มหาศึกห้าแผ่นดิน

“ พวกเราเป็นห่วงนายท่าน พวกเราไม่ยอมให้ท่านตาย”

เป็นเด็กสิบสามคนจากชนเผ่ารัตติกาล พวกเขาใช้ยันต์ล่องหน เคลื่อนกายเข้ามาเพื่อช่วยปลดปล่อยเขา แต่ตอนนี้เป็นกลางวัน พวกเขาไม่อาจที่จะใช้พลังแวมไพร์ได้ 

“ เชื่อข้า พวกมันมีฝีมือสูงส่ง รีบหนีไปซะ”

ราเชนพูดได้แค่นี้ นักพรตดำ ที่ยืนมองดูอยู่ ก็รู้สึกได้ถึงตัวตนของเด็กๆ เผ่ารัตติกาล

จึงใช้พลังฝ่ามือ ฟาดออกไปที่พื้น มีฝุ่นม้วนออกไป ติดร่างของเด็กๆ เหล่านั้น

“ บังอาจ ฆ่ามันให้หมด”

เด็กๆ เผ่ารัตติกาล ช่วยราเชนออกจากไม้กางเขนได้แล้ว ก็ช่วยกันแบกร่างของราเชน แล้วเคลื่อนไหว หนีหายไปอย่างรวดเร็ว

แต่ทว่าไม่ทันแล้ว  มีเงาสีดำขององครักษ์เงา ปรากฏกายขึ้น แล้วใช้ดาบวงเดือนฟันฉับเข้าไปที่ร่างของเด็กๆ เผ่ารัตติกาล จนขาดสองท่อนกองกับพื้น

ราเชนนั้นถึงกับร้องสุดเสียง แม้นเด็กเหล่านี้จะฟื้นตัว ร่างค่อยๆ งอกออกมา แต่เหมือนกับว่า พวกองครักษ์เงา จะรู้วิธีจัดการกับ เผ่ารัตติกาลดี มันใช้ทวนหักครึ่ง แล้วปักเข้าที่อกของเด็กๆ เผ่ารัตติกาลทันที  ร่างของเด็กๆ เริ่มสลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปในทันที

ราเชนตอนนี้แค้นใจสุดๆ แต่ว่าไม่อาจทำอะไรได้  เลือดก็ไหลออกมาจากข้างหลัง ตอนนี้เขาเสียเลือดมากจนตาลาย พยายามใช้พลังจิตของตนเฮือกสุดท้าย ผลักเด็กๆ เผ่ารัตติกาลให้ลอยขึ้นฟ้า เพื่อให้ไปไกลๆ จากราชวังแห่งนี้ แต่ว่า บนท้องฟ้า กลับมีค่ายกลตาข่ายฟ้า กางออกมากั้นขวางเอาไว้ ทุกๆ คนถูกจับเอาไว้ได้ แล้วถูกทิ่มแทงด้วยทวนหัก ร่างแตกสลายไปพร้อมๆ กัน ราเชนกัดฟันแน่นเลือดไหลทะลักออกมาจากปาก 

ก่อนที่ราเชนจะทำอะไรต่อ ก็มีเสียงฉีกขาดของ ค่ายกลตาข่ายฟ้า เป็นนกกระเรียนสีขาวกับสตรีคนหนึ่ง แล้วนางก็ใช้  แส้เหวี่ยงเข้ามารัดร่างของราเชนเอาไว้ แล้วกระชากขึ้นไปบนหลังกระเรียนยักษ์สีขาว แล้วกอดราเชนเอาไว้ด้านหน้า แล้วก็บินขึ้นฟ้าทันที

ราเชนเห็นหน้าคนช่วย ก็ตกใจยิ่งนัก

“ องค์หญิงเจี้ยนหนิง”

“ไม่ต้องพูด รีบหนีกันเถอะ”

ราเชนได้แต่เสียใจเรื่องของเด็กเผ่ารัตติกาลทั้งสิบสามคนที่ต้องมาตายเพราะเขาทั้งหมด ทำให้จิตใจของเขาตอนนี้รู้สึกแย่ที่สุดในชีวิต

ทันใดนั้นเององค์หญิงเจี้ยนหนิง ก็ถึงกับสะดุ้งเฮือก 

ราเชนมองเห็นลูกธนูสีทอง  มันปักเข้าที่กลางหน้าอกขององค์หญิงเจี้ยนหนิง แล้วยังทะลุเข้ากลางอกของเขาด้วยอีกคน

