มีร้านค้าแล้ว
เช้าวันต่อมา ม่านฟ้ากับตาพวงก็ไปสำนักงานที่ดิน เ้าหน้าที่แนะนำเธอเื่เอกสารและค่าโอนธรรมเนียมต่างๆ ร้านที่เธอซื้อไปนั้นมีค่าธรรมเนียมที่ค่อนข้างแพงสำหรับในยุคนี้ ม่านฟ้าจ่ายไปหนึ่งร้อยบาทโดยไม่คิดมาก จากนั้นเธอก็เอาเงินจำนวนหนึ่งหมื่นสองพันมาออกมานับสดๆกันตรงหน้าแล้วจ่ายตรงนั้นเลย ลุงขายร้านใให้กับความรวยของม่านฟ้า
“พ่อแม่ของเธอให้พกเงินมาง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ”
“หนูไม่มีพ่อแม่หรอก หนูหาเองล้วนๆ”
“หา…!” ลุงคนขายแหกปากอย่างใ
เ้าหน้าถาม “หนูคือม่านฟ้า ที่ผู้ใหญ่ผินมาทำเื่ซื้อดินบ่อยๆใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ”
“เป็หนูนี่เอง เศรษฐีตัวน้อยหมู่บ้านเขาเขียว”
“ดูท่าหนูจะดังนะคะ ฮ่าๆ”
“ดังสิ พวกน้าใกันมาก ฝีมือการทำสวนของหนูทำให้ผู้ใหญ่ผินโม้ได้ทั้งวันเลย ว่าแต่ที่สวนหนูยังมีทุเรียนไหม”
“มีค่ะ หนูจะให้ลุงผินเอามาให้นะคะ”
“ไม่ต้องหรอก ซื้อดีกว่า น้าเกรงใจ”
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะ เป็เพื่อนลุงผินนี่คะ แค่ทุเรียนไม่กี่ลูกเองค่ะ”
“งั้นน้าก็ขอบใจมากนะ”
“ไม่เป็ไรค่ะ”
ลุงขายร้านหายสงสัยในตัวของเธอเป็ปลิดทิ้งเมื่อได้เห็นม่านฟ้าโชว์ความเป็คนใจกว้างต่อหน้าเขา แต่มันก็น่าใจริงๆที่เด็กตัวเล็กแค่นี้ก็หาเงินเก่งขนาดนี้ เธอหาเก่งกว่าเขาอีก!
ม่านฟ้าได้รับโฉนดมาพร้อมกุญแจที่ร้านมาแล้ว เธอก็เก็บไว้อย่างดี จากนั้นสองคนตาหลานก็นั่งรถพ่วงไปที่ตลาด ม่านฟ้ากับตาพวงทำความสะอาดในร้านและตรวจดูว่ามีอะไรที่ต้องซ่อมบ้าง
“มันก็เก่าอยู่นะคะ ห้องน้ำต้องทำดีๆสวยๆหน่อย”
ทำความสะอาดเสร็จ เราก็ไปกินข้าวที่ตลาดแล้วกลับบ้านกัน
ที่หน้าบ้านของม่านฟ้ามีรถหกล้อสองคันของน้าพายมาจอด ในสวนมีคนงานของน้าพายมาสอยทุเรียนที่สวน ต้นทุเรียนของม่านฟ้าดกมาก สอยยังไงก็ไม่หมดสักที แน่นอนว่าพวกเขาไม่พูด ไม่สงสัย เพราะเงินค่าแรงที่สูง พวกเขาก็เป็คนงานหน้าเดิมที่มาช่วยเก็บทุเรียนเมื่อวันก่อน
“น้าพายคะ”
“ว่าไง กลับมาแล้วเหรอ เรียบร้อยดีไหม”
“ค่ะ ได้โฉนดมาแล้ว หนูอยากได้ช่างมาซ่อมร้านของหนูค่ะ”
“ได้สิ แต่เป็คนละกลุ่มที่มาทำบ้านเรานะ”
