มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

กร๊อบ! เสียงกระดูกหักดังออกมา และเสียงกรีดร้องของหลิวแหยก็ทะลุชั้นฟ้า เขากอดขาอีกข้าง ตัวสั่นไม่หยุด

หลิวแหยเต็มไปด้วยความกลัวและเจ็บปวด ฉินเฉาเหมือนกับฝันร้าย ที่ลอยวนเวียนอยู่ในหัวของเขา ชายคนนี้โหดเหี้ยมมาก เมื่อเขาพูดว่าเขาจะหักขาของเขา เขาก็ทำจริงๆ แม้แต่ตำรวจมาถึงเขาก็ไม่ลังเล

“กล้าดียังไง!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยโมโหตัวสั่นด้วยความโกรธ และปืนในมือก็สั่น “นายคิดว่าพวกเรา ตำรวจ ไม่ทำงานหรือไง?”

“นี่เป็นแค่การป้องกันตัว” ฉินเฉาเก็บกระบองในมือซ้าย ตบมือ และยืนนิ่ง เขาหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าและจุดมัน

“ป้องกันตัว?” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพูดเยาะเย้ยว่า “นี่น่ะเหรอ ที่นายเรียกว่าป้องกันตัว?”

“ใช่แล้ว ขะ เขาไม่มีหลักฐาน!” แม้ว่าเขาจะลุกไม่ขึ้น หลิวแหยก็ยังใส่ความฉินเฉา “คุณตำรวจ เราแค่มาหาเพื่อน แต่ยามคนนี้ เขา เขาต้องการเก็บเงินเรา เราไม่ให้ สุดท้าย เขาก็ทำเราจนเป็นอย่างนี้”

อ้ายเสี่ยวเสวี่ยกวาดตาไปมอง เธอจำได้ว่าเขาคือหลิวโป้ เป็นหัวหน้าแก๊งในถนนตะวันออก ที่รู้จักกันดีในชื่อ หลิวแหย เธอไม่เชื่อที่เขาพูด ยังไงก็ตาม อ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็เห็นฉินเฉาหักขาเขาด้วยตาตัวเอง ดังนั้น ไม่ว่าจะยังไง เธอก็ไม่สามารถบุ่มบ่ามได้

“เราอธิบายได้!” เฉินหยิงหยาง ผู้ที่ซ่อนอยู่ข้างๆ ก็เดินเข้ามา เขาชี้ไปที่กล้องที่อยู่บนประตูโรงเรียน “เจ้านี่ถ่ายไว้ตลอด ดังนั้นมันจึงบันทึกทุกสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น”

“ดีมาก สหายหยิงหยาน ฉลาดจริงๆ” ฉินเฉาชมเชย

และเมื่อหลิวแหยมองขึ้นไป และเห็นกล้อง หน้าของเขาพลันกลายเป็นสีขาว

“การกระทำของนายก็ยังถือว่าเป็นการป้องกันตัวที่เกินจำเป็น!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยหาเหตุผล “ดังนั้น ไม่ว่ายังไง วันนี้ นายจะต้องกลับไปสถานีตำรวจกับฉัน!”

“ใช่ ใช่แล้ว คุณตำรวจ คุณจะปล่อยชายคนนี้ไม่ได้!” หลิวแหยรีบร้องออกมา “คุณดูสิ เขาหักขาของผมทั้งหมด เขาต้องเป็นพวกผู้ร้ายที่ไม่เข็ดหลาบแน่ๆ! คุณตำรวจ....”

ฉินเฉาพลันสาดสายตาไปด้านข้าง จ้องไปที่หลิวแหย เพียงแค่แวบเดียว หลิวแหยก็รู้สึกว่ามีเคียวของยมทูตแตะอยู่ที่คอของเขา

จิตสังหารที่เย็นชานั่น ทำให้เขารีบหุบปากทันที

เขาเชื่อว่าถ้าเขายังพูดอีกคำ ชายตรงหน้าจะต้องฆ่าเขาแน่นอน

“นาย!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยผู้เห็นฉากนี้ เธอพลันเล็งปืนไปที่ฉินเฉาอีกครั้ง “นายไม่สนใจตำรวจจริงๆ?”

