ความเร็วของรถไฟฟ้าตอนออกตัวทำให้ขาไอ้จิ๋วที่กำลังวิ่งขึ้นบันไดเลื่อนมาด้วยความเร็วสูงสั่นพั่บๆ ลมกระโชกแรงจากการเคลื่อนตัวของพาหนะบนรางเหล็กพัดเอาผมยุ่งชี้ฟูหนักกว่าเก่า เขากำลังจะเข้างานสาย หากต้องโทษอะไรสักอย่างล่ะก็ จิ๋วจะโทษความฝันที่ทำให้เขานอนยาวจนลืมเวลา
ขาสั้นยืนมองเหม่อตามตูดรถไฟฟ้าไปจนลับตา
(เจ้ ขาสั้นเลยเหรอ 165 มันมาตรฐานชายไทยนะโว้ย : จิ๋ว)
(เออน่า : อิเจ้)
จิ๋วหลงอยู่ในความฝัน มันสมจริงจนน่าหลงเชื่อ กระนั้นก็เกินความจริงไปไกลโขเช่นกัน เพราะเขาดันฝันว่าตัวเองมีแฟน อันนี้แหละที่เกินจริง เกิดมาจนเข้าวัยเบญจเพส ไอ้จิ๋วยังไม่เคยมีคนรักเป็ตัวเป็ตน สงสัยเมื่อคืนเก็บกด จนเอาความคับแค้นใจไปนอนฝัน ยิ่งไปกว่านั้นแฟนของเขาดันเป็ผู้ชาย นอกจากจะไม่รังเกียจ จิ๋วยังดูคุ้นชินกับการถูกเอาใจใส่ มองดูชีวิตประจำวันที่ดำเนินไปอย่างเรียบง่าย เถียงกันบ้าง เที่ยวด้วยกันบ้าง ตื่นขึ้นมาอีกที ก็ตอนได้ยินเสียงดอกไม้ไฟถูกจุดขึ้นฟ้า มันสว่างวาบพร้อมกับเปลือกตาที่เปิดขึ้น เพื่อพบว่า..เลยเวลาตื่นนอนไปครึ่งชั่วโมงแล้ว
ช่างหัวความฝันไปก่อน จะไปถึงบริษัทอย่างไรสำคัญกว่า
บริษัทข้ามชาติเล็กๆ ขายล้อรถยนต์ นายฝรั่งที่ส่งมาบริหารเหมือนมานั่งรอวันเกษียณ ส่วนคนมีอำนาจสูงสุดจริงๆ ดันเป็วิศวกรท่าทางเหมือนนักเลงโตคนหนึ่ง และนักเลงโตคนนั้นก็กำลังหาทางไล่ไอ้จิ๋วออกทุกเมื่อเชื่อวัน บีบกันทุกทาง คอยเขม่นไม่ให้เพื่อนร่วมงานมาเสวนาด้วยเอย หาว่าทำงานผิดขั้นตอนเอย จิ๋วเถียงบ้างประนีประนอมบ้าง ก็งานที่ให้ค่าตอบแทนสมน้ำสมเนื้อมันหายาก ทนทำเก็บเงินไปก่อนค่อยมองหางานใหม่ ทนไปทนมาก็อยู่ยาวมาสามปีดีดัก
“ไอ้จิ๋ว ตกลงมึงอยากทำงานที่นี่อยู่ไหมวะ มาก็มาสาย มึงคิดว่าที่นี่เป็บริษัทพ่อบริษัทแม่มึงหรือไงที่จะทำอะไรก็ได้”
เสียงห้าวดังมาแต่ไกลจากทางโกดัง เ้าจิ๋วเพิ่งจะลงจากวินมอเตอร์ไซค์วิ่งมาสแกนนิ้วมือ ใช่เขาสายไปสิบห้านาที
