ ดวงตาบ้าคลั่งเป็นอย่างมาก

เมื่อมองไปยังด้านบนท้องฟ้า เพียงตัวเขารับสายฟ้าอยู่ด้านล่างยังบาดเจ็บหนัก ไม่คิดอี้เฉินจะยังไม่ตาย เขาสบถ ด่า ออกมาด้วยความแค้นเคือง
"เจ้า เจ้า เมื่อไรจะตายๆ ไปจากสายตาของข้าเสียที" เขาไม่คิดอี้เฉินจะยังมีชีวิตอยู่ได้ภายใน มหันตะสายฟ้าแห่งนี้
 

....

ด้านบนท้องฟ้าสูง อี้เฉินไม่คิดเก็บซ่อนอะไรไว้อีกต่อไป กำไลข้อมมือที่เขาแอบหยิบมาจาก หญิงสาวต่างดินแดน เริ่มแตกร้าวไม่มีชิ้นดีก่อนที่มันจะสลายหายไป เขาระเบิดปราณพลังสายฟ้าออกมาอย่างบ้าคลั่ง สำแดง"วิชากายามังกร"ในทันที พลังกายาของเขาพลุ่งพล่านขึ้นมา อย่างฉับพลัน ปราณพลังเอ่อล้นออกมาทั่วกายา แขนทั้งสองข้างเต็มไปด้วยเกล็ดมังกรสีแดงปลายเล็บนิ้วมือมีเล็บยาวแหลมคม มองดูหงส์สายฟ้า บินโฉบลงมา หมายมั่นเด็ดหัว ตัวเขาไปจากร่าง

อี้เฉินคำรามออกมาก้อง มองขึ้นไปที่ หงส์สายฟ้า ด้วยดวงตาที่คมกล้า สำแดง"วิชากายาอสูรคลั่ง" เพิ่มพลังไปอีกขั้นพลัง ราวกับตัวเขาอยู่ขั้นพลัง กษัตริย์ อย่างไรอย่างนั้น พลังกายาของเขาพุ่งขึ้นสูงขึ้นไปอีกหลายเท่า ร่างของเขาแดงฉานราวกับเหล็กที่ถูกตีขึ้นเป็นดาบ เลือดในกายาสุบฉีดอย่างรุนแรง หัวใจเต้นรัวเร็วไปอีกหลายเท่า ปราณพลังสายฟ้า หมุนวนรอบตัวเขาอย่างบ้าคลั่ง จนรอบๆ เต็มไปด้วยแสงสายฟ้าสีแดง ก่อนเขาจะส่งปราณพลังสายฟ้าเข้าไปภายใน หอกเลือดที่เขาถือจนเอ่อล้นออกมา จนหอกเลือดสั่นไหวอย่างรุนแรงเหมือนมันจะรับปราณพลังของอี้เฉินไม่ไหว ทั้งตัวหอกเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว พร้อมกับปราณพลังสายฟ้าแลบแปลบปลาบทั่วด้ามหอก

"แหลกไปซะ"

หอกเลือดที่อี้เฉินปาออกไป ก่อรูปเป็นมังกรสายฟ้าตัวใหญ่สีแดงฉาน ล้อมพันตัวหอกไว้ ทิศทางที่มันผ่านทุกๆ อย่างแหลกลาญ แสงสีแดงพร่างพราวทั่วท้องฟ้า เข้ากลืนกินหงส์สายฟ้าตัวใหญ่

เสียง"ตู้ม"ดังก้อง หงส์สายฟ้าถึงกับแหลกสลาย ไม่มีแม้แต่เสียงคำรามของมันออกมา หงส์สายฟ้าที่แหลกสลายที่ก่อรูปขึ้นมา มันสมจริงเป็นอย่างมาก แม้แต่มันที่แตกสลาย ยังมีเลือดสาดกระเซ็นทั่วผืนฟ้า ตกลงมาเป็นฝนโลหิตออกไปทั่วทิศ