ราเชนมองไปที่ยังที่ลูกธนูพุ่งออกมา เป็นจักรพรรดิหลี่เอี้ยนนั่นเอง ที่ยิงลูกธนูสีทองเข้ามา

ราเชนไม่สนใจสิ่งอื่นใด พยายามจะกอดร่างขององค์หญิงเจี้ยนหนิง แต่ไม่อาจทำได้ ร่างของทั้งคู่ล้มพับไปที่หลังกระเรียนยักษ์ ที่เห็นองค์หญิงเจี้ยนหนิงบาดเจ็บมันถึงกับร้องออกมาอย่างโหยหวน

องค์หญิงเจี้ยนหนิง กัดฟันแล้วหักลูกธนูออก จากทางด้านหลัง แล้วดันร่างของตนออกจากลูกธนู

สีหน้าของนางไม่แสดงความเจ็บปวดแม้แต่น้อย จากนั้นก็รีบดึงลูกธนูที่ปักหน้าอกของราเชนไปแค่หนึ่งนิ้วออกอย่างง่ายดาย  และเอายาเม็ดยัดเข้าปากของราเชนอีกด้วย

“ ไม่ต้องห่วง ท่านจะต้องไม่เป็นอะไร นี่คือยาสมานแผลสิบทิศ ของเทพโอสถเทียนซาน บาดแผลท่านจะหายไปในไม่ช้า”  เม็ดยาเข้าปาก เลือดที่ไหลก็หยุด ไม่รู้สึกปวดบาดแผลรอบตัว แต่ไม่อาจเคลื่อนไหวได้เท่านั้น

“ เจี้ยนหนิง เจ้าก็รีบกินยาสมานแผลสิบทิศด้วยซิ”

“ ยามีแค่เพียงเม็ดเดียว”

“ อะไรนะ” ราเชนตกใจยิ่งนัก

“ ในแหวนมิติ มียาสมานแผลสิบทิศ ของเทพโอสถเทียนซาน และ ยังมียาเม็ดเก้าน้ำค้างอีก 1 เม็ด เจ้ารีบนำออกมากินเร็วเข้า”

องค์หญิงเจี้ยนหนิงยิ้มให้ราเชนอย่างอ่อนโยน แต่ราเชนกลับตกตะลึง เพราะบาดแผลธนูนั้น ยิงเข้าหัวใจของนางเต็มๆ  แล้วองค์หญิงเจี้ยนหนิงก็ล้มฟุบลงไปต่อหน้าเขา หัวใจหยุดเต้นไปในทันที เจ้านกกระเรียนยักษ์ ถึงกับรีบบินลงพื้นที่ชายป่าแห่งหนึ่งในทันที 

ราเชนพยายามใช้พลังจิตยกร่างของนางขึ้น แล้ว เรียกยาเม็ดเก้าน้ำค้าง และ ยาเม็ดสมานสิบทิศออกมา แล้วปล่อยให้มันเข้าไปในปากขององค์หญิงเจี้ยนหนิง  แล้วใช้หัวของเขากระแทกหน้าอกขององค์หญิงเจี้ยนหนิง เพื่อทำการกระตุ้นหัวใจของนางให้กลับมาให้ได้ ราเชนตอนนี้แม้จะขยับหัวได้ แต่การช่วยปั๊มหัวใจของคนนั้น มันต้องเป่าลมเข้าปาก พร้อมกับ ใช้หัวกระแทกหัวใจไปด้วย ทำให้การช่วยเหลือนั้น เป็นไปอย่างทุลักทุเล 

ทันใดนั้นเอง องค์หญิงเจี้ยนหนิงก็สะดุ้งเฮือกออกมา

“ หนิงเอ๋อยังไม่ตายอีกหรือนี่”  ไม่น่าเชื่อบาดแผลภายในและภายนอกขององค์หญิงเจี้ยนหนิงกลับปิดสนิท หัวใจกลับมาเต้นได้ดั่งเดิม กระเรียนยักษ์ถึงกับร้องออกมาอย่างดีใจ

ราเชนถึงกับยิ้มออกมา

“ เด็กโง่ ทำไมต้องทำเช่นนี้”

“  ตั้งแต่หนิงเอ๋อเกิดมา มีเพียงท่านคนเดียวที่ทำให้หนิงเอ๋อรู้จักคุณค่าของชีวิต หากปราศจากท่านแล้ว ชีวิตก็ไร้สิ้นความหมาย”

“ ข้าเป็นคนพิการ ไม่คู่ควรกับท่าน”

“ คู่ควรหรือไม่ หนิงเอ๋อไม่สนใจ ขอเพียงท่านไม่รังเกียจหนิงเอ๋อ ก็เพียงพอแล้ว”

