Pioneer Era

***หนุ่มดวงกุด [โฮป]

"จะเอายังไงต่อกันดี? "

ตอนนี้พวกเรากำลังมืดแปดด้านอยู่ที่หน้าอาคารรัฐสภา

มันเป็นอาคารกระจกสูงสิบห้าเมตรที่ดูเปราะบาง มีรูปร่างทรงกลมคล้ายลูกบอลหลายสิบก้อนที่ถูกดูดติดเข้าด้วยกัน

มันตั้งอยู่ลานกว้างขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยสวนน้ำกับกลิ่นหอมของดอกไม้ และทางเท้าที่ปูด้วยหินธรรมชาติเรียงราย

ทางเดินนั้นมีลักษณะคล้ายใยแมงมุมที่ถูกถักทออย่างปราณีตบรรจง

สองข้างทางเต็มไปด้วยเสียงของนกน้อยขับร้องดังขับขาน ควบคู่ไปกับสายน้ำตกจากรางน้ำที่สร้างลอยขนานคู่กับเส้นทางเดินนั้น

ทางเข้าออกของอาคารนั้นมีเพียงเส้นเดียว คือประตูหน้าที่เต็มไปด้วยทหาร ตำรวจ กับโกเลมร่างยักษ์ที่ใช้ปราบจราจล

เพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจ พวกเราเลยทิ้งรถเอาไว้บนถนนหลัก แล้วเดินเท้ามาเฝ้าสังเกตุจากตรอกซอยของบ้านเรือนที่ตั้งอยู่ห่างออกมาราวสิบช่วงตึก

ตอนแรกคิดว่าจะลองให้ไฮเจนพาพวกเราบินลอบเข้าจากดาดฟ้าอาคาร แต่ผิดคาดที่ตึกนี้ไม่มีดาดฟ้าที่ว่า

อาคารจอดรถเองก็ตั้งแยกออกมาต่างหาก จึงหมดหวังที่จะมีทางเข้าออกอื่นปรากฏให้เห็น

จะมุดผ่านทางระบายน้ำอาคาร ก็ต้องผ่านห้องฆ่าเชื้อด้วยรังสีก่อน ซึ่งนั่นเป็นไปไม่ได้ที่พวกเราจะผ่านไปได้แบบมีชีวิตครบสามสิบสอง

ทางหนีไฟเองก็ถูกปิดตายด้วยระบบล็อคหลายสิบชั้น

เลยทำให้สุดท้าย ทางเข้าออกจึงมีแค่ประตูหน้าเท่านั้น

"จะบุกเข้าไปยังไงดีละเนี่ย? แฟต พอจะมีแผนหรือเปล่า? "

"มีค่ะ แต่แผนนั้นต้องให้คนในกลุ่มเราคนหนึ่งต้องเสี่ยงชีวิต ฉันเลยอยากจะเลี่ยงแผนนั้น ขอเวลาคิดแผนอื่นก่อนค่ะ"

"พูดแบบนี้ แสดงว่าคงต้องมีใครสักคนไปเป็นตัวล่อสินะ? "

"... ฉันไม่อยากจะใช้แผนตัวล่อเท่าไหรนัก แถมอาจไม่น่าได้ผลด้วยค่ะ"

" อย่างงั้นหรอกหรือ…"

"จะให้ฉันสร้างระเบิดกลิ่นตดรมคนที่อยู่หน้าตึกให้ไหมดอง? "

"ทำแบบนั้นได้เจอเรียกแขกมารุมแน่ค่ะ แค่ที่พวกเรารอดตายจากการไล่ล่าของกองทัพตำรวจมาได้ ฉันก็ว่าเป็นปาฏิหาริย์มากพอแล้วค่ะ"

"ถ้าอย่างงั้นไม่ลองปลอมตัวลอบเข้าไปดูละเจ้าค่ะ? "

"คุณเพกมาไทต์ค่ะ พวกเราไม่มีอุปกรณ์ที่จะใช้ปลอม---"

แฟตถึงกับอึ้งและหยุดชะงักเมื่อเห็นสิ่งที่วางเรียงกองเอาไว้ตรงหน้า

บนพื้นหินในซอยที่สกปรก มีชุดพนักงานแม่บ้านวางเรียงกองเอาไว้อยู่ด้วยกันจำนวนมาก

พวกมันมีทุกขนาด ทุกไซต์ ทุกเผ่าพันธุ์

" ---นี่คุณเก็บของพวกนี้เอาไว้ตรงไหนกันค่ะเนี่ย? "

