บทที่ 32 จดหมายจากเสิ่นตัวหมิ่น
จ้าวเถาเถาถูกตะขาบและแมงป่องกัดหลายจุด ทั้งใบหน้าและขาบวมปูด
คนที่บ้านรีบพาเธอไปส่งโรงพยาบาลที่ตำบลด้วยเกวียน
เสิ่นตัวอวี๋มองตามหลังเธอไปพลางพูดว่า “มนตร์ดำกระจอกๆ แค่นี้คิดว่าฉันกลัวรึไง”
ชาติที่แล้ว จ้าวเถาเถาเป็นคนยังไง เธอจำไม่ค่อยได้แล้ว แต่ชาตินี้ใครกล้ามาหาเรื่องเธอ ก็อย่าหาว่าเธอใจร้าย
เสิ่นตัวอวี๋เดินกลับบ้านอย่างช้าๆ ก็เห็นลู่จวินมาอีกแล้ว “ครั้งนี้ฉันไม่ได้อยากมาเองนะ นี่จดหมายจากน้องสาวเธอ เสิ่นตัวหมิ่น”
ลู่จวินยื่นจดหมายของเสิ่นตัวหมิ่นให้เสิ่นตัวอวี๋ “จริงๆ แล้ว ต่อให้เธอไม่ได้เป็นเมียฉัน เราก็ร่วมมือกันได้นะ เสิ่นตัวอวี๋ ฉันสามารถขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรกับเธอ เธอ…”
เสิ่นตัวอวี๋เยาะเย้ย “ไสหัวไป ฉันไม่ต้องการ”
“เธอ… ทำไมเธอถึงไร้เหตุผลขนาดนี้? เหมือนนางมารร้ายเลย ใครจะไปชอบผู้หญิงแบบเธอ?” ลู่จวินแค่นเสียงแล้วหันหลังเดินจากไป
เสิ่นตัวอวี๋กลับไปที่ห้อง ค่อยๆ เปิดจดหมายของเสิ่นตัวหมิ่น อ่านด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่งในใจ
“เสิ่นตัวอวี๋ เธออยากตายรึไง? พ่อบอกว่าถ้าเธอไม่ตอบจดหมาย จะลงไปหาเธอที่ชนบท ได้ยินมาว่าเธอไม่ตั้งใจทำงาน แถมยังโดนคนอื่นรังเกียจ?
อย่าทำให้ฉันขายหน้าได้ไหม? ตอนนี้ที่ทำงานของพ่อรู้กันหมดแล้ว ถ้าเธอไม่อยากมีชีวิตที่ดี ก็ไปตายซะ ตายไปแล้วจะได้ไม่ต้องมาสร้างความเดือดร้อนให้พวกเรา ไม่แปลกใจเลยที่คนอื่นเรียกเธอว่าตัวซวย
กลับไปทำงานที่กองผลิตเดี๋ยวนี้นะ ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน ก็ต้องกลับไปให้ได้ ไปขอร้องเขาก็ได้ ไปกราบเขาก็ได้ กลับไปเดี๋ยวนี้เลยนะ
แล้วก็ส่งเงินที่เธอหาได้จากการเก็บสมุนไพรกลับมาด้วย ไม่อย่างนั้นเธอเจอดีแน่”
หลังจากอ่านจดหมายฉบับนี้เสร็จ เสิ่นตัวอวี๋ก็หัวเราะออกมา ตอนที่เธอเกิด มีนักพรตเดินผ่านหน้าบ้าน บอกว่าบ้านเธอมีภูตผีปีศาจ บอกว่าเธอเป็นตัวซวย
แล้วเธอก็กลายเป็นตัวซวยจริงๆ ปู่ย่าก็รังเกียจเธอ พี่สาวกับน้องสาวของเธอได้ไปเที่ยวบ้านปู่ย่าทุกปิดเทอม แต่เธอไม่ได้ไป
แต่เธอเป็นตัวซวยจริงๆ เหรอ? ชาติที่แล้วเธอไปสร้างความเดือดร้อนอะไรให้พวกเขากัน?
เสิ่นตัวอวี๋นอนหลับสบายอยู่บนเตียง ก็ได้ยินเสียงข้างนอก เธอจึงรีบลุกขึ้น
กู้เหลียนยืนอยู่ข้างนอก “ทำไมไม่กินข้าวเย็น?”
“ไม่อยากกิน ไม่หิว…” เสิ่นตัวอวี๋พูดอย่างหมดแรงแล้วนอนลง
แล้วเธอก็ถูกกู้เหลียนอุ้มขึ้น เสิ่นตัวอวี๋พูดอย่างจนใจ “กู้เหลียน นายจะทำอะไร?”