“อย่ามาทำตัวสูงส่งวางอำนาจที่นี่” ฉินเฉาพ่นควันออกมาเป็นวง “ฉันยังไม่ได้ทำอะไร”

“อีกหน่อย กลับไปที่สถานีตำรวจด้วยกันกับฉัน!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยไม่สนใจเบื้องหลังของฉินเฉา หรือว่าคำพูดของเขาอีก เมื่อเธออารมณ์ขึ้น ก็ไม่มีอะไรสามารถเปลี่ยนใจเธอได้

เวลานี้เอง ไซเรนตำรวจและรถพยาบาลก็ดังเข้าหูทุกคน เหมือนว่ามีคนแจ้งตำรวจเกี่ยวกับการต่อสู้นี้ พร้อมเรียกรถพยาบาลมาด้วย

“ครั้งนี้ นายหนีไม่รอดแน่” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยพูดกับฉินเฉาอย่างผู้ชนะ

“ฉันไม่ได้ทำผิดกฎหมายสักหน่อย ทำไมต้องหนีด้วย?” ฉินเฉามองไปที่อ้ายเสี่ยวเสวี่ยด้วยท่าทางแปลกมากๆ “คุณตำรวจ คุณพูดเหลวไหลไม่ได้นะ”

“ฮึ่ม!” เมื่อเห็นฉินเฉาไม่มีท่าทางต่อต้าน อ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็เก็บปืนของเธอ เอากุญแจมือออกมา และจากนั้นก็เดินเข้าไปหาฉินเฉา

พร้อมเสียงดังกริ๊ก กุญแจมือก็คล้องที่ข้อมือฉินเฉา

“คุณทำอะไร!” จางลี่รีบร้องเสียงดัง และวิ่งเข้ามา “พี่ฉินไม่ได้ทำผิดกฎหมายสักหน่อย คุณมีสิทธิ์อะไรมาจับเขา!”

“ใช่ ใช่!” ยามคนอื่นๆ ก็เข้ามา และรวมตัวกันรอบตำรวจสาว

ตอนฉินเฉาไม่อยู่ พวกเขาถูกนักเลงพวกนี้ข่มขู่แทบทุกวัน เมื่อฉินเฉากลับมา พวกเขาถึงได้มีโอกาสเอาคืน แต่ตำรวจกลับจะพาเขาไป นี่มันเกินไปแล้ว พวกเขาไม่ยอมรับ

“ฉันแค่จะพาเขากลับไปสถานีตำรวจเพื่อสอบปากคำเท่านั้น” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยกวาดตามองยามพวกนี้อย่างเย็นชา และเริ่มดึงฉินเฉาไปกับเธอ

แต่ยามพวกนี้พลันล้อมเธอไว้ ปิดทางของเธอ

“พวกนายทำอะไร?” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยตกใจ เธอไม่คิดว่ายามพวกนี้จะหยุดเธอ

“คุณพาพี่ฉินเฉาไปไม่ได้!” จางลี่เป็นผู้นำ ตะโกนออกมา

“ใช่ คุณพาเขาไปไม่ได้!” ยามที่เหลือตะโกนออกมาพร้อมกัน

“พวกนายกำลังขัดขวางการสืบสวนของตำรวจ!” มองไปที่ผู้คนตรงหน้า เธออยากจะตะโกนเพื่อให้พวกเขาล้มลง แน่นอน นั่นเป็นแค่ความในใจเธอ

“คุณมีสิทธิ์อะไรมาจับพี่ฉิน ถ้าคุณไม่บอกเราให้เคลียร์ เราจะไม่ปล่อยให้คุณพาเขาไป!” จางลี่เริ่มตะโกน ตามมาด้วยเสียงของยามคนอื่นที่ตะโกนตามคำพูดของเขา

“ใช่ เราไม่ปล่อยให้คุณพาเขาไป!”