" มันคือเทคนิคการพับเฉพาะของสายลับเผ่ากระต่ายอย่างพวกเราเจ้าค่ะ แถมด้วยความร่วมมือของคุณประธานเซอร์ไว นอกจากชุดแม่บ้านแล้ว ฉันยังมีชุดพนักงานระดับสูง ชุดเจ้าหน้าที่ยามระดับสูง และอื่น ๆ อีกมากเก็บเอาไว้อยู่ในคลังชุดของฉันด้วยนะคะ"

สุดยอดในหลาย ๆ ความหมายเลยแฮะ

แบบนี้ก็ไม่ต้องเปลืองเงินซื้อตู้เสื้อผ้ามาเยอะ ๆ เลยสินะ?

เอาไว้วันหลังไปขอให้เธอช่วยสอนเคล็ดลับการพับเสื้อให้ดีกว่า

" ดีละ ถ้าอย่างงั้น พวกเรามาใช้แผนปลอมตัวกันเลยค่ะ! "

***ผ่านไปสิบนาที

ทุกคนกำลังอยู่ในชุดแม่บ้านที่ดูคล้ายชุดหมีสีฟ้า

เนื้อผ้าถูกทอมาจากโพลีเมอร์แบบพิเศษ และยังมีเคลือบสารบางอย่างปิดทับอีกชั้น

เพราะเหตุนี้ เลยทำให้การระบายความร้อนนั้นห่วยแตกสุด ๆ!

ดีนะที่ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงเดือนย่างเข้าฤดูหนาว เลยทำให้ไม่ร้อนตับแตกไปก่อน

แต่ปัญหาไม่ใช่การระบายความร้อนของชุดหรอก…

"ฮะ ฮะ ฮะ! เหมาะกับโฮปมากเลยละดอง! "

"ลายดอกไม้นี่เข้ากับโฮปมากเลยค่ะ"

ปัญหาคือยัยกระต่ายดันมีแต่ชุดของพนักงานหญิงนี่สิ…

เห็นว่าชุดพนักงานทำความสะอาดตัวนี้ มีความต่างระหว่างเพศชายและหญิงตรงที่ลวดลายดอกไม้บนชุด

และสภาพของผมตอนนี้คือกำลังสวมชุดที่เต็มไปด้วยลายดอกไม้ระบายฟูฟ่องงดงาม ที่มาพร้อมกับชายกระโปรงยาวเย็นสบาย…

" ช่วยไม่ได้ค่ะ งั้นมาแต่งหน้า แปลงเพศเจ้าโฮปหน่อยเร็ว~"

"... ที่พูดนี่เอาจริงดิฟะไฮเจน? "

"ไม่อย่างงั้นเดียวไม่เนียนนะ ใช่ไหมแฟต? "

"ค่ะ ถือว่าเป็นหนึ่งในหน้าที่ขุนพลรับจ้าง จงจับคุณโฮปแต่งหญิงเดียวนี้ค่ะ! "

"เดียว---"

"""ลุย!!! """

"แว๊กกก?!? ถามความเห็นตรูก่อนสิเห้ย!? "

…

..

.

***หลังจากนั้นอีกสิบนาทีต่อมา

ณ ทางเข้าอาคารรัฐสภา ที่รายล้อมไปด้วยเต็นท์สนามผ้าใบสีขาวจำนวนมาก

"หัวหน้า มีเงาคนเดินตรงมาทางนี้ครับ? "

" ใครฟะ? ตอนนี้ประกาศเคอร์ฟิวอยู่นะเฮ้ย? รีบไปตรวจสอบดิ? "

" ครับท่าน! "

ณ ที่แห่งนั้น กำลังมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินเข้าหากองทหารและตำรวจผู้น่าเกรงขามด้วยจิตใจที่ห้าวหาญ

"ตรงนั้น หยุดเดียว---"

แต่แล้วแทนที่จะเรียกผู้บุกรุกให้หยุดอยู่กับที่ ชายเผ่ายักษ์ผู้นั้นกลับหยุดชะงักประดุจรูปปั้นหินไปแทน