“ องค์หญิง” ราเชนถึงกับพูดไม่ออก

ทันใดนั้นเอง บนท้องฟ้า ก็มีนกกระเรียนสีดำ  บินเข้ามาล้อมรอบ ราเชนและองค์หญิงเอาไว้ แต่มีนกกระเรียนสีทองอยู่ตัวหนึ่ง ด้านบนมีจักรพรรดิหลี่เอี้ยนยืนอยู่

“ เสด็จพ่อ”

จักรพรรดิหลี่เอี้ยน มากับ สี่ผู้พิทักษ์ องค์ชายรองและองค์ชายสี่ เกาจิ้งอัน นักพรตดำ จ้าวเหล่ยเทียน เล่ากงกง เจ้าสำนักต่าง ๆ ล้วนมากับครบ

“ หนิงเอ๋อ เจ้ากำลังทำอะไร” จักรพรรดิหลี่เอี้ยนเอ่ยด้วยเสียงที่โกระเคืองยิ่ง

“ เสด็จพ่อ ปล่อยเขาไปเถอะ หนิงเอ๋อจะทำตามที่เสด็จพ่อรับสั่งทุกอย่าง”

จักรพรรดิหลี่เอี้ยนส่ายหัว แล้วเอ่ยกับเล่ากงกงและ สี่ผู้พิทักษ์ว่า

“ ไปลากตัวองค์หญิงมา”

“ อย่านะ หากใครเข้ามา หนิงเอ๋อจะฆ่าตัวตายเดี๋ยวนี้”

องค์หญิงเจี้ยนหนิง ถึงกับคว้ามีดสั้นออกมา แล้วใช้มือทั้งสอง เตรียมแทงที่ลำคอของตนเอง จักรพรรดิหลี่เอี้ยนถึงกับขมวดคิ้ว

“ ไอ้อ้วนนี่มีดีอะไร ทำให้ลูกของข้าหลงไหลมาได้ขนาดนี้”

“ เขาคือ สามีของหนิงเอ๋อ ได้โปรดปล่อยพวกเราไปเถอะ”

จักรพรรดิหลี่เอี้ยนได้ยินคำพูดนี้ ถึงกับโกรธจนตัวสั่น

“ สามี นี่เจ้ามอบกายให้กับมันตั้งแต่เมื่อไร”

องค์หญิงเจี้ยนหนิงไม่มีอะไรจะเสียแล้ว คุกเข่าต่อหน้าจักรพรรดิ พร้อมที่จะเสียบคอของตน หากไม่ได้รับความเห็นใจ

“ เมื่อสองปีก่อน”

องค์หญิงเจี้ยนหนิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจนักหนา แต่ราเชนกลับรู้สึกไม่ดี เพราะเขาสัมผัสได้ถึง กลิ่นไอแห่งความตายที่ปล่อยออกมาจากร่างของจักรพรรดิหลี่เอี้ยน จึงรีบร้องเตือนออกไปว่า

“   หนิงเอ๋อ หนีไป “

ราเชนพูดได้แค่นี้ เท้าของจักรพรรดิหลี่เอี้ยน ก็เตะเข้าที่สองมือขององค์หญิงเจี้ยนหนิง มีดสั้นพุ่งเจาะกลางลำคอขององค์หญิง 

ฉึก !!

องค์หญิงเจี้ยนหนิงถึงกับสะดุ้งเฮือกสุดตัว ไม่เคยคิดมาก่อนว่าบิดาผู้ให้กำเนิด จะโหดเหี้ยมกับตนเองเช่นนี้ ก่อนลมหายใจห้วงสุดท้ายจะสิ้นสุด นางหันไปมองหน้าราเชนด้วยสายตาโศกเศร้ากับชะตากรรมของตน ส่งยิ้มที่ใสซื่อบริสุทธิ์เลือดไหลท่วมปาก  ให้กับราเชนเป็นการบอกลา เปลือกตาของนางก็เริ่มปิดไป โดยที่น้ำตายังคงไหลพรากออกมา

“ หนิงเอ๋อๆๆๆๆๆๆ” ราเชนตะโกนออกมาสุดเสียง เลือดยังคงไหลออกจากปากของลำคอขององค์หญิง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเลือด ราเชนโกรธแค้นจนตัวสั่นแบบไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อนในชีวิต

“ นังแพศยา ลูกไม่รักดี ตายไปเสียได้ก็ดี เป็นเพราะแกคนเดียว หยางเฟยหลง”

จักรพรรดิหลี่เอี้ยน ถึงกับเดินเข้ามาเตะเข้าไปที่ซี่โครงของราเชนเต็มแรงจนตัวปลิว

โครม !

