[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่ 86ต้องไปช่วยให้ได้

        แคร้ง!!

        เสียงดาบกระทบกันอย่างรุนแรง เสียงดังก้องไปทั้งตึกบริเวณนั้นการต่อสู้ระหว่างสายเลือดแซเทิร์นกับสายเลือดโพไซดอนกำลังปะทะกันอย่างดุเดือดเพอร์ซีย์ไม่ยอมให้อีกฝ่ายมาวุ่นวายกับครอบครัวถึงแม้ตอนแรกอีกฝ่ายเล่นพุ่งใส่ลูกๆ ของเขาก็ตามที่เขาก็จะตั้งรับทุกครั้งที่อีกฝ่ายโจมตีเพอร์ซีย์ตะโกนสั่งไปด้วยให้ลูกคนโตพาทุกคนออกจากที่แห่งนี้โอราอุสได้ยินก็รีบพาคุณย่า อาสาว แล้วน้อง ๆ ออกจากที่แห่งนั้นแต่ภายใต้การต่อสู้ที่เคร่งเครียดนั้นก็มีสายตาสองคู่กำลังจับจ้องการต่อสู้นั้นก็คือโพรทาเลียกับโฟกัสที่มองอย่างแน่นิ่งไม่ขยับเลยสักนิดแต่ข้างในของทั้งสองเอาแต่พูดอย่างหวาดกลัวตลอดเวลาเมื่อเห็นคนเป็นพ่อโดนโจมตีจนบาดเจ็บ

        ‘ไม่นะ!! พ่อกำลังบาดเจ็บ!!ใครก็ได้...ใครก็ได้ ตัวของพวกเราได้โปรดตื่นขึ้นมาเสียที!!’ โพรทาเลียกับโฟกัสคิด

        เสียงโทนสูงตะโกนพร้อมกันอย่างเสียงดังไปทั่วทั้งห่วงแห่งจิตใจทำให้โพรทาเลียเริ่มกังวลมากกว่าเดิมว่าตอนนี้ไม่มีใครสามารถช่วยพ่อได้เลยสักนิดแล้วยิ่งเวลากำลังดำเนินไปอย่างรวดเร็วจนทำให้เธอหวาดกลัวจนตัวสั่นไปหมดว่าถ้าไม่รีบกลับร่างเดิมพ่อจะต้องตายเพราะวากาเน็ทแน่ๆ

        ‘ทำไงดี!! ฉันอยู่ที่นี่มีแต่ไร้ประโยชน์สุด ๆถ้าฉันออกไปไม่ได้ล่ะ...พ่อก็คงจะ...’ โพรทาเลียคิด

        ความหวาดกลัวกำลังครอบงำโพรทาเลียเธอจ้องมือตัวเองอย่างสั่นกลัวจนคิดอะไรไม่ออกว่าตอนนี้จะต้องทำอะไรแต่แล้วมือที่มีรอยแผลเป็นค่อย ๆ ยื่นมาจับมือของโพรทาเลียจนเธอเงยหน้าขึ้นจ้องมองเจ้าของมือก็คือน้องสาวของเธอโฟกัสทำสีหน้าที่ดูเศร้าแต่ก็ยิ้มออกมาแต่ความรู้สึกบางอย่างกำลังบอกว่าน้องสาวกำลังมองพี่สาวด้วยสายตาเป็นห่วงกับความรู้สึกของพี่สาวที่กำลังหวาดกลัวต่อสิ่งที่ข้างนอกกำลังจะเกิดโฟกัสลูบมือพี่สาวเบา ๆ แล้วเอ่ยพูดบางอย่าง

        “เราต้องทำสำเร็จแล้วไปช่วยทุกคนได้แน่ ๆ ค่ะ” โฟกัสปลอบใจพี่สาวเพื่อให้พี่สาวดึงสติกลับมา

        คำพูดแค่ประโยคเดียวของอีกฝ่ายทำให้เธอได้สติกลับมาอย่างรวดเร็วทำเอาโพรทาเลียละอายใจเลยที่ตนเองนั้นไม่ตั้งสติให้มันดี ๆก่อนที่เธอจะหายใจเข้าออกช้า ๆ ก่อนจะตั้งสติได้อย่างดี เธอก็มองน้องสาวแล้วยิ้มให้อีกฝ่าย

        “โฟกัส...ขอบใจนะ...”