" นั่นแกทำอะไร!? ทำไมไม่---"

แม้หัวหน้าของพวกเขาที่เป็นสตรีเผ่ายักษ์ ก็ยังหยุดนิ่งชะงักไม่ต่างกัน ทันทีที่เห็นคนกลุ่มนี้

คนกลุ่มที่ว่า คือกลุ่มสตรีจำนวนเจ็ดคนที่สวมชุดแม่บ้านทำความสะอาด

หากว่าเป็นยามปกติ คนที่สวมชุดพวกนี้มักจะเป็นหญิงชราทั่วไปที่เกษียณอายุตัวเองไปแล้ว

แต่ทว่ากลุ่มแม่บ้านตรงหน้าพวกเขา กลับดูแตกต่างออกไปจากที่พวกเขารู้จัก

หนึ่งคือสตรีเผ่ายักษ์ผมสีม่วง ผิวสีเขียวอ่อน มีใบหน้างดงามและดวงตาคม ประดุจเป็นดอกกุหลาบที่มีหนามแหลมอันคมกริบ

มวลดอกไม้ที่เบ่งบานรอบกาย ต่างหุบลงพร้อมกันประหนึ่งมิหาญกล้าท้าประลองความงดงามกับเธอ

หนึ่งคือสตรีเผ่าภูติผู้น่ารัก ผู้ที่มีรอยยิ้มประหนึ่งพระอาทิตย์อัศดง

เพียงแค่ได้เห็นใบหน้าของเธอ ใบหน้าที่บูดบึ้งของพวกเขาก็ฉับพลันเบ่งบานร่าเริงคล้อยตาม ประหนึ่งต้องมนต์สะกดที่มิอาจต้านทานได้

อีกหนึ่งคือสตรีเผ่ามนุษย์นก ผู้ที่มาพร้อมกับผมสีชาดทอประกายประหนึ่งเป็นแร่ [แทนจูรีนควอตซ์] เม็ดงาม

ไม่เพียงแค่เส้นผม รูปทรงร่างกายของเธอยังสมบูรณ์แบบราวกับหลุดมาจากนักโมเดลชั้นนำอีกด้วย

ขนปีกสีขาวเองก็ยังเรียงตัวสวย ประหนึ่งผ้าไหมของเทพธิดาชั้นสูง

ไล่หลังไปนั้น คือสตรีที่แต่งตัวชวนน่าสงสัยด้วยกันสามคน

แต่ถึงจะมีผ้าโพกหัวปกปิดเส้นผม แต่ก็นับว่าเป็นสตรีที่งดงามระดับแนวหน้าของเผ่านั้น ๆ

พอมายืนคู่กับสามสตรีที่โดดเด่นในแถวหน้า จึงทำให้พวกเธอกลายเป็นกลุ่มแม่บ้านที่งดงามที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยเห็นมาในชีวิตนี้

แต่ที่ทำให้พวกเขาทึ่งจนหยุดนึ่ง ประหนึ่งได้จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเมดูซ่า กลับมิใช่สตรีเหล่านั้น

หากแต่เป็นสตรีที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดของกลุ่มพวกเธอต่างหาก ที่ทำให้พวกเขาถูกคำสาปให้กลายเป็นหินจนมิอาจขยับตัวได้

เธอคนนั้นเป็นสตรีผอมสูงที่มีน้ำนวลและกล้ามเนื้อสมส่วนได้รูปสวยงาม

ผิวพรรณดำคล้ำเพราะแดดเผา แต่กลับดูเรียบเนียนนวลนุ่มน่าสัมผัส

ผมสีดำยาวเป็นมันขลับทอประกาย พริ้วลื่นไหลและมีสีดำดั่งท้องทะเลน้ำลึกที่เต็มไปด้วยความลึกลับอันมีมนต์เสน่ห์

ดวงตาสีดำกลมโตเป็นเงาดั่งลูกอัญมณีที่ไร้มลทิน

ทรวดทรงผอมบาง ถึงจะไร้ซึ่งหน้าอก แต่กลับให้ความรู้สึกน่าทนุถนอมชวนปกป้อง

มีดวงตาคมเฉือดเฉือนและไม่เป็นมิตรซึ่งพร้อมจะสังหารทุกชีวิต แต่สายตานั้นกลับทำให้หัวใจของชายหนุ่มที่พบเห็น เป็นต้องถูกเสียดแทงอย่างเจ็บปวดใจ และตกหลุมรัก ประหนึ่งถูกควักขโมยหัวใจไปจากร่างด้วยสายตานั้น