กระดูกซี่โครงของราเชนถึงกับหักไปอีก หลายซี่ ความเจ็บปวดถาโถมกันเข้ามาใหม่ ดวงตาพร่ามัว สติค่อยๆ เลือนลาง จนกระทั่ง เกาจิ้งอันรีบร้องเตือนออกมา

“ ฝ่าบาท ทรงพระทัยเย็นก่อน อย่าลืมที่ทรงรับสั่งจะมอบร่างที่มีชีวิตของหยางเฟยหลงให้กับ อาณาจักรอุดรนะพะยะค่ะ”

“ ฮึ่ม ข้าไม่ลืม ข้าจะทำลายอวัยวะเพศของมันเท่านั้น ไม่ฆ่ามันอย่างแน่นอน”

จักรพรรดิหลี่เอี้ยน เดินเข้าไปหาราเชนทันที แต่ทว่าก่อนที่จะยกเท้าเหยียบไปที่อวัยวะเพศของราเชน จู่ๆ ก็มีชายผู้หนึ่ง พุ่งตัวเข้ามา แล้วใช้พลังปราณยุทธ์ขั้นราชัน ดูดร่างของราเชนหลบไปได้อย่างหวุดหวิด

“ นายท่านรีบหนีไป” เล่ากงกงเป็นคนช่วยราเชนนั่นเอง แล้วก็โยนร่างของราเชนขึ้นไปบนนกกระเรียนยักษ์สีขาว ราเชนได้แต่พยักหน้า แล้วสติก็ดับวูบไป

“ เล่ากงกง เจ้าคิดทรยศข้ารึ?”

เล่ากงกงไม่รู้จะตอบยังไง สมองของตนถูกสั่งให้คุ้มครองหยางเฟยหลงเท่านั้น จึงได้แต่ยืนขวางหน้าจักรพรรดิหลี่เอี้ยนเอาไว้

“ ฆ่ามัน” จักรพรรดิหลี่เอี้ยนคำรามออกมาด้วยเสียงอันดัง

สี่ผู้พิทักษ์ พุ่งตัวพร้อมกับกระบี่ พุ่งเข้าใส่ร่างของเล่ากงกง ที่ขว้างเข็มนับร้อยออกมาจากชายเสื้อ แต่กระบี่ทั้งสี่ปัดออกไปได้  แต่แล้วก็มีกริซสีขาวพุ่งออกมาจากมือของจักรพรรดิหลี่เอี้ยนเจาะเข้ากลางหน้าผากของเล่ากงกง                                                                                                     

ฉึก !!!

ร่างของเล่ากงกงหงายหลังนอนตายไปในทันที เจ้านกกระเรียนสีขาวบินขึ้นสูงไปบนฟ้า เหล่านกกระเรียนยักษ์สีดำและนกกระเรียนยักษ์สีทอง ก็พาจักรพรรดิหลี่เอี้ยนและเจ้าสำนักทั้งหลายไล่ตามไปอย่างกระชั้นชิด แต่ว่าจักรพรรดิหลี่เอี้ยน นำธนูคันใหญ่ออกมาแล้วยิงออกไป

ลูกธนูพุ่งเข้าเสียบคอของเจ้านกกระเรียนขาวตายไปในทันทีกลางอากาศ ร่างกำลังร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน ราเชนนั้นตอนนี้ก็ไม่รู้สึกตัวแล้ว แต่ทว่าบรรยากาศรอบๆ มีบางอย่างแปรเปลี่ยนไป  ท้องฟ้ามียันต์สีฟ้ามากมาย เคลื่อนตัวเข้ามาจากบนท้องฟ้านับหมื่นนับแสนใบ เข้าปกคลุมไปที่ซากศพเจ้านกกระเรียนขาวและราเชน จากนั้นยันต์สีฟ้าก็พลันลุกไหม้กลุ่มควันมากมายกระจัดกระจายอยู่เต็มท้องฟ้า จนกระทั่งกลุ่มควันหายไป

ร่างของราเชนกับเจ้าซากศพกระเรียนยักษ์ก็หายวับไปจากท้องฟ้าด้วยเช่นกัน

“ มหายันต์พันลี้?” นักพรตทงอู่ ถึงกับเอ่ยออกมาอย่างตกใจ

“ ท่านนักพรตรู้จัก ยันต์เหล่านี้  ท่านรู้ใช่ไหม ใครเป็นคนช่วยหยางเฟยหลง?”