        “ค่ะ”

        ทั้งสองคนยิ้มให้กันและกัน พวกเฟอร์ร่าก็เตรียมตัวคนอื่น ๆเสร็จแล้ว เธอก็หันไปมองทั้งสองกันที่กำลังยืนอยู่คู่กัน

        “เอาล่ะครั้งนี้มันอาจจะทำให้พวกเจ้ารับพลังมากเกินไปในคราวเดียวตลอดเวลาที่พวกเจ้าทำการทดสอบพวกเราให้พวกเจ้าทั้งสองรับพลังไปอย่างทีละช้า ๆเพื่อให้รับพลังเราได้อยากเข้ากัน แต่ตอนนี้พวกเราต้องเร่งในการให้พลังพวกเจ้า”

        “แบบว่าตลอดมาพวกคุณส่งพลังให้เราอย่างช้า ๆเหรอ?” โฟกัสถาม

        “ใช่ไม่งั้นพวกเจ้าจะใช้พลังให้ตอนสุดท้ายตลอดเหรอ?”

        “แบบนี้น่าให้เราพักแล้วส่งพลังมากกว่านะ” โพรทาเลียพูดอย่างไม่ชอบใจว่าจะให้เปลืองพลังทำไม

        “ถ้าทำแบบนั้นพวกเจ้าก็ไม่ได้รู้วิธีการใช้พลังของเรานะสิ!!”ลักซ์ทำสีหน้าเซ็งกับร่างจุติมากๆ จนโพรทาเลียเห็นก็เล่นถีบอีกฝ่ายในทันใด “อ๊ากกก!! โพรทาเลีย”

        “หมั่นไส้! ปากมากนั้น!!” โพรทาเลียกล่าวอย่างไม่พอใจ

        “พอ ๆ เลิกทะเลาะกันได้แล้ว เอาล่ะ โพรทาเลียโฟกัส เธอทั้งสองต้องผ่านการรับพลังของอีกสองคนให้ได้แล้วพวกเจ้าก็จะได้กลับร่างเดิม”

        “ง่ายไปไหมนะ?”

        “แต่ขึ้นกับว่าพวกเจ้าจะยอมรับพลังนี้ได้ไหม?”

        “ถ้าไม่ล่ะ?”

        “ความเจ็บปวดจะเล่นงานพวกเธอจนทุกข์ทรมานมาก ๆเลยล่ะนะ”

        ทั้งสองคนต่างนิ่งเงียบไปเลย ก่อนที่โพรทาเลียจะเอ่ยพูดออกมา

        “เรื่องแค่นี้เองง่าย ๆ”

        “เรื่องง่ายบ้าพี่สิ!!” โฟกัสใช้หลังมือตีแขนพี่สาว

        “ทำไงได้ล่ะนะ” โพรทาเลียไม่สนอยู่แล้วว่าตัวเองจะเจ็บปวดแค่ไหน“แต่ฉันจะไม่ยอมให้พลาดเด็ดขาด!!มาเริ่มกันเลย!!”

        พวกเฟอร์ร่าพยักหน้าให้ทั้งสองพวกก็ให้คนที่เหลือที่ยังไม่ได้ทำการทดสอบออกมาจัดการกับขั้นตอนต่อไปเซเรน่ากับลักซ์เดินเข้ามาใกล้โพรทาเลียพร้อมกับยื่นมือไปจับมืออีกฝ่ายคนละข้างโพรทาเลียถอนหายใจเข้าออกอย่างช้า ๆ ความรู้สึกเหมือนนิ้วชาอย่างรู้สึกประหม่าไปหมดพวกไดแอนก็มาจับมือของโฟกัส ถึงน้องสาวจะเข้มแข็งแค่ไหนโพรทาเลียก็เห็นว่าน้องสาวดูกลัวมาก ๆ ก่อนจะพูดบางออกไป

        “ขอโทษนะ...ที่พี่เหมือนลากเธอมาเกี่ยวกับเรื่องบ้าๆ พวกนี้นะ”

        “เอ๋?” โฟกัสหันไปมองพี่สาวก่อนจะทำหน้าเคร่งเครียด “ไม่ต้องขอโทษพี่...ฉันเคยบอกแล้วนะ ทุกอย่างไม่ใช่ความผิดพี่นะ...”

        “แต่...”

        “จะเป็นอะไรก็ต้องเจ็บปวดไปด้วยกันนะ”

        “!!”

