แกนกลืนวิญญาณต้องห้าม

หมอกยามเช้ายังไม่ทันจาง

แสงอาทิตย์ยังไม่ทันส่องทะลุยอดไม้

โลกทั้งใบยังคงเงียบงันราวกับยังไม่ตื่นจากฝัน

แต่เสี่ยวชวน…ตื่นแล้ว

เขานั่งอยู่กลางลานหินเดิม

ร่างกายยังคงมีบาดแผลจากการฝึกก่อนหน้า

รอยฉีกของกรงเล็บ…รอยสะท้อนของโซ่…ยังคงฝังอยู่ในกล้ามเนื้อ

ลมหายใจช้า

นิ่ง

เหมือนคนที่ “ยังมีชีวิตอยู่”

แต่ไม่แน่ใจว่า “ยังเป็นคนเดิมหรือไม่”

“เจ้าพร้อมหรือยัง…”

เสียงหนึ่งดังขึ้น

ไม่ใช่เซวียนซา

ไม่ใช่เสียงที่แหบแห้งหรือเย็นเยียบ

แต่มัน…

ว่างเปล่า

ไม่มีอารมณ์

ไม่มีตัวตน

เหมือนเสียงที่ “ไม่มีเจ้าของ”

เสี่ยวชวนลืมตา

เบื้องหน้าเขา

มี “คน”

หรือบางสิ่งที่ “ควรจะเป็นคน”

ร่างของมันคลุมด้วยชุดนักพรตสีซีด

ผิวซีดขาวราวกระดาษเก่า

และ—

“ไม่มีหน้า”

ไม่มีดวงตา

ไม่มีจมูก

ไม่มีปาก

มีเพียงผิวเรียบเนียน…ว่างเปล่า

เหมือนโลกที่ยังไม่ถูกวาด

“นักพรตไร้หน้า…”

เสี่ยวชวนพึมพำ

“ข้าคิดว่าท่านจะไม่ออกมา…”

“คนที่คิดว่าตัวเอง ‘เข้าใจ’ แล้ว…”

เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง

“…มักเป็นคนที่ ‘มองไม่เห็น’ มากที่สุด”

ลมพัดผ่าน

แต่ไม่มีเสียงใบไม้

ไม่มีเสียงสิ่งมีชีวิต

เหมือนโลกนี้…ถูก “ปิด”

“ตอนนี้…”

นักพรตไร้หน้าก้าวเข้ามา

ช้า ๆ

“…เจ้าจะเรียนรู้สิ่งที่ ‘ไม่ควรถูกมองเห็น’”

ทันใดนั้น—

ทุกอย่าง “ดับ”

ไม่มีแสง

ไม่มีเงา

ไม่มีพื้น

ไม่มีท้องฟ้า

เสี่ยวชวนยืนอยู่ในความมืดสนิท

แต่—

เขา “เห็น”

เขาเห็นภาพ

ไม่ใช่ด้วยตา

แต่เป็นภาพที่ “ถูกยัดเข้าไปในหัว”

ภาพของ—

“หลินเยว่”

นางยืนอยู่

ยิ้ม

เหมือนวันธรรมดา

เหมือนทุกอย่างยังเหมือนเดิม

“พี่ชวน…”

เสียงนางนุ่ม

อ่อนโยน

เหมือนเดิมทุกอย่าง

แต่—

มีบางอย่าง “ผิด”

เสี่ยวชวนไม่ขยับ

ไม่ตอบ

เขาเพียงมอง

“เจ้ารู้ไหม…”

เสียงนักพรตไร้หน้าดังขึ้น

“…ภาพลวงที่อันตรายที่สุด”

“ไม่ใช่ภาพที่ ‘หลอก’ เจ้า”

“แต่เป็นภาพที่ ‘เจ้าต้องการให้มันจริง’”

ทันใดนั้น—

หลินเยว่ในภาพ…ถูกแทง

ฉึก—!!

เลือดพุ่ง

สีแดงสด

กระเด็น

เปื้อนมือของเสี่ยวชวน

กลิ่นคาวเลือดตีขึ้นจมูก

แรง

สด

จริง

เกินไป

“พี่…ชวน…”

เสียงของนางสั่น เย็นยะเยือก…

แผ่ว

แล้ว—

“ดับ”

ร่างค่อยๆล้มลง…

เสียงกระแทกพื้นดัง “ตุบ”

โลกทั้งใบ…เงียบ เงียบสนิทราวกับดับสูญ

เสี่ยวชวนยืนอยู่ตรงนั้น

นิ่ง…

ไม่ขยับ….

“ช่วยนางสิ…”

เสียงกระซิบดังขึ้น

ไม่รู้ว่ามาจากไหน

“ถ้าเจ้าช่วยทัน…นางจะไม่ตาย…”

ภาพย้อนกลับ

เลือดหายไป

แผลหายไป

หลินเยว่ยืนอยู่เหมือนเดิม

ยิ้ม

รอ

“พี่ชวน…”

มือของนางยื่นออกมา

“…”

เสี่ยวชวนก้าวไปหนึ่งก้าว

หยุด

อีกก้าว

หยุด

แล้ว—

เขาหยุดนิ่ง

ไม่ขยับอีก

“…”

“ทำไมไม่ช่วย?”

