หลังจากคลื่นพลังงานอันลึกล้ำจากการ ปลดผนึก กระบวนท่า "กระบี่สะบั้นเมฆา" ในห้วงจิตสงบลง เฟิงอี้ก็รู้สึกถึงความอ่อนเพลียระลอกใหม่ถาโถมเข้าใส่ร่างอย่างหนักหน่วง การเข้าถึงมรดกกระบี่ที่หลับใหลดูเหมือนจะใช้พลังงานทั้งกายและใจมากกว่าที่เขาคิดไว้มาก ประกอบกับสภาพร่างกายที่ยังไม่ฟื้นฟูเต็มที่จากฝ่ามือเหมันต์และการทดสอบอันโหดร้าย และพลังปราณกระบี่ที่ยังถูกกดทับด้วยไอเย็นของสถานที่แห่งนี้ ทำให้เขารู้สึกอ่อนแอและเปราะบางลงอีกครั้ง
เขาล้มตัวลงนอนบนแท่นหินอันเย็นเฉียบ หอบหายใจแ่เบา พยายามปรับลมหายใจและทำสมาธิเพื่อฟื้นกำลังที่ร่อยหรอ เขาครุ่นคิดถึงกระบวนท่าใหม่ที่เพิ่งได้รับมา... "กระบี่สะบั้นเมฆา"... การแทงอันเฉียบขาดและรุนแรงที่มุ่งทำลายทุกสิ่งกีดขวาง มันช่างแตกต่างจาก "เงาสะท้อนแห่งเข็มวายุ" ที่เน้นความเร็ว ความพลิ้วไหว และการตอบโต้อันชาญฉลาด แต่เขาก็รู้ดีว่าด้วยพลัง "ปราณกระบี่" อันน้อยนิดราวกับแสงหิ่งห้อยในตอนนี้ การจะใช้กระบวนท่าที่ดูดุดันและต้องใช้พลังมหาศาลเช่นนี้คงเป็ไปได้ยากยิ่ง หรืออาจจะต้องจ่ายค่าตอบแทนด้วย "ต้นทุนชีวิต" ที่เขาไม่อยากจะเสียไปอีก หากไม่ถึงคราวจำเป็จริงๆ
ขณะที่เฟิงอี้กำลังจมอยู่ในห้วงความคิดและพยายามฟื้นฟูตัวเองอย่างเงียบเชียบอยู่นั้น เสี่ยวหู่ที่นั่งเฝ้าอยู่ไม่ห่างก็ขยับตัว มันจ้องมองเฟิงอี้ที่นอนนิ่งด้วยดวงตาสีฟ้าใสที่ฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด มันััได้ถึงความอ่อนแอ ความเ็ป และความสับสนภายในของคู่หูอันเป็ที่รัก
"เมี้ยว..." มันร้องครางเบาๆ อย่างน่าสงสาร เดินเข้ามาใกล้ ใช้หัวเล็กๆ ที่มีขนนุ่มฟูถูไถกับแขนของเฟิงอี้อย่างปลอบโยนและให้กำลังใจ
เฟิงอี้ลืมตาขึ้นเล็กน้อย มองดูเ้าตัวเล็กด้วยแววตาอ่อนโยน เขายกมือที่สั่นเทาเล็กน้อยขึ้นลูบหัวเสี่ยวหู่เบาๆ "ข้าไม่เป็ไร... เสี่ยวหู่... แค่ต้องพักผ่อนสักครู่"
แต่เสี่ยวหู่ดูเหมือนจะไม่คิดเช่นนั้น สัญชาตญาณของมันบอกว่าเฟิงอี้กำลังตกอยู่ในสภาวะที่เปราะบางและอันตราย และผนึกน้ำแข็งที่มองไม่เห็นในห้องนี้ก็กดทับและจำกัดอิสรภาพของพวกเขาไว้ มันเงยหน้าขึ้นมองผนังห้องด้านที่มีค่ายกลผนึกสลักอักขระเรืองแสงสีเงินจางๆ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยอย่างตัดสินใจแน่วแน่ ก่อนที่มันจะทำในสิ่งที่เฟิงอี้คาดไม่ถึง!
ฟุ่บ!
ร่างเล็กๆ สีขาวราวกับปุยหิมะของมันพุ่งเข้าใส่ผนึกน้ำแข็งด้านนั้นอย่างไม่คิดชีวิต! มันใช้กรงเล็บเล็กๆ ที่เคยฝากรอยแผลลึกบนเกล็ดหินอันแข็งแกร่งของหมีเกล็ดศิลา ตะกุยเข้าใส่เส้นสายพลังงานสีเงินของค่ายกลผนึกอย่างบ้าคลั่ง!
แคร่ก! ซี่! ซี่!
เสียงเสียดสีอันแหลมคมดังขึ้นพร้อมกับประกายไฟสีฟ้าเล็กๆ แตกกระจาย! กรงเล็บของเสี่ยวหู่ัักับพลังงานผนึกโดยตรง! แต่ผนึกนั้นแข็งแกร่งและซับซ้อนเกินไป มันทำได้เพียงสร้างรอยขีดข่วนบางๆ ที่หายวับไปในพริบตาเท่านั้น! พลังงานเย็นเยียบจากผนึกสะท้อนกลับมาทำร้ายร่างเล็กๆ ของมัน!
ทว่า เสี่ยวหู่ไม่ยอมแพ้! มันส่งเสียงขู่คำรามในลำคออย่างดุร้ายและมุ่งมั่น! กระโจนเข้าใส่ผนึกซ้ำแล้วซ้ำเล่า! ใช้ทั้งกรงเล็บและเขี้ยวเล็กๆ กัดแทะ! พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อทำลายพันธนาการที่กักขังพวกเขา! ทำลายสิ่งที่อาจจะเป็ภัยต่อเฟิงอี้! ด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้าที่ส่องประกายออกมาจากดวงตาสีฟ้าใสคู่นั้น!