        คำพูดของโฟกัสทำให้อดีตชาติแต่ละคนจำอดีตของตนเองกันที่ต่างฝ่ายต่างเคยพูดประโยคเดียวกับโฟกัสมันทำเจ็บปวดยิ่งกว่าอะไรเหตุการณ์ต่าง ๆทำให้พวกเขาต้องเจอแต่เรื่องที่แสนเจ็บปวดเฮเลนจ้องมองโฟกัสก่อนจะนึกถึงพี่ชายที่เคยพูดประโยคนั้นกับตนทำให้นึกถึงพี่ชายจริง ๆ ก่อนที่ไดแอนจะพูดขึ้นมา

        “เลิกพูดเถอะ เราจะเริ่มส่งพลังแล้วนะ”

        “อ๊า โทษที ๆ” โพรทาเลียกล่าวขอโทษก่อนจะเตรียมตัว

        พวกไดแอนเตรียมตัวหลับตาลงก่อนที่เฟอร์ร่าจะให้สัญญาณว่าเริ่มการส่งพลังอดีตชาติทั้งสี่เริ่มทำการส่งพลังให้แก่ร่างจุติทั้งสองพลังบางอย่างกำลังไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายของทั้งสองคนแต่สิ่งที่ไหลมานั้นรู้สึกอบอุ่นข้างในร่างกายแต่แล้วมันกับเป็นความร้อนกำลังไหลเข้ามาข้างในร่างกายของทั้งสองอย่างรวดเร็วทำให้รู้สึกเจ็บปวดไปทั้งร่างกายเหมือนมีอะไรกำลังแผดเผาไปทั้งร่างโพรทาเลียกำลังพยายามไม่ให้ตัวเองแสดงสีหน้าอะไรออกมาเพราะความเจ็บปวดนี้ยังน้อยกว่าที่เธอเจอมา แต่โฟกัสนั้นกำลังทรมานจนหน้าแดงไปหมดตัวเธอกำลังจะเซแต่ก็พยุงขึ้นมา ก่อนจะตะโกนออกมา

        “อ๊ากกกกกกกกก!!! นี่มัน! นี่มันอะไรกัน!!ข้างในมัน! ร้อนไปหมด!”

        “ตั้งสติหน่อย โฟกัส เจ้าต้องตั้งสติไว้แล้วรับพลังพวกนี้ให้ได้!!” เฮเลนกำลังเตือนสติอีกฝ่าย

        “ไม่!! มันมีอนุภาคมากเกินไป!!” โฟกัสพูดออกก่อนจะหันไปทางพี่สาว

        โพรทาเลียกำลังรับพลังทั้งหมดมาเพื่อให้ตัวเองสามารถกลับไปหาพ่อแม่ได้แล้วไปช่วยพวกเขาได้ โฟกัสเห็นพี่สาวไม่มีการแสดงออกแต่อย่างใดทำให้เธอมีแรงฮึดขึ้นมาเช่นเดียวกัน เธอต้องออกไปจากที่นี่แล้วช่วยทุกคน

        ‘พ่อ...รอก่อนนะ หนูจะออกไปช่วยเดียวนี่!’ โฟกัสคิด

        โพรทาเลียมองน้องสาวที่พยายามพยุงตัวขึ้นมาได้แล้วเธอก็ตั้งใจต่อเพื่อรับพลังอันรุนแรงนี้

        ‘ทุกคน...ฉันกำลังไปหา...’ โพรทาเลียคิด

        สองสาวกำลังพยายามรวบรวมพลังของอดีตชาติทั้งสองของตนส่งพลังมาให้อยากเคร่งเครียดกันโดยที่ข้างนอกนั้นกำลังเจอการโจมตีอันรุนแรงของเทพอย่างวากาเน็ทที่โจมตีอย่างหนักหน่วงจนเพอร์ซีย์บาดเจ็บไปทั้งตัวพวกเขานั้นต่อสู้กันจนออกมาข้างนอกร้านบลูเมอร์เมด ส่วนแอนนาเบ็ธกับลูก ๆต่างพาคนอื่น ๆ ไปอยู่ที่ปลอดภัย พวกเขาก็รีบวิ่งตามกันไปเพื่อไปช่วยพ่อของเขากันโพรทาเลียกับโฟกัสอยู่กับย่าของพวกเขา ด้วยความกังวลใจว่าพ่อจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม

        “คุณย่าค่ะ คุณพ่อจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?”โพรทาเลียเงยหน้ามองคุณย่า

        “พ่อหลานจะไม่เป็นอะไรแน่ โพรทาเลีย”

        “จริงด้วยนะ คุณแม่ คุณตาจะไม่เป็นอะไรแน่ ๆ”

        “แต่ว่า...” โพรทาเลียหันไปมองลูกของตน

        แซลลี่ลูบหัวหลานเบา ๆ ”หลาน ๆ เหลน ๆ ไม่ต้องห่วงนะทุกคนต้องปลอดภัยกลับมาแน่ ๆ”

        โพรทาเลียเงยหน้ามองคนเป็นย่าเธอรู้สึกกังวลและเป็นห่วงทุกคนจนเธอรู้สึกว่าไม่ควรอยู่ตรงนี้ก่อนจะก้าวขาวิ่งออกไป

        “โพรทาเลีย!! กลับมา!!”