เมื่อเห็นอ้ายเสี่ยวเสวี่ยถูกยามล้อมเอาไว้ หลิวแหยอยากจะไถลตัวหนี โชคไม่ดี คนของเขาขวางทางไว้หมด และขาของเขาก็หัก เขาทำได้แค่นอนขดตัวอยู่ที่นี่เท่านั้น

“เกิดอะไรขึ้น?” เมื่อทั้งสองฝั่งไม่คืบหน้า ซูเฟยและฉินหลิงก็เข้ามาพร้อมด้วยบอดี้การ์ด

เมื่อเธอได้รับข่าว เธอรีบพุ่งมาที่นี่ ไม่คิดว่าเธอจะเห็นสถานการณ์วุ่นวาย ฉินเฉา มักจะมีเรื่องตามเขาตลอดทุกที่...ดูเหมือนว่าทุกที่ที่เขาไป มันจะไม่มีความสงบสุขอยู่ที่นั่น

เมื่อวาน เขาก็สร้างความรบกวนในโรงพยาบาล และวันนี้ที่โรงเรียน ช่างเป็นชายที่มีแต่ปัญหาจริงๆ ....

“ซูเฟย เธออยู่นี่เหรอ!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยสังเกตเห็นบอสสาวสวย เมื่อเห็นซูเฟยมา ตาของเธอก็เบิกขึ้น

“เสี่ยวเสวี่ย?” ซูเฟยก็ประหลาดใจเหมือนกัน เหมือนว่าทั้งสองคนจะเป็นคนคุ้นเคยเก่ากัน “พวกเธอ...มาทำอะไรที่นี่?”

ซูเฟยมองไปที่ข้อมือฉินเฉา และเห็นกุญแจมือที่ส่องแสง

ชายคนนี้ ทำไมเขาถึงเข้าไปขวางทางอ้ายเสี่ยวเสวี่ย

กับเพื่อนเก่าอ้ายเสี่ยวเสวี่ย คนนี้ ซูเฟยรู้ดีถึงนิสัยดื้อรั้นของเธอ เมื่อพวกเธอยังอยู่โรงเรียน เสี่ยวเสวี่ยมักจะใช้ท่าทางเผชิญหน้ากับเหล่าอาจารย์ เด็กผู้ชายบางคนในชั้นผู้ที่ชื่นชมและชอบเธอ แม้ว่าพวกเขาจะมีเบื้องหลังดี พวกเขาก็ยังไปไม่ถึงเงื่อนไขที่เธอตั้งไว้ ดังนั้น เธอจึงปฏิเสธพวกเขาทั้งหมด

ในตอนนั้น ในห้อง มีนักเรียนให้ชื่อเล่น อ้ายเสี่ยวเสวี่ยว่า แม่มดน้อย

ที่โรงเรียนพวกเธอ ไม่ว่าจะเป็นเด็กผู้ชายคนไหน พวกเขาต่างก็กลัวที่จะไปยั่วยุเธอ เธอจำได้ว่ามีเด็กผู้ชายฉวยโอกาสดึงมืออ้ายเสี่ยวเสวี่ย ขณะที่เธอไม่สนใจ เด็กผู้ชายคนนั้น ก็ถูกเธอเตะใส่ท่อนล่าง และต้องเข้าโรงพยาบาลเป็นเดือน

เธอมักจะเป็นอย่างนั้น...มีเพียงแค่ฉินเฉาที่กล้าทำสิ่งนี้

“ยามของเธอทำฉันเสียเวลางาน ฉันจะพาเขากลับสถานีตำรวจเพื่อสอบสวน” เมื่อเห็นเพื่อนเก่า อ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็ไม่เกรงใจ “ซูเฟย บอกยามของเธอให้ความร่วมมือกับฉันด้วย”