เกาจิ้งอันเอ่ยน้ำเสียงข่มขู่

จักรพรรดิหลี่เอี้ยนเอง แค่หันหน้ามามองหน้านักพรตทงอู่ โดยไม่มีปฏิกิริยาเหมือนจะพอรู้มาแล้ว ว่ามหายันต์พันลี้นั้นมาจากสำนักใด

ทำให้นักพรตทงอู่ เอ่ยออกมาด้วยความลำบากใจว่า

“ มหายันต์พันลี้ เป็นหนึ่งในวิชาของตำราจิตเทพจักรวาลของสำนักเมฆาม่วงของเรา แต่ว่า ตำรานี้จะมีผู้สืบทอดเพียงคนเดียว คือ นักพรตทงที อาจารย์ของหยางเฟยหลง แต่ว่า นักพรตทงทีตายไปแล้ว หยางเฟยหลงไร้พลังปราณยุทธ์ ไม่มีทางใช้พลังมหายันต์พันลี้ได้ อีกทั้งมันกลายเป็นคนพิการไปแล้วด้วย”

“ เจ้าสำนักทงเทียน ช่วยมันไปหรือไม่”

เกาจิ้งอันรีบเอ่ยอย่างไม่พอใจ

“ เป็นไปไม่ได้ ท่านเจ้าสำนักกักตนมายี่สิบปีไม่เคยออกมาข้างนอก ท่านละสิ้นซึ่งทางโลก และอีกอย่าง ตำราจิตเทพจักรวาลนั้น ท่านเป็นผู้สละสิทธิ์ในการฝึกฝนและมอบตำราให้กับ นักพรตทงที ไปแล้ว ท่านไม่มีทางฝึกฝนวิชานี้อย่างแน่นอน”

“ ใครจะรู้ พวกเราบุกสำนักเมฆาม่วงกันเลยดีกว่า”

“ หยุดก่อน” จักรพรรดิหลี่เอี้ยนตวาดออกมาทุกคนถึงกับเงียบกริบ มองดูว่าจักรพรรดิหลี่เอี้ยนจะตรัสต่อไปอย่างไร

“ ข้าเชื่อว่า ท่านนักพรตทงเทียนไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เกาจิ้งอัน หยางเฟยหลงถูกทำลายเส้นเอ็นแขน ขา และกระดูกสันหลังของมัน จนพิการไปแล้ว แต่ว่าเจ้าไม่สามารถจับมันไปเองได้ ดังนั้นสัญญาของเรา ก็จบสิ้นกันนับแต่นี้

สี่ผู้พิทักษ์ นำร่างขององค์หญิงไปทำพิธีให้สมเกียรติ และประกาศออกไปว่า

เจ้ามารปีศาจหยางเฟยหลง เป็นคนสังหารองค์หญิงเจี้ยนหนิง หวังว่า ทุกๆ คนจะพูดเช่นเดียวกันกับข้า หากข้ารู้ว่า ใครพูดเป็นอื่น ข้าจะไม่ละเว้นมันเป็นอันขาด”

จักรพรรดิหลี่เอี้ยนเอ่ยจบ ก็กระโดดขึ้นอินทรีขาวยักษ์ แล้วบินกลับวังหลวงไปในทันที

เกาจิ้งอันได้แต่กัดฟันนิ่ง ไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมา

........……………………………………………….จบ ภาคที่ 1 .....................................................................

ภาคต่อไป  ราเชนยังไม่ตาย และยังได้พบกับ อาจารย์เทพโอสถเทียนซาน ได้ศึกษาวิชาการแพทย์ และยังได้สัตว์อสูรที่ร้ายกาจที่สุดในแผ่นดินมาช่วยเหลือ และที่สำคัญ เขาผ่านห้วงแห่งความตายมาได้ แต่ก็ต้องสูญเสียบุคคลที่เขารักไปมากมาย  ทำให้เขาต้องทำบางสิ่งบางอย่าง เพื่อให้อยู่รอดในโลกนี้ต่อไปให้ได้ ซึ่งภาคต่อไป นี้ ราเชนได้คิดค้นอาวุธมหาประลัย เพื่อมาต่อกรกับ เหล่าผู้มีพลังปราณระดับสูงทั้งหลาย

ในเมื่อศัตรูมันโหดเหี้ยมกับเขา ดังนั้น เขาต้องยิ่งโหดเหี้ยมกับพวกมันคูณสอง รอพบกับ ภาค 2 อาณาจักรมัจฉิมา เร็ว ๆ นี้ ………