        โพรทาเลียได้ยินเสียงตะโกนของย่าก่อนจะหันกลับไปมองแล้ววิ่งไปข้างหน้า “หนูขอตามไปช่วยทุกคนนะคะคนเดียวที่จะจัดการวากาเน็ทมีแต่หนูเท่านั้น!!”

        “โพรทาเลีย!!!”

        “พี่ค่ะ!! รอหนูด้วย!!” โฟกัสรีบวิ่งตามพี่สาวไปในทันใด

        “ตายแล้ว! โฟกัส!! ทั้งสองคน!!”

        “คุณยายทวด พอเถอะค่ะ...” คาเร็นน่ากล่าวออกมา

        “แต่ว่า...” แซลลี่มองเหลนที่ห้ามเธอไม่ให้เรียกหลานสาวกลับมา

        “แม่เขาเก่งนะคะ...ไม่ต้องห่วงหรอก...”

        “เหรอจ๊ะ...”

        แซลลี่มองเหลนสาวกล่าวแบบนั้นอย่างไม่ทุกข์ร้อนว่าแม่ตนจะเป็นอะไรเดวิคจ้องมองน้องสาวพูดแบบนั้นก่อนที่เขาจะถามน้องออกมา

        “นี่เธอ...เห็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย?” เดวิคกล่าวแบบนั้นเหมือนเขารู้ว่าน้องสาวรู้อะไรบางอย่าง

        “ไม่ บอก หรอก...”

        “ชิ”

        คาเร็นน่ายิ้มให้พี่ชายเล็กน้อย ภาพตรงหน้าของเธอตอนมองหลังคนเป็นแม่ก็มีภาพบางอย่างส่งมาหาเธอทำให้เธอคิดว่าไม่นานหรอกแม่ก็จะกลับมาหาเธอ แต่สิ่งที่ถูกส่งมานั้นคืออะไรภายในความคิดอันเล็กจ๋อยของเด็กน้อยก็มีคนหนึ่งจ้องมองเธออย่างเป็นห่วงด้วยดวงตาสีเขียว

        ‘ชีวิตของพวกเจ้านั้น...ช่าง...’ แองเจิลคิด

        น้ำเสียงของแองเจิลที่มองอยู่เด็กทั้งสองรวมไปถึงร่างจุติของตนเขาคิดอย่างเดียวว่าชีวิตชะตาของร่างจุติแต่ละคนทำไมถึงมีแต่เรื่องอันเลวร้ายตลอดเยี่ยงนี้เขาเหมือนเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตของคนพวกนี้ห่างออกไปโพรทาเลียกำลังวิ่งไปตามทางเธอสัมผัสได้ว่าวากาเน็ทกำลังไปไหนนั้นทำให้เธอวิ่งไปตามทางเรื่อยๆ โดยไม่สนใจเสียงของน้องสาวเลยว่ากำลังเหนื่อยเธอหันไปมองน้องสาวก็รู้สึกอยากไล่เธอกลับไปหาย่ามาก ๆแต่ถ้ากลับตอนนี้คงไม่ทันตามแม่ไปหาพ่อแน่ ๆ เธอหยุดวิ่งโดยไม่หันไปมองน้องสาวเธอก็ย่อตัวลง

        “ขึ้นมาเร็ว”

        “เอ๋? พี่จะอุ้มฉันได้เหรอ?”

        “ฉันแข็งแรงกว่าเธอละกัน”

        “ฉันไม่เชื่อหรอกนะ…แต่...ขึ้นก็ได้” โฟกัสนั่งขี่หลังพี่สาวในทันใด

        “ทำเป็นพูด ก็นั่งอยู่ดี” โพรทาเลียจับตัวน้องสาวนั่งดี ๆก่อนจะพยุงขึ้น “เอาล่ะนะ วิ่งล่ะนะ!!”

