สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่แปดสิบสาม เต่าดำเก็นบุ

ครับ ในโลกที่แฟนตาซีเหล่านี้ ที่ชื่อของคนใช้ตามแนวตะวันตก  เต่าเทพยังชื่อว่าเก็นบุตามแนวพู้ชึ้งเอ๊ยตามแนวญี่ปุ่นเหมือนเดิม

“เจ้ามาหาข้าด้วยสิ่งใดหรือ?”เสียงของเก็นบุเหมือนกับผู้หญิงมากทั้งที่ตัวใหญ่โต สมแล้วที่ใช้นักพากย์ชื่อดัง

“ข้ามีของมามอบให้กับท่าน”

แปร๋น

มูมักทำท่าไม่พอใจที่พี่กล้ามจะยกลังลังหนึ่งออกจากหลังของมันเลยเอาวงเขกหัวพี่กล้ามไปทีหนึ่งแต่ก็ยอมให้ยกลังขนาดใหญ่ลงจากหลังในที่สุด

“สัปปะรด”

ผมชูสัปปะรดสีทองให้กับเก็นบุเห็น

“ป้อนจนกว่าข้าจะพอใจและข้าจะให้ทุกสิ่งที่เจ้าขอ”

น้ำเริ่มกระเพื่อมจากหนองน้ำสาดเข้ามาแสดงถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงของเก็นบุ

“ทุกอย่าง?”

“ทุกอย่าง” เก็นบุกล่าวอย่างหนักแน่น

“ไม่เปลี่ยนใจ?”

“เริ่มได้แล้วไม่อย่างนั้นข้าจะเอาน้ำท่วมเจ้า”

เสียของผู้หญิงกับสภาพของเต่ายักษ์ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆแต่ก็ฝากด้วยน้ำสัปปะรดของผม

ผลไม้ที่ราคาแพงที่สุดในเกมส์

กร้วมๆ

กร้วมๆ

ผมสลับเอาไวน์มาไว้บ้าง

“เพื่อให้ทานเก็นบุหายคอแห้ง”

ผมจำของที่แต่ละคนชอบได้ไม่หมดแต่จำได้ว่า ของหายากกับของราคาแพงนั้นทุกคนจะชอบหมดยกเว้นแต่เป้นของที่เกี่ยวกับอีเวนท์โดยเฉพาะของแต่ละคน

เช่น ดอกไม้น้ำแข็งบนยอดเขาหิมะหรือผ้าไหมที่ต้องทำภารกิจในป่าแมลงพิษเอาหนอนไหมมาและเอามาให้ช่างที่ซ่อนตัวอยู่ตามป่าเขา

ช่างเย็บผ้าคนเดมเสียชีวิตไปแล้วที่เหลือแต่หลานสาวที่ต้องการตามหาต้มหูที่หายไป..ฯลฯ

ก็พอนึกภาพออกนะครับว่ามันซับซ้อนขนาดไหนในเรื่องเควสต์ในเกมส์และผมคิดว่าความซับซ้อนก็คงไม่ต่างกัน

กลับกันเควสต์ของเก็นบุนั้นจะว่าเรียบง่ายก็ได้เพราะ”แค่ต้อง”เดินผ่านดันเจี้ยนป่าและเสือยักษ์มานั่นเองและเอาอาหารมาป้อนเก็นบุจนพอใจเท่านั้น

ตอนที่ไวน์ลอยไปผมสงสัยว่าตกลงกินไวน์อย่างไรกันแน่เปิดขวดเรอะ?

กร้วมๆ –

ขวดไวน์โดนเคี้ยวด้วยปากของเก็นบุอย่างง่ายดาย

สรุปกินแบบเดียวกับสัปปะรดคือกัดทั้งเปลือกและขวดไวน์ไปเลยสมกับเป็นสัตว์เทพจริงๆ

มูมักไพร์มก็ไม่น้อยหน้า

พอเห็นเก็นบุกินไวน์กับสัปปะรดแทนที่จะโยนมาให้ผมก็กินแข่งกับเก็นบุบ้าง

เก็นบุด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าก็ราวกับจะประชด รีบกินด้วยความรวดเร็วทันที

ทำให้สัปปะรดกองเท่าภูเขาที่ผมเตรียมมาลดลงด้วยความรวดเร็ว

จะไม่รู้ว่าชคดีหรือโชคร้ายที่มูมักไพร์มเน้นไปที่สัปปะรดไม่ใช่ไวน์

แต่นั่นก็ทำให้ผมต้องส่งสัญญาณไปที่พี่กล้ามและมาเรียให้ช่วยกันโยนสัปปะรดให้เก็นบุทานด้วยความรวดเร็วมากขึ้นก่อนที่มูมักไพร์มจะแย่งทานหมดก่อน

ผมงับหูของมาเรีย

“อ๊ายนายท่านล่ะก็ คนมองอยู่นะคะ อืมม”

มาเรียกอดผมผมกระซิบข้งหูเธอว่า

“ช่วยร้องเพลงกล่อมสัตว์เทพเก็นบุหน่อย”

มาเรียหอบหายใจและหน้าแดงเล็กน้อยก่อนจะรับคำ

“ค่ะนายท่าน”

มาเรียยืนเด่นและสูดลมหายใจเรียกความมั่นใจของเธอราวกับมีแสงสาดส่องมาทีมาเรีย

อ้าว มูมักไมเนอร์ใช้

[ flare ]ส่องแสง

มาที่มาเรียเองหรอกเรอะ?

ผมมองไปทางมูมักไมเนอร์ที่ยกดาบยักษ์ที่เล็กกงว่าดาบฆ่ามังกรโดยใช้ดาบยักษ์แบลบเดียวกับป้ายไฟของงานแสดงไอดอล

“ขอบคุณจ๊ะมูมักไมเนอร์”

เธอโบกมือขอบคุณมูมักไมเนอร์

มาเรียนี่มีคุณสมบัติครบที่ทำให้ผู้หญิงด้วยกันคิดว่าเธอตอแหลได้อย่างเป็นธรรมชาตินี่เอง

แต่นิสัยบางคนมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ

มาเรียส่งเสียงร้องเพลงที่ทำให้เหล่สิงสาราสัตว์ถึงกับหยุดทำกิจกรรมที่ตนเองทำอยู่มาฟังเสียร้องเพลงอันไพเราของเธอ

แม้แต่เต่าเก็นบุก็ส่งเสียงในลำคอฮัมไปอย่างร่าเริงพร้อมไปกับมาเรียและเหล่านกน้อยและสรรพสัตว์

มีเพียงแค่มูมักไพร์มเท่านั้นที่ดวงตาส่องแสงประกายมุ่งมั่นกับเป้าหมายในการกินสัปปะรดเท่านั้น

แปร๋นๆ(ข้าชนะในการแข่งขันกินนะ)

 สมกับเป็นสัตว์เลี้ยงส่วนตัวของดยุกหมูอ้วนจิตใจเข้มแข็งมาก