'เนื้อเื่ต่อไปคืออะไร'
[มาเฟียครับ]
'โอเค ทำงานเลยก็ได้'
[มันสมควรเป็อย่างนั้นครับ]
'ผมล่ะเบื่อ'
[มันควรจะเป็ผมที่พูดคำนั้นกับโฮสต์นะครับ]
'ช่างผมเถอะน่า'
[10]
[9]
'นับจาก 5 ก็พอมั้ง!'
[1]
'เดี๋ยวสิ เฮ้!!!!'
[0]
[โชคดีครับโฮสต์]
ความรู้สึกปวดระบมไปทั้งตัวทำให้ผมี้เีลืมตา ผ่านมาหลายโลกแล้ว ผมรู้ดีว่าอาการนี้คืออะไร
'ระบบส่งข้อมูลมา'
ทันใดนั้นข้อมูลมากมายก็ไหลเข้ามาในสมอง
เนื้อเื่ที่ผมได้รับคือ
วิลเลียม (ตัวร้าย) และ คาลอส (พระเอก) เป็เพื่อนกัน ตระกูลของทั้งสองทำอาชีพเดียวกันคือ มาเฟีย และทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์บังหน้า ด้วยความที่เป็คนระดับเดียวกัน ทำให้ทั้งสองเป็เพื่อนกันั้แ่เด็กจนโต เข้าอีหรอบของนิยายทั่วไปคือมาเฟียก็ต้องมีคู่นอน วันหนึ่งตัวร้ายก็ได้นางเอกมาเป็เด็กขัดดอก แต่ตามนิยายแล้วไม่ว่าใครก็ไม่ได้แอ้มนางเอกทั้งนั้น นอกจากพระเอก ตัวร้ายก็มีศักดิ์ศรีของตัวร้าย ไม่ยอมเขาก็ไม่บังคับ นอกจากนี้ยังมองนางเอกดีขึ้นกว่าเดิมอีก ใช้ระยะเวลาไม่นานตัวร้ายก็หลงใหลนางเอก มีวันหนึ่งที่พระเอกมาหาตัวร้ายที่บ้าน และเห็นนางเอก พอทั้งสองเจอหน้ากันก็โบ๊ะบ๊ะ พรหมลิขิต ตกหลุมรักกันทันที ทำให้พระเอกเอ่ยขอนางเอกกับตัวร้าย พ่อตัวร้ายถึงแม้จะชอบนางเอกไม่น้อยแต่สุดท้ายก็ยอมยกนางเอกให้พระเอกไป
'ทำไมตัวละครใจง่ายจัง'
[เป็เื่ปกติของนิยายทั่วไปครับ]
หลังจากพระเอกได้นางเอกไป ด้วยความมีเมตตาของนางเอก ทำให้หลายคนที่ควรถูกฆ่ามีชีวิตรอด พระเอกก็ยอมทำตามคำขอร้องด้วยความเต็มใจ นั่นทำให้ตัวร้ายไม่พอใจ เป็มาเฟียถ้าจะมามัวยกโทษให้ศัตรูก็ได้ตายกันหมดพอดี แม้จะไม่พอใจในการกระทำของเพื่อนก็ไม่ได้เข้าไปยุ่ง แต่นับวันก็ยิ่งหนักหนาขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ตัวร้ายต้องตามฆ่านางเอก แล้วมีหรือพระเอกจะยอม สุดท้ายก็ยอมเป็ศัตรูกับเพื่อนเพื่อผู้หญิงคนเดียว บัดซบแท้
'นางเอกควรไปบวชเป็แม่ชีนะผมว่า'
[ผมว่าโฮสต์ก็น่าจะลองสักหน่อย]
'ผมเป็ผู้ชาย เผื่อนายลืม'
ส่วนผมได้บทเป็ 'อาเรฟ' บอดี้การ์ดของตัวร้ายที่ทำงานพิเศษเป็ 'คนสนองความ้า' ของเ้านาย กลางวันผมจะเหมือนบอดี้การ์ดทั่วไป แต่ถ้าวิลเลียม้าเมื่อไหร่ผมก็ต้องสนอง
แรกๆอาเรฟคนก่อนก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเ้านาย แต่พอได้กันบ่อยๆก็ตกหลุมรักเสียอย่างนั้น แม้จะเป็รักข้างเดียว แต่อาเรฟก็เต็มใจ
แม้อาเรฟจะพอใจแต่ใช่ว่าคู่ควงของวิลเลียมจะพอใจ หนึ่งในนั้นมี 'นาเดียร์' เธอ้าตำแหน่งภรรยาของวิลเลียม ดังนั้นเธอต้องกำจัดคู่นอนทุกคนทิ้งโดยเฉพาะอาเรฟ ที่เธอจำเป็จะต้องฆ่าทิ้งให้ได้ เพราะมีน้ำหนักในใจของวิลเลียมมากเกินไป แล้วจะมีวิธีไหนดีไปกว่าใส่ความว่าทรยศอีกล่ะ สุดท้ายอาเรฟก็ถูกตัวร้ายฆ่าตาย
ก่อนตายอาเรฟยังเสียใจที่คนที่เขาให้ใจไม่เชื่อใจ และไม่ปรานีต่อเขาเลยสักนิด เขาอยากทำให้ตัวร้ายเ็ปเสียใจเหมือนที่เขารู้สึกบ้าง
เื่นี้มันอนาถกว่าเื่ที่แล้วอีก
"พรุ่งนี้ฉันให้นายหยุด"
"ไม่เป็ไรครับ" ผมตอบตัวร้ายที่ยืนเปลือยอยู่ตรงหน้า
"ฉันสั่ง"
"ครับ" พอผมรับคำ วิลเลียมก็เดินเข้าห้องน้ำไป ปล่อยให้ผมมองตามอย่างหมั่นไส้
'อยากโชว์นักใช่ไหมซิกแพ็คน่ะ ผมก็มี!!'
[แม้จะมีบางๆก็ตาม]
'เลิกขัดผมสักที!!'
พอตัวร้ายเข้าห้องน้ำไปผมก็ทบทวนเนื้อเื่เพื่อหาว่าตอนนี้ผมอยู่สว่นไหนของเื่ เนื้อเื่ที่ผมอยูตอนนี้คือ่หลังจากที่ พระเอกและนางเอกได้ไปอยู่ด้วยกันสักพักแล้ว และที่ทำให้อาเรฟต้องมาพลีกายอย่างนี้ก็เพราะ เ้านายอย่างวิลเลียมอารมณ์ไม่ดีเพราะเพื่อนเชื่อแต่ผู้หญิง
เป็คนสนองอารมณ์จริงๆนั่นแหละ
เฮ้อ...เห็นความเปลืองตัวมาแต่ไกล
แล้วทำไมต้องมาโผล่ตอนเสียตัวตลอดด้วยนะ ไม่เข้าใจความคิดระบบเลย ให้มาตอนนั่งกินข้าวหน่อยก็ไม่ได้ ยิ่งหิวๆอยู่
[ตะกละ ออกเสียงอย่างนี้นะครับ]
'ไปไหนก็ไปเลย!!'
[ขอบคุณ]
-------------------------------
เื้ัที่น่าจะะเืใจ
วิลเลียม: ผมเหมือนเฒ่าหัวงูเลย
น้ำเหนือ: ใช่ /เป่าปี่เรียกงู
อาเรฟ: แหมน้ำเหนือนี่ก็..ขี้เล่นจังเลย
ระบบ: เดี๋ยวนายก็รู้ -_-