        โพรทาเลียพูดจบก็วิ่งไปข้างในอย่างรวดเร็วโฟกัสรีบเกาะตัวพี่สาวไว้แนบแน่น ถ้าไม่เกาะเมื่อกี้เธอคงหงายหลังไปแล้วพี่สาวกำลังโน้นตัววิ่งอย่างรวดเร็วทำเอาโฟกัสตกใจเลยว่าพี่สาวนั้นวิ่งเร็วมากแถมท่าทางการวิ่งของพี่คล้ายกับการ์ตูนนินจาเรื่องหนึ่งสุดๆ โพรทาเลียใช้ความเร็วที่ตัวเองชอบใช้วิ่งไปตามทางหลบผู้คนอย่างรวดเร็วจนบางทีไม่มีคนเห็นด้วยซ้ำว่าเธอวิ่งผ่านเธอรีบพาน้องสาววิ่งตรงไปหาทุกคนที่กำลังเผชิญหน้ากับปีศาจที่เคยทำร้ายเธอ

        เสียงสายลมมาตามเส้นทางช่องว่างตามตึกเสียงการโจมตีดังไปทั่วบนดาดฟ้าย่านตึกที่อยู่อาศัยแห่งหนึ่งเพอร์ซีย์กำลังตั้งรับการโจมตีของอีกฝ่ายตลอดเหมือนคนเสียเปรียบในการต่อสู้แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้แล้วเขาก็วิ่งเข้าไปโจมตีอีกฝ่ายอย่างแรงเพอร์ซีย์แอบเสียดายที่แถวนี้ไม่มีแทงก์น้ำเลยสักนิดไม่งั้นเขาจะเรียกน้ำออกมาโจมตีใส่อีกฝ่ายแต่พอเข้าโจมตีอีกฝ่ายก็โจมตีกลับมาอย่างแรงเช่นกันจนกระทั่งวากาเน็ทกระโดดขึ้นสูงแล้วม้วนตัวยกขาฟาดลงมาโจมตีเพอร์ซีย์เห็นแบบนั้นคิดจะโจมตีกลับเขาหมุนตัวเพื่อเหวี่ยงโจมตีแต่แล้วอีกฝ่ายก็หายตัวไปต่อหน้าเขาเหมือนภาพลวงตา

        “อีกแล้ว!!”

        “ก็รู้แบบนั้นยังอ่อนหัด!!”

        วากาเน็ทโผล่มาจากมาข้างหลังแล้วยกขาเตะซีกข้างอีกฝ่ายจนกระเด็น

        “อ๊ากกกกกกก!!”

        เพอร์ซีย์กระเด็นไปด้านข้างจนไถลไปกับพื้นจนชนกับขอบดาดฟ้าเขามองไปข้างล่างมันสูงเกือบห้าชั้น ก่อนจะหันไปมองอีกฝ่ายกำลังยิ้มเยาะอย่างคนบ้า

        “รู้ไหมว่าฉันหลงใหลเรื่องแบบนี้แค่ไหน?ตอนที่ต่อสู้กับลูกแกมันช่างหวานหอมที่ได้ฟังเสียงกรีดร้องของยัยนั้น!!”

        “แก!”

        เพอร์ซีย์กำหมัดอย่างไม่พอใจถึงจะรู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังยั่วโมโหเขาแต่เขาก็ไม่อยากให้อีกฝ่ายมาพูดด้วยคำพูดสกปรกถึงลูกสาวเขาเพอร์ซีย์ลุกขึ้นแล้วจับดาบริดไทด์ไว้แน่นมือแล้วในท่องแสงออกมาเขาวิ่งเข้าหาอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

        “ฉันจะจัดการแกเหมือนที่ฉันจัดการพ่อแก!!”

        “หึ! นึกเหรอว่าเจ้าทำสำเร็จมาตลอดนะ!พวกข้าแค่รอเวลาเท่านั้นล่ะ!!”

        วากาเน็ทยกเคียวขึ้นสะบัดอาวุธอีกฝ่ายหลุดจากมือเพอร์ซีย์ถึงกับหน้าซีดอย่างตกใจที่จู่ ๆ ดาบหลุดจากมือของเขาไปซะงั้นก่อนที่สายตาของเขาจะไปเห็นอีกฝ่ายกำลังง้างเคียวขึ้นสูง พวกเด็ก ๆ กำลังกระโดดมาจากดาดฟ้าของตึกอื่นตามพ่อของตนมาจนพวกเขาเห็นพ่อกำลังต่อสู้แต่สถานการณ์ที่ไม่คาดคิดจนแอนนาเบ็ธรีบเร่งฝีเท้าในทันใด

        “เพอร์ซียยยยยยยยยยยยยยย์!!”