“ทุกคนแยกย้าย” ซูเฟยแอบคิด เธออยากจะโทษคนอื่น? เธอเป็นคนที่พยายามจับฉินเฉาชัดๆ นั่นจึงทำให้มันกลายเป็นแบบนี้

ยังไงก็ตาม คนนี้เป็นเพื่อนเก่าที่เป็นตำรวจ เธอจึงโบกมือให้เหล่ายามแยกย้าย

แต่เมื่อหัวหน้าของพวกเขาพูด เหล่ายามต่างพากันลังเล

“ไม่!” จางลี่ส่ายหัว และตะโกนเสียงดัง “ต่อให้เป็นบอส เราก็ยังต้องการคำอธิบาย ไม่อย่างนั้น เราก็จะไม่ปล่อยให้ตำรวจพาพี่ฉินไป! ทุกคน อย่าลืม ใครกันที่ช่วยเราตอนถูกรังแก!”

“ใช่แล้ว!” เวลานี้ เฉินหยิงหยางเท้าเอวและพูดเสียงดัง “ทุกคน อย่าปล่อยให้คนอื่นคิดว่า ยามอย่างพวกเรารังแกได้ง่ายๆ!”

“ใช่ คุณพาพี่ฉินไปไม่ได้!”

เหล่ายามรีบสร้างวงกลมล้อมอ้ายเสี่ยวเสวี่ย

หน้าของซูเฟยกลายเป็นน่าเกลียด คนของเธอไม่ฟังเธอ นี่ทำให้บอสสาวเสียหน้า

“แฮ่ม...” เมื่อเห็นซูเฟยไม่มีความสุข ฉินเฉาพลันไอออกมา และพูดกับยามพวกนี้ “ทุกคน พวกนายแยกย้ายได้แล้ว ฉันเชื่อว่าตำรวจจะไม่ใส่ความคนดี”

เมื่อฉินเฉาพูด เหล่ายามรีบพากันแยกย้าย

ซูเฟยรู้สึกหดหู่ ลูกน้องของเธอไม่ฟังคำสั่งเธอ แต่เพียงแค่ประโยคเดียวจากฉินเฉา พวกเขากลับรีบทำตาม

ถ้าเป็นสมัยก่อน ลูกน้องที่ข้ามหน้าเจ้านาย แม้ว่าเขาจะมีการแสดงออกที่เป็นเลิศ ก็มักจะถูกประหาร ผลักไส หรือกำจัด ฉันจะทำยังไง ไล่เขาออก? อย่าว่าแต่ซูจี...บางที แม้แต่ฉันก็ไม่ยอม

ตราบเท่าที่เขาเต็มใจ ฉันสามารถยกโรงเรียนนี้ให้เขาได้....

แต่ถ้าฉันทำอย่างนั้น อย่าว่าแต่ฉินเฉา ผู้ที่อีโก้สูง ที่จะปฏิเสธเลย แม้แต่พ่อของฉันก็คงไม่มีวันอนุญาต

ฉินเฉา ฉินเฉา นายช่างใช้ชีวิตได้ผิดความคาดหวังนัก ไม่นานพ่อก็จะมาซู่หนานแล้ว....