“ค่ะ”
“วันมะรืนช่างจะมาทำบ้านหนู หนูม่านกับตาพวงไปนอนที่บ้านลุงผินนะ” น้าพายบอกอย่างเป็ห่วง
“ก็ได้ค่ะ”
ผ่านไปสองวัน ม่านฟ้ากับตาพวงก็มาอยู่บ้านลุงผิน ม่านฟ้านอนกับมะเฟือง ส่วนตาผินนอนกับมะไฟ ม่านฟ้าไปที่บ้านสวนตอนเช้า ตกบ่ายก็ไปดูร้านต่อ ช่างบอกกับเธอว่าร้านจะซ่อมเสร็จอีกสี่วัน หลักๆก็ซ่อมห้องน้ำ ทาสีผนังและลงพื้นกระเบื้องใหม่ ม่านฟ้าเลือกกระเบื้องเอง ส่วนพวกโต๊ะและเครื่องใช้อื่นๆ เธอค่อยไปซื้อหลังจากที่ร้านเสร็จดีแล้ว
มะเฟืองเอาหนังสือนิยายที่เธอฝากซื้อจากครูมาให้เธอ หนังสือพึ่งมาถึงเมื่อวานนี่เอง ม่านฟ้ากับมะเฟืองเอาแต่อ่านหนังสือนิยายกันตอนค่ำๆจนถึงดึก ลุงผินกับป้าขวัญมีความสุขมากที่เธอมานอนที่บ้านด้วยกัน พวกเขาบอกว่ามันครึกครื้นดีเวลามีคนอยู่ด้วยกันเยอะๆ ตาพวงเอาแต่ดูทีวีละคร่ค่ำ แกติดละครงอมแงมเลยล่ะ เธอคิดว่าเธอต้องซื้อโทรทัศน์สักสองเครื่อง โอ้...เรามีโทรศัพท์ทำไว้ในบ้านด้วยจะได้ติดต่อทุกคนได้
“ค่าติดตั้งโทรศัพท์เท่าไหร่เหรอคะลุงผิน”
“พันหนึ่งน่ะ รวมค่าเครื่องด้วย หนูจะติดรึ?”
“ค่ะ มันสะดวกกว่าค่ะ”
“ก็จริง ลุงจะได้โทรหาหนูด้วย”
“ค่าโทรแพงไหมคะ”
“ก็แพงอยู่นะ นาทีละบาทเลยล่ะ”
ราคาแพงกว่าโลกเก่าเธออีกนะ!
“ชาวบ้านไม่มีโทรศัพท์กันหรอก มีแค่ทีวีน่ะ ส่วนใหญ่ถ้าจะโทรศัพท์กันก็มายืมบ้านลุงนี่แหละ”
ม่านฟ้าพยักหน้า “ค่ะ”
“แต่ตอนนี้หนูม่านมีเงินแล้วนี่รา แค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก ฮ่าๆ”
“ก็จริงค่ะ” แต่ก็เสียดายอ่ะ
มันแพงกว่าโลกเก่าอีก เธอคิดถึงอินเทอร์เน็ตและวิดีโอคอลง่า ∼
“จะว่าไปแล้ว ราคารถยนต์ในตอนนี้เท่าไหร่ค่ะ”
“หลักแสนกว่าๆนะ”
“หนูซื้อได้แล้วสิ” สายตาของม่านฟ้าเป็ประกาย
“อายุหนูยังไม่ถึงนะหนูม่าน ขาหนูสั้นด้วย เหยียบคันเร่งไม่ถึงหรอก”
มะเฟืองกับมะไฟหัวเราะกันใหญ่ เมื่อเธอโดนลุงผินแซว แต่มันก็จริงนะ ขายังสั้นอยู่!
“ปั่นจักรยานไปก่อนนะ นั่งมอเตอร์ไซค์กับตาพวงไปก่อนเถอะ”
“งั้น หนูซื้อมอเตอร์ไซค์ให้ตาพวงใหม่ดีไหมคะ ตอนนี้คันที่ตาพวงใช้มันเก่าแล้วนะคะ”
มะเฟืองหมั่นไส้เพื่อน “คนขี้อวด”
ม่านฟ้ายักคิ้วไปหนึ่งที ก็คนมันรวยนี่เนอะ!