พระอาทิตย์จำต้องสาดแสงไปที่เธอเพื่อขับความงดงามนั้นให้เด่นชัด

สายลมต้องพัดโบกสะบัดให้เข้ากับจังหวะการเดินของเธอ เพื่อเน้นและขับความงามของเส้นผมให้เด่นชัดมากยิ่งขึ้น

แม้แต่ดอกไม้ ยังจำต้องรีบสลัดกลีบของตนทิ้ง เพราะอับอายจนไม่คิดกล้าจะกลับมาอวดโฉมตัวเองอีก

หากใครเคยได้สัมผัสพบสตรีมาทั่วทุกมุมโลก จำต้องยอมคงความบริสุทธิ์ตนเอง เพื่อพร้อมจะมอบถวายให้แด่เธอผู้นี้เพียงผู้เดียว

แม้แต่ชายที่มีลูกกับภรรยาแล้ว ยังต้องยอมละทิ้งครอบครัวเพื่อมาเป็นทาสของเธอ

เธอคือสตรีที่มีความงดงามมากถึงเพียงนั้น

สตรีผู้ที่มีความงามจนสะกดโลกให้หยุดนิ่งได้

สตรีผู้นั้นมีนามว่า

[โฮป]

ใช่… เธอผู้นี้คือ [โฮป] บุรุษเผ่ามนุษย์ที่ถูกพวกลิลลี่จับแปลงโฉมสุดฝีมือ จนกลายเป็นสตรีที่งดงามที่สุดในโลกไปแล้ว…

***สตรีอันดับหนึ่งของโลก [โฮป]

"งดงามพ่องสิ! "

ก็อยากจะพูดตบมุขแบบนั้นอยู่หรอกนะ…

แต่ยอมรับเลยว่าพวกลิลลี่มีฝีมือในการแต่งตัวระดับสูงเลยละ

โดยเฉพาะกับไฮเจน เจ้านี่โคตรเทพเลยละขอบอก

ขนาดตัวเอง ยังรู้สึกหลงรักในรูปโฉมตัวเองจนใจเต้นเลยนะ

มันเล่นลงทุนแปลงโฉมตรูได้แนบเนียนแบบสุด ๆ แม้แต่เรียวขาเอง ยังจับถอนออกจนหมดไม่เหลือแม้แต่รูขุมขน

แม่งจับโกนขนทั้งตัวแม้แต่รักแร้เองก็ยังเกลี้ยงเกลาสะอาดใสปิ้ง

สะอาด… จนไปถึงแม้แต่… เออ… จุดซ้อนเร้นลับ…

หมดกันความเป็นชายของตรู

"คะ---คุณคนสวยเป็นพนักงานทำความสะอาดของที่นี่หรือครับ? "

ดูสิ ขนาดพวกเจ้าหน้าที่เผ่ายักษ์ยังหลงเสน่ห์ของผมเลย

นี่ขนาดสวมชุดแม่บ้านทำความสะอาดที่ดูไร้เสน่ห์ยังขนาดนี้

นี่ถ้าสวมชุดไปรเวตออกงาน มันจะขนาดไหนกันฟะ?

ระดับสตรีล้มเมืองเลยหรือเปล่า?

"ชะ---"

" (เสียงต่ำไปแล้วค่ะโฮป ดัดเสียงให้สูงหน่อย!) "

เจ้าไฮเจนนี่พูดยังกะตัวเองมีน้ำเสียงสมหญิงตายชักนักละ

เอาเถอะ… ตอนนี้ไหลตามน้ำไปก่อนดีกว่า

"--ใช่ค่ะ~ พอดีพวกเราเป็นพนักงานใหม่ของกะดึกค่ะ~ วันนี้ทำงานเป็นวันแรกค่ะ~"

"อย่างงั้นหรือครับ… ทำงานวันแรกดันมาเจอประกาศภาวะสงครามพอดี ลำบากแย่เลยนะครับ"

" ใช่ค่ะ~"

ดูท่าว่าจะหลอกสำเร็จแฮะ

"งั้นรบกวนขอใบประจำตัวเข้างานเพื่อตรวจสอบตามกฏของทางนี้จะได้ไหมครับ? "