“เหตุสุดวิสัยน่ะพี่”
“ข้ออ้างชัดๆ ทำงานก็ทำพลาด มีปัญหากับคนที่ทำงาน ไม่เห็นหัวผู้ใหญ่ ยังมาสาย ี้เี อย่างมึงถ้าไม่ใช่เพราะคุณไมเคิลเขาเอ็นดูคงไม่ได้ทำงานอยู่ถึงทุกวันนี้หรอก”
“เดี๋ยวพี่เส็ง อันนี้ไม่จริงละ ผมทำงานพลาดตอนไหนนอกจากทำไม่ถูกใจพี่ จะว่ามาสาย วันนี้ใช่ แต่ในสามปีที่ผ่านมา ผมสายกี่ครั้งเชียว พี่ลองตรวจในระบบดูเทียบกันทั้งโรงงาน ผมคิดว่าผมก็ไม่แย่นะ อ้อ แล้วระหว่างวันผมก็ไม่เคยเอาเวลางานโดดออกไปทำธุระส่วนตัวด้วย”
“ไอ้จิ๋วมึงเถียงกูอย่างนี้เลยเหรอ”
ตกอกใอะไร ก็เถียงกันอยู่วันเว้นวัน
“อ้าว ถูกกล่าวหาเสียงดังขนาดนี้ใครเอาไปพูดต่อ ผมเสียหายนะพี่ เอาจริง ที่พี่คอยรังแกคนตัวเล็กๆ อย่างผมเนี่ย มันเพราะผมได้ไปดูงานต่างประเทศกับบอสมาสองปีซ้อนใช่มะ อิจฉาเหรอ”
“ไอ้จิ๋ว มึง!!”
คนตัวโตกว่าเต้นเร่าโกรธจัดจนอยากซัดไอ้จิ๋วให้หน้าหงาย แต่กล้องวงจรปิดในโรงงานจับภาพอยู่ตลอด จึงได้แต่ข่มใจ
“มึงระวังตัวไว้เถอะ ปากอย่างนี้จะอยู่ได้ไม่นาน”
“ก่อนเตือนผม ปากอย่างพี่นั่นแหละ ต้องดูแลตัวเองให้ดี ศัตรูคงไม่ใช่น้อย ลานะ ไม่อยากเสียเวลาทำงานว่ะ”
ว่าแล้วก็ผลักประตูออฟฟิศเข้าไป พวกพี่ในออฟฟิศที่เกาะโต๊ะชะเง้อดูรีบกลับไปนั่งเก้าอี้ทำท่ายุ่งกับงาน
“พี่จิ๋ว แบบนี้ไม่แย่กว่าเดิมเหรอ” น้องหญิงไสเก้าอี้เข้ามากระซิบกระซาบ พวกเขาเป็เซลประจำโรงงาน หัวหน้าทีมคือจิ๋วนี่แหละ เดิมทีก็ไม่ได้ชอบงานขายเท่าไหร่ แต่เงินเยอะ เลยทำไปก่อน
“ก็น่าจะแย่ แต่สะใจว่ะ” หันไปยกยิ้มให้รุ่นน้อง
แย่จริง ตกบ่ายจิ๋วถูกฝ่ายบุคคลเรียกไปคุยตักเตือนเื่ทะเลาะวิวาท มาสาย แล้วยังพูดถึงเื่ประสิทธิภาพการทำงาน ส่วนคนเรียกนั้นมีสัมพันธ์ฉันผัวเมียกับคนที่มาฟ้อง
“พี่ ผมถามจริงๆ เลยนะ พี่คิดอย่างที่พูดจริงๆ เหรอ”
“หืม” พี่หวานหัวหน้าฝ่ายบุคคลทำหน้าฉงน