...
เหล่าทหารที่เห็นภาพต่าง ตาเบิกกว้างอ้าปากค้างเข้าไปอีก พวกเขาไม่คิด อยู่ๆ เด็กหนุ่มจะเสริมพลังไปอยู่เทียบเท่าขั้นพลัง กษัตริย์ ได้ หลายๆ คนเริ่มหวาดหวั่น  "หากเด็กหนุ่มเลื่อนขั้นพลังกษัตริย์ มิ สามารถต่อกรกับเหล่าผู้อาวุโสได้เลยงั้นหรือ"

บางคนส่ายหัวไม่คิดเช่นนั้น "ขั้นพลังเทวะ ใช่ว่าจอมยุทธขั้นพลังกษัตริย์ขั้นสุด จะสามารถเทียบชั้นได้ มันห่างชั้นกันเป็นอย่างมาก"
....

มหันตะสายฟ้า ยิ่งบ้าคลั่งเข้าไปใหญ่รอบๆ สั่นไหวไม่หยุด เต็มไปด้วยปราณพลังสายฟ้าแลบแปลบปลาบ ออกไปทั่วทิศจนท้องฟ้าสูง เต็มไปด้วยสายฟ้าสีแดงฉานพร่างพราว

มังกรสายฟ้า คำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง ดูดกลืนสายฟ้ารอบๆ เข้าไปจนตัวของมันขยายใหญ่ขึ้นมาหลายเท่า พุ่งตรงเข้าหาอี้เฉินในฉับพลัน อ้าปากออกกว้างจนกินพื้นที่เป็นบริเวณกว้าง คิดกลืนกินอี้เฉินเข้าไปทั้งตัว มันคำรามออกมาจนเสียงดังกึกก้อง มองอี้เฉินเป็นเหยื่ออันโอชะ

อี้เฉินเองก็ไม่อาจเสียเวลาได้อีกต่อไป ยิ่งเขาสำแดงวิชาอสูรคลั่ง ยาวนานเท่าใดตัวเขายิ่งบาดเจ็บหนัก คิดยื้อเวลามังกรสายฟ้าที่อยู่เบื้องหน้าให้นานที่สุด หมายมั่นให้ มหันตะสายฟ้า สูญสลายหายไปเอง เขายกมือขึ้น ผสานอินกลางอากาศ สำแดง"วิชาโซ่สวรรค์พันธนาการ" วงแหวนสีแดงก่อรูปกลางท้องฟ้า หลายร้อยวงทั่วทิศ ก่อนจะมี โซ่สีแดงฉานนับพัน นับหมื่น พุ่งออกมาจากวงแหวนอักขระ เข้าแทงร่าง มังกรสายฟ้า ที่อ้าปากคิดกลืนกินตัวเขา

อี้เฉินตะโกนก้อง "พันธนาการ" ทันทีที่เขาชี้นิ้วกดลงไปที่มังกรสายฟ้า มือของเขาก็สั่นไหวอย่างรุนแรง จวนจะควบคุมโซ่ไม่อยู่อีกต่อไป ไม่คิดว่ามังกรสายฟ้าตัวนี้จะมีพลังมากมายถึงเพียงนี้

ตัวเขาไม่อาจฆ่าสังหารมันได้เป็นแน่ คิดฉุดรั้ง มังกรสายฟ้าไว้ สุดกำลัง โซ่หลายๆ เส้นสายเริ่มมีเสียงดังออกไปทั่ว หลายๆ เส้นเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว

อี้เฉิน คำรามออกมาก้อง "หยุดซะ" เขาเพ่งสมาธิทั้งหมด เข้าไปที่ดวงตาหมายควบคุมโซ่ทั้งหมดไว้ ไม่ให้ขาด มิเช่นนั้น มังกรที่อ้าปากได้กลืนกินเขาลงไปแน่ ดวงตาของเขาเริ่มมีเลือดหลั่งไหลออกมา เรื่อยๆ เนื่องจากใช้ดวงตามากเกินไป