หรือว่าจะตกม้าตายตั้งแต่ด่านแรกเลย…

พวกเราไม่มีใบประจำตัวเข้างานที่ว่า---

" นี่ค่ะ"

" ขอบคุณครับ"

ยัยกระต่ายเพกยื่นบัตรแข็งสีฟ้าจำนวนเจ็ดใบให้กับเผ่ายักษ์ที่ดูเป็นหัวหน้า

" (หนึ่งในความสามารถเฉพาะตัวของสุดยอดสายลับนักฆ่า คือการที่ต้องเตรียมตัวให้พร้อมทุกสถานการณ์เจ้าค่ะ) "

เธอกระซิบเบา ๆ ใส่หูของยัยลี่เช่นนั้น

ว่าแต่มันใช่เรอะ!?

นี่เธอไปปลอมแปลงบัตรพนักงานมาตอนไหนกันฟะ!

ชุดมีเตรียมพร้อม อุปกรณ์ปลอมตัวมีพร้อม แล้วนี่ยังมีบัตรปลอมอีก

เริ่มชักรู้สึกว่ายัยนี่เหมือนหุ่นยนต์แมวสีฟ้าที่มาจากโลกอนาคตยังไงชอบกลแฮะ

"บัตรถูกต้อง เชิญผ่านเข้าไปได้ครับ แต่เนื่องจากตอนนี้อยู่ในภาวะสงคราม รบกวนขอให้ทำตามระเบียบอย่างเคร่งครัดทีนะครับ"

"ขะ… ขอบคุณมากค่ะ~"

ด้วยเหตุนี้ พวกเราจึงสามารถลักลอบเข้ามาในอาคารได้สำเร็จ

เหนื่อยวุ้ย

ข้างในอาคารนั้น คือลานกว้างขนาดใหญ่ ที่มีระเบียงทรงกลมรายรอบซ้อนขึ้นไปสามชั้นตามผิวอาคารทรงกลม

ทุกมุมระเบียงจะมีทหารจากทุกเผ่ายืนเฝ้าเป็นระยะ โดยมีเผ่ามนุษย์มดที่ออกจะมีจำนวนมากเป็นพิเศษ

แม่บ้านเองก็มีประปรายให้เห็น แต่ส่วนใหญ่จะเป็นคนจากเผ่ามนุษย์ที่อายุเยอะแล้วมากกว่า

ดังนั้นกลุ่มของพวกเราเลยดูโดดเด่นเป็นพิเศษหน่อย

"ว่าไงจ๊ะคนสวย! "

"นี่พวกเรามีพนักงานทำความสะอาดสวยขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร? "

"พวกแก! มีสมาธิกับงานหน่อยเฮ้ย! "

ก็ดึงดูดเป็นจุดสนใจประมาณนี้อะนะ…

"คนที่เป็นพนักงานเผ่ามนุษย์มดคนนั้น หน้าตาดูคุ้น ๆ นะว่าไหม? "

แถมยังทำให้ตัวจริงของแฟตเกือบหลุดแตกออกไปอีกด้วย

พวกเราพยายามเดินเกาะกลุ่มโดยให้แฟตอยู่ข้างหลังพรุน เพื่อหลบเลี่ยงสายตาของผู้คน

โชคดีที่ยัยกระต่ายดำได้ข้อมูลแผนที่แบบละเอียดยิบของที่นี่มาจากเจ้าประธานมดหน้าเลือด เลยทำให้พวกเราไม่หลงทางไปก่อน

"... ราบลื่นกว่าที่คิดแฮะ"

"ใช่ ๆ แถมโชคดีที่แทบจะไม่มีพวกขี้หลี เลยทำให้ไม่เจอเรื่องน่ารำคาญนะดอง"

"อย่าพูดจาเป็นลางแบบนั้นสิค่ะลี่"

*ปิ้ว? *

"ไม่ได้หมายถึงหนูลี่ค่ะ"

*ปี้~*

จะว่าไป ไอมังกรตัวนั้นมันมุดเข้าไปซ่อนข้างในเสื้อของพรุนได้ยังไงเนี่ย?

ปิดตัวจนเล็ก? หรือว่าพันรอบตัวพรุนหลาย ๆ รอบเพื่อลดพื้นที่?

