[จบ] ท่านแม่ผู้นี้คืออดีตสุดยอดนักฆ่า

33 2-2

ตอนที่ 46 ทะลวงสู่ขอบเขตปราณจิตขั้นต้น!

เหนียวเหนี่ยวกล่าวด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายปนสุขใจในคราแรก แต่ชั่วอึดใจต่อมา ทีท่าการแสดงออกกลับดูจริงจังขึ้นทันควัน ร้องอุทานลั่นอย่างเหลือเชื่อและประหลาดใจสุดขีด

“ประเดี๋ยวก่อน...นางมีอัตลักษณ์วิญญาณถึงสี่ชนิด? นอกจากนี้ หนึ่งในนั้นยังเป็นอัตลักษณ์วิญญาณกลายพันธุ์?! วิปลาสกันไปใหญ่แล้ว!!?”

เหลิงหยุนเจียวได้ยินเสียงร้องอุทานนั้นของเหนียวเหนี่ยว ก็แอบมีข้อสงสัยปรากฏขึ้นในใจเช่นกัน แต่ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ไม่ควรมีความคิดอื่นเป็นสอง นางจึงมุ่งจิตสมาธิจดจ่ออยู่กับการดูดซับพลังวิญญาณฟ้าดินโดยรอบต่อไป

ระดับความเข้มข้นและบริสุทธิ์ของพลังวิญญาณที่นี่สูงส่งอย่างยิ่ง ส่งผลให้ความเร็วในการบำเพ็ญตบะพัฒนารุดคืบหน้าได้รวดเร็วมาก

ภายในครึ่งชั่วยามเท่านั้น เหลิงหยุนเจียวก็สัมผัสได้ถึงพลังลมปราณที่เพิ่มพูนมากขึ้น

“สุดยอด! ขอแสดงความยินดีด้วยนายหญิง ยามนี้ท่านได้ทะลวงขึ้นสู่ขอบเขตปราณจิตขั้นต้นแล้ว!”

“แต่อย่างไร ระหว่างขั้นต้นถึงขั้นกลาง เป็นดั่งช่องว่างที่ใหญ่หลวงนัก ข้าจึงอยากแนะนำให้ท่านใช้โอสถเสริมพลังต่างๆเพื่อช่วยให้พัฒนาเร็วขึ้น!”

เหลิงหยุนเจียวถอดจิตแยกตัวออกจากสภาวะญาณ ปลดปล่อยลมหายใจหนักระลอกใหญ่ออกมา พร้อมคลายพิษและสิ่งเน่าเสียออกมาอย่างช้าๆ แล้วจึงเปิดเปลือกขึ้น

การทะลวงขึ้นสู่ขอบเขตปราณจิตได้ย่อมหมายความว่า นางก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งการฝึกปรืออย่างเต็มตัวแล้ว

คำว่าฝึกปรือลมปราณ คือคำเรียกโดยรวมของกระบวนการฝึกฝน หากให้เจาะลึกละเอียดขึ้นไปอีก การเข้าสู่สภาวะญาณเพื่อดูดซับพลังวิญญาณฟ้าดินรอบตัว นี่เรียกว่า การบำเพ็ญตบะ

นางกระชับกำปั้นบีบแน่น ยามนี้สามารถรับรู้ได้ถึงความแตกต่างจากก่อนหน้าโดยสิ้นเชิง ร่างกายนี้เบาหวิวกว่าเก่ามากราวกับขนนก ระบบการหายใจเข้าออกยังสะดวกปลอดโล่งอย่างยากจะอธิบาย

เหลิงหยุนเจียวลุกขึ้นยืนอย่างแช่มช้า ก้าวเดินผ่านฉากกั้นกว่าหลายชั้นออกจากห้องแช่น้ำ

ไอร้อนกรุ่นลอยระเหยรอบตัวนางยังไม่จางหายดี กระทั่งกลิ่นสมุนไพรโอสถเองยังขมติดจมูก

นางแหงนหน้าแช่มมองฟากฟ้านภาไพศาล บนนั้นมีแต่ความว่างเปล่า ปราศจากสิ่งใด กระทั่งทอดสายตาไกลสุดขอบฟ้าก็ยังเห็นเพียงความว่างเปล่าดังเดิม

หุบเขาลำเนาไพรสีเขียวชอุ่มที่คดเคี้ยวสลับซับซ้อนเหล่านั้น เมื่อพินิจมองให้จงดีจึงพบว่า พวกมันมิได้เชื่อมติดต่อกัน มองดูแล้วรู้สึกขรุขระสายตาไม่ต่อเนื่อง ราวกับว่าถูกตัดมาจากภายนอก และนำมาจัดเรียงประดับภายใน

“แม่จ๋า!”