มังกรสายฟ้าเองไม่คิดยอมแพ้ พยายามง้างขากรรไกรกลืนกินอี้เฉิน อีกเพียงนิดเดียวตัวมันก็จับกลืนกินอี้เฉินได้ วงแหวนที่อี้เฉินสร้างเริ่มค่อยๆ แตกร้าวเป็นทางยาว ดวงตาฉายแววหวาดหวั่น แต่เขาก็ไม่คิดยอมแพ้ ใช้พลังทั้งหมด ควบคุมโซ่สีแดงฉานตรึงร่างมังกรสายฟ้าไว้ รอบๆ ตัวอี้เฉินเหมือนมีใยแมงมุมขนาดใหญ่ ล้อมพันมังกรสายฟ้าไว้แน่น แต่มันเองก็ไม่ยอมแพ้ จนอี้เฉินที่ทุ่มพลังทั้งหมดควบคุมโซ่ ถึงกับกระอักเลือดออกมากองใหญ่ ขาข้างหนึ่งทรุดลงกลางอากาศในทันใด

ภาวนาในใจให้ มหันตะสายฟ้าครั้งนี้จบลง ตัวเขาเริ่มทนไม่ไหวอีกต่อไป ...ผ่านไปอีกไม่ถึง20ลมหายใจ วงแหวนที่อี้เฉินสร้างก็เริ่มพังทลาย ไม่สามารถหยุดมังกรสายฟ้าได้อีกต่อไป เขาคุกเข่ากลางท้องฟ้า หลับตาเฝ้ารอความตายในทันที

มังกรสายฟ้าที่งับขากรรไกรลงมาใส่อี้เฉิน กลับค่อยๆ สูญสลาย มหันตะสายฟ้าที่เขาเรียกออกมา หายไปราวกับอากาศธาตุเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อี้เฉินที่รู้สึกว่า กายาของเขาแข็งแกร่งขึ้นมาอีกระดับในฉับพลัน ปราณพลังเองก็สูงขึ้นมาอีกหลายเท่า เขายกยิ้มขึ้นมาเป็นปีติ ไม่คิดว่าเขาจะรอดพ้นจาก มหันตะสายฟ้าครั้งนี้ไปได้ ทันที ที่เขาปลดวิชาทั้งหมดออก กายาของเขาต้องแบกรับความเจ็บปวดมากมหาศาล ร้องคำรามออกมาก้อง ก่อนกระอักเลือดออกมากองใหญ่ ตัวเขาจวนจะหมดสติจากความเจ็บปวด หากไม่ได้เลื่อนขั้นพลัง กษัตริย์ ตัวเขาได้หลับใหลไปแล้วเป็นแน่ แต่ก็แทบไร้แรงต่อต้านอีกต่อไปเพียงยืนขึ้นมาได้ก็ถือว่าดีกว่าที่เขาคิดไว้มากแล้ว

หลายๆ คนที่อยู่บนกำแพงเมือง ที่เห็นอี้เฉินรอดพ้นมาได้ ต่างพากันตกใจไม่น้อย ไม่คิดแม้แต่ มหันตะสายฟ้าที่น่ากลัวขนาดนี้ จะยังไม่สามารถฆ่าตัวเขาได้ เหล่าศัตรูต่างดินแดนเองก็ตกใจไม่น้อย รู้สึกหวาดหวั่นในพลังของชายหนุ่มที่อยู่บนฟ้าสูง

เทียนจือซาน ที่ร่วมชะตากรรมเดียวกับ อี้เฉิน กายาของเขาเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว ราวถ้วยแก้ว กายาเต็มไปด้วยบาดแผล จากอสนีบาต ที่ผ่าฟาดลงมา แต่เมื่อเห็นอี้เฉินลอยตัวอยู่บนฟ้าสูงเพียงลำพัง ดวงตาของเขาฉายแววบ้าคลั่งในทันที

แต่เมื่อเขา จ้องมองไปที่เด็กหนุ่มก็รู้สึกถึงสิ่งที่ผิดปกติ เมื่อเห็นเด็กหนุ่มมองขึ้นไปบนฟ้าสูงอย่างไม่วางตา