บ้านได้รับการปรับปรุงเสร็จภายในสี่วันตามที่ช่างบอก แต่เธอกับตาพวงต้องย้ายตัวเองไปอยู่บ้านเดิมในวันที่แปด บ้านหลังเดิมแต่ใหญ่ขึ้นและสวยขึ้น ห้องน้ำไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเพราะมันดีอยู่แล้วและอลังการที่สุดในบ้านแล้วบอกตรงๆ ทั้งหลังถูกฉาบปูน ทาสี ปูพื้นด้วยกระเบื้องที่แสนแพง ห้องนอนของเธอกับตาพวงใหญ่ขึ้นมาก แน่นอนว่าเธอขอให้ทำห้องนอนเพิ่มอีก
ตอนนี้บ้านเธอมีห้องนอนสี่ห้อง เธอสร้างเผื่อครอบครัวลุงผินมานอนค้างคืน ห้องครัวก็ใหญ่โตมีเฟอร์นิเจอร์ครัวเรือนครบครัน เฟอร์นิเจอร์ในบ้านทั้งหมด เธอเลือกซื้อมาจากในตัวเมืองจังหวัด พวกของเก่าเธอเอาไปทิ้งทั้งหมดเพราะอยากใช้ของใหม่มากกว่า
น้าพายไปส่งม่านฟ้ากับตาพวงในตัวเมือง พวกเราสั่งซื้อกันเยอะมาก พนักงานทุกคนยิ้มหน้าบานดีใจที่ได้ค่าคอมมิชชั่น ตาพวงเห็นม่านฟ้าใช้เงินมือเติบจนชินชาเสียแล้ว
มันห้ามไม่ได้นี่เนอะ!
ที่สำคัญที่สุด บ้านเธอมีทีวีสองเครื่องกับโทรศัพท์บ้านแล้วนะ
โว้ๆ หรูหราหมาเห่ามาก ฮ่า∼
ในห้องตาพวงมีทีวีส่วนตัวให้เลย ต้องเข้าใจและเอาใจคนติดละครสักหน่อย
ที่ร้านเอาพวกเฟอร์นิเจอร์มาวางแล้ว แต่ที่ร้านยังไม่เปิด เพราะเธอรอให้บ้านเสร็จแล้วค่อยเปิดร้านต่อ
ม่านฟ้ากับตาพวงได้ย้ายกลับมาอยู่บ้านแล้ว พวกเขาก็รู้สึกดีใจกันอย่างมาก เช้านี้ม่านฟ้าไปสวนเหมือนเดิม น้าพายมาที่นี่แต่เช้าเพื่อมาขนผักและทุเรียนไปอีก น้าพายแอบมาเรียงเข่งให้เธอแล้ว เธอเสกผักผลไม่ใส่ในเข่งให้เต็มๆอย่างไว ทั้งหมดมีสามร้อยเข่ง สองร้อยเข่งเป็ทุเรียนซะส่วนใหญ่ โอ้ ดูเหมือนว่าน้าพายจะเอาเข่งมาเพิ่มนะ
ทำไมชาวสยามกินทุเรียนเก่งขนาดนี้? ขายเท่าไหร่ก็ไม่พอ คนขายงงเด้!
ม่านฟ้าเอาน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ในมิติให้ตาพวงดื่มเพื่อให้ตาพวงแข็งแรงขึ้น อากการเจ็บเข่ากับหลังก็จะหายไปแล้ว ผิวพรรณก็ดูอ่อนเยาว์ขึ้น ม่านฟ้าดื่มทุกวัน เธอยังไม่ค่อยเห็นตัวเองชัดเจนนัก แต่ตาพวงดื่มทุกวัน ผลลัพธ์ที่ออกมาเห็นชัดกว่ามาก ม่านฟ้ารู้สึกโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง
ม่านฟ้านั่งบนแคร่และเหม่อมองสวนออกไป แต่ในหัวของเธอกำลังตรวจดูสวนด้วยระบบอยู่ ทุกอย่างเป็ไปด้วยดี คืนนี้ค่อยรดน้ำละกัน
จะว่าไปฟาร์มหมูของจังหวัดเรามีฟาร์มหมูเพียงแค่สองที่เท่านั้นนี่นะ พวกฝรั่งจะตั้งกฎการตั้งฟาร์มหมูออกมาเยอะ คนเลยไม่ทำกันเพราะลงทุนมากเกินไป
ระบบ ฉันสามารถเอาเครื่องจักรแปรรูปพวกแฮมกับไส้กรอกออกมาได้ไหม?