เหลิงเจียวเหนียงวิ่งร้องตะโกนหาแต่ไกล

เมื่อเข้ามาใกล้ จู่ๆก็ได้ยินเสียงสะดุดล้มดัง‘ตุ้บ’ เด็กชายตัวน้อยล้มหัวทิ่มต่อหน้าต่อตาเหลิงหยุนเจียว

เสมือนเวลาหยุดนิ่งไปชั่วอึดใจหนึ่ง เหลิงเจียวเหนียงนอนหน้าจุ่มพื้นอยู่แบบนั้นไม่มีกระดิก

พริบตาต่อมา หัวไหล่น้อยๆของเขาพลันกระตุกยักขึ้น แหงนเงยศีรษะขึ้นจากพื้นในทันที เห็นเหลิงหยุนเจียวมองมาทางตน เจ้าตัวก็ฝืนยิ้มกว้างทั้งน้ำตาคลอเบ้า แต่พยายามจะไม่ร้องไห้

“แม่จ๋า ข้าไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด แม่...กอดข้าหน่อยได้หรือไม่~”

แม้ปากจะบอกว่าไม่เจ็บ แต่ที่ตามมาหลังจากนั้นคือเสียงสะอื้นมีน้ำตาเบาๆ

เห็นเช่นนั้น เหลิงหยุนเจียวถึงกับอดยิ้มไม่ได้ ดูสิว่าเขาเข้มแข็งเพียงใด นางรีบเดินตรงเข้าไปช่วยพยุงโดยไว

“เจ้าจะรีบไปที่ใดกัน? ไฉนจงได้ซุ่มซ่ามเช่นนี้?”

เหลิงเจียวเหนียงยกมือคู่จิ๋วขึ้นลูบหน้าผากที่ปูดแดง พลางถูเข่าที่เป็นแผลถลอกเล็กน้อยและกล่าวอย่างดื้อรั้นขึ้นว่า

“ไฉนแม่จ๋าไม่เอ่ยชม? ข้าไม่ร้องไห้เลยนะขอรับ! หากชมข้าคำหนึ่ง ข้าจะให้ขนมกุ้ยฮวาหนึ่งชิ้นแก่ท่าน!”

เสียงหัวเราะขบขันดังขึ้นจากปากของเหลิงหยุนเจียว ยิ่งได้ยินคำพูดคำจาของเด็กน้อย นางก็ยิ่งรู้สึกหมั่นเขี้ยวนัก นางยกมือขึ้นลูบศีรษะอีกฝ่ายแรงๆอยู่หลายทีอย่างอดมิได้ พร้อมกล่าวชื่นชมอยู่หลายคำ

โม่เฉินหยวนเดินไพล่หลังติดตามเข้ามา ส่งสายตาดุดันจับจ้องมองมาทางเหลิงหยุนเจียวขึงขัง

“การที่ปุถุชนคนธรรมดาจะสามารถทะลวงขึ้นสู่ขอบเขตปราณจิตได้ ยังต้องใช้เวลาเป็นหลักเดือนหรือปี บางคนถึงขั้นชั่วชีวิต แต่เจ้ากลับทำได้ภายในเวลาอันสั้นเช่นนี้ นับว่าโชคดีโดยแท้”

โม่เฉินหยวนเน้นเสียงคำว่า โชคดี เป็นพิเศษ เพื่อให้เหลิงหยุนเจียวตระหนักได้สักนิดว่า เขาเองก็เป็นหนึ่งในตัวช่วยสำคัญ

“แน่นอน แน่นอน ไม่ต้องย้ำก็ทราบ ขอบพระคุณคุณชายโม่”

โม่เฉินหยวนจ้องหน้านางไม่คลาย ราวกับกำลังมองผ่านอ่านความคิดบางอย่างในหัวของนาง แต่สุดท้ายก็พยักหน้า ไม่คิดจะใส่ใจจับผิดใดๆอีก

“ออกไปกันเถิด จวนจะถึงเวลาที่เราต้องกลับเมืองเฟิงหยวนแล้ว”

สิ้นเสียงกล่าวจบ ภาพฉากบรรยากาศรอบตัวก็แปรเปลี่ยนโดยพลัน แสงสว่างดุจกลางวันในห้วงมิติเลือนหาย กลายมาเป็นยามรัตติกาลบนหุบเขาถงฉางแทน

กวาดมองทิวทัศน์รอบตัว ดูเหมือนว่าพวกเขาจะกลับมาแล้ว

อึดใจนี้ เหลิงหยุนเจียวตระหนักถึงความเปลี่ยนไปได้ทันที ท่ามกลางความมืดมิดในป่าดงพงไพรเช่นนี้ วิสัยทัศน์การมองเห็นของนางกลับคมชัด กระทั่งประสาทสัมผัสด้านอื่นๆ ยังเพิ่มพัฒนาขยายรัศมีวงกว้างจากเดิมมาก

นี่สินะคือประโยชน์ของการฝึกปรือลมปราณ!

นางกวาดสายตาสำรวจมองรอบสารทิศ บนผืนดินเหล่านั้นเต็มไปด้วยรอยเท้านับไม่ถ้วนที่ดูโกลาหลยุ่งเหยิง หลังจากพินิจดูแล้ว ทั้งหมดล้วนเป็นรอยเท้าของเหล่าสัตว์อสูรหลายหลากชนิดสายพันธุ์

“ข้ายังไม่อยากกลับไปตอนนี้ พวกเราแวะไปหาไป๋ซือหมิงสักเที่ยวหนึ่งก่อน”

เหลิงหยุนเจียวกล่าวชักชวนโม่เฉินหยวนออกไป แต่เหมือนว่าอีกฝ่ายจะหาได้สนใจอันใดไม่ เขากล่าวตอบไปตามมุมมองความคิดเห็นของตนเองว่า

“โอสถวัฎจักรเก้าชีวิตเป็นถึงโอสถระดับหก แต่ไป๋ซือหมิงกลับหยิบกินได้โดยไม่รู้สึกเสียดายใดๆ ภูมิหลังของเขาน่าจะลึกล้ำเกินจินตนาการหยั่งถึง? คิดไปช่วยอีกฝ่าย จะมิกลับกลายว่าไปเป็นตัวถ่วงแทนหรอกรึ?”