เอาเถอะ… คิดมากไปก็เท่านั้น

ยัยพวกนี้เองก็ดูผ่อนคลายจนถึงขนาดคุยเล่นได้

งั้นผมเองก็ผ่อนปรนความเครียดลงบ้างดีกว่า

"""เฮือก!!! """

ณ วินาทีที่ผมเริ่มผอนคลายตัวเอง พวกทหารที่อยู่รอบตัวใกล้ ๆ ก็ต่างพากันล้มทั้งยืน

บางคนยืนนิ่ง บางคนรีบหยิบมือถือขึ้นมารัวกล้องใส่ผมไม่หยุด

พะ… พวกเอ็งเป็นบ้าอะไรกันฟะ!?

"นะ--- นางยิ้มแล้ววะ! "

"ใบหน้าที่แข็งกร้าว ดวงตาที่คมกริบนั้น มัน… มันถูกละลายแล้ว! "

"สุดยอดแห่งความโมเอ้! "

"อ๊ากกก! หัวใจของข้ากำลังละลาย! "

"ถะ… ถึงข้าจะเป็นเผ่ามนุษย์มด แต่ข้าไม่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตชนิดไหนที่น่ารักสวยงามเยี่ยงนี้มาก่อนเลยสักครั้ง! "

… จะบอกว่านี่เป็นเพราะผม?

แค่ผมผ่อนคลายอารมณ์สร้างรอยยิ้มแค่นี้ ถึงกับทำไอพวกนี้เป็นบ้าได้?

ขนาดเผ่ามนุษย์มดเองยังมาหลงเสน่ห์?

บ้าไปแล้ว!?

"ขะ--- ข้าควรไปขอนางแต่งงาน! "

"ไม่! ข้าต่างหาก! "

"ไอเชี่ย ข้าต่างหาก! "

" จะหาเรื่องเรอะ!? "

" งั้นก็เอาเลยเซ่ไอพวกลูกหมา! "

"นางต้องเป็นของข้าาาา! "

เชี่ย…

แม่งตีกันแล้วเว้ยเฮ้ย

"... หนีกันก่อนดีกว่าไหมทุกคน? "

"เห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะ คุณเพกค่ะ ไม่ทราบว่าที่คุมขังที่ว่ายังอยู่อีกไกลไหมคะ? "

"จากภาพที่ท่านประธานส่งมา คิดว่าน่าจะเป็นห้องใต้ดินค่ะ"

"งั้นรีบไปกัน---"

"แม่นางสุดสวยคนนั้นกำลังจะหนีไปแล้ว! "

"..."

หรือควรจบเรื่องวุ่นวายตรงหน้า ด้วยการบอกพวกบ้าตรงนี้ว่าตรูมีดุ้นก่อน น่าจะจบเรื่องได้เร็วกว่าหรือเปล่า?

" เออ… คือว่าผมเป็นผู้ชาย---"

"""ไม่เป็นไร! เดียวพวกข้าออกเงินค่าผ่าตัดแปลงเพศให้เอง! """

ยังงี้ก็ได้เรอะ!?!

ไอพวกบ้านี่ดวงตากลายเป็นรูปหัวใจกันหมดแล้วด้วย!

เริ่มชักรู้สึกถึงอันตรายต่อเพศสภาพตัวเองเสียแล้วสิเนี่ย

"ลี่ แฟต พรุน ไฮเจน ทุกคน พวกเราจะเอา---"

… ทำไมเหมือนรู้สึกว่าข้างหลังมันโล่ง ๆ?

ว่าแล้วก็ลองหันกลับไปมองดูข้างหลังตัวเอง

"หืม? พวกลิลลี่หายไปไหนกันแล้วฟะ? แล้วนี่อะไรอยู่ที่พื้น? จดหมาย? "

[เนื่องจากดูท่าคุณโฮปจะเป็นจุดสนใจที่ดีมาก พวกเราเลยเปลี่ยนแผน รบกวนฝากคุณโฮปช่วยดึงดูดความสนใจพวกยามให้มากที่สุด เท่าที่จะทำได้ทีนะคะ

จาก แฟต ว่าที่ราชินีรุ่นถัดไป]

"..."

ไหนบอกว่าจะไม่ใช้แผนตัวล่อแล้วไม่ใช่หรือยังไงฟะ?