ระบบ: ท่านสามารถทำได้ เพียงแค่ท่านมีไฟฟ้า ราคาคือทองคำแท่งจำนวนยี่สิบแท่งต่อเครื่อง
ม้านฟ้าอุทาน “ฮะ!!!”
น้าพายกับตาพวงได้ยินเสียงม่านฟ้าร้องเสียงดัง พวกเขาก็รีบวิ่งมาหาเธอด้วยความเป็ห่วง
“เกิดอะไรหนูม่าน หนูเป็อะไร?”
“นั่นสิ หลานะโทำไมน่ะฮะ”
“ตาพวง น้าพาย หนูสามารถเอาเครื่องจักรผลิตแฮมกับไส้กรอกออกมาได้ด้วย” ม่านฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
น้าพายก็ดีใจเช่นกัน “จริงรึเนี่ย!”
“แต่ว่า ต้องจ่ายเครื่องละยี่สิบทองคำแท่ง”
น้าพาย ตาพวง สูดลมหายใจเข้าเสียงดัง
ม่านฟ้าถาม “ทองมันแพงมากไหมคะ่นี้?”
“มันก็ต้องแพงสิ เครื่องละแสนเลยนะ” น้าพายพูดเสียงสูง หูม่านฟ้าจะพังค่ะ
“แต่ของมันดีมากเลยนะ ทันสมัยมาก ทันสมัยกว่ารถยนต์ในตอนนี้ซะอีก”
“ดีขนาดนั้นเลย”
ม่านฟ้าพยักหน้า “ดีจริงๆค่ะ”
ตาพวงถาม “แล้วหนูจะซื้อออกมาทำไมล่ะ”
ม่านฟ้าอธิบาย “หนูอยากทำฟาร์มหมู ในระบบมีหมูเยอะมาก เอาออกมาเลี้ยงข้างนอกน่าจะดีกว่า หมูอร่อยกว่าและเนื้อแน่นกว่า อีกอย่าง...คนก็จะไม่สงสัยด้วยเวลาหนูขายหมูแดดเดียว ถ้ามีฟาร์มเป็ของตัวเองจะสะดวกกว่า ไหน ๆก็จะทำแล้ว ทำหมูแฮมกับไส้กรอกก็ไปด้วยเลยก็ไม่เลวนะคะ หนูมีสูตรเครื่องหมักในระบบอยู่แล้ว รสชาติดีแน่นอน”
น้าพายเกาหัว “เื่นี้ใหญ่โตเลยนะ หนูอยากทำจริงๆเหรอ”
“ค่า”
“งั้น ต้องลุงทุนด้วยกันคนละครึ่งดีไหม”
“ได้สิคะ หนูออกเงินครึ่งหนึ่ง กับหมูในระบบ อาหารก็มีในสวนอยู่แล้ว เกินพอด้วยซ้ำ”
น้าพายได้แต่ยิ้มแห้งๆ “สำหรับหนูม่านอะไรก็เป็เื่ง่ายๆจริงๆ เฮ้อ… แต่คงต้องรอเดือนหน้านะ เราถึงจะสร้างฟาร์มหมูได้ เดือนนี้ต้องสร้างบ้านพักคนงานก่อน”
“ได้ค่าน้าพาย” เธอรอได้อยู่แล้ว!
ม่านฟ้าพูด “ตาพวงเราไปกันเถอะ”
“ไปไหนรึหลาน”
“ไปซื้อแข่งเพิ่มค่ะ”
“…” ตาพวง
867