เสียงนักพรตไร้หน้าถาม

“เจ้ากลัวงั้นหรือ?”

เสี่ยวชวนหลับตา

“…ไม่ใช่ของจริง”

“แล้วถ้ามัน ‘เหมือนจริง’ ล่ะ?”

“ก็ยังไม่ใช่”

เงียบ….

นาน….

มาก….

จากนั้น—

ภาพทั้งหมดแตกสลาย

เหมือนกระจก

กลายเป็นเศษ

แล้วหายไป….

เสี่ยวชวนกลับมายืนในความมืด

ลมหายใจยังนิ่ง

แต่เหงื่อไหลลงช้า ๆ

“ไม่เลว…”

นักพรตไร้หน้ากล่าว

“เจ้าไม่ได้แพ้ให้กับ ‘ความรู้สึก’”

“แต่ยังไม่ได้ชนะ ‘มัน’”

ทันใดนั้น—

ภาพใหม่ปรากฏ

ครั้งนี้—

ไม่ใช่หลินเยว่

แต่เป็น “ตัวเขาเอง”

เสี่ยวชวน…อีกคน

ยืนอยู่ตรงหน้า

สายตาเย็น…

ดวงตาแดง…

รอยยิ้มบาง ๆ

เหมือนคนที่ “ไม่เหลืออะไรแล้ว”

“ข้า…”

มันพูด

“…คือสิ่งที่เจ้าจะกลายเป็น”

ทันใดนั้น—

มันพุ่งเข้าใส่!

เร็ว!

เงียบ

ไม่มีลม

ไม่มีเสียง

เสี่ยวชวนยกดาบขึ้นรับ!

เคร้ง—!!

แรงกระแทกดังสะท้อน

ทั้งสองถอยพร้อมกัน

แต่—

ทุกครั้งที่เขาฟัน

อีกฝ่าย “รู้”

ทุกครั้งที่เขาขยับ

อีกฝ่าย “อ่าน”

“นี่แหละ…”

เสียงนักพรตไร้หน้าดังขึ้น

“…โลกมายากลืนจิต”

“มันไม่ใช่แค่ภาพ”

“แต่มันคือ ‘ความเป็นไปได้’”

“ถ้าเจ้าคิดว่าตัวเองจะแพ้…”

เสียงนั้นนิ่ง

“…มันก็จะชนะ”

การต่อสู้ยืดเยื้อ

เสี่ยวชวนเริ่มเหนื่อย

แต่ “อีกฝ่าย” ไม่เหนื่อย

ไม่พลาด

ไม่ช้า

เหมือนมันรู้ทุกอย่าง

“เพราะมัน…”

“…คือเจ้า”

ทันใดนั้น—

เสี่ยวชวนหยุด

เขาไม่ฟัน

ไม่รับ

เขาเพียง “ยืน”

แล้ว—

หลับตา

“ถ้าเจ้ามองไม่เห็น…”

เสียงนักพรตดัง

“…เจ้าจะฟันยังไง?”

เสี่ยวชวนไม่ตอบ

เขาเพียง—

“รู้สึก”

ลม….

การไหล….

แรง….

การเคลื่อนไหว….

แล้ว—

เขาฟัน….

ฉัวะ—!!

เสียงบางอย่างขาด….

เมื่อเขาลืมตา….

“อีกตัวเขา”

หายไปแล้ว….

เงียบ…..

นิ่ง….

“เข้าใจแล้วหรือยัง…?”

นักพรตไร้หน้าถาม

“ภาพลวง…ไม่ใช่สิ่งที่ต้องทำลาย”

“แต่เป็นสิ่งที่ต้อง ‘ไม่เชื่อ’”

…

วันเวลาผ่านไป

การฝึกดำเนินต่อ

เสี่ยวชวนเริ่ม “ดึง” ศัตรูเข้าสู่โลกมายา

ไม่ใช่แค่เห็น

แต่ “รู้สึก”

กลิ่นเลือด….

เสียงกรีดร้อง….

ความกลัว….

ทั้งหมด “จริง” สำหรับศัตรู

และในโลกนั้น—

เขาคือ “ผู้ควบคุม”

…

จากนั้น—

การฝึกใหม่เริ่มต้น

“ดวงตาไร้หน้า”

“อย่ามอง”

นักพรตกล่าว

“แล้วจะเห็น”

เสี่ยวชวนยืนอยู่ท่ามกลางอสูร

ไม่ใช่หนึ่ง

ไม่ใช่สอง

แต่สิบ

ยี่สิบ

พวกมันเคลื่อนไหว

เร็ว

ต่างกัน

ซับซ้อน

ถ้าใช้ตา—

ตามไม่ทัน

แต่เขา—

หลับตา

“ลมปราณ…ไม่เคยโกหก”

เสียงนักพรตดัง

“มันไหล”

“มันเปลี่ยน”

“และมันเผย ‘จุดตาย’”

เสี่ยวชวนเริ่มเห็น

ไม่ใช่ด้วยตา

แต่เป็น “เส้น”

เส้นของพลัง!!