“ไอ้เื่ที่พวกพี่พูดมาน่ะ มันมีหลักฐานประกอบไหม เคพีไอผมดีขึ้นทุกปีนะ ผมทำแย่จริงๆ ดิ”
ถูกเรียกบ่อยบางทีก็รำคาญ พี่หวานแกฟังแต่ผัวแก ผัวแกใครน่ะเหรอ ก็ไอ้พี่เส็งน่ะสิ แต่จิ๋วหน้าด้านหน้าทน ใจคิดแค่ว่าถ้าทำงานกับคนพวกนี้ได้นานขนาดนี้ จากนี้จะไปสมัครงานที่ไหนก็สบายบรื๋อ แต่จิ๋วดันหน้าด้านหน้าทนยิ่งกว่าสีทาบ้าน แดดลมฝนไม่มีอะไรเอาจิ๋วลงได้ทั้งนั้น
“ออกไหมจิ๋ว อยู่นี่มันก็แบบนี้ ถ้ารับไม่ได้ก็เซ็นใบลาออก คนทำงานมันหาไม่ยากหรอก แกออกเผลอๆ เรามีงบจ้างเซลได้อีกสองคนด้วยซ้ำ”
“ไม่ออกอ่ะ ออกแล้วผมจะเอาไรแดก เตือนเสร็จแล้วเนอะ ผมไปนะ” เอ่ยเสร็จก็เดินไปหยิบขนมหน้าห้องมาสามห่อ “ไปนะพี่” โบกมือบ๊ายๆ หน้าสลอน แบบนี้จะไม่ให้ถูกหมั่นไส้ได้อย่างไร แต่จะให้ทำตัวหงอเกินไปก็ถูกกินหัวอยู่ดี
ทั้งหมดทั้งมวลต้นตอปัญหาคือความอิจฉา ไอ้พี่เส็งมันรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้รับความยุติธรรมทั้งที่ทำงานมานาน ทั้งสวัสดิการ เงินเดือน หรือการที่บริษัทส่งไปดูงานต่างประเทศ พอเป็บริษัทเล็กๆ ใครได้อะไร หนึ่งคนรู้ ก็จะรู้กันไปทั้งบริษัท
ตอนจิ๋วสัมภาษณ์งานเข้ามาใหม่ๆ ยังมีพี่คนหนึ่งคอยสอนงานให้ แต่สอนได้เดือนเดียวแกก็ลาออก จิ๋วไร้คนคุ้มกะลาหัวเลยถูกกดขี่ เด็กจบใหม่ใครเจอสภาพนั้นคงทนไม่ไหว แต่ไอ้จิ๋วไม่มีทางเลือก เพราะกว่าจะได้งาน เงินที่พ่อให้มาก็ใกล้หมดแล้ว ถ้าไม่ทำงานก็ไม่มีเงินจ่ายค่าห้อง ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าเนต ค่ากิน สารพัดค่าใช้จ่ายปลายเดือน เลยต้องทน ไม่อยากแบกหน้าไปให้พ่อเลี้ยง ตัวเท่าควายจนหมาเลียตูดไม่ถึงอยู่แล้ว
และการกลั่นแกล้งทั้งหลาย นายฝรั่งก็ใช่จะไม่รู้ไม่เห็น แต่แกคิดว่ายังทำงานกันได้ แล้วนี่ประเทศไทยจะให้งัดข้อกับเ้าถิ่นมีแต่เสียกับเสีย เลยคอยสนับสนุนจิ๋วด้านอื่นแทน
????