        เสี้ยววินาทีเคียวตกลงมาฟาดฟันร่างกายของเพอร์ซีย์จนกระจายออกมาจากบาดแผลทุกคนต่างตกใจกับสิ่งที่เห็นก่อนจะตะโกนออกไป

        “พ่ออออออออออออออ!!!”

        เบเดอร์กับเอเดอร์รีบพุ่งตรงเข้าไปโจมตีใส่วากาเน็ทด้วยค้อนทั้งสองของตนอย่างรุนแรงแต่อีกฝ่ายก็หลบการโจมตีของพวกเขาได้อย่างง่ายดายวากาเน็ทยิ้มเยาะพร้อมกับจ้องมองร่างที่นอนจมกองเลือดของเพอร์ซีย์แอนนาเบ็ธรีบเข้ามาพยุงตัวของสามีในทันที

        “เพอร์ซีย์...ลืมตาขึ้น! อย่าหลับนะ!!”แอนนาเบ็ธมองสามี

        “พ่อค่ะ!! / พ่อครับ!!” คนสามแฝดรีบวิ่งตรงมาหาพ่อแล้วเรียกพ่อของตนเอง

        โอราอุสจ้องมองพ่ออย่างเคืองใจที่พวกเขามาช้าไปนิดเดียวเองก่อนที่เขาจะหันไปสิ่งบางอย่างแวบ ๆ ที่หางตาเขา นั้นก็คือดาบริดไทด์ของพ่อโอราอุสเห็นแบบนั้นก็วิ่งเข้าไปหยิบมันขึ้นมาดาบริดไทด์ส่องแสงสว่างขึ้นเพอร์ซีย์รู้สึกว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาจนเห็นแอนนาเบ็ธกำลังร้องไห้อยู่

        “แอนนี่...”

        “เพอร์ซีย์...คนบ้า!! นายพลาดท่าแบบนี้ได้ไง!!”

        “เหอะ...ไม่รู้สินะ...แต่ดาบฉัน...อยู่ไหน...”

        “ดาบของพ่อ...” มาร์โคพูดพร้อมกับหันไปมองสถานการณ์เขาก็เห็นพี่ชายกำลังถือดาบของพ่ออยู่“อยู่กับพี่โอราอุส...”

        เพอร์ซีย์ค่อย ๆพยุงตัวเองก็เห็นลูกชายกำลังใช้ดาบของตนโจมตีใส่วากาเน็ทอยู่ทั้งสามคนต่อสู้กันอย่างดุเดือดยิ่งกว่าอะไรแต่พวกเขาก็ไม่สามารถที่จะจัดการกับวากาเน็ทได้สักนิดทำเอาพวกเขาคิดเลยว่าน้องสาวพวกเขาสู้กับเจ้าเทพตนนี้ได้ไง

        “พวกแกนี่มันน่ารำคาญจริง ๆ ฉันคงต้องใช้วิธีที่เคยใช้กับน้องแกซะแล้วล่ะ”

        “ว่าไงนะ!?” โอราอุสไถลไปข้างหลังพร้อมกับยกดาบขึ้น

        “มาเลยพวกเราจะทำให้แก้เห็นว่าเราแข็งแกร่งกว่าน้องสาวอีก!!” เบเดอร์ยกค้อนของตนเองขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

        “ใช่ เราจะอัดแกเป็นกล้วยปิ้งเลย!!”

        “กล้วยปิ้ง?” เบเดอร์ฟังก็สงสัยว่าอะไร

        “กล้วยปิ้งของไทยไง!! แล้วมาถามอะไรตอนสู้กันเนี่ย!!!”เอเดอร์ตะโกนใส่พี่ชาย

        “น่ารำคาญจริง ๆ”

        วากาเน็ทตะโกนออกมาก่อนที่เงามืดของเขาจะอยู่ใต้เท้าของทั้งสามคนทำให้พวกเขาไม่ทั้งตั้งตัวก็โดนสิ่งพูดขึ้นมาแทงเข้าตามตัวทำเอาพวกเพอร์ซีย์ที่เห็นถึงกับตาค้างกันไปตามๆ กัน รวมถึงโพรทาเลียกับโฟกัสที่ปีนขึ้นดาดฟ้ามาอย่างเร็วจนเห็นสิ่งที่ไม่คาดคิด

        “พี่ค่ะ!!!!!”

จบตอนที่ 86 โปรดติดตามตอนที่ 87ต่อไป