เมฆาสืบล่าผี The Mini Series

        # เมฆาสืบล่าผี  

        Series 2: ผีรถไฟความตาย  

        ตอนที่ 2 – ตั๋วใบสุดท้าย

        รถไฟแล่นเร็วขึ้นเรื่อยๆ ทั้งที่รางข้างนอกดูเหมือนจะพังยับตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่สอง  

        แต่ขบวน 276 ไม่เคยสะดุดแม้แต่ครั้งเดียว

        เมฆานั่งนิ่ง มองออกไปนอกหน้าต่าง  

        ทุ่งนามืดสนิท ท้องฟ้าไม่มีดาว มีเพียงแสงจันทร์สีเลือดจางๆ ที่สาดลงมาบนรางเหล็กสนิมเกรอะ

        เด็กนักเรียนข้างๆ ยังคงมองหน้าเขาตลอดเวลา  

        ปากขยับเบาๆ ท่องชื่อเพื่อนทีละคนที่ตายพร้อมกันในคืนนั้น  

        “น้องฟ้า… พี่เอก… น้องออม… น้องตั้ม…”  

        ชื่อซ้ำไปซ้ำมา ไม่เคยหยุด

        เจ้าพรายนั่งตัวงออยู่ข้างเมฆา มือกอดเข่ากระดูกของตัวเอง  

        “ท่านครับ… ข้าเคยได้ยินเรื่องนี้ตอนยังมีเนื้ออยู่นะ รถไฟขบวนนี้ ถ้าใครขึ้นมาแล้ว จะวนไปแบบนี้ตลอดกาล ถ้าไม่มีใครยอม ‘ลงแทน’ ทุกคน”

        เมฆาพยักหน้าช้าๆ “ฉันรู้”

        เขาลุกขึ้น เดินไปตามทางเดินกลางตู้  

        เงาผู้โดยสารทุกคนหันมามองตามพร้อมกัน ตาเป็นหลุมดำหมดทุกดวง

        สุดทางเดิน มีประตูเหล็กสีเขียวเข้ม ปิดสนิท  

        ป้ายเขียนด้วยสีขาวลอก “ห้ามเข้า – ห้องคนขับ”

        เมฆายกมือขวาแตะกำไลเงินเบาๆ  

        ประตูเปิดออกเองช้าๆ เสียงล้อเลื่อนสนิมดังเอี๊ยดยาว

        ข้างในเป็นห้องควบคุมเก่าแก่ หน้าปัดเข็มยังคงหมุนปกติ  

        แต่ไม่มีคนขับ

        มีเพียงร่างเด็กชายอายุประมาณ 12 ปี ในชุดนักเรียนขาวสกปรกเปื้อนเลือด นั่งก้มหน้ากุมพวงมาลัยที่ไม่มีอยู่จริง

        เด็กชายเงยหน้าขึ้น  

        ใบหน้าเละครึ่งซีก กระดูกหน้าโผล่ ตาซ้ายหลุดห้อยลงมา

        “พี่… มาขับแทนผมเหรอครับ”

        เมฆาเดินเข้าไปยืนข้างเด็ก  

        “ไม่ใช่ขับแทน  

        ฉันมาถามว่า… เธออยากให้ใครลงแทนทุกคน”

        เด็กชายชี้ไปที่โต๊ะเล็กข้างหน้าปัด  

        มีตั๋วรถไฟใบเดียววางอยู่  

        ตั๋วสีขาวเก่า ตัวหนังสือพิมพ์ด้วยหมึกสีแดงเข้ม

        ปลายทาง: อุบลราชธานี  

        ที่นั่ง: 13D  

        ชื่อผู้โดยสาร: ว่าง

        ข้างล่างมีตัวหนังสือเล็กๆ  

        “ผู้ถือตั๋วใบนี้ จะต้องลงจากขบวนแทนวิญญาณทั้ง 42 ดวง  

        และจะกลายเป็นคนขับขบวน 276 ตลอดกาล”

        เมฆาหยิบตั๋วขึ้นมาดู  

        กระดาษเย็นเฉียบเหมือนเพิ่งออกจากตู้เย็น

        เด็กชายยิ้ม ฟันหลุดไปครึ่งปาก  

        “ทุกคนกลัวตั๋วใบนี้ครับ  

        เลยไม่มีใครยอมลง  

        เลยต้องวนแบบนี้… ซ้ำแล้วซ้ำเล่า”