ผ่านไปเกือบเดือน ปัญหาหนึ่งจบไป ปัญหาใหม่ก็มา นายฝรั่งเรียกจิ๋วเข้าคุยหลังเลิกงาน ทีแรกจิ๋วคิดว่าไอ้พี่เส็งต้องฟ้องอะไรบอสอีกแน่ แต่ไม่ใช่
“ฉันกำลังจะเกษียณ”
เื่นี้ใครๆ ก็รู้ แต่พอมองเข้าไปในแววตาบอส จิ๋วจึงเข้าใจ คุณไมเคิลแกคงห่วงจิ๋วเหมือนลูกเหมือนหลาน แกเป็คนรับเขาเข้ามาทำงาน เห็นพัฒนาการั้แ่หัดเดินจนตอนนี้ปีกกล้าขาแข็ง คงรู้ว่าหลังแกเกษียณ เขาคงไม่ได้อยู่อย่างสงบสุขแน่
จิ๋วผ่อนคลายท่าทีลง “คุณมีแพลนจะอยู่ไทยต่อไหมครับ”
“ลูกชายฉันกำลังจะแต่งงาน ฉันต้องกลับไปร่วมงาน” แกตอบ เว้นจังหวะก่อนจะเข้าเื่ที่เรียกมาพบ “จิ๋ว ฉันกังวลเกี่ยวกับเธอไม่น้อย ประสบการณ์เธอก็มีพอสมควร ถ้าในอนาคตมีทางเลือกที่ดีกว่า หรือ้าความช่วยเหลือ สามารถบอกฉันได้เสมอ ฉันแค่อยากให้เธอรู้ไว้”
“ขอบคุณนะครับบอส ที่จริงผมยังอยู่ที่นี่ก็เพราะบอสนี่แหละ ผมได้เรียนรู้อะไรตั้งมากมาย ที่อื่นคงให้ไม่ได้เท่านี้”
“ฉันดีใจที่เธอคิดแบบนี้นะ” แกเอ่ยด้วยน้ำเสียงใจดี
“บอสเกษียณแล้ว ถ้ากลับไทยมาก็ติดต่อกันบ้างนะครับ”
“แน่นอนๆ เธอเองก็เหมือนกัน ติดต่อกันบ้าง อยากให้ช่วยอะไรก็บอก”
“ครับ แน่นอน”
จิ๋วตอบรับคุณไมเคิลก็จริง รู้ว่าแกเจตนาดี แต่เขาไม่ค่อยคิดอะไรเท่าไหร่ ลุ่มๆ ดอนๆ แต่ก็อยู่บริษัทนี้มาตั้งสามปี
กระทั่งหลังงานเลี้ยงส่งบอสได้ไม่กี่สัปดาห์ ่รอยต่อที่นายฝรั่งคนใหม่ยังไม่มาประจำ ไอ้พี่เส็งก็เบ่งไปทั่วโรงงาน ถือว่าตัวเองเป็คนรักษาการ มันเดินมาหาเื่คนในออฟฟิศไม่เว้นแต่ละวัน ทั้งที่งานตัวเองอยู่ในโกดังโน่น
จิ๋วรู้ตัวทันที เขาควรหางานใหม่ หย่อนใบสมัครไปหลายที่ ทว่ายังไม่มีบริษัทไหนเรียก เลยต้องทำงานงกๆ อยู่กับคนเฮงซวย ภาวนาทุกวันให้ตัวเองถูกเรียกสัมภาษณ์ไวๆ จะได้เปลี่ยนงานเร็วๆ
กระนั้นก็ยังไม่ทันใจไอ้พี่เส็งมัน หนึ่งเดือนหลังนายฝรั่งเกษียณ จดหมายเชิญออกถูกวางไว้บนโต๊ะทำงาน คนในออฟฟิศไม่กล้าพูดอะไร เพราะรู้ดีว่าใครใหญ่
“พี่จิ๋ว พี่จะทำยังไง” หญิงถามเสียงเบา แต่ในออฟฟิศที่เงียบกระทั่งเข็มหล่นยังได้ยิน ทุกคนต่างหูผึ่ง
จิ๋วลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน ขึ้นไปชั้นสองเพื่อคุยกับหัวหน้าฝ่ายบุคคล ‘เมียไอ้พี่เส็ง’
“หมายความว่าไง” จิ๋วชูจดหมายไล่ออกเอ่ยถามเสียงดังจนแผนกบัญชียังหันมามอง
“หมายความว่าเรามีคุณสมบัติไม่พอจะทำงานที่นี่ต่อน่ะสิ” พี่หวานเอ่ย