“เปล่า แค่อยากให้เธอกินอะไรหน่อย ฉันจับกุ้งกับหอยมาเยอะเลย แต่ฉันทำไม่เป็น” กู้เหลียนหน้าแดง
เสิ่นตัวอวี๋จึงต้องลุกขึ้น มองกุ้งสามถังใหญ่ด้วยความตกใจ “นาย… นายไปจับมาตั้งแต่กี่โมงเนี่ย?”
กู้เหลียนกระแอม “จ้างเด็กๆ ในหมู่บ้านไปตกมา จ่ายเงินให้พวกเขาแล้ว”
ก็ได้ ผู้ชายคนนี้มันต้องแบบนี้แหละ เสิ่นตัวอวี๋จำยอมลุกขึ้น หยิบแปรงมาขัดๆๆ…
เธอก่อไฟไปพลางถามว่า “จ้าวเถาเถายังไม่กลับมาอีกเหรอ?”
กู้เหลียนขัดกุ้งไปพลางพูดว่า “ไม่ได้สนใจ”
เขาอยากจะฆ่าผู้หญิงคนนั้นให้ตายเสียด้วยซ้ำ จะไปสนใจหล่อนได้ยังไง?
เสิ่นตัวอวี๋จ้องมองเขาด้วยตาแป๋ว “แล้วนายสนใจอะไร?”
กู้เหลียนมองใบหน้าที่เข้ามาใกล้ของเธอ ตัวแข็งทื่อ ทันใดนั้นก็ร้อง
“โอ๊ย!”
เสิ่นตัวอวี๋เห็นว่าเขาโดนกุ้งหนีบ เธอจึงรีบพูดว่า “กู้เหลียน ทำไมนายซุ่มซ่ามแบบนี้เนี่ย? เลือดออกเลย”
กู้เหลียนหนังหนา ไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไร แต่เสิ่นตัวอวี๋ดูเป็นห่วงมาก จึงรีบดึงเขาเข้าบ้าน “ฉันจะทำแผลให้ เชื่อฟังหน่อย แผลนี่ติดเชื้อได้นะ…”
เสิ่นตัวอวี๋ทำความสะอาดแผลให้เขา ทายา เสร็จแล้วก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
หลังจากเก็บกล่องยาเสร็จ หญิงสาวก็ถูกกู้เหลียนกอด เขาโอบกอดเสิ่นตัวอวี๋ “ที่รัก แต่งงานกับผมนะ?”
เสิ่นตัวอวี๋หน้าแดง แล้วผลักเขาออก “ฉันยังเด็กอยู่…”
“แต่งงานกับผมก่อนได้ไหม? ผมกลัว…” กู้เหลียนกลัวจริงๆ คนรักของเขาเป็นยุวปัญญาชนที่สวยที่สุด แถมยังหาเงินเก่งที่สุด
มีคนจ้องจะแย่งเธอไปด้วย เมื่อกี้เขาก็เห็นลู่จวิน ตอนนี้เขารู้สึกร้อนใจมาก
เสิ่นตัวอวี๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง “งั้นจดทะเบียนก่อน แต่ยังไม่…”
เสิ่นตัวอวี๋อายุแค่สิบหก เธอไม่อยากมีลูกเร็วขนาดนั้น แต่ถ้าไม่จดทะเบียน เธอก็กลัวจะมีปัญหา พอเข้าบ้านตระกูลกู้แล้ว เธอก็จะเป็นคนของตระกูลกู้
กู้เหลียนมองดวงตาใสแป๋วของเสิ่นตัวอวี๋ แล้วจูบเธอ
ตอนเย็น กู้เหลียนก็ถือชามกุ้งกลับบ้าน แม่ของกู้เหลียนร้อง “แกไปปล้นเขามารึไง? ถือกุ้งเขากลับมาหมดเลย แล้วตัวอวี๋จะกินอะไร?”
กู้เหลียนวางชามกุ้งลงบนโต๊ะ ใบหน้าบึ้งตึงมีรอยยิ้มปรากฏขึ้น เขาอุ้มแม่ขึ้นแล้วหมุนตัวไปมา
แม่ของกู้เหลียนเกือบตีเขา “กู้เหลียน แกบ้าไปแล้วรึไง? แกโดนลาเตะมาหรือไง? วางฉันลงเดี๋ยวนี้…”
กู้เหลียนวางแม่ลง “แม่ ตัวอวี๋ตกลงแต่งงานกับผมแล้ว ฮ่าๆๆ!”