        เมฆาพลิกตั๋วดูด้านหลัง  

        มีลายมือเด็กเขียนด้วยเลือดแห้ง

        “ผมอยากให้มันจบ  

        แต่ผมให้ตั๋วใคร… คนนั้นก็ตายแทนผม”

        เมฆาเก็บตั๋วใส่กระเป๋าเสื้อช้าๆ

        เด็กชายตาโต “พี่จะรับตั๋วเหรอครับ”

        “ยัง” เมฆาตอบ “ฉันต้องรู้ก่อนว่า… ทำไมต้องมีคนตายแทน”

        เขาหันไปมองหน้าปัด  

        เข็มความเร็วชี้ไปที่เลข 88 กม./ชม. แล้วค้างนิ่งมาตลอด

        “รถไฟขบวนนี้ วิ่งวนอยู่ที่ความเร็วเท่านี้ตลอด 50 ปี  

        เพราะไม่มีใครยอมให้มันถึงปลายทางจริงๆ”

        เมฆาเดินไปยืนหน้าประตูห้องคนขับ มองออกไปข้างหน้า

        รางข้างหน้ากำลังจะถึง “ทางลักผ่าน” ที่เกิดอุบัติเหตุ  

        ไฟหน้าสาดไปเห็นรถบัสโรงเรียนคันเก่าจอดขวางรางอยู่

        แต่รถไฟไม่เคยชนจริงๆ  

        ทุกครั้งที่ใกล้ถึงจุดนั้น ขบวนจะหายวับ แล้วกลับมาที่หัวลำโพงใหม่  

        วนใหม่

        เจ้าพรายลอยเข้ามาในห้อง หน้าซีดกว่าเดิม  

        “ท่านครับ… ข้าขอแนะนำอย่างจริงจัง  

        อย่าเอาไอ้ตั๋วใบนั้นใส่กระเป๋าเลย”

        เมฆาไม่ตอบ  

        เขาแค่ยกมือซ้ายขึ้น สบัดข้อมือเบาๆ

        ห่วงนาคบาศก์วงแรกพุ่งออกไป ขยายใหญ่เป็นวงเงินขนาดสามเมตร ลอยวนอยู่หน้าห้องคนขับ

        “ฉันจะไม่รับตั๋วใบนี้”  

        เมฆาพูดเสียงเรียบ แต่ดังก้องไปทั่วขบวน

        “ฉันจะทำให้ขบวนนี้ถึงปลายทาง… โดยไม่มีใครต้องตายแทนอีก”

        เด็กชายคนขับเงยหน้าขึ้น ตาหลุดห้อยสั่นระริก  

        “ทำไม่ได้หรอกครับ  

        ถ้าไม่มีคนลงแทน… ทุกคนต้องวนไปแบบนี้ตลอดกาล”

        เมฆาหันกลับมามองเด็ก

        “แล้วถ้าฉันทำให้ ‘คนที่ควรลง’ ลงด้วยตัวเองล่ะ”

        เด็กชายนิ่งไป  

        เงาทั้ง 42 ดวงในตู้โดยสารหันมามองเมฆาพร้อมกัน

        รถไฟกำลังเข้าใกล้ทางลักผ่านมากขึ้นทุกวินาที  

        ไฟหน้ารถบัสเริ่มสว่างขึ้นในระยะเห็นชัด

        เสียงล้อกระทบรางดังเร็วขึ้น “ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก”

        เมฆายกมือขึ้นอีกครั้ง  

        ห่วงนาคบาศก์วงที่สองพุ่งออกมา ตัดกับวงแรกเป็นกากบาทเงินขนาดยักษ์

        พร้อมกับคำพูดสุดท้ายของเขา

        “คืนนี้… ฉันจะพาทุกคนไปถึงอุบล  

        รวมทั้งคนที่ขับรถบัสคันนั้นด้วย”

        แสงเงินจากห่วงนาคบาศก์สาดส่องไปข้างหน้า  

        รถบัสโรงเรียนที่จอดขวางราง… เริ่มมีเงาคนขับโผล่ขึ้นมาบนเบาะ

        คนขับที่หายตัวไปตั้งแต่คืนอุบัติเหตุ  

        คนที่ไม่มีใครเคยพูดถึงอีกเลย

        *ตอนต่อไป: “คนขับที่ถูกลืม” และการตัดสินใจครั้งสุดท้ายบนรางเหล็กที่ไม่มีวันหวนกลับ*

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*