ซูเฟยซ่อนความไม่พอใจจำนวนมากไว้ แต่เห็นได้ชัดว่ามีแต่เรื่องฉินเฉา เขายังโบกมือให้จางลี่และยามคนอื่นๆ ราวกับเขาอยู่ในสนามบิน และเตรียมตัวจะไปต่างประเทศ

“มากับฉัน!” เมื่อเห็นกลุ่มคนสลายตัวไปแล้ว ใจของอ้ายเสี่ยวเสวี่ยก็สงบลง ตราบเท่าที่ฉันสามารถพาชายคนนี้ไปสถานีตำรวจได้ ก็ไม่มีอะไรต้องทำอีก

เวลานี้เอง รถตำรวจ และรถพยาบาลก็มาจอดตรงหน้าทางเข้าโรงเรียน คนที่กำลังนอนบนพื้น ต่างถูกแบกขึ้นรถพยาบาลไป

เมื่อเซี่ยจุนออกมาจากรถ และเห็นฉินเฉาถูกอ้ายเสี่ยวเสวี่ยจับเขาใส่กุญแจมือ เขาก็ถามออกมา

“เกิดอะไรขึ้น? มีแก๊งใหญ่ต่อสู้กันเหรอ?”

“คนพวกนี้ถูกชายคนนี้จัดการ” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยดึงแขนฉินเฉา และเดินเข้าไปหาหัวหน้าของเธอ และจากนั้นก็พูด “ฉันจะพาเขากลับสถานีตำรวจ ฉันคิดว่าเขาเกี่ยวพันกับคดีนี้!”

“เหลวไหล ทำไมเธอถึงจับคนโดยไม่คิดแบบนั้น!” เซี่ยจุนตำหนิลูกน้องของเขา ที่มักจะทำให้เขากังวลเสมอ

“เขาทำร้ายคนมากมาย ทำไมฉันถึงจับเขาไม่ได้!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยแสดงท่าทางไม่สุภาพต่อหน้าหัวหน้าเธอ

ยังไงก็ตาม เซี่ยจุนผู้รู้จักนิสัยเธอดี ไม่นำมันมาใส่ใจ เขาพูด

“ถ้าอย่างนั้น ก็พาเขากลับสถานีตำรวจก่อน” เซี่ยจุนพูด และจากนั้นก็กลับเข้ารถตำรวจของเขา

“มา!” อ้ายเสี่ยวเสวี่ยดึงฉินเฉาไปอย่างผู้ชนะ เป็นเพื่อนเขาเข้าไปในรถตำรวจ

“เฮ้อ หนึ่งวันในเมืองซู่หนาน แล้วก็กลายมาเป็นนักโทษ” ฉินเฉายักไหล่อย่างช่วยไม่ได้

“อย่าห่วง ฉันจะหาคนพานายออกมา” ซูเฟยพูด “ยิ่งกว่านั้น อย่าว่าแต่ถ้าฉันไม่ทำ ซูจี ยัยเด็กนั่น ก็ไม่ปล่อยให้นายถูกจับหรอก”

“งั้นก็คงต้องรบกวน บอสซูด้วย!” ฉินเฉาส่งวิ้งค์ให้ซูเฟยราวกับไม่มีอะไร ท่าทางร่าเริงของเขาทำราวกับว่าคนที่ถูกจับไม่ใช่เขาแต่เป็นคนอื่น

“หยุดยิ้ม!” เมื่อเห็นท่าทางของเขา อ้ายเสี่ยวเสวี่ยโมโห เธอยกเท้าเตะใส่หน้าแข้งฉินเฉา

ใครจะรู้ เท้าของเธอเหมือนกับเตะใส่แผ่นเหล็ก เธอรู้สึกราวกับนิ้วโป้งเท้าเธอแตก

เจ้ายามนี่ หน้าแข้งของเขามันอะไรกัน โคตรจะแข็งเลย!

“อย่าเตะไปทั่วสิ มันจะทำให้เธอเจ็บนะ” ฉินเฉาเตือนอ้ายเสี่ยวเสวี่ยด้วยเจตนาดี แต่กลับทำให้อ้ายเสี่ยวเสวี่ยยิ่งโกรธขึ้นไปอีก

“ไม่นาน หรือ หลังจากนั้น นายก็จะได้รู้ว่าฉันดุร้ายแค่ไหน!” ในที่สุด เธอก็ทนไม่ไหว ตะโกนออกมา

จบตอน