"เสี่ยวหู่! หยุดเดี๋ยวนี้นะ! มันอันตราย! กลับมานี่!" เฟิงอี้เบิกตากว้างด้วยความใและเป็ห่วง เขาร้องห้ามเสียงดัง พยายามจะลุกขึ้นไปดึงมันกลับมา แต่ร่างกายยังคงอ่อนแรงเกินกว่าจะขยับได้รวดเร็ว ทำได้เพียงมองดูคู่หูตัวน้อยเสี่ยงอันตรายเพื่อเขาอย่างเ็ปใจ
ทุกครั้งที่เสี่ยวหู่ปะทะกับผนึก มันจะสะท้านไปทั้งตัวและส่งเสียงร้องด้วยความเ็ปเบาๆ แต่ดวงตาสีฟ้าของมันกลับยิ่งทอประกายมุ่งมั่นมากขึ้น ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มันรู้ว่าเฟิงอี้กำลังอ่อนแอ มัน้าจะช่วย! ้าจะทำลายสิ่งที่กักขังพวกเขาให้ออกไปสู่โลกภายนอก!
และในจังหวะที่เสี่ยวหู่รวบรวมกำลังทั้งหมดที่มี กระโจนเข้าใส่ผนึกอย่างไม่คิดชีวิตอีกครั้งนั้นเอง!
วูบ!
ลายอักขระ "หวัง" (王) สีดำจางๆ สามเส้นบนหน้าผากของมัน พลันเปล่ง แสงสีทองอันอบอุ่นและศักดิ์สิทธิ์ เรืองรองออกมาจางๆ!
พร้อมกันนั้น ขนสีขาวปลอดทั่วร่างของมันก็ดูเหมือนจะเปล่งประกายแสงสีเงินอ่อนๆ! ไอพลังงานอัน บริสุทธิ์และเก่าแก่ ที่ต่างจากพลังหยินเย็นเยือกก่อนหน้านี้ แผ่ออกมาจากร่างเล็กๆ นั้นชั่วขณะ!
แม้แสงและพลังงานนั้นจะปรากฏเพียงชั่วพริบตาที่สั้นเหลือเกินแล้วจางหายไป แต่กรงเล็บที่ตะกุยใส่ผนึกในครั้งนี้ กลับสามารถทิ้ง รอยร้าวเล็กๆ ไว้บนเส้นสายพลังงานสีเงินของค่ายกลผนึกได้สำเร็จ! ก่อนที่รอยร้าวนั้นจะค่อยๆ สมานตัวกลับไปเป็ดังเดิมอย่างรวดเร็ว!
"เมื่อกี้มัน... แสงสีทอง... พลังนั่นมันอะไรกัน?" เฟิงอี้ตะลึงงันกับสิ่งที่เห็นอย่างสิ้นเชิง! นี่ไม่ใช่พลังหยินที่เสี่ยวหู่เคยใช้! มันคือพลังอะไรกันแน่?!
แต่คนที่ตกตะลึงยิ่งกว่าเฟิงอี้ อาจจะอยู่ที่นอกห้องจองจำแห่งนี้...
ณ หอสังเกตการณ์ลับภายในตำหนักน้ำแข็งอันสูงส่ง สตรีในชุดสีฟ้าอ่อนกำลังเพ่งมองภาพที่สะท้อนอยู่ในผลึกน้ำแข็งใสราวกับกระจกขนาดใหญ่ ภาพนั้นคือเหตุการณ์ภายในห้องจองจำของเฟิงอี้อย่างชัดเจน ดวงตาเ็าดุจน้ำแข็งพันปีของนางเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นแสงสีทองศักดิ์สิทธิ์และรอยร้าวบนผนึกค่ายกลที่เกิดขึ้นจากการกระทำของเสี่ยวหู่!
"พลังนี้... แสงสีทองศักดิ์สิทธิ์... กลิ่นอายอันบริสุทธิ์และเก่าแก่นี่มัน..." นางพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นระคนไม่อยากเชื่ออย่างรุนแรง! "ข้าเคยเห็นบันทึกโบราณที่สุดของตระกูล ที่กล่าวถึงคลื่นพลังงานที่บริสุทธิ์และแฝงกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้... ว่ามันเคยปรากฏในตำนานของ 'สัตว์เทพสี่ทิศ' บางตน... หรือว่า... หรือว่ามันจะเป็... ไม่สิ เป็ไปไม่ได้!"
นางกำมือเรียวขาวแน่น ความสงสัยก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็ความมั่นใจในระดับหนึ่ง! แม้จะยังไม่ระบุชัดเจนว่าเป็ตัวตนใดในตำนาน แต่แมวขาวตัวนี้... ไม่ใช่แค่สัตว์อสูรที่มีสายเืโบราณธรรมดาอย่างแน่นอน! มันมีความเกี่ยวข้องกับตำนานศักดิ์สิทธิ์เ่าั้! มันอาจจะเป็ทายาทที่หลงเหลืออยู่!
แผนการในใจของนางเริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว... เด็กหนุ่มผู้มีปราณกระบี่โบราณคนนั้นก็น่าสนใจและมีความลับมากมาย แต่แมวขาวตัวนี้... สัตว์เทพในตำนานตัวนี้... อาจจะมีค่าและความสำคัญต่อวังเมฆาเยือกแข็งและต่อตัวนางเอง มากกว่าที่นางประเมินไว้ในตอนแรกหลายเท่าทวีนัก!
*** จบตอนที่ 19 ***
62K