“จริงเหรอ? ไม่น่าเชื่อ แกหน้าตาขี้เหร่แบบนี้ ทำไมเธอถึงยอมแต่งกับแกได้?” แม่ของกู้เหลียนยังไม่อยากจะเชื่อ
“ไม่ได้ ฉันต้องไปถามตัวอวี๋ แก… แกไม่ได้บังคับเธอใช่ไหม?”
กู้เหลียนหน้าเสีย ผู้หญิงคนนี้ใช่แม่แท้ๆ ของเขาหรือเปล่าเนี่ย?
แม่ของกู้เหลียนรีบวิ่งไปหาเสิ่นตัวอวี๋ พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นเธอกำลังกินกุ้งอยู่
เสิ่นตัวอวี๋พูดว่า “คุณป้า กินข้าวหรือยังคะ? มากินกุ้งด้วยกันสิคะ!”
แม่ของกู้เหลียนยิ้มแย้ม ตัวอวี๋ของบ้านเรานี่น่ารักจริงๆ “ตัวอวี๋จ๊ะ! เหลียนเหลียนบ้านป้าบอกว่าหนูยอมแต่งงานด้วย หนูไม่ได้ถูกเขาบังคับใช่ไหม? ไม่ต้องกลัวนะ ป้าจะจัดการให้เอง!”
เสิ่นตัวอวี๋หลุดขำ “เปล่าค่ะ เขาไม่ได้บังคับฉัน แต่คือ… ฉันไม่มีพ่อแม่ญาติพี่น้อง คุณป้าอย่ารังเกียจฉันเลยนะคะ…”
ญาติแบบนั้น มีก็เหมือนไม่มี
แม่ของกู้เหลียนจับมือเสิ่นตัวอวี๋ด้วยความเอ็นดู “ต่อไปหนูก็เป็นลูกสาวของป้าแล้ว ไม่มีใครรักหนู ป้าจะรักหนูเอง”
วันรุ่งขึ้น คนทั้งหมู่บ้านหมั่นโถวก็รู้ว่าเสิ่นตัวอวี๋จะแต่งงานกับกู้เหลียนแล้ว
สหายยุวปัญญาชนในหมู่บ้านมาหาเสิ่นตัวอวี๋ เสิ่นตัวอวี๋มองยุวปัญญาชนสิบกว่าคน “พวกเธอมีอะไรหรือเปล่า?”
เซี่ยเยว่เหมยจะจับมือเสิ่นตัวอวี๋ แต่เธอหลบ “มีอะไร?”
เซี่ยเยว่เหมยถามว่า “ตัวอวี๋ เธอถูกตระกูลกู้บังคับเหรอ? เธอคิดอะไรอยู่? เธอเป็นยุวปัญญาชนที่มาจากเมืองหลวงนะ ทำไมถึงยอมแต่งงานกับคนบ้านนอกแบบนั้นล่ะ?”
คนบ้านนอกแล้วไง? น่าสนใจจริงๆ คนบ้านนอกไปทำอะไรให้พวกเธอ?
เสิ่นตัวอวี๋พูดว่า “ฉันชอบคนบ้านนอก พวกเธอจะหาคนในเมืองก็เรื่องของพวกเธอสิ”
จ้าวเหวินแค่นเสียง “ฟังที่หล่อนพูดสิ ยุวปัญญาชนลู่รักหล่อนจะตาย ถึงขนาดยอมทิ้งเกียรติยศศักดิ์ศรี ปฏิเสธการแต่งงานกับสาวสวยอย่างเฉาซู่เฟินลูกสาวของเลขาธิการหมู่บ้าน
หล่อนกลับหันไปแต่งงานกับคนอื่น น่ารังเกียจจริงๆ ทำตัวง่ายจริงๆ”
ไม่นึกเลยว่าลู่จวินจะปฏิเสธเฉาซู่เฟิน แล้วเรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับเธอ? นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกันเนี่ย
เสิ่นตัวอวี๋หัวเราะเยาะ “คนที่ลู่จวินชอบไม่ใช่ฉัน เขาชอบน้องสาวฉัน เสิ่นตัวหมิ่นต่างหาก ตอนนี้ทั้งสองคนยังคบกันอยู่เลยถ้าพูดไม่รู้เรื่องก็อย่าพูดอะไรมั่วๆ ฉันจะไปแย่งผู้ชายของน้องสาวตัวเองได้ยังไง?”
426