“ผมทำงานสามปีกว่า ถ้าเชิญออกต้องได้เงินชดเชยหกเดือน ค่าใ แล้วก็ค่าวันลาพักร้อน”
“แต่แกทำให้บริษัทเสียหาย ชอบวิวาท ชอบมาสาย ทำงานไม่เรียบร้อย” คนจะแถก็พูดไปเรื่อย
“ถ้าจะให้ออกก็จ่ายมา”
“ขู่กรรโชกบริษัทหรือไง แกถูกไล่ออกแล้วจะทำอะไรได้ ตอนนี้ฉันประกาศรับสมัครงานแล้ว เดี๋ยวมีคนเข้ามาสัมภาษณ์ รู้ตัวก็รีบเก็บของออกไป”
“พี่จะเล่นงี้ใช่ปะ ทำงานฝ่ายบุคคล รู้กฎหมายคุ้มครองแรงงานหรือเปล่า”
“ไอ้จิ๋ว แกอย่ามาหัวหมอ แน่จริงแกก็ไปฟ้องเอา”
จิ๋วเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน หมัดกำแน่น เอางี้เหรอ ได้สิ เจอกรมแรงงานแน่ แม้คนที่เสียหายจะเป็บริษัท แล้วอย่างไร บริษัทเองนั่นแหละที่เก็บพวกนี้ไว้ ‘เจอกูแน่’ จิ๋วคิด
“ใคร ใครมันสร้างความวุ่นวายให้บริษัท มันไม่รู้หรือไงว่าตอนนี้ใครดูแลที่นี่อยู่” เสียงไอ้เส็งดังมาั้แ่ชั้นหนึ่ง ผลักประตูออฟฟิศเข้ามาได้ก็เอ็ดตะโรลั่น
จิ๋วจ้องหน้าอีพี่หวาน ก่อนจะหมุนตัวลงไปชั้นล่าง เดินผ่านไอ้พี่เส็งพี่เดินดุ่มขึ้นมา
“ไม่กล้านี่หว่า” มันว่า
จิ๋วไม่อยากเสวนากับคนพาล เขาตรงไปที่โต๊ะของตัวเองกวาดข้าวของเข้ากระเป๋า อย่างไรก็ไม่ได้มีอะไรมากมายอยู่แล้ว
“หญิงของในตู้เย็นพี่ให้”
“แล้วหนูจะทำงานยังไง งานบางอย่างหนูยังไม่คล่องเท่าพี่เลย ติดต่อพวกลูกค้าต่างชาติหนูก็ทำไม่ได้”
“เรียนรู้สิวะ เดี๋ยวมันก็ได้”
“แล้วพี่ พี่จะทำยังไง”
จิ๋วหยุดคิด “เดี๋ยวแกก็รู้” ว่าแล้วก็คว้ากระเป๋าเดินออกจากออฟฟิศ ไม่คิดลาใครแม้แต่คนเดียว
จิ๋วที่คิดปักหลักในกรุงเทพ ใช้ชีวิตอย่างคนเมืองกรุง สามปีที่ทำงานมานี้ นอกจากห้องในอพาร์ทเม้นท์เก่าภายในรีโนเวทตกแต่งเอง เงินเก็บเขาแทบไม่มี เงินประกันสังคมที่ให้คนตกงานคงพออยู่ได้สักครึ่งปี ถ้าฟ้องชนะคงได้เพิ่มมาอีกสักสามแสน
แต่หลังจากวิ่งเต้นฟ้องกรมแรงงาน ร่อนอีเมลให้สำนักงานใหญ่ถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น รวมถึงคุณไมเคิล ตอนนี้จิ๋วหมดใจจะทำอะไรแล้ว
หลังเรียนจบจิ๋วก็เข้าสู่าประสาทกับผัวเมียนรกประจำบริษัท ต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหนใจก็เหนื่อยล้าสะสม จิตอ่อนสักนิดคงคิดจากโลกไปแล้ว
ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีตัวเลือกอื่น…นอกจากกลับต่างจังหวัดไปหาพ่อ
และการกลับเมืองน่านนี่เอง ที่เป็จุดเริ่มต้นของเื่ราวทุกอย่างนับจากนี้
????
2K