ที่ไหลผ่านร่างของศัตรู….

บางจุด “สว่าง”

บางจุด “อ่อน”

บางจุด—

“แตก”

เขาขยับ

หนึ่งก้าว….

ฟัน!

ฉัวะ—!!

อสูรตัวหนึ่งล้ม

ไม่ใช่เพราะแรง….

แต่เพราะ “จุด”

เขาเริ่มเร็วขึ้น….

แม่นขึ้น….

นิ่งขึ้น…..

จนในที่สุด—

เขาไม่ต้อง “คิด”

เขาเพียง “เห็น”

…

และแล้ว—

วันสุดท้ายก็มาถึง

“รวมมัน”

เสียงนักพรตไร้หน้าดังขึ้น

“ดวงตา”

“มายา”

“โซ่”

“กระบี่”

“ถ้าเจ้าทำไม่ได้…”

“…เจ้าจะพัง”

สนามฝึกเงียบ

แต่—

แรงกดดันมหาศาล

กดลงมา

ศัตรูปรากฏ

ไม่ใช่อสูร

ไม่ใช่ภาพ

แต่เป็น “ทุกอย่าง”

ทั้งจริง

ทั้งลวง

ทั้งเร็ว

ทั้งหนัก

เสี่ยวชวนยืนอยู่ตรงกลาง

ลมหายใจนิ่ง

ดวงตา…

ว่าง

เขาไม่เปิดตา

แต่เขา “เห็น”

ไม่ใช้โซ่

แต่เขา “ดึง”

ไม่สร้างภาพ

แต่เขา “ทำให้มันเชื่อ”

แล้ว—

เขาฟัน

หนึ่งครั้ง

เงียบ

ไม่มีเสียง

แต่—

ทุกอย่างหยุด

ศัตรู…นิ่ง

แล้ว—

“แตก”

ทีละร่าง

เหมือนภาพลวง

ลมหายใจสุดท้ายของเขา…ถูกปล่อยออก

ช้า ๆ

“…”

นักพรตไร้หน้ามอง

แม้ไม่มีดวงตา

แต่—

เหมือนมัน “ยิ้ม”

“ในที่สุด…”

“…เจ้าก็เริ่ม ‘มองเห็น’”

ลมพัดผ่าน

เบา….

นุ่ม….

แต่คม!

เหมือนดาบ!

ที่ไม่มีใครเห็น…..

แต่—

ฆ่าได้จริง….

และในความเงียบนั้น….

เสี่ยวชวนรู้ดี—

เขา…

ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว….

ลมพัดเอื่อย….

แสงแดดยามสายสาดลงบนลานฝึกของสำนักกระบี่ฟ้าคราม

เงาของต้นไม้ทอดยาวบนพื้นหิน

สงบ

นิ่ง

เหมือนทุกอย่างเป็นเพียงวันธรรมดา

แต่—

ในความสงบนั้น….

มีบางสิ่ง “เปลี่ยนไปแล้ว”

เสี่ยวชวนก้าวเข้ามาในลานฝึก

ช้า….

ไม่เร่งรีบ….

ไม่มีไอพลังปะทุ….

ไม่มีท่าทีข่มขู่….

แต่—

ทุกก้าวของเขา….

“เบาเกินไป”

เบาจนเหมือนไม่มีตัวตน….

ศิษย์รอบข้างเริ่มมอง….

บางคนขมวดคิ้ว….

บางคนรู้สึกไม่สบายใจโดยไม่รู้สาเหตุ….

เพราะ—

คนที่เดินเข้ามา….

ไม่เหมือนเดิม….

“กลับมาแล้วหรือ…?”

เสียงหนึ่งดังขึ้น….

ลึก…

นิ่ง…

ทรงอำนาจ…

ซ่งเทียนอวิ๋นยืนอยู่บนลานฝึกด้านใน….

ชุดคลุมสีครามพลิ้วไหวตามแรงลม….

สายตาของเขา—

มองทะลุ….

ไม่ใช่แค่มองร่าง….

แต่เหมือนมอง “เข้าไปข้างใน”

เสี่ยวชวนหยุด…

ประสานมือ….

“ศิษย์กลับมาแล้วขอรับ”

เงียบ….

ไม่มีเสียงอื่น…

ไม่มีใครกล้าพูด….

เพราะ—

แรงกดดันบางอย่างเริ่มก่อตัว…

ซ่งเทียนอวิ๋นก้าวลงมาหนึ่งก้าว….

ช้า….

แต่พื้นหินใต้เท้า…สั่นเบา ๆ

“ข้าได้ยินมาว่า…”

“…เจ้าหายไปฝึกเพียงหนึ่งเดือน”

“แต่กลับเปลี่ยนไปมาก”

สายตาเขาหรี่ลงเล็กน้อย….

“งั้น…”

“…ลองให้ข้าดูหน่อย”

เสี่ยวชวนไม่ตอบทันที

ลมหายใจเขานิ่ง….

สายตาสงบ….

“ศิษย์ขอคำชี้แนะจากท่านอาจารย์”